LOGINShare
บทที่ 3
Latest chapter
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 17
หลังจากที่เฮเลนาทำตามสัญญาและโอนหุ้นวอสส์ส่วนหนึ่งให้ ฉันก็เริ่มลงมือลงทุน ไม่ใช่การลงทุนแบบสุ่มสี่สุ่มห้า และไม่ใช่ความโลภโมโทสัน ฉันเลือกโปรเจกต์ที่ฉันจำได้จากชาติก่อน: บริษัท ทีมวิจัย และเทคโนโลยีที่ยังไม่เคยผงาดขึ้นมาในตอนนั้น แต่กำลังจะเติบโตในอนาคตบางโปรเจกต์จะเปลี่ยนแปลงวงการแพทย์ บางโปรเจกต์จะพลิกโฉมระบบจัดเก็บเลือด และบางโปรเจกต์จะสร้างความมั่งคั่งขึ้นมาอย่างเงียบเชียบก่อนที่ตระกูลเก่าแก่พวกนั้นจะทันได้สังเกตเห็นเสียด้วยซ้ำ การเกิดใหม่ไม่ได้มอบคำตอบทุกอย่างให้แก่ฉัน แต่มันก็มอบสิ่งที่มากพอให้ฉันก้าวเดินในขณะเดียวกัน เฮเลนาก็เริ่มรวบอำนาจเหนือตระกูลวอสส์ให้แน่นหนายิ่งขึ้น เธอเข้าควบคุมบัญชี กำจัดคนกลางที่ไร้ประโยชน์ จัดระเบียบธุรกิจถูกกฎหมายใหม่ และแยกแยะทรัพย์สินที่สะอาดออกจากทรัพย์สินสีเทาส่วนเรื่องที่ตระกูลวอสส์ไม่ควรแตะต้องตั้งแต่แรก เธอก็ผลักดันมันกลับไปให้พ่อของเธอเป็นคนรับเคราะห์"พ่อของฉันติดคุกได้" เฮเลนาบอกกับฉันในค่ำคืนหนึ่ง ขณะกำลังกวาดสายตาอ่านกองเอกสารทางกฎหมาย "แต่ฉันติดคุกไม่ได้"เธอพลิกหน้ากระดาษอย่างใจเย็น "อาชญากรรมพวกนั้นส่วนใหญ่เป็นการตัดสินใจของเขา
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 16
วิธีเอาคืนเพื่อให้ชีวิตของฉันยุ่งยากของลิเดียนั้นแสนจะเรียบง่าย เธอลากพ่อแม่ขึ้นมาสู่โลกอินเทอร์เน็ตในวิดีโอที่เธอโพสต์ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ แม่นั่งถือผ้าเช็ดหน้าอยู่เคียงข้าง ส่วนพ่อยืนอยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าหนักอึ้งของคนที่มีครอบครัวกำลังพังทลายลิเดียมองตรงเข้าไปในกล้องแล้วเอ่ยปากขอร้องให้ฉันกลับบ้าน “ฉันไม่ได้อยากจะกล่าวหาพี่สาวนะคะ” เธอกล่าวพร้อมกับมีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม “แต่ฉันพลาดการทดสอบรอบสุดท้ายเพราะอุบัติเหตุประหลาด และเอเลนอร์ก็เป็นคนเดียวที่ได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้”แม่เริ่มร้องไห้โฮ พ่อก้มหน้าลงต่ำ จากนั้นลิเดียก็กระซิบเสียงเครือ “ฉันแค่อยากให้เธอกลับบ้านค่ะ” การแสดงของเธออาจจะดูดิบและไร้ชั้นเชิง แต่มันกลับได้ผลลิเดียทุ่มเงินซื้อการมองเห็น ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ชื่อของฉันก็ปรากฏหราอยู่ทุกหนแห่งบนเรเวนเน็ต พร้อมกับแฮชแท็กอย่าง #ลิเดียเวลผู้น่าสงสาร #ดราม่าครอบครัวเวล #ดราม่าครอบครัวเวล #เปิดโปงเอเลนอร์เวลในกลุ่มผู้ติดตามส่วนตัวของฉัน บรรดาสมาชิกหญิงที่คอยสนับสนุนฉันมาตั้งแต่ต้นต่างพากันเดือดดาล"เอเลนอร์ไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้แน่ๆ""เธอก็แค่เด็กนักเรียน
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 15
ลิเดียตื่นขึ้นมาหลังจากการทดสอบรอบสุดท้ายสิ้นสุดลง และเธอก็สติแตกอย่างสมบูรณ์เธอร้องไห้อยู่ที่บ้านหลายชั่วโมงจนเสียงแหบ แม่กอดเธอไว้ขณะพ่อเดินวนในห้องรับแขก ทั้งสองเอาแต่บอกว่านี่ยังไม่ใช่จุดจบ เธอสามารถเตรียมตัวสอบใหม่อีกปีก็ได้ เด็กฉลาดอย่างเธอไม่มีทางพลาดโอกาสครั้งหน้าหรอกแต่มันไม่มีโอกาสครั้งหน้าอีกแล้ว เธอพลาดทั้งศาสตราจารย์เซลวิน พลาดการทดสอบรอบสุดท้าย และพลาดช่วงเวลาสำคัญที่สุดที่พรนักปราชญ์ต้องการมากที่สุด วันถัดมา พ่อโทรศัพท์เรียกให้ฉันกลับมาที่บ้านตระกูลเวล พ่อกระแอมไอเบาๆ "เอเลนอร์ ลูกดรอปเรียนไปสักปีเถอะ" แล้วเขาก็พูดต่อ "โควตาเข้ามหาวิทยาลัยของลูก ยกให้ลิเดียซะ"“พ่อคะ” ฉันเอ่ยขึ้น "พ่อคิดว่าคณะกรรมการรับเข้าศึกษาเขาตาบอด หรือคิดว่าหน้าตาของหนูกับลิเดียมันยังเหมือนกันอยู่เหรอคะ..."สีหน้าเขามืดครึ้ม “พวกลูกเป็นฝาแฝดกันนะ”“เราเกิดมาเป็นฝาแฝด” ฉันพูด “ไม่ได้หมายความว่าจะสลับตัวกันได้”แม่ขมวดคิ้ว "น้องฉลาดกว่าลูก ถ้าลิเดียเป็นคนไป เธอทำได้ดีแน่ๆ ลูกค่อยสอบใหม่ปีหน้าก็ได้นี่นา" "ลองส่องกระจกดูสิคะ" ฉันเอ่ยเตือน กระจกเงาได้ให้คำตอบไปนานแล้ว“คนมีตาก็ดูออกว่าเราต่าง
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 14
ตลอดทั้งวันนั้น ลิเดียไม่สามารถจดจ่อกับอะไรได้เลย เธอเอาแต่ชะเง้อคอมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียนทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าเดินผ่านระเบียง แผ่นหลังของเธอจะยืดตรงทันที ทุกครั้งที่มีรถม้าหรือรถยนต์มาจอดใกล้ประตูสถาบัน ดวงตาของเธอจะทอประกายระยิบระยับ เธอกำลังรอคนแปลกหน้าในเสื้อคลุมนักปราชญ์ ตราสภาทมิฬ และมีอำนาจมากพอที่จะทำให้ทุกคนที่เคยหัวเราะเยาะเธอก้มหัวให้ช่วงเช้าผ่านพ้นไปจนล่วงเข้าสู่ช่วงบ่าย จนกระทั่งดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าหลังกลุ่มเมฆทะมึนของเรเวนเชด ศาสตราจารย์เซลวินก็ยังคงไม่ปรากฏตัว วินาทีที่เธอเห็นหน้าฉัน เธอก็พุ่งปราดเข้ามาหาทันที “เอเลนอร์! พี่ทำอะไรลงไป...” ฉันเงยหน้าจากสมุดจด “เธอพูดเรื่องอะไร...”“ศาสตราจารย์เซลวิน!” น้ำเสียงของเธอนั่นสั่นเครือด้วยความโกรธเกรี้ยว "ทำไมวันนี้เขาถึงไม่มา..."ฉันเอียงคอทำหน้าฉงน "ศาสตราจารย์อะไรเหรอ..." ใบหน้าของลิเดียบิดเบี้ยว "เลิกแกล้งไขสือได้แล้ว พี่ก็รู้อยู่เต็มอกว่าฉันหมายถึงใคร เขากำลังจะมา..."ฉันพูดตัดบท สีหน้าเย็นชาลง "ฉันต้องหอบผ้าหอบผ่อนออกจากบ้านเพราะเธอไปแล้วนะ ยังต้องการอะไรจากฉันอีก..." บรรยากาศเงียบกริบไปครึ่งวินาที ก่อนจะมีเพ
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 13
ในช่วงหลังมานี้ ลิเดียเริ่มแอบเข้าหาเอเดรียน แบล็กธอร์น ในชาติที่แล้วเธอเคยดึงดันก้าวผ่านแวดวงสังคมแวมไพร์ด้วยความมั่นใจและรูปโฉมภายนอก แต่เธอก็ไม่เคยเข้าใจวิธีชนะใจผู้ชายอย่างแท้จริงเลย มาในชาตินี้ เธอก็ยังคงทำผิดพลาดแบบเดิมด้วยด้วยพรที่ต่างออกไปท่าทีของเอเดรียนเปลี่ยนแทบจะทันที เขาเริ่มคุยกับเธอบ่อยขึ้น ชวนทบทวนโจทย์กฎหมายโลหิตหลังเลิกเรียน และมีอยู่สองครั้งที่เขาสั่งให้คนขับรถมารับเธอไปทานดินเนอร์ที่ร้านอาหารส่วนตัว ซึ่งเป็นสถานที่ที่เหล่าทายาทรุ่นเยาว์ชอบแสร้งทำตัวราวกับว่าพวกเขาเป็นผู้ใหญ่กันแล้วแม่รู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก ครั้งนี้แม่ไม่ยักกะต่อว่าลิเดียว่าไร้ยางอาย และไม่ได้ถามว่าทำไมเด็กสาวถึงออกไปเที่ยวกับเด็กหนุ่มจากตระกูลเก่าแก่ แม่ไม่ได้มีความกังวลใจเรื่องชื่อเสียง ความอันตราย หรือเกียรติยศของวงศ์ตระกูลเลยสักนิดในสายตาของแม่ ลิเดียเป็นเพียงเด็กที่กำลังตั้งใจเรียนหนังสือกับเพื่อนร่วมชั้นเท่านั้น เหมือนกับในชาติก่อนที่แม่เคยเชื่อว่าทุกสิ่งที่ฉันทำมันถูกต้องเหมาะสมทันทีที่ผลการเรียนของฉันดีพอแม่ไม่ได้รักเด็กที่ขยันขันแข็งจริงๆ ผลการเรียนของฉันไม่เคยแย่ สิ่งที่แม่เกลี
ทายาทคนโปรดแห่งบัญชีโลหิต บทที่ 12
ภายในสำนักงาน เฮเลนายังคุยกับพ่อแม่ น้ำเสียงของเธอสงบ เป็นมืออาชีพ และยากที่จะหาจังหวะแทรก“เอเลนอร์อยู่ในช่วงสำคัญก่อนการสอบปลายภาคของสถาบันค่ะ” เธอพูด "ไม่ว่าพวกคุณจะมีเรื่องขัดแย้งอะไรกันที่บ้าน ก็ควรจะเก็บไว้เคลียร์กันหลังจากสอบเสร็จแล้วจะดีกว่า การเรียนของเธอไม่ควรถูกรบกวนในตอนนี้"แม่นั่งตัวแข็งบนโซฟา ดวงตายังแดงจากความโกรธ ส่วนพ่อมีสีหน้ากระอักกระอ่วนเฮเลนาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “ฉันตรวจสอบบัญชีออนไลน์ของเอเลนอร์แล้ว ไม่มีอะไรที่ไม่เหมาะสมเลย วิดีโอส่วนใหญ่เป็นบันทึกการเรียน ตารางทบทวนบทเรียน และการแบ่งปันความรู้”เธอมองพ่อแม่ผ่านแว่นไร้กรอบ “นั่นเป็นเรื่องที่ดีนะคะ เอเลนอร์เป็นคนขยัน มีระเบียบ และมีนิสัยรักการเรียนที่ดีเยี่ยม ถ้าบันทึกของเธอสามารถช่วยเหลือนักเรียนคนอื่นได้ ฉันก็ไม่เห็นว่าจะมีเหตุผลอะไรที่เราจะต้องไปตำหนิเธอ"สีหน้าแม่เปลี่ยนไปทันที ต่อหน้าอาจารย์ แม่รู้วิธีทำตัวนอบน้อมถ่อมตนเสมอ“ใช่ค่ะ ใช่ ศาสตราจารย์วอสส์พูดถูกแล้วค่ะ” เธอรีบกล่าว “พวกเราแค่เป็นห่วงลูก ในเมื่อคุณบอกว่าไม่มีปัญหาอะไร งั้นพวกเราก็สนับสนุนการเรียนของเอเลนอร์อยู่แล้วค่ะ"พ่อรีบเสริมด้วยรอยยิ้มฝื
