Inicio / โรแมนติก / ทาสของหัวใจ |TOXIC | / ตอนที่ 1 เตือน... เผื่อเตรียมใจไว้

Compartir

ตอนที่ 1 เตือน... เผื่อเตรียมใจไว้

last update Fecha de publicación: 2026-08-12 10:24:23

เสียงดนตรีสบายๆ ดังคลอมากับแสงสลัวจากไฟหลากสีพาให้รู้สึกผ่อนคลาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมพิเศษที่สั่งผลิตขึ้นโดยทางโรงแรมโดยตรงทำให้สถานเริงรมย์ยามค่ำคืนบาร์ของโรงแรมชื่อดังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ทิวา หญิงสาวเจ้าของเรือนร่างสะโอดสะองแม้จะดูตัวเล็กผอมบางไปบ้าง แต่ขนาดส่วนที่ผู้หญิงควรจะมีกลับใหญ่โตเกินหน้าเกินตาผู้หญิงหลายๆ คนไปมากนั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ มีเพื่อนรู้ใจคอยแก้เครียดไปพลางๆ คือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันทอง

"ทำไมไม่รับสายยัยแพร เป็นยังไงบ้างเนี่ย" คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันยุ่งพานทำให้ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มยับยู่ไปด้วย ริมฝีปากอิ่มขยับพึมพำกังวลและห่วงใยเจ้าของแชทที่เงียบหายไปเกือบยี่สิบชั่วโมงจนนั่งไม่ติด

มือเรียวยกเสยผมสีบลอนด์เทาขึ้นอย่างร้อนรุ่มในอก คว้าแก้วเหล้าใกล้มือขึ้นกระดกลงคอพรวดเดียว ไม่แม้จะสนใจรสขมปร่าที่บาดคอแสบร้อนไปทั่วทั้งหลอดอาหาร ไล่ระดับความร้อนแรงลงมายังกระเพาะอาหารที่ยังไม่มีแม้แต่อะไรตกถึงท้องตั้งแต่เมื่อเช้า

เหตุที่ทำให้รองประธานบริหารโรงแรมระดับห้าดาวต้องมานั่งหน้าเครียดในบาร์โรงแรมคือการหายตัวไปของเพื่อนสนิทหลังติดต่อกันครั้งล่าสุดคือเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา ก่อนเจ้าหล่อนจะตัดสินใจทำอะไรบางอย่างลงไป

แม้ไม่ได้รู้เห็นเป็นใจกับเพื่อนรักกับแผนการครั้งนี้ แต่การไม่ตักเตือนห้ามปรามเพื่อนนั่นคือความผิดที่ทิวาหลีกเลี่ยงที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ เหตุการณ์เมื่อคืนยังคงตราตรึงในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดไปเมื่อชั่วโมงก่อน

หลังผ้าแพรติดต่อมาขอความช่วยเหลือยังไม่ทันจะได้พูดคุยกันให้เข้าใจปลายสายก็ตัดทิ้งไปแล้วก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย

"เฮ้อ.. ยัยแพรหายไปไหนเนี่ย" คนร้อนใจได้แต่ถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก ภาวนาให้ฝั่งนั้นเห็นใจกับความสัมพันธ์ครั้งเก่าอย่าได้ทำอะไรที่มันถึงแก่การเอาชีวิตกันเลย เพียงแค่นี้ก็ดีมากแล้ว

"คุณทิวาครับ อีกสิบนาทีบาร์จะปิดแล้วนะครับ"

สาวสวยเงยหน้าขึ้นจากจอมือถือที่แจ้งเตือนแบตเตอรี่อ่อนยังบาร์เทนเดอร์ที่เข้ามากระซิบบอกอย่างเกรงใจ ไม่มั่นใจว่านั่งหน้าเครียดอยู่ในบาร์มากี่ชั่วโมงแล้ว จำได้ว่าตั้งแต่เลิกงานในเวลาหกโมงเย็นก็ลงมานั่งอยู่ตรงนี้ไม่ได้ลุกไปไหน

ทิวาพยักหน้าพลางยิ้มเล็กน้อยให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มหล่อวัยไล่เลี่ยกัน หยิบแก้วเหล้าทรงเหลี่ยมแก้วที่... เท่าไหร่ก็จำไม่ได้กระดกเข้าปาก โดดลงจากเก้าอี้ทรงสูงหน้าเคาน์เตอร์มายืนบนพื้นกระเบื้อง ส้นเข็มเซเล็กน้อยเกิดอาการมึนหัวขึ้นมาอย่างฉับพลันเพราะน้ำเมาที่ดื่มเข้าไปมากพอสมควร แต่มันก็ไม่ได้มากจนทำให้สติเธอดับได้

หยัดยืนทรงตัวให้นิ่ง ยกมือห้ามพนักงานที่จะเข้ามาช่วยเหลือแล้วเดินออกมาจากบาร์ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตากลมโตกวาดมองรอบบริเวณที่ผู้คนเริ่มซาแล้วก็ถอนหายใจอีกครั้ง

เสียงส้นสูงกระทบพื้นเบื้องล่างดังเป็นจังหวะมั่นคง ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มไร้แววของคนเมาทั้งที่ดวงหน้านวลเนียนนั้นแดงก่ำประหนึ่งลูกตำลึงสุก เลี้ยวออกจากหน้าประตูโรงแรมตรงไปยังลานจอดรถเฉพาะบุคคลพลางหลุบมองหากุญแจรถส่วนตัวในกระเป๋าสะพาย

"คนหนึ่งหนีหัวซุกหัวซุน แต่อีกหนึ่งคนกลับยังมีชีวิตปกติทั้งที่ก็ร่วมมือกันทำแท้ๆ ไม่คิดว่าจะหน้าด้านขนาดนี้แฮะ"

ทิวาชะงักมือที่คว้ากุญแจในกระเป๋าได้หันขวับยังต้นเสียงเย็นเยือกในมุมมืด กระชับกระเป๋าในมือเข้าหาตัวราวกับจะหาที่พึ่ง กลืนน้ำลายลงคอสองขาแข็งทื่อขยับไม่ได้ชั่วขณะ

เกิดเสียงพื้นรองเท้าหนังกระทบพื้นแข็งเป็นจังหวะเชื่องช้าประหนึ่งกับช่วงเวลาที่มัจจุราชกำลังเยื้องกรายเข้ามาใกล้ บรรยากาศเงียบสงัดวังเวงให้อารมณ์เหมือนความเงียบในหนังผีก่อนวิญญาณร้ายจะกระโจนออกมาด้วยท่าทางน่าเกลียดน่ากลัว

เรียวขายาวประหนึ่งนายแบบก้าวออกมาจากมุมมืด พาร่างสูงกำยำที่ยังอยู่ในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กส์เรียบกริบสีดำออกมาปรากฏกายตรงหน้า 

แสงไฟจากมุมเสาสาดกระทบใบหน้าคมคายให้สามารถมองเห็นได้ชัดเจน แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้รังสีความน่ากลัวของผู้ชายคนนี้ลดลงได้เลย

"เกื้อ... มาที่นี่ทำไม" บริษัทรับเหมาก่อสร้างรายใหญ่กับโรงแรมดาวจรัสแสงมันคนละฝั่งเมืองเลย ระยะทางก็ไม่ใช่ใกล้ๆ เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมาปรากฏตัวที่นี่เวลานี้

เกื้อ เอียงคอเล็กน้อยสอดนิ้วแยงหูราวกับไม่ได้ยินคำถามของผู้หญิงตรงหน้า ล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยมือหนึ่งข้างก้าวเข้าหาอย่างใจเย็นก่อนจะหยุดเว้นระยะห่างสองก้าว

"ฉันคงไม่บังเอิญผ่านมาทางนี้หรอกนะถ้าไม่ตั้งใจมาเอง" เสียงเรียบว่า ยืดกายเต็มความสูงโดยที่ยังคงจ้องมองใบหน้าซีดเผือดของทิวานิ่ง

มองดูความใสซื่อไร้พิษภัย แต่เชื่อเถอะว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างเปลือกนอกที่เห็น ว่ากันว่า ศีลเสมอกันถึงได้อยู่ด้วยกันได้ เพื่อนเธอเป็นยังไงมันก็ไม่แตกต่างจากสิ่งที่เธอเป็นเท่าไหร่หรอก

...สิ่งที่น่ารังเกียจจนไม่อยากจะแม้เข้าใกล้ด้วยซ้ำ

"ฉันก็ติดต่อยัยแพรไม่ได้เหมือนพวกนายนั่นแหละ ไม่ต้องมาถามหาหรอก หรือถึงรู้ฉันก็ไม่บอก" 

"หึ ก็ไม่ได้คาดหวังให้เธอบอกอยู่แล้ว รู้ๆ กันอยู่ว่าเป็นยังไงไม่ต้องเค้นให้เจ็บคอเปลืองน้ำลายหรอก"

"..."

"...แต่ที่ฉันมาเพราะอยากจะเตือนเธอไว้ก่อนเผื่อจะเตรียมใจได้"

"..." ทิวาหดคอลงเล็กน้อยเพราะอยู่ๆ คนที่ทิ้งระยะห่างกันสองก้าวกลับโน้มตัวลงมาจนสามารถสัมผัสได้ถึงลมหายใจเย็นๆ ที่พ่นมา

"ตำรวจหาหลักฐานเอาผิดเธอในฐานร่วมมือกันทำร้ายน้องฉันไม่ได้ แต่รู้ไว้ว่าฉันนี่แหละที่จะเป็นคนลงโทษเธอ ทำอะไรไว้ก็รับมันไป ฉันจะเอาคืนเธอร้อยเท่าพันเท่าที่ทำกับน้องฉัน จำไว้"

อีกครั้งกับการกลืนน้ำลายลงคอ ดวงตาพร่ามัวเพราะเบิกจ้องนานเกินไปจนเริ่มจะตาแห้ง เสียงเย็นคล้ายจะกระซิบแต่ทว่ามันกลับดังก้องในหูราวกับตะโกนเข้ามา 

ทิวาผ่อนลมหายใจออก รู้สึกหายใจคล่องคอมากขึ้นเมื่อเกื้อดึงตัวไปยืนจ้องหน้าโดยที่ยังคงใช้สายตารังเกียจขยะแขยงจ้องมองกัน ใบหน้าคมคายราบเรียบยากจะคาดเดาความคิดได้ 

"ฉ... ฉันขอโทษกับสิ่งที่เกิดขึ้น ฉันก็ไม่ได้อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้ ฉันเสียใจจริงๆ"

"..." หนุ่มร่างสูงทำเพียงกดตามองคนขอโทษด้วยสายตาราบเรียบไร้ความรู้สึก หากคำพูดขอโทษมันสามารถลบล้างทุกสิ่งได้ คนทำผิดฆ่าคนตายโดยเจตนาคงไม่ต้องชดใช้กรรม เพียงแค่ขอโทษทุกอย่างก็จบแล้วงั้นสิ? 

เฮอะ! คิดง่ายไปหรือเปล่า คนกระทำกับคนถูกกระทำความรู้สึกต่างกัน ความเจ็บปวดที่ได้รับมันต่างระดับจนไม่สามารถวัดได้ แค่คำขอโทษสั้นๆ มันช่วยไม่ได้หรอก

ไร้สุ้มเสียงตอบกลับ เกื้อหันหลังเดินออกมาจากตรงนั้น ปล่อยให้ความเงียบสงัดค่อยๆ ก้าวกลับเข้ามาแทรกแทนจนเหลือเพียงลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาและเสียงรถราไกลๆ ที่ยังคงดังเป็นระลอกกระทบโสตประสาท

ดวงตากลมพร่ามัวเพราะมันมีแต่หยาดน้ำมากมายคลอเต็มเบ้ามองตามหลังร่างสูงไปจนกระทั่งทุกอย่างเลือนหายไป ร่างอรชรทรุดลงนั่งยองปล่อยโฮอย่างสุดจะกลั้นเอาไว้ได้อีกต่อไป

เธอเองก็อยากขอโทษกับทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอเองก็รู้สึกผิดรู้สึกไม่ดีเลยสักนิดหลังจากรู้เรื่องราว แต่มันก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว 

เสียงสะอื้นไห้ดังมาตามสายลมแผ่วเบา น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าหล่นร่วงสู่พื้นเบื้องล่างแต่ก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้ ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปห้ามปรามเพื่อนรักไม่ให้หลงผิดทำเรื่องนั้นได้แล้ว...

Continúa leyendo este libro gratis
Escanea el código para descargar la App

Último capítulo

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนพิเศษ

    เสียงเอิกเกริกนอกห้องนั่งเล่นปลุกทิวาให้ตื่นขึ้นมาหลังจากหลับพักสายตาและร่างกายไปได้เพียงสามสิบนาที ร่างอวบอิ่มดันตัวลุกขึ้นนั่ง ปรับโฟกัสสายตาให้เข้ากับแสงนับนาที ก่อนจะหย่อนขาสวยลงจากโซฟาตัวใหญ่ที่ถูกปรับให้เป็นเตียงชั่วคราว ของเล่นระเนระนาดกระจัดกระจายเต็มพื้นออกนอกสื่อรองคลานผืนใหญ่ ห้องนั่งเล่นที่เคยเรียบร้อยเป็นระเบียบรกหูรกตาไปทันทีเมื่อมีเด็กตัวเล็กเพิ่มเข้ามาในชีวิตริมฝีปากอวบอิ่มขยับยกเล็กน้อย หลังได้ยินเสียงแหลมของลูกชายกรีดร้องขึ้นมาอีกครั้ง หยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูง บิดขี้เกียจอีกหนึ่งที จากนั้นค่อยเดินออกไปตามหาพ่อลูกที่พากันออกไปเล่นด้านนอกเพราะกลัวว่าจะเสียงดังรบกวนเธอกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้ที่ปลูกรับหน้าบ้านกำลังแข่งกันออกดอกบานสะพรั่งให้ความรู้สึกสดชื่น บรรยากาศใต้ร่มไม้ใหญ่ที่เริ่มแผ่กิ่งก้านสาขากว้างขวางมากกว่าวันแรกที่นำเข้ามาปลูกในบ้านทำให้พื้นที่กลางแจ้งดูร่มรื่นเย็นสบายตาขึ้นในความรู้สึกคนมองสนามหญ้านวลน้อยถูกตัดเตียนสั้นให้สามารถนั่งเล่นได้ วันไหนเบื่อๆ นั่งในบ้านก็ออกมารับอากาศธรรมชาติข้างนอก และเด็กๆ ก็ชอบมุมนี้มากเป็นพิเศษ ยิ่งอยู่ในช่วงวัยกำลังซนกำลังโ

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนที่ 46 ทาสของหัวใจตลอดกาล...

    หลายสัปดาห์ต่อมา...ร่างสูงนั่งมองใบสำคัญการสมรสในมือแล้วยิ้มไปด้วย หัวใจมันเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ คร่อมหนักเบาสลับไปมาตั้งแต่เดินเข้าสำนักงานจนตอนนี้ออกมานั่งรอเมียรักอยู่ในรถก็ยังคงไม่หยุดคิดว่ากำลังฝัน แต่ทุกวินาทีที่กำลังเดินไปข้างหน้าอย่างไม่คอยกัน มันก็ตอกย้ำว่าทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝัน เป็นความจริงที่เหมือนฝันมากๆ ต่างหากเดือนก่อนๆ โน้นยังไม่เห็นวี่แววเลยว่าจะมีโอกาสได้ยืนเคียงข้างทิวาในฐานะคนรักและพ่อของลูกอย่างออกหน้าออกตา เป็นแค่พ่อแอบๆ ที่ต้องคอยหลบสายตาผู้คน ทำตัวให้เหมือนธาตุอากาศให้มากที่สุดเพื่อที่แม่ของลูกจะได้ไม่รำคาญและเกลียดตัวเองไปมากกว่านี้แต่ทว่าวันนี้ มันกลับมีชื่อของตัวเองปรากฏอยู่ในใบทะเบียนสมรสพร้อมกับคนรัก มันเป็นอะไรที่ไม่คาดคิดและได้แค่ฝันมาก่อนเท่านั้นจริงๆหลายวันก่อนเกื้อเข้าไปพบพ่อแม่ของทิวาพร้อมกับพ่อแม่ของเขา ขอขมาผู้หลักผู้ใหญ่กับสิ่งที่ทำผิดไป จะว่าด้วยตั้งใจ ก็เหมือนจะใช่ หรือหากจะบอกว่าพลาดก็ไม่เชิงมากนัก แต่ผิดก็คือผิด เขาไม่คิดปัดความผิดตัวเองทิ้งแน่คราแรกคิดว่าคงจะโดนไม่หมัดก็เท้าพ่อกับพี่ชายทิวาแน่ๆ ที่ทำลูกสาวน้องสาวเขาท้อง แล้วยังเนียนปิดม

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนที่ 45 ดีใจจนเนื้อเต้น

    เกื้อนั่งดูภาพอัลตราซาวนด์ครั้งล่าสุดของลูกน้อยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แววตาดูมีความสุขจนเปล่งประกายความสุกสกาวสว่างไสวเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้าในยามค่ำคืนลูบใบหน้าฉายแววความหล่อเหมือนพ่อตั้งแต่อยู่ในท้องแม่เบาๆ จินตนาการถึงช่วงเวลาที่ได้อุ้มเจ้าตัวเล็กแล้วก็อยากให้ถึงกำหนดคลอดเร็วๆ อดรนทนอีกสามสี่เดือนก็คงไม่ไหวแล้วหลังจากวันนั้นก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว ระยะห่างระหว่างเกื้อกับทิวาเหมือนจะย่นเข้ามาใกล้มากขึ้น อีกนิดเดียวก็จะไม่เหลือระยะความห่างนั้นแล้ว และมันก็ทำให้ว่าที่คุณพ่อมือใหม่ถึงกับรีบทำคะแนนเอาชนะใจเมียเร็วๆ จากที่ดูแลดุจเจ้าหญิง คราวนี้เลยเรียกได้ว่ายอมเป็นขี้ข้าแทบเท้าเธอไปเลยก็ได้เรียกคำเดียวต่อให้อยู่ไกลเป็นร้อยกิโลก็จะมาหาเธอให้ได้ งานยุ่งแค่ไหนก็ทำตัวว่างสบายๆ เพื่อเธอได้คนเดียว และเมียเขามันก็ดีมากด้วยสิ ไม่งี่เง่าเอาแต่ใจเลยสักนิด แต่จะทำทีพูดลอยๆ ให้ได้ยินแล้วก็ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่เขาที่ต้องจัดสรรหาเวลาเอาใจอย่างสุดความสามารถเท่าที่จะทำได้เองเดี๋ยวนี้เกื้อได้อภิสิทธิ์เข้ามาอาศัยใบบุญเมียใช้ห้องเธอหลับนอนแล้ว แล้วยังได้นอนกอดลูกกอดเมียอีกต่างหาก เหลือแค่ขนของย้ายมาอยู่ห้อง

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนที่ 44 ดูแลเมีย

    "ไปฝากท้องเดือนนี้ไปด้วยได้ปะ อยากฟังเสียงหัวใจลูก"เกื้อหันมาพูดกับแม่ของลูกที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ได้ยินเพื่อนเล่าความรู้สึกแรกที่ได้ฟังเสียงหัวใจลูกว่ามันตื้นตันแค่ไหน ก็อยากจะฟังเสียงหัวใจเต้นของเจ้าตัวเล็กบ้าง ยังไม่เคยมีโอกาสพาแม่ของลูกไปฝากครรภ์เลย เธอเอาแต่ปฏิเสธตลอดส่งสายตาอ้อนให้เห็นใจ จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มสลับกับท้องนูนน้อยๆ ที่เห็นชัดมากกว่าสัปดาห์ก่อนมาก ใจเต้นแรงลุ้นว่าจะถูกปฏิเสธอีกหรือเปล่า ฝากครรภ์ครั้งแรกทิวายอมให้เขาไปด้วยเพราะต้องตรวจเลือดทั้งพ่อและแม่คัดกรองหาโรคต่างๆ ซึ่งมีเปอร์เซ็นต์อาจเป็นพาหะโรคทางพันธุกรรมจากพ่อไปสู่ลูกได้ แต่ทุกอย่างก็ปกติดี และครั้งต่อๆ มาเธอก็ไม่ยอมให้เขาไปด้วยอีก ก็ได้แต่แอบตามดูแลห่างๆ เท่านั้นแต่มันเป็นความโลภในใจที่อยากได้มากกว่านั้น อยากเข้าไปนั่งฟังผลตรวจ อยากรับรู้การเจริญเติบโตของเจ้าตัวเล็กด้วยในฐานะพ่อตอนนี้ก็ได้สิบห้าสัปดาห์แล้ว... แต่เพราะหน้าท้องที่ไม่ค่อยโตมากนัก ทิวาเลยไม่ได้ดูเหมือนคนท้องเลย ก็ไม่รู้ว่าเด็กน้อยจะตัวเล็กแค่ไหน แม่มันก็กินเก่งทำไมถึงได้เล็กนักก็ไม่รู้"อือ อย่าสายก็แล้วกัน ไม่อยากไปนั่งรอนาน" ทิวาครางเสียงรับจ

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนที่ 43 เป็นแฟนทิวา

    เกื้อไม่ได้ออกไปรอหน้าโรงแรมตามที่ทิวาบอก แต่เดินตามหลังเธอมายืนกอดอกพิงหลังกับผนังรอหน้าห้องน้ำแทน บอกตัวเองว่าเผื่อฉุกเฉินจะได้วิ่งเข้าไปช่วยได้ทัน แต่ความจริงคือ ก็เห็นไอ้หน้าตี๋นั่นเดินตามหลังเมียเขามานั่นแหละเลยตามมาด้วยในเมื่อเจ้าหล่อนก็เห็นแล้วว่าเขาอยู่ในงานนี้ด้วย มันจะมีเหตุผลอะไรที่ต้องหลบอีก ลับหลังก็ขอแสดงความเป็นผัวและพ่อของลูกหน่อยแล้วกัน ทำเพื่อลูก!"คุณเป็นอะไรกับทิวา"ขณะที่กำลังยืนรอเงียบๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาดึงความสนใจของเกื้อ ตาคมผละออกจากหน้าห้องน้ำหญิงหันมองตามต้นเสียง ไม่ได้คิดว่าคำถามนั้นจะมุ่งมายังตัวเองโดยตรง แต่เพราะชื่อคุ้นเคยมันเลยดึงสายตาและความสนใจเขาได้ และพอเห็นว่าเจ้าของคำถามกำลังจ้องมาอยู่จึงดันตัวออกจากผนังคลายแขนจากกอดอกสบตากันท่ามกลางความเงียบนานนับนาทีก่อนจะเป็นเกื้อที่เป็นฝ่ายหลุบตาหลบ เพื่อไม่ให้ดูเสียมารยาทหยาบคายที่ไปจ้องตากับ... พี่เมียเพชรกล้าจ้องหน้าผู้ชายตัวสูงที่สืบได้มาว่าวนเวียนอยู่กับน้องสาวเขาไม่วางตา ก่อนหน้านี้เคยได้ยินทิวาบอกว่ามีคนคุย แต่ก็ไม่เห็นจะพามาแนะนำให้รู้จักเลย หลังๆ มาก็เงียบไปเลย ไม่พูดถึงอีก เขาก็คิดว่าคงจ

  • ทาสของหัวใจ |TOXIC |   ตอนที่ 42 กำลังไปได้ดี

    หลายสัปดาห์ต่อมา...เกื้อยังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ทิวาคอยดูแลเธออย่างเสมอต้นเสมอปลาย อยากใช้โอกาสที่ได้รับจากเธอพิสูจน์ความจริงใจของตัวเอง อยากแก้ไขในสิ่งที่ทำผิดพลาดไป จะด้วยความเห็นแก่ตัวหรือพลาดพลั้งโดยไม่ตั้งใจ เขาก็อยากได้โอกาสที่จะได้ยืนข้างๆ เธออีกครั้งหลังๆ มาทิวาก็ไม่ได้หมางเมินเขาเหมือนก่อนหน้าแล้ว เธอแสดงอารมณ์มากขึ้น พูดมากขึ้น และยังขี้งอนมากกว่าเดิมอีก อาจเพราะฮอร์โมนของคุณแม่ที่ทำให้อ่อนไหวง่าย แต่ทุกอย่างมันกำลังไปได้ดี เหมือนตอนที่เรายังคบกัน"เย็นนี้ไม่ต้องเตรียมมื้อเย็นให้นะ มีงานเลี้ยงที่โรงแรมฉันจะไปร่วมงานด้วย" น้ำเสียงกังวานเอ่ยขณะที่ร่างอวบอิ่มเดินนวยนาดออกมาจากห้องนอน หลังทานมื้อเช้าเสร็จเธอก็กลับเข้าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปทำงานตามปกติวันนี้ทิวาเลือกสวมเดรสกระโปรงผ้าชีฟองยาวเสมอเข่าสีฟ้าอ่อน คู่กับรองเท้าส้นเตี้ยสีขาวแต่งดีเทลด้วยลูกไม้เล็กน้อยให้ดูไม่เรียบมากจนเกินไป ผมยาวประบ่าถูกรวบต่ำไว้ด้านหลังเปิดใบหน้าจิ้มลิ้มให้โดดเด่นมากขึ้นริมฝีปากอวบอิ่มทาลิปสติกสีชมพูกุหลาบโทนหวาน แต่งหน้าอ่อนๆ หยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์ดังมาคล้องไหล่ เครื่องประดับเป็นนาฬิกา

Más capítulos
Explora y lee buenas novelas gratis
Acceso gratuito a una gran cantidad de buenas novelas en la app GoodNovel. Descarga los libros que te gusten y léelos donde y cuando quieras.
Lee libros gratis en la app
ESCANEA EL CÓDIGO PARA LEER EN LA APP
DMCA.com Protection Status