ตอนที่ 5 คุยกันยาว ๆ

"สงสัยเราคงต้องคุยกันยาว"

รามสูรตอบเธอไปด้วยท่าทางสบายอารมณ์

"ไปที่พักของเมขลา"

เขาสั่งคนขับรถ ไม่นานก็ถึงจุดหมายเพราะหอพักของเมขลาอยู่ไม่ไกลจากบริษัทสักเท่าไหร่

"อ้าวคุณ ขึ้นมาสิ ต้องให้อุ้มด้วยไหม"

"บ้า"

เธอจึงรีบก้าวเท้ายาว ๆ เพื่อให้ทันคนตัวใหญ่ที่เดินนำเธอไปก่อนแล้ว ทั้งสองมาหยุดที่หน้าห้องพักของเมขลา

"เปิดสิคุณ"

เมขลาจึงไขกุญแจห้องเข้าไปก่อนจะถอดรองเท้าวางไว้ที่ชั้นวางหน้าห้อง รามสูรจึงทำตามแล้วก็ก้าวตามเธอเข้ามา เขาทรุดนั่งลงที่พื้นในมุมหนึ่งของห้อง

"มีอะไรก็ว่ามาค่ะ"

เธอบอกเขาพร้อมกับยื่นแก้วน้ำให้ แล้วเดินไปเปิดพัดลม

"ห้องฉันอาจจะทำคุณอึดอัด เพราะฉนั้น คุณรีบพูด แล้วรีบกลับดีกว่าค่ะ ตกลงคุณจะเอายังไง"

รามสูรยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม สำรวจห้องของเธอไปด้วย เมขลาทรุดนั่งลงตรงข้ามเขา พร้อมที่จะเจรจาเต็มที่

"ก็ เรื่องคืนนั้น คุณไม่ได้เอาค่าตัวคุณมาด้วย"

พูดพร้อมกับชูเช็คใบนั้นขึ้นมาประกอบอีกครั้ง เมขลาหน้าตึง เธอจะพูดยังไงนะเขาถึงจะยอมเข้าใจ เอาเถอะ ลองพยายามดูอีกสักครั้ง

"คุณรามสูรคะ เก็บเงินของคุณเอาไว้เถอะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว เรื่องคืนนั้นถือว่าฉันโง่เอง"

"แสดงว่า..ไม่กลัวผมปล่อยคลิป ?"

"ฉันขอร้อง คุณอย่าทำแบบนั้นเลยนะ "

"จะขอกันได้ง่าย ๆ ได้ยังไงล่ะเมขลา คุณต้องมีของมาแลกเปลี่ยน"

"ฉันจะแจ้งตำรวจ"

รามสูรอยากจะหัวเราะให้ได้สักสามภาษา เธอเอาตำรวจมาขู่เขา

"คุณแน่ใจ"

เมขลาเงียบไปนาน เหมือนจะชั่งใจ ก่อนเอ่ยถามออกมา

"แล้วคุณจะเอายังไง คุณต้องการอะไร"

"ตัว..คุณไงล่ะ มาเป็นผู้หญิงของผม รับเงินสามล้านนี่ไป แล้วผมจะลบคลิปทั้งหมด"

"คุณ..นี่มันเลว"

"ผมเลวได้กว่านี้อีกเยอะ"

เขาตอบกลับเธออย่างไม่ลดละ

"ตามใจ คุณจะทำอะไรก็ทำเลย แล้วก็.. กลับไปได้แล้ว เชิญ."

เมขลาออกปากไล่เขา รามสูรมองหน้าเธอด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก

"ได้ "

เขาวางเช็คใบนั้นไว้แล้วจึงลุกขึ้น และก็เดินออกจากห้องไป

พอคล้อยหลังรามสูร

"จะทำไงดีวะเนี่ย"

เมขลาตบหน้าผากตัวเอง ที่จริงแล้วเธอกลัวเขามาก กลัวเขาจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ

ก่อนนอนเธอเข้าหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ต โดยเสิร์ชคำว่า

"ถ้าคลิปหลุด"

คำแนะนำส่วนใหญ่ก็บอกว่า

"ให้ทำใจ"

อ๊ากส์ ! เมขลาอยากจะกรี๊ดให้หายแค้น แต่ติดที่เกรงใจห้องข้าง ๆ จึงได้แต่นอนมือก่ายหน้าผาก หากเอาเท้าขึ้นมาได้เธอก็คงจะทำ

หลังจากรามสูรลงมาจากห้องของเมขลาแล้วเขาก็มาฟาดงวงฟาดงาใส่ลูกน้อง

"ไปใหนต่อไหมครับนาย"

"กลับบ้าน แล้วก็หุบปากให้สนิท ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ ถ้าได้ยินแม้แต่เสียงหายใจใครนะ กูจะยิงแม่ง"

ลูกน้องก็ได้แต่มองหน้ากันด้วยความงงงวย ปกติแล้วเจ้านายของพวกเขาไม่ใช่คนขี้หงุดหงิด ถึงจะโมโหร้ายแต่ก็มีเหตุผล ไม่เคยใส่อารมณ์กับลูกน้องพร่ำเพรื่อ

เมขลา เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน ไม่มีผู้หญิงคนใหนกล้าปฏิเสธเขา ได้.. เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน รามสูรคิดพลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน เออ.แต่ว่าเขาจะเอาคลิปที่ใหนมาปล่อยล่ะ มันมีที่ใหนกันล่ะ ไอ้ของแบบนั้น เขาไม่ได้มีรสนิยมชอบถ่ายคลิปเก็บไว้ดูภายหลังสักหน่อย ที่เขาบอกเธอแบบนั้นแค่ต้องการจะขู่เพื่อให้เธอยอมเท่านั้นเอง

หลังจากที่ให้คนไปสืบเรื่องราวของเธอแล้ว รามสูรก็รู้สึกแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาจะต้องสนใจผู้หญิงธรรมดา ๆ คนนี้ด้วย เธออายุ 29 ไม่เคยมีแฟน เป็นคนจังหวัดหนองบัวลำภู พ่อเสียแล้ว ส่วนแม่ก็อยู่ต่างจังหวัดกับหลาน เป็นลูกสาวคนเดียว และทำงานที่บริษัทนี้ได้หลายปีแล้ว ซึ่งบังเอิญมากที่เขาเพิ่งจะมาลงทุนกับบริษัทนี้เมื่อครึ่งปีก่อนนี่เอง หน้าตาก็ธรรมดา ฐานะทางครอบครัวก็ธรรมดา ไม่มีอะไรน่าสนใจสักนิด แต่ทำไมเขาถึงปล่อยผ่านเธอไปไม่ได้กันนะ รามสูรพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง ก็คงจะแค่แปลก และแตกต่างจากคนอื่น ๆเท่านั้นเองล่ะมั้ง ก็แค่ของแปลก อีกไม่นานเขาก็คงเบื่อ เหมือนทุกครั้ง ทุกคนที่ผ่านมา สมองให้คำตอบแบบนั้น แต่จิตใจส่วนลึกมันกลับสวนทางกับสมอง

"พี่พัชร สวัสดีค่ะ"

เมขลากล่าวทักทายพี่พัชร

"ยัยเม ทำไมตาแกมันคล้ำเป็นหมีแพนด้ายังงั้นละ"

"ก็...เมื่อคืนหนูนอนไม่ค่อยหลับ มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย"

"เจ้พัชร พี่เม หวัดดี"

กระเจี๊ยบกล่าวทักทาย

"หวัดดีค่ะ,หวัดดีจ้า"

"เจ๊พัชร,เจ๊เม หวัดดีค่ะ"

กระแตมาถึงอีกคน เอ่ยทักสองสาวรุ่นพี่

"อื้อหวัดดี"

"ดี"

พี่พัชรกับเมขลาทักทายกระแตกลับ

"พี่เมทำไมตาลอย ๆ อย่างนั้นล่ะพี่"

กระเจี๊ยบถามเมขลาเมื่อเห็นท่าทางของเธอ

"อื้อ พี่นอนไม่หลับน่ะ"

"กินกาแฟเยอะไปเปล่าพี่"

กระเจี๊ยบให้ความเห็น กระแตพยักหน้าเชิงเห็นด้วย

"ถ้างั้นวันนี้งดกินวันหนึ่งเนาะ"

เป็นอีกวันที่งานยุ่งมาก ทั้งสี่สาวก็ปั่นงานกันด้วยความขยันขันแข็ง

'ประกาศค่ะ ขอให้นางสาวเมขลา อนันต์ลักษณ์ เจ้าหน้าที่แผนกบัญชี มาพบผู้บริหารที่ห้องประชุม ในตอนนี้ด้วยค่ะ'

'ประกาศ...'

เสียงประชาสัมพันธ์สาวสวยประจำบริษัทประกาศเสียงตามสายขึ้นมาในช่วงบ่ายวันนั้น พี่พัชรมองหน้าเมขลา กระแตกับกระเจี๊ยบก็เช่นกัน ทุกคนต่างหันมามองหน้าเธอพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

"เรื่องอะไรกันเนี่ย พี่พัชรไปเป็นเพื่อนหนูหน่อย"

เมขลาหน้าซีด พลางละล่ำละลักให้พี่พัชรไปเป็นเพื่อนเธอ

"ได้ ๆ สองคนอยู่นี่นะ "

พี่พัชรหันมาสั่งการสองสาวแล้วก็เดินไปยังห้องประชุมเป็นเพื่อนเมขลา ระหว่างทางที่เดินผ่านมา คนในบริษัทต่างก็มองมาทางเธอเป็นตาเดียวพร้อมด้วยเสียงซุบซิบต่าง ๆ นานา

"เกิดอะไรขึ้น"

"สงสัย ทำบัญชีพลาด"

"โดนไล่ออกแน่"

เพราะส่วนมาก หากมีการประกาศเสียงตามสายเรียกพนักงานพบผู้บริหารแบบนี้แล้ว จบไม่สวยทุกราย ไม่โดนพักงาน ก็โดนไล่ออก ความผิดน่าจะร้ายแรงเข้าขั้นข้อหาอุกฉกรรจ์เลยทีเดียว

'ก๊อก ๆ'

พี่พัชรเป็นคนเคาะประตูก่อนจะถอยออกมา เพื่อที่จะให้เมขลาเข้าไปข้างใน เพราะเลขาของผู้จัดการทั่วไป(GM) แจ้งว่าให้เมขลาเข้าไปแค่คนเดียว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกให้เต็มปอด ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องนั้น ความรู้สึกเหมือนก้าวขึ้นลานประหารยังไงยังงั้น อีกอย่างก็ยังไม่รู้ด้วยว่าตัวเองทำผิดอะไรกัน

เมขลาก้มหน้าก้มตารีบก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงริมโต๊ะตัวยาวภายในห้อง เธอยืนอยู่อย่างนั้นโดยที่ยังไม่ยอมนั่ง และไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะด้วย

"นั่งสิ"

เธอจึงขยับเก้าอี้ออกและก็นั่งลงแต่ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา

"สวัสดีครับคุณเมขลา"

เมขลาเงยหน้าขึ้นทันควันเพราะจำเสียงเขาได้ เธอพบว่าตรงตำแหน่งหัวโต๊ะนั้นมีเขาผู้ชายที่ชื่อรามสูร แล้วก็คุณผู้จัดการทั่วไป นั่งอยู่สองคน

"คุณวุฒิชัย ไปได้แล้วครับ ผมขอคุยกับเธอตามลำพัง ขอบคุณมากครับ"

เขาหันไปบอกผู้จัดการทั่วไป คุณวุฒิชัยขยับตัวลุกขึ้นแล้วก็เดินออกไปจากห้องนั้น จึงเหลือเธอกับเขาอยู่กันตามลำพัง

"คุณเรียกฉันมา เรื่องงานแผนกบัญชีมีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ"

เธอเอ่ยถามออกไป เพราะอย่างน้อยเขาก็คือเจ้านาย เรียกเธอมาในเวลานี้ก็คงจะเป็นเรื่องงาน เขาไม่ตอบ แต่กลับเลื่อนแฟ้มอันหนึ่งให้เธอแทน เมขลาหยิบแฟ้มอันนั้นขึ้นมาแล้วก็เปิดดู เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ในแฟ้มนั้นเธอก็ชะงักไปในทันที

"นี่..คุณ คนเลว"

"หืม.."

รามสูรเลิกคิ้ว ท่าทางยียวนกวนประสาท

"อะไรกันคุณ ก็แค่รูปใบหนึ่งเอง"

"คุณเอารูปนี้มาจากใหน"

"เฮอะ คนอย่างผมมากกว่ารูปนี้ก็ยังเอามาได้"

"อร๊ายยย อีตาบ้า คุณต้องการอะไร"

"ก็อย่างที่เคยบอกไปแล้ว สิ่งที่ผมต้องการก็คือตัวคุณ มาเป็นผู้หญิงของผม นอกจากคลิปคุณจะไม่หลุดแล้ว แม่กับหลานของคุณก็จะปลอดภัยด้วย"

ใช่แล้ว รามสูรเอารูปถ่ายแม่ของเธอขณะที่ท่านกำลังนั่งขายผักที่ตลาดนัดในหมู่บ้านมาให้เธอดู ซึ่งเมขลาก็เข้าใจทันทีว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร

รามสูรสืบทราบมาว่า เมขลาเป็นห่วงแม่ของเธอที่สุด ในเมื่อเธอไม่กลัวว่าเขาจะปล่อยคลิป ซึ่งความจริงแล้วก็ไม่มีให้ปล่อย (555)เขาก็ขอยืมแม่ของเธอมาต่อรองละกัน

"นานแค่ใหน ฉันต้องเป็นผู้หญิงของคุณนานแค่ใหน กี่ปี กี่เดือน"

เธอกัดฟันถามเขาออกไปน้ำตารื้นขึ้นมาทันที

"สามเดือนก็พอ แต่เผลอ ๆ อาจจะไม่ถึง"

"ก็ได้ ฉันยอมแต่มีข้อแม้

1.คุณต้องลบคลิปบ้าบอนั่น

2.ห้ามทำอะไรแม่ของฉัน

3.ห้ามให้ทุกคนในบริษัทรู้"

"ย่อมได้อยู่แล้วไม่มีปัญหา แต่ข้อสามน่ะ ถึงคุณไม่ขอ ผมก็จะบอกคุณอยู่แล้วว่าห้ามให้ใครรู้ เพราะคุณเป็นแค่ผู้หญิงของผม ไม่ใช่แฟน"

เมขลาสะอึกขึ้นมาอีกรอบ มองเขาตาเขียว

"ต้องเริ่มเมื่อไหร่ ไอ้หน้าที่ผู้หญิงของคุณน่ะ"

"ใจเย็นสิ คงจะเริ่มตอนนี้ไม่ได้หรอก เพราะมันคงไม่เหมาะ"

พูดพลางหันไปมองรอบ ๆ ห้องประชุม เมขลาหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันที ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาหมายความว่ายังไง เธอไม่ได้ไร้เดียงสาขนาดนั้น

"เสาร์อาทิตย์นี้ละกัน เดี๋ยวเย็นวันศุกร์ ผมจะให้คนไปรับคุณที่หอพักของคุณ เตรียมตัวไว้ให้ดี ๆ ล่ะ"

เมขลาเดินออกมาจากห้องประชุมด้วยอาการเหม่อลอย เธอเป็นห่วงแม่ เดี๋ยวเลิกงานแล้วคงต้องโทรหา

"มาแล้ว ๆ "

พี่พัชรจึงรีบวิ่งมาลากแขนเมขลาให้ไปนั่งที่โต๊ะแล้วก็ลงมือซักฟอกเธอทันที

"เป็นไง โดนเรียกไปเรื่องอะไร"

"เรื่อง..ที่เราไปกินเหล้าที่ร้านของคุณรามสูร"

เมขลาจำเป็นต้องโกหกเพื่อน ๆ

"ทำไมเหรอพี่,เจ๊"

กระเจี๊ยบกับกระแตถามขึ้นมาพร้อมกัน

"มันไม่เหมาะ เขาไม่อยากให้ไปอีก เสียภาพลักษณ์บริษัท"

"อะไรวะเนี่ย เรื่องแค่นี้ ไม่ได้กินในเวลางานสักหน่อย"

แล้วหลังจากนั้นทั้งสามสาวสามวัยก็บ่นกันระงม เมขลาแอบโล่งใจที่เพื่อน ๆ ไม่สงสัยอะไรอีก