تسجيل الدخولหยางเต๋อเฟยบีบปลายคางของหลิวฮองเฮาจนนางเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด ทรงต่อสู้ในวังหลวงกับหยางเต๋อเฟยมาตลอด แต่สุดท้ายกลับพลาดท่าเสียทีให้กับคนชั่วช้าคนนี้ที่ต้องการยึดอำนาจของนาง นางมองเห็นสีหน้าสะใจของหยางเต๋อเฟยแล้วอยากสังหารยิ่งนัก! “พระนางทำสายตานั้นกับหม่อมฉันได้แค่วันนี้เท่านั้นล่ะเพคะ นับแต่นี้ต่อไปจะไม่มีวันได้ทำสายตาแบบนี้ใส่ข้าอีก!” หยางเต๋อเฟยปล่อยปลายคางของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ ยิ่งนางพยายามยั่วยุหลิวฮองเฮามากเท่าไหร่ พิษสลายกระดูกก็เริ่มออกฤทธิ์รุนแรงมากขึ้นเท่านั้น สังเกตได้จากท่าทีนอนดิ้นทุรนทุรายของนางอย่างเจ็บปวดทรมาน เดิมทียาชนิดนี้ใช้ประหารนักโทษคดีร้ายแรงเท่านั้น สามารถออกฤทธิ์เห็นผลได้ทันที แต่พระนางต้องการให้หลิวฮองเฮาค่อยๆ ตายอย่างทรมานเท่านั้น จึงได้ให้ใช้ยาในปริมาณที่ไม่มากแต่ให้สะสมเข้าในร่างกายทุกวัน จะได้ไม่มีใครมาสงสัยสาเหตุการตายของฮองเฮาผู้นี้ แต่ทุกคนจะเข้าใจเป็นเพราะจางอวิ๋นซี นางเจ็บป่วยไม่สบายเช่นนี้ ย่อมหาเหตุผลได้ว่านางละทิ้งการปฏิบัติหน้าที่ให้ฮ่องเต้ทรงรับทราบ เท่านี้คำกล่าวของจางอวิ๋นซีก็ไม่มีน้ำหนักอีกต่อไป
หานไท่หยางที่ทราบอาการป่วยของพระมารดาจากจางกูกู พร้อมกับรับสั่งให้จางอวิ๋นซีรีบเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ทั้งสองจึงต้องเร่งเข้าวังเป็นการด่วน โชคดีนักที่จำนวนคนป่วยที่เหลืออยู่นั้นอาการไม่รุนแรงเท่าใด นางจึงแจ้งให้ผู้ช่วยหมอหลวงควบคุมสถานการณ์แทนนางจนกว่าจะกลับมา คำสั่งเร่งด่วนของฮ่องเต้เป็นสิ่งที่ไม่อาจขัดได้ จางอวิ๋นซีรู้ดีว่านางกับหรูหรงมีเรื่องร้ายแรงติดตัวอยู่ และหากงานนี้ทำพลาดนางคงไม่มีโอกาสแก้ตัวอีกเป็นครั้งที่สอง เมื่อมาถึงวังหลวง สิ่งแรกที่นางทำคือไปที่ตำหนักคุนหนิงให้เร็วที่สุด นางเห็นหานฮ่องเต้ทรงประทับอยู่ด้านในกับหลิวฮองเฮาที่นอนหมดสติบนพระแท่นบรรทม ยามนี้หัวหน้าหมอหลวงประจำราชสำนักก็ไม่อยู่ในวัง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นความบังเอิญหรือความกะทันหันหรือไม่นางเองก็ไม่แน่ใจ “ฮองเฮาทรงหมดสติไปเพคะพระชายา หลังจากทรงดื่มชาในงานเลี้ยงน้ำชากับคุณหนูหนิงรื่อหง” จางกูกูกล่าว นางลอบหันไปสบตากับจางฮูหยินเพียงครู่หนึ่ง แม้ตอนนี้จะไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น แต่จำเป็นต้องรักษาชีวิตฮองเฮาเอาไว้ให้ได้ จางอวิ๋นซีจับชีพจรของหลิวฮองเฮาอย่างถี่ถ้วน และสั่งให
จางเซียวหรูทราบว่าหนิงรื่อหงได้เดินทางกลับบ้านเกิด ไม่มีใครทราบเรื่องอาการป่วยของหนิงรื่อหงเลยสักนิด แม้กระทั่งจางเซียวหรู ท่ามกลางสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ที่วุ่นวายยังไม่ปกติเท่าใด แต่หนิงรื่อหงกลับขอตัวกลับบ้านตนเองก่อน แสดงว่านางต้องมีเรื่องอะไรปิดบังแน่นอน “สารถี ไปที่จวนเจ้ากรมอาญา” นางสั่งคนขับรถม้าของนาง รถม้ามุ่งออกจากวังอ๋องหานอี้มุ่งสู่จวนเจ้ากรมอาญา ระหว่างทางจางเซียวหรูพยายามคิดอยู่ตลอดเวลาว่าเหตุใดหนิงรื่อหงจึงต้องกลับบ้านในเพลาเช่นนี้ จะว่าเกี่ยวกับเรื่องที่จางอวิ๋นซีควบคุมโรคระบาดได้ก็คงไม่น่าใช่ทั้งหมด คนอย่างหนิงรื่อหงทำอะไรมักไม่เคยให้ใครต้องมาสงสัยหรือมีคำถาม แต่ครั้งนี้แปลกพิลึกนัก รถม้าของวังอ๋องจอดสนิทหน้าจวนเจ้ากรมอาญา เพลานี้หนิงเฟิ่งกับหนิงเจี้ยนอยู่ในวังหลวง ฉะนั้นคนที่อยู่ในจวนก็คงมีเพียงพ่อบ้านและหนิงฮูหยินเท่านั้น “ถวายพระพรพระชายา” หนิงฮูหยินก้มตัวเล็กน้อยคำนับอีกฝ่ายอย่างมีมารยาท ครอบครัวของนางไม่เคยรู้จักหรือสนิทชิดเชื้อกับจางเซียวหรูมาก่อน การมาเยือนของอีกฝ่ายทำให้ฮูหยินใหญ่ผู้นี้แปลกใจยิ่งนัก
นางกำนัลคนหนึ่งที่หานไท่หยางส่งไปแฝงตัวในตำหนักของหนิง รื่อหงนั้น กลับมารายงานสิ่งที่เขาพอใจอย่างยิ่ง ในที่สุดแผนการที่เขาวางเอาไว้ดักจับหนิงรื่อหงก็ใกล้จะได้เวลาเก็บแหเสียที หลังจากที่อดทนรอมาเนิ่นนานเกือบหนึ่งเดือน เขารู้ตั้งแต่แรกว่าหนิงรื่อหงมีท่าทีเป็นปรปักษ์ ต่อต้านวิธีการป้องกันโรคของจางอวิ๋นซีอย่างชัดเจน แม้นางจะเก็บตนอยู่แต่ในตำหนัก แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถป้องกันตนเองได้ตลอดเวลา อย่างน้อยคนที่เข้าออกตำหนักของนางบ่อยๆ อย่างลี่จูก็ต้องมีอาการเป็นพาหะนำเชื้อเข้ามาอย่างแน่นอน ในเมื่อนางคิดร้ายลอบร่วมมือกับจางเซียวหรู ยั่วยุให้อีกฝ่ายแนะนำหานอี้อพยพคนติดเชื้อขึ้นมา เพื่อหวังให้ชายาของเขาถูกประหารชีวิต พวกมันต้องชดใช้ด้วยชีวิตของตนเองจึงจะสาสม! “ในเมื่อนางไม่อยากให้ใครรู้ ก็ปิดเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด เข้าใจหรือเปล่า” หานไท่หยางย้ำกับคนของตนเอง “เพคะ” นางกำนัลผู้นั้นก้มหน้ารับน้อยๆ ก่อนจะถอยหลังเดินกลับไป นางเป็นคนที่หานไท่หยางส่งไปแฝงตัวกับคนของหนิงรื่อหง นางทำงานได้ยอดเยี่ยมอย่างไม่มีที่ติยิ่งนัก ‘รอให้เสี่ยวซีจัดการโรคระบา
หรูหรงที่เพิ่งหายป่วยไม่กี่วัน นางเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาขวางหน้าเจ้านายของตนเอง นางได้ยินมาว่าเรื่องระบาดนี้หานอี้โทษว่าเป็นเพราะนางที่นำโรคมาติดต่อสู่คนอื่น หากเป็นเช่นนั้นจริงๆ สมควรหรือที่พระชายาจางอวิ๋นซีจะมาขอโทษชาวบ้านเหล่านี้แทนนาง ควรเป็นนางที่ต้องเอ่ยคำขอโทษนั้นแทน “ไม่เพคะพระชายา เรื่องทั้งหมดไม่ได้เกิดจากพระชายาเลย มันเกิดจากหม่อมฉันทั้งหมด หากหม่อมฉันรู้ตัวเองสักนิดว่าติดโรคระบาดจะไม่ทำให้พระชายาเดือดร้อนเลย” หรูหรงคุกเข่าต่อหน้าจางอวิ๋นซี นางคำนับชาวบ้านทุกคนอย่างขออภัยกับพื้นดิน พร้อมกับเขกศีรษะลงกับพื้นสามที “เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะข้า พระชายาทรงช่วยชีวิตพวกเราทุกคนเอาไว้ ขอให้พวกเจ้ามั่นใจในพระนาง ทำตามที่พระนางทรงเอ่ย เพราะข้ากับสหายนางกำนัลทั้งหมดหายป่วยได้ ก็เพราะพระเมตตาของพระชายา ตอนนี้พระนางทำเต็มที่แล้ว ขอพวกเจ้าให้ความร่วมมือกับพระนาง อย่าได้คิดต่อต้านหรือโกรธเคืองพระนางเลย หากจะคิดว่าเรื่องนี้ใครผิด คนผิดคนนั้นคือข้าที่ไม่ระวังตนเอง...” หรูหรงกล่าวน้ำเสียงสั่นเครือ หากไม่ใช่เพราะนางจางอวิ๋นซีคงไม่ต้องมาเดือดร้อนและเสื่อมเสียเกียรติเช่นนี้ จางอวิ๋นซีเข้าไปประ
หลังออกมาจากวังหลวงไม่นาน หานฮ่องเต้ทรงมีพระบรมราชโองการให้เจ้าเมืองลั่วหยาง จัดการอพยพประชาชนเข้ามารักษาที่เมืองหลวง ไม่สนใจคำทัดทานของจางอวิ๋นซีกับหานไท่หยางเลยสักนิดเดียว หนิงรื่อหงเห็นโอกาสที่จะกำจัดจางอวิ๋นซีได้ นางจึงให้ลี่จูปลุกปั่นคนจำนวนหนึ่งให้มีท่าทีต่อต้านจางอวิ๋นซี ท่ามกลางความวุ่นวายขนาดนี้ต่อให้จางอวิ๋นซีเก่งแค่ไหนนางก็ไม่สามารถรักษาโรคระบาดนี้ได้แน่ นับวันอาการของหรูหรงและนางกำนัลคนอื่นๆ เริ่มดีขึ้นมาก ด้วยเพราะตัวยาสมุนไพรที่จางอวิ๋นซีให้กินผนวกกับยาลดไข้แบบแผนตะวันตก ทำให้อาการของพวกนางทั้งหลายเริ่มดีขึ้นตามลำดับจนหายเกือบเป็นปกติ ตอนนี้พวกนางจึงเหลือแค่พักฟื้นให้ร่างกายหายดีเท่านั้น “วิธีของพระชายาได้ผลยิ่งนักเพคะ ไม่กี่วันพวกนางก็เริ่มหายเป็นปกติกันแล้ว” หมอหญิงผู้หนึ่งกล่าวอย่างดีใจ นางเป็นหนึ่งในหมอหลวงที่คอยดูแลรักษาคนป่วยเหล่านี้ จางอวิ๋นซีพอยิ้มออกมาได้บ้าง อย่างน้อยนางก็ยังมีความหวังว่าวิธีการรักษาของนางยังเห็นผลที่น่าพอใจ “หลังจากนี้ ให้พวกเจ้าทุกคนจัดสถานที่ในตำหนักหลันเป่าให้เรียบร้อย ข้าจะย้ายพวกนางที่หายดีแล้วไปพักฟื้นที่เรือนในตำหนักหลันเป่า” นางหั







