ตอนที่ 3 ของเดิมพันราคาแพง

"มั่นใจนะเฮียว่าจะไม่เสียใจทีหลังอะ ถ้าเสียมันไปแล้วจะย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้อีกแล้วนะ"

"มีอะไรที่กูไม่มั่นใจ อย่าห่วงเลยกูไม่คิดเสียใจทีหลังแน่"

เด็กช่างวัยยี่สิบห้าถอนหายใจยาวเหยียดอย่างสุดจะพรรณนาความในใจออกมาได้ ปรายตามองผู้หญิงที่ยืนกอดอกอยู่ไม่ไกลแล้วก็ส่ายหัวถอนหายใจอีกครั้ง จนถูกฝ่ามือใหญ่ตบกบาลไปหนึ่งป้าบให้เร่งมือ

เกื้อหัวเราะน้อยๆ ตวัดเสื้อหนังสีดำขึ้นสวม ตามด้วยถุงมือหนังสีเดียวกันก่อนจะหยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงเดินมาหาทิวาที่ยืนกอดอกรออยู่ไม่ไกล

"นายต้องการอะไรจากฉันกันแน่เกื้อ ให้มาที่นี่ทำไมนายก็รู้ว่าฉันไม่ชอบ"

"เธอไม่มีสิทธิ์พูดอะไรแค่ทำตามที่ฉันสั่งก็พอ จะชอบหรือไม่ชอบเก็บมันเอาไว้ในใจซะ"

"พรุ่งนี้ฉันมีงานต้องทำฉันจะกลับ" 

"แล้วมันเรื่องของฉัน? ตามมา" หนุ่มหล่อเลิกคิ้วเชิงถามกวนประสาทไม่แยแส ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเรียบให้เดินตามมาแล้วหมุนตัวเดินกลับไปยังจุดที่ช่างกำลังตรวจสภาพรถที่จะลงแข่ง

ทิวาจำใจต้องเดินตามหลังผู้ชายตัวโตไป กวาดมองเรือนกายแกร่งที่ดูเหมือนจะกำยำกว่าเมื่อตอนสมัยยังเรียนมาก เขาคล้ายจะสูงขึ้นกว่าตอนนั้นหลายเซ็นด้วย... ก็แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอกันเล่า!

ส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่านกอดอกเดินตามหลังจนมาหยุดข้างรถที่จะต้องลงแข่งในสนามถัดไป ดวงตากลมกวาดมองรถแล้วได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่ชอบใจ

เธอไม่ชอบสถานที่นี้เลย เมื่อก่อนเคยมานั่งรอเป็นชั่วโมงๆ ทั้งที่ไม่ชอบแต่ก็บ่นไปรอไป หลังจากตัดสัมพันธ์กับอดีตคนรักก็เลือกที่จะไม่ย่างกรายผ่านอะไรที่ไม่ชอบแล้วต้องฝืนใจอีก จนกระทั่งวันนี้

"ผมเช็กสภาพรถทุกอย่างเรียบร้อยดีครับเฮียไม่มีปัญหา"

"อืม ขอบใจ ไปทำงานเถอะเดี๋ยวดูต่อเอง"

เกื้อตบไหล่เด็กช่างวัยยี่สิบห้าเบาๆ เป็นการขอบคุณ ก่อนจะเดินอ้อมไปดูด้านหน้ารถทิ้งให้หญิงสาวด้านหลังยืนเผชิญหน้ากับช่างหนุ่มที่คล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ยอมพูด มองหน้าแล้วทำหน้ากระอักกระอ่วนอยู่สักพักแล้วเดินจากไป

ความสงสัยทำให้ทิวาเดินตามมาหยุดข้างร่างสูงที่ยังคงก้มๆ เงยๆ อยู่กับกระโปรงรถ ทนความกดดันและสงสัยไม่ไหวสะบัดแขนหลุดจากกอดอกส่งผลให้กระเป๋าสะพายคล้องบ่าหล่นลงมาอยู่ในมือแทน

"ทำไมเด็กช่างคนนั้นต้องมองหน้าฉันแปลกๆ ด้วย นายคิดจะทำอะไรกันแน่เกื้อ"

"..."

"นายไม่ได้จะทำอะไรแผลงๆ ใช่ไหม"

"สมองที่ใช้คิดแผนชั่วๆ มันหายไปไหนล่ะ เรื่องแบบนี้เธอน่าจะถนัดกว่าฉันนะไม่น่ามาถามให้เปลืองน้ำลาย ขึ้นรถ"

ทิวากลอกตาไปมาครุ่นคิดถึงสิ่งที่น่าจะเป็นไปได้ ไอร้อนตีตื้นขึ้นมากระจุกรวมตัวกันบนใบหน้าสวยก่อนจะกระจายลามไปทั่วศีรษะผลิตควันส่งออกหูทั้งสองข้างดวงตาแดงก่ำอย่างนึกโมโห 

ไม่น่าตามมาเลย ไม่น่าคิดว่าทุกอย่างจะจบลงเพียงให้เขาได้ออกคำสั่งเอาแต่ใจพวกนั้นกับเธอได้อย่างต้องการจนกว่าจะพอใจ ไม่คิดด้วยว่าจะถูกมองเป็นแค่สิ่งของมีราคาให้เขาเอามาเดิมพันแบบนี้

ของเดิมพันราคาแพงเหมือนตุ๊กตามีชีวิตแต่ไร้เสียงต่อต้าน

"ไม่ขึ้น นายไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้"

"อย่าเล่นตัวให้มากทิวา สิ่งที่เพื่อนเธอทำกับน้องฉันมันหนักกว่านี้อีก"

"..." มันคือความจริงที่ต้องยอมรับโดยไร้ข้อกังขา แต่... นั่นคือสิ่งที่เธอควรจะรับเหรอ!

ทิวาสูดออกซิเจนเข้าจนเต็มปอด ยากจะปฏิเสธความผิดของตัวเองได้ ได้แต่ยอมทำตามคำสั่งของผู้ชายเอาแต่ใจขึ้นมานั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถให้กับเขา ดึงสายเข็มขัดนิรภัยมากลัดรัดตัวเองอย่างแน่นหนาเผื่อเกิดเหตุไม่คาดคิดระหว่างการแข่งขัน

จิกกำกระเป๋าบนตักแน่นระบายความหวาดหวั่น จังหวะการเต้นของหัวใจมันกระหน่ำแรงจนไม่เป็นจังหวะ ดวงตาพร่ามัวแสงสีเสียงรอบด้านแทบกลายเป็นศูนย์ในตอนที่รถแข่งสองที่นั่งเคลื่อนเข้ามาด้านในสนาม

ผู้คนบนอัฒจันทร์ส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดประหนึ่งกำลังเชียร์แข่งชิงแชมป์โลก ยิ่งตอนที่เกื้อลงจากรถไปโชว์กายสมบูรณ์แบบด้านนอกเสียงเชียร์ยิ่งดังกระหน่ำอย่างกำลังรอคอยเขาคนเดียว

กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เฝ้าถามตัวเองซ้ำๆ ว่ามาทำอะไรที่นี่ ทำไมถึงได้ยอมให้คนอื่นมากำหนดชีวิตการก้าวเดินของตัวเอง ทำไมต้องยอมรับความผิดที่ตัวเองไม่ได้ทำ ทว่าสุดท้ายก็ยังได้รับคำตอบแบบเดิมที่เคยได้รับ

"นาย.. จะไม่แพ้ใช่ไหม"

ทิวาหันไปถามเกื้อที่เพิ่งกลับเข้ามาในรถ กลิ่นน้ำหอมที่เขาใช้ประจำยังคงเป็นกลิ่นเดิมที่เธอเคยชอบ แต่แววตาที่มองกันตอนนี้กลับเป็นแววตาที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ตาคมเหยียดมองหญิงสาวด้านข้างพลางส่งเสียงหัวเราะผ่านลำคอเย้ยหยัน สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงกระหึ่มท่ามกลางเสียงเชียร์มากมาย มวลอากาศเย็นในยามดึกพัดโกรกเข้ามาวูบหนึ่งก่อนจะทิ้งไว้เพียงความเย็นยะเยือก...

"ภาวนาให้ฉันชนะสิ" และเสียงเยือกเย็นของเกื้อที่เอ่ยลอดริมฝีปากบางสีอมชมพู มุมปากเหยียดยิ้มพุ่งตัวออกจากจุดสตาร์ตโดยที่ยังคงสบกับดวงตากลมคู่นั้นราวกับกำลังเจอเรื่องสนุก

ยิ่งเห็นความหวาดหวั่นจากดวงตาสวยความฮึกเหิมสนุกที่ได้เอาคืนก็ยิ่งทวีคูณ 

เสียงเครื่องยนต์สองคันกระหึ่มดังลั่นสนาม ความเร็วทรงตัวยังคงไม่มีใครยอมใคร 

เปลือกตาสวยปิดแน่นสองมือกำสายเข็มขัดนิรภัยและกระเป๋ารวบไว้ด้วยกันกรีดเสียงร้องลั่นด้วยความตกใจ แรงพุ่งตรงหักเลี้ยวราวกับกำลังนั่งอยู่บนเครื่องเล่นหวาดเสียวที่ไม่เคยคิดจะขึ้นไปนั่งทำให้ทิวาใจหล่นครั้งแล้วครั้งเล่า 

ได้ยินเสียงหัวเราะสะใจจากคนข้างๆ ดังแทรกเสียงวี้ดวิ้งในหัวเป็นระยะ ก่อนที่อยู่ๆ รถที่กำลังขับด้วยความเร็วสูงจะเบรกอย่างกะทันหันห่างจากเส้นชัยเพียงไม่กี่เมตร ดึงความสนใจของทิวาให้ต้องเปิดตาขึ้นมองด้วยใจเต้นระส่ำ

"ย.. หยุดทำไม" เสียงสั่นเอ่ยถาม ดูจากรถคันหลังที่กำลังวิ่งตามมาอย่างไม่ทิ้งห่างก็เดาได้ว่าเกื้อกำลังนำอยู่แท้ๆ แต่ทว่าทำไมอยู่ๆ ถึงได้หยุดนิ่ง

"หึ เธอคิดว่าไง" น้ำเสียงยียวนกับรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจทำให้น้ำตาสาวแทบไหลกลิ้งลงมาประจานความอ่อนแอของตัวเอง 

ทิวานิ่งอึ้งไปอย่างรู้ได้ว่าเกื้อจงใจให้คู่แข่งเข้าเส้นชัยเพื่อที่จะได้ส่งของเดิมพันอย่างเธอไป เลวที่สุด เลวจนสุดจะหาคำมาด่าได้

"นายมันเลว เลวที่สุด! ไอ้สารเลว!"

"หึ จะถือว่าเป็นคำชมละกันนะ"

ฟิ้ว!~

...และในที่สุดรถคันหลังก็วิ่งแซงเข้าเส้นชัยไปก่อนพร้อมกับเสียงเชียร์ของผู้คนบนอัฒจันทร์ที่พร้อมใจกันส่งขึ้นมาร่วมยินดี เกื้อดันลิ้นกับกระพุ้งแก้มเหยียดยิ้มอย่างพึงพอใจ ค่อยๆ เหยียบคันเร่งเข้าเส้นชัยตามไปช้าๆ 

นักแข่งหนุ่มลงจากรถเดินเข้าไปร่วมยินดีกับคู่แข่งที่ชนะการเดิมพันในครั้งนี้ ไร้สามัญสำนึกถูกผิดชั่วดีเห็นเป็นเพียงเรื่องสนุกสะใจที่อยากทำก็ทำเท่านั้น

ทิวาใช้โอกาสตอนที่เกื้อกำลังร่วมยินดีกับคู่แข่งที่เขาจงใจให้เข้าเส้นชัยไปก่อนเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว ให้เธอเป็นคนผิดมานั่งเป็นของเดิมพันไร้ชีวิตเธอก็ยอม แต่การยินยอมให้คนอื่นชนะการเดิมพันโดยตั้งใจเธอจะยอมได้ยังไง

หากอยากจะทำแบบนี้ไม่เห็นต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากเลย แค่บอกให้เธอไปนอนกับผู้ชายสักคนตรงๆ เลยไม่ดีกว่าเหรอ จะยอมหรือไม่มันก็สิทธิ์ของเธออีกที

หมับ!

"อ๊ะ! ทำอะไรของนาย ปล่อยฉันนะ!" 

ในจังหวะที่กำลังจะเดินพ้นจากขอบสนาม กำลังจะพ้นสายตาน่ารังเกียจที่จ้องมองมา ทว่ากลับถูกคว้าข้อแขนแล้วกระชากกลับไปอย่างแรงจนร่างเล็กถลาเซถอยไปชนกับแผงอกกว้างของเจ้าของมือ

กลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวบอกให้รู้ว่าใครที่เป็นเจ้าของแรงป่าเถื่อนนั้นโดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมอง ทิวาดีดดิ้นสะบัดแขนโวยวายแต่ก็ไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายตัวใหญ่ได้ จนเขากระชากลากถูเธอมาหยุดตรงหน้าคู่แข่งคนนั้นของเขา

"ของเดิมพันที่ตกลงกันไว้ หวังว่าคืนนี้จะสนุก"

"หึ ตัวเล็กไปหน่อยแต่หน้าสวยนมใหญ่ถูกใจดี" 

เกื้อยิ้มเหยียดกำรอบข้อแขนเรียวแน่นจ้องหน้าคนพูดนิ่ง มันเลียริมฝีปากใช้สายตากะลิ้มกะเหลี่ยมองทิวาอย่างหื่นกระหาย รอยสักตามลำคอขึ้นมาถึงสันกรามยิ่งทำให้ผู้ชายคนนี้ดูน่ากลัวและน่ารังเกียจในสายตาของทิวา

ร่างบางเบี่ยงตัวเข้าหาเกื้อที่ยืนอยู่ใกล้ตัวมากที่สุด และยังคิดว่าชายหนุ่มเป็นความปลอดภัยเดียวของตัวเอง หลงลืมไปว่าเขานี่แหละที่เป็นคนประเคนเธอใส่พานยกให้ผู้ชายตัวใหญ่น่ากลัวคนนั้น

ทิวาสวมกอดเอวสอบกำเสื้อหนังเอาไว้แน่นเช่นเดียวกับมือข้างที่ถูกมือใหญ่รวบกำไว้ที่จับสายกระเป๋าสะพายแน่นจนสามารถมองเห็นเส้นเลือดบนหลังมือขาวชัดเจน

"เกื้อไม่เอานะนายอย่าทำแบบนี้กับฉัน นายจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

"..." 

"เกื้อ! นายบ้าไปแล้วหรือไง นายทำแบบนี้ไม่ได้นะ!" แทบจะกราบอ้อนวอนแต่เจ้าของชื่อยังคงยืนนิ่งราวกับไม่มีหู ไม่ได้ยิน เขาปล่อยมือออกจากแขนเรียวในตอนที่ผู้ชายร่างใหญ่เดินเข้ามารับของเดิมพันราคาแพงของตัวเอง

รวบเอวคอดยกขึ้นจากพื้นพาดบ่าอย่างง่ายดายประหนึ่งว่าทิวาเป็นเพียงแค่ตุ๊กตายางไร้ชีวิต เสียงกรีดร้องดังไปทั่วลานสนามแต่กลับไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ มีเพียงกำลังกายตัวเองที่ดีดดิ้นทุบตีราวกับคนบ้าจนเสียงแหบแห้ง

เกื้อมองตามภาพนั้นไปด้วยสายตาว่างเปล่ากระทั่งทุกอย่างกลับมาสู่ความสงบที่มีเพียงเสียงผู้คนจากบนอัฒจันทร์และพิธีกรดังมาให้ได้ยิน ดันปลายลิ้นกับกระพุ้งแก้มหลุบมองเสื้อหนังตำแหน่งที่ถูกมือเล็กจิกกำก่อนหน้า ยกมือปัดฝุ่นทิ้งอย่างไม่สนใจ

"เฮีย ไม่เป็นไรแน่นะที่ให้พวกมันพาไปแบบนั้น ผมว่า..."

"กูจัดการเอง มึงเอารถไปเก็บไป"

เกื้อตัดบทสนทนาแล้วเดินออกมาจากสนามด้วยใบหน้าราบเรียบ มีแต่เสียงถอนหายใจสบถตามหลังอย่างละเหี่ยใจ