ตอนที่ 4 ป่าเถื่อน NC20+

* มีฉากใช้กำลังบังคับขืนใจ การใช้ความรุนแรงและคำหยาบคายของตัวละคร มีการบรรยายฉากเซ็กซ์ชัดเจนโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

------------------------------------------------

พรึ่บ!

"โอ๊ย! เจ็บนะไอ้บ้า" 

ร่างเล็กถูกโยนลงบนเตียงภายในห้องเย็นยะเยือก แต่ทว่ากลับมีเพียงความมืดมิดและเงียบงันตอบกลับมายามเสียงแหลมหวีดร้อง 

ทิวาโฟกัสความมืดเบื้องหน้า ปัดมือเช็ดน้ำตาออกจากแก้มเร็วๆ สูดน้ำมูกพร้อมกับออกซิเจนเข้าปอดเฮือกใหญ่ ฟังเสียงคนเดินด้านนอกเล็ดลอดแผ่วเบา ก่อนเสียงนั้นจะไกลออกไปและถูกแทนที่ด้วยความสงบอีกครั้ง

ไม่มีใครอยู่ในห้องนี้ร่วมกับเธอนอกจากความเงียบและมืดสนิท ผู้ชายคนนั้นเอาเธอมาโยนทิ้งไว้แล้วก็เดินจากไปราวกับจะทิ้งเหยื่อให้ตายใจแล้วค่อยจัดการเชือดทำร้ายทีหลังอย่างเลือดเย็น

"ต้องขอความช่วยเหลือ ใช่ มือถือล่ะ" เสียงสั่นพูดกับตัวเอง กวาดมือคลำหากระเป๋าสะพายที่สัญญากับตัวเองว่าจะรักษามันเท่าชีวิต เพราะเป็นสิ่งเดียวที่จะทำให้เธอปลอดภัยได้หากว่าหลุดออกจากขุมนรกนี้ได้แล้ว เพียงแต่...

หายไปไหนเนี่ย! ก่อนจะถูกโยนลงมาจำได้ว่ายังอยู่ในมือตัวเองอยู่เลย แล้วมันหายไปไหน

ทิวาคลานหากระเป๋าที่ไม่รู้ว่าร่วงหายไปตอนไหน อาจจะตอนที่ถูกโยนลงมาแล้วกระเด็นไปคนละทิศละทาง หรืออาจจะเป็นตอนที่ผู้ชายคนนั้นเหวี่ยงเธอแล้วเผลอปล่อยมือ

"เปิดไฟตรงไหนอีกเนี่ย!" ชักจะรู้สึกหัวร้อนเพราะอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ หย่อนขาลงจากเตียงค่อยๆ เกาะผนังเดินคลำหาสวิตช์ไฟจนถึงประตูห้องที่มีร่องรอยชัดเจน ค่อยชื้นใจขึ้นมาหน่อยเพราะคิดว่ายังไงเสียสวิตช์ไฟต้องอยู่ไม่ไกลจากประตูแน่

...แต่ในจังหวะที่กำลังคลำหาอยู่นั้น อยู่ๆ ประตูก็ถูกเปิดเข้าจากบุคคลด้านนอก ไม่ทันหันกลับไปมองว่าใครก็ถูกผลักกดแนบผนังเย็นจับขึงไว้เสียก่อน

"กรี๊ดดด!!! จะทำอะไร ปล่อยฉันนะไอ้บ้าอย่ามาแตะต้องตัวฉันปล่อย กรี๊ดดด"

ทิวากรีดร้องเสียงหลงหวาดผวาจนเนื้อตัวสั่นเทาน้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้มอย่างห้ามไม่อยู่ ใจดวงบางบีบรัดปวดร้าวไปทั้งดวงเพียงมือหยาบกร้านสกปรกสอดเข้ามาบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มอย่างหยาบคาย

กายหนุ่มกดแนบสะโพกมนบดคลึงหยาบโลน ก่อนจะถลกกระโปรงสูทสั้นขึ้นเหนือบั้นท้ายกลมกลึงสอดนิ้วแข็งแหย่เข้ามาตามร่อง

"อ่าส์~" เสียงน่ารังเกียจแหบพร่าข้างหูเล็ก ยิ่งทวีความขยะแขยงกดดันให้ทิวาดิ้นพล่านอีกครั้ง

ลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนรินรดต้นคอระหง ก่อนริมฝีปากร้อนจะกดทาบลงมาตวัดไล้เลียขึ้นมาตามคอขาว หยอกล้อกับติ่งหูเล็กขบเม้มแผ่วเบาพลางหัวเราะเสียงต่ำราวกับกำลังเยาะเย้ยเหยื่อที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้

คมเขี้ยวแหลมกดเข้าเนื้อนุ่ม ยิ่งสะใจเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องลั่นกับอารามหวาดผวาดีดดิ้นอย่างหนูตัวน้อยในกับดัก กลิ่นคาวเลือดฉุนโชยตีจมูกขณะเดียวกันนิ้วแข็งแรงก็พยายามสอดเข้ามากลางกลีบร่องเนื้ออวบอูมอย่างหยาบคาย

"กรี๊ดด!!! หยุดนะไอ้เฮงซวย ไอ้สารเลว กรี๊ดดด"

สมองปิดผนึกคำด่าเหลือเพียงความหวาดผวาที่กำลังกลบความรู้สึกทั้งหลายทั้งมวล แต่ก่อนที่ผู้ชายตัวใหญ่จะได้ทำอะไรมากไปกว่าการล่วงล้ำด้านนอก ทิวาก็ถูกกระชากกลับมาประจันหน้ากันโดยตรง

ขนาดส่วนสูงที่วัดด้วยอุณหภูมิอุ่นตามเนื้อหนังมนุษย์คาดว่าผู้ชายตรงหน้าคงจะสูงกว่าเธอหลายสิบเซนติเมตร สองมือถูกรวบไว้เหนือหัวติดกับผนังเย็นเยียบด้วยมือใหญ่ข้างเดียว ลมหายใจน่าสะอิดสะเอียนโน้มลงใกล้ต้องเบนหน้าหนีพร้อมกับกรีดเสียงอย่างบ้าคลั่ง

ยิ่งทิวาร้องดังเท่าไหร่ก็เหมือนว่าจะสะใจผู้ชายน่ารังเกียจมากขึ้นเท่านั้น เขาหัวเราะเสียงต่ำจากลำคอ โฉบหน้าลงมาอย่างอุกอาจขณะเดียวกันก็บีบกรามเล็กด้วยมืออีกข้างบังคับให้เงยหน้าขึ้น จูบปากอิ่มด้วยความป่าเถื่อนรุนแรง

"ฮึก!" เสียงสะอื้นไม่ได้ทำให้สัตว์ร้ายนึกเห็นใจเลยสักนิด ยิ่งเพิ่มความสนุกตื่นเต้นบดเคล้าริมฝีปากนุ่มจนบวมช้ำ ปากแตกได้เลือดคละเคล้ากับน้ำลายในโพรงอุ่นนุ่ม

ลมหายใจถูกสูบเกือบหมด ในช่วงเวลาสุดท้ายก่อนจะหมดลมจริงๆ ก็ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ แต่ทิวาไม่สำนึกขอบคุณหรอก เพราะผู้ชายน่าขยะแขยงกำลังปล่อยให้เธอได้มีลมหายใจเพื่อเผชิญกับความอัปยศในเวลาต่อมา

มือหยาบกระชากแพนตี้ตัวเล็กขาดวิ่นเป็นสองส่วน ปล่อยทิ้งกลางอากาศให้มันทิ้งตัวร่วงไปตามยถากรรม ได้ยินเสียงสวบสาบดังนับนาทีก่อนเสียงหัวเข็มขัดจะกระทบกับพื้นด้านล่าง อธิบายทุกอย่างให้รู้ได้โดยไม่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูด

"ม.. ไม่นะ อย่านะไอ้บ้าแกไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับฉัน!"

เหมือนสัตว์ร้ายป่าเถื่อนจะฟังไม่ออก นอกจากจะไม่สะทกสะท้านแล้วยังกดเอวกำยำลงมาปิดทางหนีของร่างเล็กที่พยายามดีดดิ้นเอาตัวรอดแม้สองมือจะถูกพันธนาการไว้แน่นหนา

"ซี๊ดด~" มันครางเสียงกระเส่าเหนือศีรษะทุย กอบกุมท่อนเอ็นใหญ่แผ่ไอร้อนกระจายบอกถึงความพรั่งพร้อม ดันขาสวยขึ้นพาดท่อนขาแกร่งอัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อก่อนจะจ่อปลายดอกเห็ดใหญ่กับกลีบร่องกุหลาบ

"ย... อย่านะ! ไอ้สารเลวแกอย่าทำนะ ไอ้บ้า ไอ้เฮงซวย ฉันจะสาปแช่งให้พวกแกไม่ได้ตายดี ขอให้ฉิบหายกันให้หมด"

"หึ น่ากลัวเป็นบ้า"

ดั่งเวลาที่ถูกกดหยุดสต๊อปเพียงแค่เสียงทุ้มคุ้นเคยของใครบางคนดังแทรกเหตุชุลมุน ทิวาหูอื้อไปหมด น้ำตาไหลพรากสมองชะงักการทำงาน ไม่อยากจะเชื่อว่าสัตว์ร้ายที่กำลังกระทำการป่าเถื่อนกับร่างกายเธอจะเป็นคนเดียวกับที่ทำลายความรู้สึกของเธอก่อนหน้านี้

"ก.. เกื้อ"

"ดีใจที่จำได้"

สวบ!

"กรี๊ดดด!!!"

เกื้อกระตุกยิ้มมุมปากรู้สึกพอใจเป็นบ้าเมื่อเห็นว่าทิวายังจำกันได้แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืดที่ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาเปล่าได้ ก่อนจะใช้จังหวะที่คนตัวเล็กตกอยู่ในวังวนสงสัยกระแทกแก่นกายใหญ่เข้าไปในร่องกลางกลีบอวบทั้งสอง 

เสียงกรีดร้องดังลั่นห้อง ร่างกายกระตุกสั่นระริกร่องแคบขมิบรัดตัวแน่นตอดตุบๆ เหตุเพราะไร้น้ำหวานเบิกทาง

ความเจ็บปวดไม่ได้เกิดแค่กับหญิงสาวเท่านั้น แต่มันส่งผลมาถึงชายหนุ่มด้วย คล้ายคนตัวเล็กจะตัวอ่อนยวบสองมือหลุดจากพันธนาการลงมาเกาะแขนแกร่งเป็นที่พึ่ง หายใจหอบ

"อ่า... ซี๊ดดด~ อย่ามาทำสำออย! ลูกไม้ตื้นๆ ใช้กับฉันได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ" เรียวลิ้นสากตวัดเลียริมฝีปากล่าง กดหน้ามองจุดเชื่อมที่กำลังขยับเสียดลึกกลางกลีบสาวผ่านความมืด พ่นลมออกปากพลางกัดฟันแน่นจนสันกรามปูดเด่น

"...เราไม่น่าวนกลับมาเจอกันอีกครั้งเลย" ทิวากัดฟันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นทั้งที่หัวใจดวงบางในอกซ้ายมันสั่นระริกไปหมด ปล่อยให้หยดน้ำจากดวงตาคู่สวยหลั่งริน ใช้การคาดคะเนจ้องใบหน้าคมคายของอดีตคนรักเขม็ง

"หึ คิดว่าฉันอยากเจอเธอมากหรือไง แค่รู้ว่ามีเธออยู่ในรัศมีใกล้ๆ ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจะตายห่าละ อย่าว่าแต่จะเจอหรือเห็นหน้าเลย ฉันยิ่งไม่อยากมากกว่าเธอเป็นร้อยเท่าทิวา"

มือหนาบีบเคล้นเต้าอวบอิ่มอย่างหนักมือ คำรามเสียงต่ำจากลำคอกระชากสูทแรงๆ จนกระดุมหลุดกระเด็น ดึงบราเซียร์บนอกอิ่มลงใต้ราวนม ก้มหน้าลงมากัดยอดถันสีทับทิมเอ่ยเสียงราบเรียบ น้ำเสียงไร้ความรู้สึกรู้สา สามัญสำนึกเหรอ? เขามี แต่เลือกจะใช้กับใครมันก็สิทธิ์ของเขา

...ผู้หญิงคนแรกที่ไม่คิดจะให้มันกับเจ้าหล่อน คือคนที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ใต้ร่างให้เขาได้กระแทกเล่น น่ารำคาญฉิบ!

เกื้อข่มอารมณ์ดิบด้วยการดูดจุกเม็ดในปากแรงๆ ทั้งที่มันเขี้ยวอยากจะกัดมันแทบตายด้วยซ้ำ ตอกอัดกระแทกแก่นกายขนาดใหญ่ตรึกตรองร่างเล็กใต้ร่างไม่ให้ดีดดิ้น กดเข่ามนทั้งสองข้างด้วยท่อนขาแข็งแรงกว่า

"เกลียดกันมากขนาดนั้นแต่นายก็ยังแตะต้องตัวฉันอีกเนี่ยนะ? ย้อนแย้งไปนะเกื้อ" แต่ทว่า เสียงแว้ดก็ยังกระแทกแก้วหูแทบแตก เล่นเอาต้องเบี่ยงหน้าเล็กน้อยก่อนจะตวัดตาคมขึ้นสบกับดวงตากลมฉ่ำชื้นแข็งกร้าว จมูกโด่งรั้นแดงเป็นลูกชมพู่ขยับบานแล้วหุบสลับครั้งแล้วครั้งเล่า

"ซี๊ดด~ มันก็แค่เอาปะ หลับหูหลับตากระแทกให้น้ำแตกพอให้หายอยากมันจะไปยากอะไร อีกอย่าง... เธอก็ยังแน่นเอามันเหมือนเดิม ตอดแน่นเหมือนของขาดมาเป็นชาติฉันสนองให้ยังจะทำสะดีดสะดิ้งพูดดีอีก"

เจอของดีใครจะไม่อยากกิน อย่างน้อยก็ดีกว่าไปซื้อเอาตามข้างถนนที่ไม่รู้วันๆ ผ่านเอ็นมาเท่าไหร่ หลวมตายห่าเอาไม่ได้อารมณ์เลยสักนิด!

"อ.. โอ๊ย!!!"

"ครางดังๆ ล่ะ เอาเบื่อเดี๋ยวจะได้ส่งต่อให้ไอ้พวกข้างนอก เรียงคิวกันอยู่หน้าห้องคงแข็งรอไม่ไหวแล้ว"

"อ.. อะไรนะ!? นายอย่าบ้านะเกื้อ"

แค่นึกถึงใบหน้าของผู้ชายที่แบกเธอพาดบ่ามาโยนทิ้งในห้องนี้ก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจะตายแล้ว ยังมีผู้ชายที่ไหนไม่รู้อีกนับสิบงั้นเหรอ อยากให้เธอบ้าไปเลยจริงๆ สินะ

ไม่รู้ว่าแค่ขู่เพื่อให้ขวัญเสียกลัวเล่น หรือผู้ชายบ้าเลือดจะทำจริงกันแน่ แต่ในความเป็นจริงคือ เขาไม่มีสิทธิ์ทำกับเธอแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์เอาเธอมาเป็นที่ระบายอารมณ์ของไอ้พวกเดนมนุษย์ แม้แต่ตัวเขาเองก็ตาม!

"โอ๊ย! เจ็บ เบาๆ หน่อยเจ็บจะตายแล้ว"

"นั่นแหละที่ต้องการ อ่าส์~ ซี๊ดด~ ทำไมมันแน่นแบบนี้วะ เสียวหัวxxxฉิบ!"

เกื้อตอกกระแทกส่งเอ็นใหญ่เข้าออกร่องสาวด้วยแรงกระสันพลุกพล่าน บีบเคล้นเต้าอวบอิ่มคำรามเสียงต่ำผสานกับเสียงเนื้อกระแทกเนื้อหยาบโลน

มือหนาเลื่อนขึ้นมาบีบคอเล็กยึดไว้ก่อนจะฉกลงมาปิดปากนุ่มด้วยอวัยวะเดียวกัน บดขยี้กลีบเนื้อนิ่มอย่างป่าเถื่อน ลมหายใจหอบกระชั้นพ่นรดผิวเนียนละเอียดครั้งแล้วครั้งเล่า

จ๊วบ!~ 

ดูดริมฝีปากล่างแรงๆ ตวัดลิ้นเลียไรฟันขาวดูดเม้มกลีบปากจนมันชุ่มน้ำลาย ไม่ลืมคว้านเข้าไปเกี่ยวลิ้นนุ่มสำรวจความหวานภายในโพรงอุ่น ขยับเอวซอยส่งสะโพกตอกเอ็นกลางร่องสาว หยาดน้ำหวานกระฉอกเปรอะเปื้อนต้นขาเป็นวงกว้าง

เกื้อบดเบียดกายเข้าหาร่างเล็กราวจะสิงเข้าไปเป็นร่างเดียว ยิ่งความกระสันพุ่งกระฉูดสูงอารมณ์ดิบในกายยิ่งทะยานความรุนแรงก็ยิ่งทวีคูณ

เสียงเนื้อกระแทกเนื้อหยาบโลนดังผสานเสียงหายใจหอบราวกับสัตว์ร้ายกำลังได้รับบาดเจ็บ กลิ่นเหงื่อไคลอบอวลคละเคล้ากับกลิ่นหอมเฉพาะยิ่งทำให้เกิดอารมณ์กระสันรุนแรง

"ฮ.. ฮึก! โอ๊ย แรงไปแล้วไม่ไหวแล้วนะ"

"จะแตกแล้วซี๊ดด! เอามือออกไป" เสียงแหบกระเส่าครางต่ำปัดมือเล็กออกจากท้องแกร่งพลางดุเสียงเข้ม กระทุ้งเอ็นเข้าออกอย่างบ้าคลั่งสาดเหวี่ยงจ้วงแทงราวจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง

ทิวาครวญครางเสียงหลง ทั้งเจ็บทั้งจุกท้องน้อยจนแทบฝืนยืนไม่อยู่ ไม่เคยเจอเซ็กซ์ที่ดุดันและป่าเถื่อนรุนแรงขนาดนี้มาก่อน เป็นครั้งแรกที่คิดว่าเซ็กซ์สามารถฆ่าคนให้ตายได้

จังหวะตอกกระแทกถี่ยิบบอกให้รู้ว่าเกื้อใกล้จะถึงฝั่งแล้ว ยิ่งทำให้คนเจ็บจุกซ้ำไม่อยากเกิดเรื่องผิดพลาดตามมาลนลานพยายามสอดมือเข้ามาดันหน้าท้องแกร่งให้ออกไป แต่ทว่า ก็ยังคงถูกมือหนาปัดทิ้งอย่างไม่ไยดี ก่อนจะกระแทกกายเข้ามากดเน้นแช่ค้างไว้พร้อมกับกระตุกปล่อยน้ำเชื้อมากมายพุ่งเข้ามากักเก็บในท้องน้อย

โพรงอ่อนอุ่นวาบเสียวแปลบพานให้ร่างกายกระตุกเสร็จสมอย่างน่าอายตามหลังคนตัวโต น้ำกามสีขุ่นส่งกลิ่นคาวคลุ้งไหลย้อนออกมาตามเอ็นใหญ่ที่ยังคงกดแช่ค้างไว้ ของเหลวฤทธิ์ร้อนไหลกลิ้งตามเรียวขาสวยก่อนจะหยดลงบนพื้น

"จะปล่อยในทำไมเนี่ย! สารเลวไม่พอยังเห็นแก่ตัวอีกเหรอ"

"มันก็เหมาะสมกับเธอไง ซี๊ดด~ เสียวหัวxxxชะมัด"

หัวเราะเยาะเบาๆ เอ่ยเสียงเรียบไร้สำนึก สูดปากแล้วกดสะโพกหมุนควงเอ็นในโพรงสาวคว้านเล่นน้ำกามประหนึ่งกำลังคนเยลลี่ในหม้อเดือดอ่อนๆ ขยับเอวเล็กน้อยให้ได้อารมณ์ กดริมฝีปากลงบนกลีบปากอิ่มสีแดง บดขยี้จนกว่าจะพอใจ