บทที่ 8

ท่าทางของบุตรสาวทำให้อินทิรานึกสงสัย “งานที่ว่ามันแย่อย่างนั้นเลยหรือไง งานอะไรของแกวะ ไอ้ลิน”

อรนลินก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ พร้อมกับลุกไปนั่งพับถุงกระดาษต่อโดยไม่ยอมพูดอะไรอีก เพราะกลัวว่าคำตอบของเธอจะสร้างความผิดหวังให้มารดา เหมือนที่เธอกำลังผิดหวังกับตัวเองอยู่ในเวลานี้

ขณะที่ก้มหน้าก้มตาทำงานซึ่งเป็นอาชีพเสริมเพียงอย่างเดียวของครอบครัวอยู่นั้น เงาร่างของใครคนหนึ่งซึ่งหญิงสาวเกลียดขี้หน้าพอๆ กับบิดาของตัวเองก็โผล่ขึ้นมาจากรั้วสังกะสีหน้าบ้าน

“ตายแล้ว อีพร!!... เร้ว มึงมาดูนี่เร็วๆ เข้า!!...” สมใจ หญิงวัยกลางคนรูปร่างผอมเก้งก้างที่อาศัยอยู่ในละแวกใกล้เคียง ส่งเสียงโหวกเหวก กวักมือเรียกสมพร บุตรสาวที่เดินตามหลังอยู่ไม่ไกลให้รีบเข้ามาหา

“ไหนแม่ ไหน... จะให้ฉันดูอะไร!...” เสียงตะโกนถามพร้อมๆ กับเสียงฝีเท้าวิ่งตุบตับๆ ตามมา ก่อนที่หญิงสาววัยไม่ห่างจากอรนลินมากนัก จะแกล้งตีหน้าสนอกสนใจ ชะโงกเข้ามามองเธอและมารดาด้วยอีกคน

“ก็ดูอีบัณฑิตบ้านนี้น่ะสิ... เห็นแม่มันคุยนักคุยหนาว่าจบปริญญาได้เหรียญทอง ทำไมยังเสือกมานั่งพับถุงอยู่อีก”

“โอ๊ย แม่!!!... อีลินมันพับถุงที่ไหนกัน นั่นมันกำลังรวบรวมข้อมูลจากหนังสือพิมพ์เอาไปสอบด็อกเตอร์ต่างหากล่ะ” พูดพลางหันมองตาสมใจ แล้วทั้งคู่ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมๆ กัน

อรนลินและอินทิราหันไปมองตามด้วยความระอา ผู้เป็นแม่ส่ายหน้ายิ้มๆ ไม่คิดจะสนใจถ้อยคำเยาะเย้ยถากถางของสองแม่ลูก มือก็หยิบถุงกระดาษมานับซ้อนกันต่ออย่างใจเย็น

ตรงกันข้ามกับบุตรสาว อรนลินชักสีหน้าไม่พอใจ ส่งสายตาขุ่นเคืองจ้องกลับไป ครั้นทำท่าจะลุกขึ้นยืนอินทิราก็ร้องห้ามเอาไว้

“ไม่เอานะลิน...”

“แต่...” ใบหน้าหญิงสาวบูดบึ้ง หันไปมองมารดาด้วยความอึดอัด หากก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง ได้แต่ยอมทนเก็บอารมณ์อยู่เงียบๆ

“นี่ล่ะน้า อีพร... มึงดูเอาไว้ การศึกษามันไม่ช่วยให้สวะกลายเป็นทองไปได้หรอก... ถ้ามึงโง่ไปนั่งเรียนหนังสืออย่างมัน ป่านนี้จะหาผัวฝรั่งมาซื้อทองหยองให้กูใส่ได้เหรอวะ” ว่าแล้วก็ดึงสร้อยคอทองคำเส้นเท่าหนวดกุ้งที่สวมอยู่ขึ้นมาชูอวด

“อุ๊ย... เอาสร้อยที่ไอ้จอห์นนีมันซื้อให้ไปอวดอย่างนั้น เดี๋ยวก็ขายขี้หน้าป้าอินเขาเปล่าๆ...” ไฝเม็ดโตเหนือริมฝีปากของสมพรขยับขึ้นลงตามเสียงหัวเราะเหยียดหยัน “แม่จะไปรู้อะไร... เหรียญทองของอีลินอาจจะขายได้เป็นแสนก็ได้...”

“กูว่ามันคงเอาไปแลกกระดาษมาพับถุงขายหมดแล้วล่ะโว้ย... จริงไหมวะอิน...” ไฝฝาแฝดของสมใจก็พยักพเยิดในจังหวะไม่ต่างจากบุตรสาว นับเป็นมรดกทางพันธุกรรมที่แม่ค้าวัยกลางคนผู้นี้สืบทอดให้แก่ทายาทของเธอได้อย่างไม่ผิดเพี้ยนจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งของมัน ขนาดและรูปทรง หรือแม้แต่คุณสมบัติทางเมตตามหานิยม

“น้าสมใจ!... ทำไมถึงต้องพูดอย่างนี้ด้วย!...” อรนลินอดทนต่อไปอีกไม่ไหว ลุกพรวดจากพื้น ดวงตาแข็งกร้าวบ่งบอกว่าพร้อมจะเอาเรื่อง... แต่คำว่า ‘เอาเรื่อง’ ของเธอนั้น อย่างดีก็คงทำได้แค่ไล่สองแม่ลูกตัวแสบให้เดินพ้นไปจากหน้าบ้านเท่านั้น... และยังไม่ทันที่หญิงสาวจะก้าวลงจากชานเรือน อินทิราก็เอ่ยห้ามเอาไว้อีกครั้ง

“ลิน เชื่อแม่... อย่าไปยุ่งกับเขา”

“โธ่... แม่...” หญิงสาวครวญด้วยความคับแค้น

“ไปๆ อีพร ไปกันดีกว่า!... เดี๋ยวกูจะต้องกลับไปทอดปลาเค็มให้ผัวมึงอีก... โอ๊ย!! วันนี้ล่ะสะใจกูนัก... ได้เห็นงานอันทรงเกียรติของอีบัณฑิตเต็มสองตา... กูจะดูซิว่า คราวหลังอีตัวแม่มันยังจะกล้าเอาเรื่องลูกไปคุยฟุ้งทั้งตลาดอีกหรือเปล่า...” พูดจบสมใจก็จูงมือสมพร เดินหัวเราะจากไปโดยไม่ต้องรอให้อรนลินออกปากไล่

การที่สองแม่ลูกมหาประลัยคู่นี้คอยตั้งตัวเป็นศัตรูกับอินทิราและบุตรสาวมานานหลายปีแล้ว นั่นก็เพราะผู้เป็นแม่ต่างมีอาชีพขายข้าวแกงอยู่ในตลาดเหมือนๆ กัน...

ในขณะที่สมพรท้องตั้งแต่ยังเรียนไม่จบชั้นมัธยม แต่อรนลินกลับสอบเข้าเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาได้ มิหนำซ้ำยังเป็นนักเรียนทุนทุกปี เป็นที่ภาคภูมิใจจนอินทิรานำไปคุยกับลูกค้าบ่อยๆ สมใจและสมพรจึงรู้สึกว่าถูกเปรียบเทียบให้อับอายอยู่เสมอ...

ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนก็ยังไม่กล้ามาพูดจาหาเรื่องเธอกับมารดาสักเท่าไร แต่หลังจากที่สมพรไปได้คนรักใหม่เป็นช่างสักชาวอังกฤษ ทั้งแม่ทั้งลูกก็พากันชูคอราวกับอีกัวน่าฝาแฝดได้ทอง ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา สมใจกับสมพรก็คอยแต่จะหาโอกาสกระแนะกระแหนอรนลินกับอินทิราอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“แม่ไม่น่าห้ามลินเลย... ที่ตลาดก็เหมือนกัน แม่ทนให้น้าสมใจมาว่าอยู่ได้ยังไงทุกวัน ทำไมไม่ปล่อยให้ลินพูดกับเขาให้รู้เรื่อง...” หญิงสาวตัดพ้อ ลำพังด่าเธอคนเดียวเธอไม่ว่า แต่อรนลินทนไม่ได้ที่ผู้เป็นแม่ต้องพลอยถูกพูดจาแดกดันอย่างนี้อยู่เรื่อยๆ

“แม่ไม่เห็นรู้สึกอะไรนี่นา” หญิงกลางคนยิ้มให้บุตรสาว

“เขาว่าถึงขนาดนี้แม่ไม่โกรธบ้างหรือไงจ๊ะ” ใบหน้ายังบึ้งตึงอยู่

“ชีวิตเราที่เป็นอยู่ตอนนี้ อยู่บ้านเช่าเก่าๆ ขายกับข้าว พับถุงกระดาษขายอย่างนี้ แม่ถามว่าแกมีความสุขบ้างไหม...”

“ทำไมแม่ถามอย่างนั้นล่ะจ๊ะ...” อรนลินย่นคิ้ว มองหน้ามารดาด้วยความไม่เข้าใจ “ลินก็ต้องมีความสุขสิ... ขอแค่ได้อยู่กับแม่ ต่อให้อยู่ที่ไหน ทำอะไร ลินก็มีความสุขทั้งนั้นแหละ...”

“แล้วเทียบกับชีวิตของสมพรที่มันท้องไม่มีพ่อ เรียนไม่จบ จนมาได้ผัวฝรั่งคนนี้ล่ะ... แกรู้สึกอิจฉามันบ้างไหม”

“ไม่จ้ะแม่...”

“แล้วไอ้ที่ว่าเราเรียนจบปริญญามานั่งพับถุงขายน่ะ มันก็จริงของเขาไม่ใช่เหรอ...” อรนลินจำใจพยักหน้า นั่งฟังมารดาพูดต่อไป

“แม่ไม่ได้อยากจะเปรียบเทียบหรอกว่าชีวิตของแกหรือชีวิตสมพรใครมันจะดีกว่ากัน เพราะความสุขของคนแค่ละคนมันเอามาวัดกันไม่ได้... ในเมื่อเราก็มีความสุขกับการพับถุงของเรา... เขาก็มีความสุขกับผัวฝรั่งของเขา... แม่กับแกก็ไม่ได้ไปอิจฉาชีวิตของสมใจกับสมพร แล้วจะมีเหตุผลอะไรให้เราต้องไปโกรธไปเกลียดสองคนนั่นล่ะ...”

“แต่... ลินก็ไม่ชอบให้พวกนั้นมาด่ามาว่าเรานี่จ๊ะ” หญิงสาวยังอิดออด ดูเธอยังไม่เข้าใจถึงสิ่งที่มารดาต้องการบอก อินทิราจึงถอนหายใจยิ้มๆ

มันคงไม่ใช่เรื่องง่ายนัก หากจะสอนให้คนหนุ่มสาวในวัยนี้รู้จักปล่อยวางเสียบ้าง

“ก้อนหินน่ะ ถ้าเราไปหยิบมันขึ้นมาบีบ มันก็เจ็บมือเราเอง... แต่ถ้าเราปล่อยให้มันวางทิ้งอยู่กับพื้นเฉยๆ ไม่ไปหยิบมันขึ้นมา มือเราจะเจ็บไหมล่ะหา ไอ้ลิน”

“ไม่จ้ะแม่”

“คำด่าทอ คำติฉินนินทา มันก็เหมือนก้อนหินบนพื้นนั่นแหละ ถ้าเราไม่ฟังเสียอย่าง ถ้าเราไม่เก็บเอามาใส่ใจ มันก็ทำร้ายเราไม่ได้... แกเข้าใจที่แม่บอกแล้วหรือยัง”

“เข้าใจจ้ะ” ถึงจะตอบอย่างนั้น ถึงเข้าใจอย่างนั้น แต่ชั่วชีวิตนี้อรนลินก็คงทำตัวเป็นพระอิฐพระปูนตามที่แม่สอนไม่ได้หรอก

หญิงสาวตัดสินใจแล้ว... ไม่ว่างานอะไรเธอก็จะทำ ขอให้เธอมีรายได้โดยเร็วที่สุด แล้วทันทีที่เธอมีเงินเก็บมากพอจะขยับขยายได้แล้ว เธอจะพาผู้เป็นแม่ย้ายไปอยู่ที่อื่น... ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีเพื่อนบ้านเป็นคนประเภทเดียวกับสมใจและสมพรอีก...