ตอนที่ 5 ไร้เหตุผล NC20+

"ฮะ.. อ.. โอ๊ย! พอแล้ว ไม่ไหวแล้ว"

"อ่าส์~ เอามันฉิบ ร่องเธอมีแต่น้ำเชื้อฉันแต่ก็ยังตอดถี่ยิบ ร่านไม่เลิกเลยนะ"

ทิวากัดฟันข่มความอับอาย คำพูดของเขาราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงร่านร้อนไม่รู้จักพอ ทั้งที่ทั้งหมดนี้เขานั่นแหละที่เป็นคนยัดเยียดให้

ร่างเล็กโก่งตัวค้ำกับเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า ในขณะที่เกื้อยืนซ้อนหลังกดแผ่นหลังเล็กตอกกายสะโพกสาดเอ็นยักษ์เข้าออกกลางกายสาวอย่างเอาเป็นเอาตาย 

น้ำกามสีขุ่นไหลกลิ้งตามเรียวขาสวยประหนึ่งธารน้ำที่ไม่รู้จักหยุดนิ่ง ทว่าคนปลดปล่อยกลับยังไม่รู้จักพอ บ้าคลั่งเหมือนคนที่ขาดเซ็กซ์มานาน

สิบนาที ยี่สิบนาที หรือผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้วก็ไม่รู้ได้ ชายหนุ่มเสร็จสมจากด้านนอกสองครั้งติดก็รวบกายสาวอ่อนปวกเปียกแทบยืนไม่ไหวเข้ามาต่อในห้องน้ำ พาดพนักประหนึ่งจิ้งจก ลงไปแช่น้ำเย็นในอ่างน้ำยังไม่ทันถึงครึ่งอ่างก็ถูกฉุดกระชากขึ้นมาพาดเคาน์เตอร์ต่อ

เสียงหยาบโลนจังหวะเนื้อกระแทกกันดังก้องในโสตประสาทราวกับว่าเป็นเสียงเดียวที่ได้รับการอนุญาตให้ได้ยิน ..ยังมีเสียงหอบครวญครางของสองชายหญิงอารมณ์เหมือนคนจ้วงแทงกันไม่ยั้งแล้วได้รับบาดเจ็บปานตาย ครางกระเส่าขอความช่วยเหลือ

"ซี๊ดดด~ ในร่องเธอมันร้อนไปหมดแล้วทิวา ร่านมากเลยใช่ไหม"

"อ.. อ๊าา~ โอ๊ย ซี๊ดด!"

"อืมม.. จะแตกแล้ว"

ทุกครั้งที่เกื้อบอกว่าจะแตก เขาก็จะเร่งเอวซอยสะโพกถี่ขึ้นกดเน้นทุกจังหวะจนจุกหน่วงไปทั้งท้องน้อย ยอดหัวดอกเห็ดกระแทกผนังมดลูกครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนน้ำร้อนจะพุ่งกระฉูดออกมาล้างชโลมภายในอุ่นวาบ จากนั้นก็ค่อยไหลย้อนคืนออกมาเพราะไม่เหลือพื้นที่พอให้กักเก็บน้ำมากมายได้อีก

เกื้อดันลิ้นกับมุมปากพ่นลมหายใจหอบออกแรงๆ พลางเสยผมชุ่มเหงื่อขึ้นลวกๆ กดตามองแผ่นหลังขาวเนียนที่มันเต็มไปด้วยรอยแดงจ้ำจากการดูด มองคนตัวเล็กกว่าที่นอนหายใจหอบหมดเรี่ยวแรงด้วยสายตาราบเรียบ

...ถอนแก่นกายใหญ่จากร่องอุ่น มองตามน้ำกามสีขุ่นไหลทะลักออกมาโดยไม่ได้ใส่ใจมากนัก แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากแล้วถอยออกมากุมท่อนเอ็นเอาไว้ในมือชักเบาๆ รีดน้ำออกจากหัวเห็ดให้หมด 

มีอาการหน้ามืดเล็กน้อยเพราะเพิ่งสูญเสียน้ำไปเป็นจำนวนมาก ทิวาทำให้เขาแทบน้ำหมดตัวแต่ความรู้สึกกลับบอกว่ายังไม่พอ ทว่าเห็นเจ้าหล่อนร่วงไปนั่งกองกับพื้นห้องน้ำก็หมดอารมณ์จะสานต่อ เดี๋ยวตายขึ้นมาจริงความผิดฐานฆ่าคนด้วยเอ็นคงหนีไม่พ้นแน่

"มองหน้าอยากเอาอีกน้ำเหรอ ฉันไม่ไหวแต่ไอ้พวกข้างนอกยังรออยู่นะ" 

หญิงสาวเงยหน้าซีดเซียวขึ้นจ้องเขม็งเลยหมั่นไส้ขู่ไปหนึ่งดอกรีบงุดหน้าลงแทบไม่ทัน ปากบวมช้ำขยับยุกยิกด่างึมงำแต่เกื้อเลือกจะไม่สนใจ เดินกายเปลือยล่อนจ้อนเข้าไปยืนใต้ฝักบัว เปิดน้ำเย็นไหลผ่านร่างกายที่มันเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เหลือบมองคนบนพื้นที่ยังนั่งหมดแรงเพียงนิดแล้วสะบัดหน้ากลับมากุมท่อนเนื้อเอาไว้เต็มมือ ล้างทำความสะอาดอย่างดี หันไปบีบครีมอาบน้ำมาถูกาย ปล่อยให้สายน้ำไหลแทรกแทนความเงียบเวลาไม่กี่นาทีก็เดินโทงเทงออกมาหยุดยืนตรงหน้าผู้หญิงตัวเล็กอีกครั้ง

"ไปล้างตัว ฉันให้เวลาสิบนาทีถ้าช้าจะให้ไอ้หนึ่งลากไปข่มขืนกับพวกของมัน"

"นายอย่าให้มากเกื้อ ฉันจะไม่ไหวแล้ว" ทั้งที่นั่งอยู่แท้ๆ แต่ยังรู้สึกว่าขามันสั่นอยู่เลย สั่นจนคิดว่าหากยืน.. ต้องร่วงกลางอากาศโดยไม่ต้องสงสัย

"ก็ตามใจ ให้โอกาสแค่นี้ ยังดีกว่าที่เพื่อนเธอไม่ยอมให้โอกาสน้องฉันใช่ไหมล่ะ"

ทิวากัดปากล่างแน่นจนรสเค็มซึมเข้ามาผสมน้ำลายให้ได้รับรสถึงได้รู้สึกตัว ค่อยผ่อนแรงฟันลง ไม่เถียงกลับคนไร้เหตุผลเพราะต่อให้มันไม่ได้เป็นอย่างที่เขาพูด แต่คนไม่ดีในสายตาจะเวลาไหนก็ยังถูกมองว่าผิดอยู่ดี

ร่างสะโอดสะองเปลือยเปล่าพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยการเกาะเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า กัดฟันเกร็งขาทั้งสองข้างเดินเข้าไปยืนใต้ฝักบัวเปิดน้ำไหลชโลมร่างเปลือยเปล่า ในขณะที่ผู้ชายตัวโตกำลังยืนเช็ดตัวด้วยผ้าหนูจ้องมองมานิ่งๆ

เกื้อปล่อยให้ทิวาจัดการตัวเองไป พันเอวสอบด้วยผ้าผืนใหญ่ลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องน้ำไม่หันกลับไปมองคนที่ยืนใต้สายน้ำเล่นเอ็มวีเพลงเศร้าต่ออีก ให้เวลาสิบนาทีก็คือสิบนาที ถ้ายังชักช้าได้เห็นดีกันแน่

เดินไปหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ที่ให้เด็กของเฮียเกมเอามาวางไว้ให้ตอนที่ยังไม่เสร็จธุระในห้องน้ำ เสื้อยืดสีดำบางๆ กับกางเกงยีนแฟชั่นสีเดียวกัน ข้างกันคือเสื้อแขนยาวตัวใหญ่เอาไว้ให้ผู้หญิงในห้องน้ำใส่ตอนออกมาจะได้รีบกลับกัน หมดเวลาสนุกของวันนี้แล้ว

สวมเสื้อผ้าที่ถูกเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้วก็มานั่งรอบนเตียง หยิบมือถือเครื่องหรูยี่ห้อดังในกระเป๋าสะพายที่เพิ่งเก็บจากพื้นกลางห้องออกมานั่งเล่นแทน เข้าโซเชียลเจ้าของเครื่องไถเลื่อนดูฟีดไปเรื่อยๆ

"รหัสเดิมไม่คิดจะเปลี่ยน" ว่าให้อดีตแฟนพลางส่งเสียงหัวเราะเฮอะจากลำคอหยัน ไม่ว่าจะรหัสอะไรเจ้าหล่อนก็จะตั้งรูปแบบเดิมไม่เคยเปลี่ยน คนที่รู้ลึกเรื่องส่วนตัวกันและกันเลยเข้าถึงของส่วนตัวได้ง่ายๆ

เสียมารยาทเข้าไปดูข้อความในช่องทางต่างๆ มองผ่านแล้วต้องถอนหายใจยาวเหยียดประหนึ่งเพิ่งวิ่งผ่านขวากหนามแหลมมาหมาดๆ 

มันจะเยอะไปไหน แต่ละคนที่ติดต่อเข้ามามีแต่ผู้ชายทั้งนั้น ยิ่งในไอจีหางว่าวยังชิดซ้าย ผู้หญิงสวยมีดีแค่หน้าตาแต่นิสัยโคตรแย่ผู้ชายที่หวังอยากฟันอย่างเดียวเลยต่อแถวกันทั้งประเทศเข้ามาเผื่อโชคหล่นทับจะได้ฟันฟรี เฮอะ!

"ไม่มีมารยาท! แอบดูมือถือคนอื่นไม่มีใครสั่งใครสอนหรือไงว่ามันไม่สมควร"

ทิวากดเสียงต่ำกำปมผ้าขนหนูบนอกแน่นจนมือสั่น จ้องคนไร้มารยาทเขม็งอย่างเคียดแค้น ใจอยากด่าว่าพ่อแม่ไม่สั่งสอนแต่ก็รู้จักผู้ใหญ่ทั้งสองที่เป็นคนดี ทว่าลูกชายคนโตกลับเป็นคนสันดานไพร่สั่งสอนไม่หลาบจำเอง มันจะบาปเอา

กัดฟันแน่นข่มความไม่พอใจแต่ไม่สามารถทำอะไรได้ ลำพังจะยืนฝืนเดินก็แทบร่วงอย่างไร้ทางสู้ จะเอาอะไรมาสู้รบตบมือกับผู้ชายตัวโตกัน ผ่านคืนนี้ขอแค่อย่าได้มีอะไรข้องเกี่ยวกันอีกก็พอ

"ใส่เสื้อผ้าเร็วๆ ฉันไม่ได้มีเวลามานั่งรอเธอ ลีลานัก"

แทนที่จะสำนึกผิด แต่เกื้อกลับออกคำสั่งโดยที่ยังคงไล่สายตามองจอสี่เหลี่ยมในมืออย่างหน้าไม่อาย ดันลิ้นมุมปากปรายตามองผู้หญิงนิสัยเสียเดินไปหยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาสวมอย่างเลื่อนลอย เห็นแล้วรำคาญลูกตาดึงกลับมายังมือถือในมือต่อ

เสียงสวบสาบเงียบหายไปอธิบายโดยไม่ต้องมีคำพูดว่าทิวาคงจะแต่งตัวเสร็จแล้ว หนุ่มหล่อดันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเหลือบมองผู้หญิงผมเปียกยืนกำสาบสูทกระโปรงที่กระดุมหลุดกระเด็นหายไปแล้วถอนหายใจเอือม 

"เอาไป หรืออยากเดินโชว์นมโชว์xให้ไอ้พวกข้างนอกดูก็แล้วแต่ รีบๆ แล้วเดินออกมา" โยนเสื้อแขนยาวบนเตียงใส่คนตัวเล็กด้วยท่าทางรำคาญ ดูแคลนเสร็จก็หย่อนเครื่องมือสื่อสารในมือลงกระเป๋ากางเกงตัวเอง หันกลับไปหยิบของใช้ส่วนตัวมาถือไว้เดินออกจากห้องไปโดยไม่สนใจหันมองอีกคนอีก

เวลาตีสองแต่ทว่ารอบบริเวณยังคงได้ยินเสียงครื้นเครงจากในสนามอยู่เป็นระยะ พอเกื้อเดินออกมาจากห้องพักข้างสนามแข่งเด็กช่างรุ่นน้องก็รีบวิ่งเข้ามาราวกับว่านั่งรออยู่ก่อนแล้ว 

ชะโงกหน้ามองเข้าไปด้านในทางเดินสลัวอย่างให้ความสนใจ ต่างจากรุ่นพี่ตัวสูงกว่าที่ทำเพียงยืนเท้าเอวเงียบๆ

"เฮีย... เขาไม่เป็นไรใช่ไหม"

"เป็นคนยังไม่ตาย เดี๋ยวก็ออกมา" ยกมือขึ้นกอดอกกดหน้ามองไอ้คนช่างเสือกพลางกระตุกมุมปากขึ้น 

"เฮียโหดไปหรือเปล่าครับ ตัวเขาก็เล็กนิดเดียวเอง ไหนจะที่แกล้งให้ไอ้ชิตชนะแล้วลากเขาไปอีก ตอนนั้นผมคิดว่าเฮียจะให้มันพาไปจริงซะอีก ใจนี่หล่นวูบเลย"

"เกี่ยวอะไรกับมึงด้วย เขาจะเป็นอะไรแล้วมึงเกี่ยวอะไร" รู้จักกันหรือ? ก็ไม่... ตอนที่มันเข้ามาทำงานที่นี่เขากับสาวเจ้าเลิกกันไปแล้ว ไม่เคยเห็นหน้ามาเสือกเห็นใจ หรือเพราะหน้าสวยเลยสงสาร?

"โถ่เฮีย~ เขาผู้หญิงนะ ตอนนั้นคงจะกลัวจนสติหลุดยิ่งตอนที่เฮียเข้าไปในห้องมืดๆ นั่นปล่อยให้เขาคิดว่าเป็นไอ้ชิตมัน คงจะกลัวมากแน่"

เกื้อกลอกตามองบน ตบหัวเรียกสติมันไปป๊าบหนึ่ง หมั่นไส้หน้าละห้อยไล่ตะเพิดยกเท้าเตะไปอีกทีเล่นเอาวิ่งหางจุกตูดหนีแทบไม่ทัน 

หันกลับมาก็เจอกับเจ้าตัวปัญหาเดินขาสั่นมาหยุดไม่ไกล ดวงตากลมมองตามหลังเด็กช่างเฮียเกมก่อนจะหันมามองหน้ากันตาแข็งกร้าว แต่เขาไม่ได้สนใจเดินเร็วๆ ไปขึ้นรถก่อน ปล่อยให้คนอวดเก่งสวยแต่หน้าเร่งฝีเท้าเดินตามหลังมา

"เอามือถือฉันคืนมา นายจะเอาไปทำไมของของคนอื่น" ขึ้นรถนั่งเบาะยังไม่ทันอุ่นก็ปากดีเลย มือสั่นเทาแบมาขอของส่วนตัวคืนที่มั่นใจว่ามันต้องอยู่ในมือของผู้ชายน่ารังเกียจแน่ 

"ไม่อยากหน้าแหกก็คาดเข็มขัด" แต่นอกจากเขาจะไม่สะทกสะท้านแล้วยังเมินเสียงเธออีก คาดเข็มขัดเสร็จก็สตาร์ทรถเบิ้ลเสียงดังไม่เกรงใจใคร กดดันให้คนข้างๆ ต้องรีบคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดรัดตัวเอาไว้