ตอนที่ 2 ให้มันจบแล้วอย่ามาเจอกันอีก

 กว่าสองสัปดาห์ทิวาถึงจะสามารถติดต่อเพื่อนสนิทได้ ผ้าแพรเป็นฝ่ายทักไลน์มาเองพร้อมกับเล่าถึงสถานการณ์ของตัวเอง บอกเพียงหากพร้อมจะเดินทางกลับประเทศเอง ตอนนี้ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับใคร

เธอเองก็ไม่ได้เร่งเร้าเพื่อน เพียงแค่เตือนสติให้คิดได้แต่ก็ไม่รู้ว่าเพื่อนรักจะคิดได้มากน้อยเพียงใด ดูแลตัวเองให้ดีแม้จะอยากถามที่อยู่ของเพื่อนแต่ก็ยังมีหลายเหตุผลให้จำต้องยั้งความอยากรู้ไว้ก่อน แค่รู้ว่าเพื่อนสบายดีก็เพียงพอแล้ว

งานที่โรงแรมค่อนข้างยุ่งพอสมควร ช่วงนี้เป็นช่วงวันหยุดยาวจึงมีทัวร์นักท่องเที่ยวต่างประเทศจองห้องพักแทบจะเต็มทุกวัน ไม่เพียงแค่พนักงานในส่วนต้อนรับหรือส่วนอื่นที่ยุ่งจนหัวหมุน ฝ่ายบริหารเองก็ยุ่งวุ่นวายจนไม่ได้พักกัน กว่าจะได้หายใจคล่องขึ้นหน่อยก็ตอนที่ทุกอย่างลงตัวแล้ว

"วันนี้ไม่มีอะไรแล้วพี่พะแพงกลับได้เลยค่ะ เดี๋ยวทิวาจะเข้าไปดูแถวบาร์นิดหน่อยก็จะกลับแล้วเหมือนกัน"

ปลายปากกาหมึกสีดำจรดลงบนกระดาษขาวช่องสำหรับเซ็นชื่อพลางเสียงใสก็เอ่ยลอดริมฝีปาก ก่อนจะปิดแฟ้มเป็นอันเสร็จสิ้นยื่นคืนให้กับเลขาส่วนตัวที่ยืนรออยู่ข้างๆ

ทิวาระบายยิ้มเล็กน้อยอย่างสุภาพ อนุญาตให้เลขาสาวใหญ่กลับบ้านก่อนได้ ส่วนตัวเองนั้นอยากจะคลายเครียดเสียหน่อยหลังจากเหน็ดเหนื่อยจากปัญหาต่างๆ ที่รุมเร้าประหนึ่งเจ้ากรรมนายเวรที่ตามติดไม่ยอมปล่อยให้ได้พักหายใจ

ถอนหายใจเบาๆ เกี่ยวเส้นผมสลวยประบ่าทัดหลังหูระหว่างเดินเลี่ยงมาทางบาร์ซึ่งอยู่ชั้นสามของโรงแรม ทักทายพนักงานที่เดินผ่านด้วยยิ้มสุภาพ ลอนปลายผมปลิวว่อนตามจังหวะลงน้ำหนักเท้า เสียงส้นเข็มกระทบพื้นเป็นจังหวะ

"สวัสดีครับคุณทิวา รับอะไรดีครับ"

บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อหน้าตาดีคุ้นเคยเอ่ยทักทายรองประธานบริหารสาวด้วยรอยยิ้ม จังหวะเจ้าหล่อนยกสะโพกขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ทรงสูงก็ส่งยิ้มละมุนให้อย่างเป็นกันเอง

"วันนี้เอาค็อกเทลอ่อนๆ ก็แล้วกันค่ะ ไม่อยากเมามากพรุ่งนี้ต้องทำงานอีก"

"ได้ครับ"

ทิวายิ้มรับ หันสายตามองรอบบาร์ที่ตอนนี้เพิ่งเริ่มเปิดรับลูกค้า ทั้งลูกค้าที่พักในโรงแรมและลูกค้าจากข้างนอกซึ่งต้องมีการจองไว้เท่านั้น

ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสะดุดกับร่างสูงคุ้นเคยของใครบางคนที่กำลังนั่งอยู่ในมุมหนึ่ง ริมฝีปากอิ่มชะงักงันดวงตาวูบไหวหลุบลงหลบสายตาที่กำลังจ้องมาก่อนอยู่แล้ว ...คล้ายว่าเขาจะนั่งอยู่ตรงนั้นก่อนที่เธอจะเข้ามา

ย้ายสายตากลับมาเบื้องหน้า ใบหน้าสวยสลดลงเพียงเหตุการณ์เมื่อสองอาทิตย์ก่อนประเดประดังกลับเข้ามาในหัวพร้อมกับคำเตือนที่คล้ายจะเป็นการบอกกลายๆ ให้ทำใจรอไว้ ทิวาขบเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นแรงอย่างไม่ทราบสาเหตุ อาการหวาดระแวงมันทำให้มือเรียวทั้งสองข้างเย็นเฉียบไปหมด

ไม่มีเหตุผลอื่นที่เกื้อจะมาอยู่ที่นี่ได้ หากว่าไม่ใช่เพราะอยากจะทำโทษกับสิ่งที่เธอทำไป สมรู้ร่วมคิดกันทำร้ายคนที่เขารัก... เฮอะ! ค่อนข้างน่าสมเพชไปหน่อยนะคำว่าคนรักเนี่ย

"ค็อกเทลครับ"

ทิวาเงยหน้าขึ้นมองแก้วน้ำสีฟ้าอ่อนประดับด้วยดอกไม้สีม่วงตรงหน้าแล้วเอื้อมมือคว้ามากระดกลงคอพรวดเดียวจนหมดแก้ว ทำเอาบาร์เทนเดอร์ที่เห็นถึงกับไปไม่ถูก ทำหน้าเหลอหลาไปไม่เป็นเพราะท่านรองประธานสาวเพิ่งบอกมาเองว่าไม่อยากเมา แต่นี่...

หยิบแบงก์ธนบัตรสีม่วงออกมาวางบนเคาน์เตอร์แล้วรีบโดดลงจากเก้าอี้สูงเดินออกจากบาร์ทันทีโดยไม่พูดอะไร ไม่ฟังคำทักท้วงของคนด้านหลังที่ร้องตามราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง

ลมหายใจถูกเจ้าของถอนทิ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ได้ยินเสียงเดินตามหลังตั้งแต่ออกจากบาร์จวบกระทั่งเวลานี้เธอกำลังเดินตรงมายังรถส่วนตัว เสียงนั้นก็ยังคงตามมาตลอดจนชักจะหงุดหงิด 

"นี่!" ตวาดแว้ดเสียงแหลมหันขวับกลับไปยังคนด้านหลัง แต่กลับต้องเป็นตัวเองที่ถลาเซถอยหลังแทบไม่ทัน 

มาประชิดใกล้ตัวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัวเลย

เกื้อกดตามองใบหน้าแดงก่ำ แสงแสดของปลายตะวันสาดกระทบเสี้ยวหน้าจิ้มลิ้ม ผมลอนปลายสะบัดแผ่วเบาตามกระแสลมพัดในยามเย็น

ชายหนุ่มไม่ได้มีความหวั่นวิตกใดที่ถูกจับได้ว่าแอบเดินตามหลังมา แต่ทว่ากลับเป็นหญิงสาวเองที่เกิดอาการประหม่า ดวงตากลมโตวูบไหวเช่นเดียวกับหัวใจดวงน้อยที่หล่นวูบไปอยู่ตาตุ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว

คิดว่าจะตวาดด่าให้เสียคนสักหน่อย แต่พอถูกร่างสูงกว่าเป็นไหนบดบังรัศมีร่างเล็ก อารมณ์ก็ราวกับมดตัวน้อยที่ริอ่านอยากจะสู้กับพญาช้างสารไม่รู้จักเจียมตัว

"ตามฉันมาทำไม ต้องการอะไร" กลบเกลื่อนอาการประหม่าด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง ตึงหน้านิ่งเชิดขึ้นราวกับไม่ได้สะทกสะท้านกับการปรากฏตัวของเขาในรอบสองสัปดาห์ กำสายกระเป๋าสะพายเอาไว้แน่น

"ก็รู้นี่อย่ามาทำเป็นใสซื่อหน่อยเลย"

"มันจบไปแล้วนะเกื้อ นายต้องการอะไรอีก คนที่ผิดก็ได้รับโทษในสิ่งที่ทำไปแล้วพวกนายก็น่าจะสมใจแล้วไหม ยังจะเอาอะไรกับฉันอีก"

"เฮอะ! ง่ายดีนะที่บอกว่าคนที่ผิดก็รับโทษในสิ่งที่ทำไปแล้ว ทั้งที่เธอก็รู้ดีว่าตัวเธอเองยังไม่ได้รับโทษในส่วนที่เธอควรจะได้เลย ไม่เอาเปรียบคนอื่นไปหน่อยเหรอ?"

ทิวาถอนหายใจอย่างไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ในทางกฎหมายคนที่กระทำผิดก็ได้รับโทษตามสิ่งที่ควรจะได้รับไปแล้วจริงๆ แม้กระทั่งเพื่อนสนิทของเธอที่กำลังหลบหนีอยู่ต่างประเทศ แต่ดูเหมือนว่าผู้ชายตรงหน้าจะไม่ยอมละเว้นเธอแม้ว่าแผนการนั้นเธอจะไม่ได้มีส่วนรู้ร่วมคิดเลย เพียงแค่ผิดที่ไม่คิดเตือนเพื่อน...

หรืออาจจะเป็นตอนที่เขาเห็นเธอกับผ้าแพรที่ร้านเหล้านั้น แล้วคิดว่าเป็นตอนนั้นกันที่เริ่มแผนการนี้

ไม่ว่าจะยังไงคนผิดในสายตาเขาก็ยังเป็นเธอ 

"ก็ได้.. อยากให้ฉันทำอะไรบอกมาสิ" ลงโทษกันให้มันจบๆ ไป แล้วอย่าได้เจอกันอีก!

เกื้อเหยียดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ แต่นักโทษของเขาจะยอมมอบตัวง่ายเกินไปหรือเปล่า ชักจะไม่ค่อยสนุกแล้วสิ หรือว่าต้องเพิ่มตัวละครให้สมน้ำสมเนื้อกับเธอดี

คิดแล้วก็ดุนลิ้นกับกระพุ้งแก้มทำหน้าเจ้าเล่ห์ กวาดสายตามองเรือนร่างสะโอดสะองแม้จะผอมบางไปหน่อย แต่สัดส่วนขนาดของผู้หญิงที่เจ้าหล่อนมีก็ดูล่อตาล่อใจผู้ชายมากพอสมควร

"ตามมา" เอ่ยเสียงเรียบ เดินนำไปยังรถหรูของตัวเองที่จอดอยู่อีกฝั่งหนึ่ง คนไม่มีทางเลือกอยากจะให้ทุกอย่างมันจบๆ กันไปเสียจำต้องยอมเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

.

.

ทิวากวาดตามองรอบบริเวณพลางขบริมฝีปากอิ่มล่างเอาไว้แน่น ใจดวงน้อยเต้นแรงสองมือกำสายกระเป๋าสะพายบนตักแน่นจนเกร็งสั่น แอร์เย็นจากหน้ารถกระทบแก้มเนียนครั้งแล้วครั้งเล่ายังไม่รู้สึกหนาวเหน็บเท่ากับสถานที่ที่เกื้อพามา

"มาที่นี่ทำไม" นับว่าเป็นประโยคแรกหลังจากนั่งเงียบตลอดทางในรถหรูเลยก็ว่าได้ ดวงหน้าสวยสะบัดหันกลับมายังคงขับ เป็นจังหวะเดียวกับที่รถหรูจอดสนิทลานจอดเฉพาะบุคคล

"..." เขาไม่ตอบ หันมาสบตาเธอเพียงเสี้ยววินาทีพร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มแล้วลงจากรถไป

เกื้อทักทายคนคุ้นหน้าคุ้นตาที่ห่างหายกันไปเกือบปีได้ด้วยความสนิทสนม ด้วยหน้าที่การงานทำให้เขายุ่งอยู่ตลอดเวลาไม่มีเวลาแวะมาเยี่ยมอดีตอีกงานอดิเรกที่ชอบบ่อยนัก เหมือนสมัยยังเป็นวัยรุ่นอย่างการแข่งรถ

ช่างตรวจสภาพรถก่อนลงแข่งก็เป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่คุ้นหน้าคุ้นตากัน โดยเฉพาะเจ้าของสนามแข่งที่เป็นรุ่นพี่ที่สนิทเรียกได้ว่าเดินตามกันมาตั้งแต่มัธยมเลยก็ว่าได้ 

"ไปไงมาไงโผล่นี่ได้วะ ไหนว่ายุ่งเรื่องบริษัทไม่มีเวลาไงมึง"

"ก็ยุ่งนั่นแหละ แต่อยากคลายเครียด มีของเดิมพันอยากมาตีราคาด้วย"

เกมเจ้าของสนามแข่งรถพ่วงตำแหน่งรุ่นพี่ที่สนิททำหน้าสงสัยแกมตื่นเต้นนิดๆ มุ่งสายตาตรงไปยังรถสปอร์ตหรูของรุ่นน้องที่ตีราคาจากสายตาก็ราวแปดหลักได้ ยกนิ้วกลางที่เต็มไปด้วยลวดลายรอยสักขึ้นลูบกลางหว่างคิ้วพลางแสยะมุมปากยิ้ม

"รถนั่นเหรอวะ สิบสองล้านกำลังดีเลย คืนนี้มีพวกมือสมัครเล่นอยากลองของด้วยมึงจะลงหรือเปล่าล่ะ ถ้าลงกูจะให้ไอ้เดี่ยวเปลี่ยนตัวกับมึง ให้มันไปลงรอบสามเอา"

"เฮีย กูไม่ได้หมายถึงรถ" 

"อ้าวสัสเกื้อ! ถ้ามึงไม่ได้พูดเรื่องรถแล้วมึงพูดถึงเรื่องอะไร ของที่มึงเอามาตีราคากูก็เห็นแค่รถที่มึงขับมา กวนตีนกูเหรอวะ"

เกมเท้าเอวบ่นหน้าย่นคิ้วขมวดงงงวยในขณะที่คนที่บอกมีของมาตีราคาด้วยกลับหัวเราะกวนตีนไม่อธิบาย ก่อนเสียงเปิดประตูจะดังแทรกขึ้นมา ดึงสายตาของช่างสองสามคนบริเวณนั้นและเจ้าของสนามแข่งรถให้มุ่งสายตามองตาม

เพราะฟิล์มกระจกดำที่ติดทำให้ไม่สามารถมองเห็นคนด้านในได้ จังหวะมีผู้หญิงลงจากรถมันลงมาเลยทำให้เกิดความเงียบแทรกเข้ามาแทนที่

และพอเห็นใบหน้าของเจ้าหล่อนก็เกิดอาการกระอักกระอ่วนน้ำท่วมปากประหนึ่งน้ำท่วมโลกทำได้เพียงหันมองตากะพริบใส่กันปริบๆ

ไอ้เวร! คิดเหี้ยอะไรของมันอยู่ คนเป็นๆ มาตีราคาได้ยังไง แถมยังเป็น...

"กูไม่ได้ตาฝาดใช่ไหมไหนมึงบอกกูดิ๊" อึกอักอยู่พักใหญ่กระทั่งสาวสวยหน้าตาคุ้นเดินเข้ามายกมือไหว้ถึงได้หันไปถามไอ้ตัวยืนข้างๆ สลับมองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นอย่างไม่อยากจะเชื่อว่ามันจะพูดจริง หรืออำเล่น?

"ไม่ได้ตาฝาด ไม่ได้อำเอาจริง"

น้ำเสียงหนักแน่นไร้แววเล่นทำให้เกมถอนหายใจอย่างหนักอกหนักใจ ดันปลายลิ้นกับมุมปากกลอกตามองสองชายหญิงสลับกันอย่างสุดจะเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้

ก็พอรู้ว่าสองคนจบไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ แต่ไอ้น้องรักเขาก็ออกปากว่าจะไม่ขอข้องเกี่ยวกับฝ่ายหญิงอีกไม่ใช่เหรอวะ ทำไมอยู่ๆ ถึงพากันมาบอกจะใช้เป็นของเดิมพันได้ ทั้งที่เรื่องมันก็เกิดตั้ง... หลายปีมาแล้ว

"มึงมาคุยกับกูดิ๊" สุดท้ายก็ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว ลากคอเข้าไปคุยในออฟฟิศสองต่อสอง ปล่อยให้อดีตคนรักน้องรักยืนเคว้งข้างนอกท่ามกลางช่างที่ก็พอคุ้นหน้ากันอยู่

ทิวากัดริมฝีปากล่างอย่างคิดไม่ตก ไม่รู้ว่าที่เกื้อพาเธอมาที่นี่เหตุผลสำคัญเพราะอะไร แน่นอนว่ามันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีนั่นแหละแต่มันคงจะไม่ถึงขั้นทำอะไรบ้าๆ แผลงๆ หรอกใช่ไหม

ยากที่จะยิ้มให้กับอดีตคนเคยรู้จักที่ไม่สนิทได้ เสียงเชียร์จากด้านในสนามแข่งรถและเสียงพิธีกรทำให้อดย้อนนึกถึงอดีตที่ผ่านมาไม่ได้ แต่สิ่งเหล่านั้นมันไม่ได้มีผลอะไรกับเธอในตอนนี้แล้ว