ตอนที่ 6 ข้อตกลง

"แม่ สบายดีนะคะ "

'สบายดี'

"ตังค์ที่ส่งให้ พอใช้ไหม เดี๋ยวสิ้นเดือนหนูส่งให้อีกนะ"

'ส่งมาทำไมเยอะแยะ แม่ไม่ได้ใช้อะไร ขายผักที่ตลาดนัดแม่ก็พออยู่ได้'

"แม่เลิกขายผักได้ไหม หนูไม่อยากให้แม่เหนื่อย "

' แม่ไม่เหนื่อยหรอกลูก ไปขายผักก็พอได้มีเพื่อนคุย'

"แล้วมีคนแปลกหน้าไปด้อม ๆ มอง ๆแถว บ้านเราไหมแม่"

'คนแปลกหน้า ไม่มีนะ ทำไมเหรอ'

"ก็หนูเห็นในข่าวน่ะ มันชอบมาหลอกคนแก่ที่อยู่บ้านคนเดียว แม่ระวังด้วยนะ"

'เออ ๆ แม่จะระวัง แค่นี้นะ แม่จะดูละคร'

แล้วแม่ของเมขลาก็วางสายไป เธอได้แต่ถอนหายใจโล่งอก แม่สบายดี แค่นี้เธอก็โล่งใจหวังว่าเธอยอมแล้วเขาคงรักษาสัญญา ไม่ส่งคนไปก่อกวนแม่ของเธอ พ่อของเมขลาเสียไปหลายปีแล้ว แม่อยู่กับหลานสาวลูกของน้องชายแม่ เธอจะกลับไปเยี่ยมแม่ตามเทศกาลต่าง ๆ ส่วนเงินนั้นเธอก็ส่งให้แม่ใช้ทุกเดือนไม่เคยขาด และแม่ก็ขายผักไปด้วย ก็ไม่เดือดร้อนอะไรพออยู่ได้แบบพอเพียง

หลังจากวางสายจากแม่แล้ว เมขลาก็ล้มตัวลงนอน เธอหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาดู แล้วก็ถอนหายใจอีกหลายเฮือก พลางคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอกับเขา คนรวยนี่ก็แปลก คงคิดว่าเงินจะซื้อได้ทุกสิ่งทุกอย่างสินะ ก็อย่างว่าแหละ

เงินไม่ใช่ทุกอย่างในชีวิต

แต่ทุกอย่างในชีวิตต้องซื้อด้วยเงิน

เธอนึกถึงคำคมของใครสักคนที่แชร์กันมาในโลกโซเชียล ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันไม่จริง แต่มันก็ไม่ใช่เสมอไป เธอจะคืนมันให้เขา

"พี่เม พรุ่งนี้หยุดไปเที่ยวใหนเหรอพี่"

กระเจี๊ยบถามเธอในเย็นวันศุกร์ ระหว่างรอแตะบัตรบันทึกเวลาขาออกจากงาน

"ก็คงนอนตีพุงอยู่บ้าน"

เมขลาตอบกระเจี๊ยบไปอย่างเนือย ๆ

"หนูก็เหมือนกันแหละพี่ ไปนะ วันจันทร์เจอกัน"

"อื้อ วันจันทร์เจอกัน"

เมื่อกระเจี๊ยบลับตาไปแล้ว เมขลาก็รีบเดินไปโบกพี่วิน ไม่นานเธอก็มาถึงหอพักของเธอ รีบอาบน้ำแต่งตัว รอคนของเขามารับ เพราะก่อนหน้านี้สิบนาที รามสูรได้โทรมากำชับกับเธอให้รีบเตรียมตัวให้พร้อมเตรียมเสื้อผ้าสำหรับค้างคืนไปด้วยสักสองคืน เดี๋ยวคนของเขาจะมารับ

เมขลาหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็ก แล้วก็ออกมายืนรอที่หน้าหอพัก สักพักรถหรูคันที่คุ้นตาก็มาจอดเทียบข้างหน้าเธอ ผู้ชายตัวใหญ่ที่เธอจำได้ว่าเขามาส่งเธอวันนั้นก้าวลงมา เขายื่นมือมารับกระเป๋าในมือแล้วก็เปิดประตูรถให้เธอ เมขลาก้าวเข้าไปนั่งในรถ แล้วก็ต้องแปลกใจ

"คุณรามสูร"

เธอพึมพำ

"ทำไมเหรอ"

"ก็ไหนคุณบอกว่าจะให้คนของคุณมารับ ไม่นึกว่าคุณจะมาด้วย"

"ผมมาด้วย แล้วยังไง"

"ก็...ไม่ยังไง แค่ฉันไม่ทันได้ตั้งตัว"

"ไม่ต้องตั้งตัวอะไรทั้งนั้น มานี่"

เขาตบตรงที่ว่างข้าง ๆ เป็นเชิงบอกให้เธอขยับไปนั่งตรงนั้น แต่เมื่อเห็นเมขลาทำท่าอิดออด รามสูรก็เลยกระชากแขนเธอ ส่งผลให้เมขลาถลาพรวดเข้าไปประชิดตัวเขา

"ลีลาอยู่ได้ นั่งนิ่ง ๆ"

เขาว่าพลางใช้แขนโอบไหล่เธอ

"นี่คุณ เบา ๆ หน่อยได้ไหม ฉันเจ็บนะ แล้วคุณจะพาฉันไปไหนเนี่ย"

"ไปหัวหิน พอดีผมต้องไปดูงานที่นั่น คุณก็จะได้เริ่มทำตามข้อตกลง เอาเป็นว่านับจากวันนี้ไปสามเดือน คุณคือผู้หญิงของผม คงรู้นะว่าต้องทำอะไรบ้าง "

เมขลาหน้าแดง

"รู้หรอกน่า คุณก็อย่าลืมที่รับปากไว้ก็แล้วกัน"

รามสูรไม่ตอบ แต่เขาโน้มใบหน้าลงมาแนบชิดริมฝีปากของเขากับของเธอ บดขยี้และบังคับกราย ๆ ให้เธอเปิดปากเพื่อที่เขาจะได้สอดลิ้นร้อน ๆ ของเขาเข้าไปดูดซับความหวาน เมขลาอ่อนหัดนักต้านทานรสจูบของเขาไม่ไหว เผยอปากขึ้น ตอบรับจูบของเขาอย่างเงอะงะ รามสูรบดขยี้จูบอยู่นานจนเขาพอใจ จึงถอนริมฝีปากออก เมขลาอ่อนระทวยในอ้อมอกแกร่ง รามสูรเป็นคนตัวใหญ่มาก เกินมาตรฐานชายไทย เขาสูงถึง 183 ซม.รูปร่างบึกบึน เนื้อตัวเต็มไปด้วยมัดกล้ามแต่ไม่ได้ใหญ่จนเป็นหุ่นหมี กำลังดีเพราะเขาออกกำลังกายและเรียนศิลปะการต่อสู้ทุกรูปแบบ เนื่องจากธุระกิจของเขานั้นมีศัตรูอยู่รอบด้าน เมื่อเทียบกับเมขลาแล้ว เธอตัวเล็กนิดเดียว ถึงเธอจะสูงถึง 160 ซม.เลยก็ตาม เมื่อเขากอดเธอแนบแน่นแบบนั้นเเมขลาก็แทบจะจมเข้าไปในอกแกร่งของเขาเลยทีเดียว

"คุณ.. หน้าไม่อาย"

เธอต่อว่าเขาหลังจากรามสูรถอนริมฝีปากออกแล้ว

"อายใคร พวกนั้นไม่กล้ามองหรอก"

"คุณคงจะทำจนชินล่ะสิ"

รามสูรหัวเราะร่วน การ์ดกับคนขับรถมองหน้ากัน แต่ละคนทำหน้าอย่างกับผีหลอก เจ้านายเขาหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้าหันมองตรง ๆ ได้แต่ชำเลืองมองผ่านกระจกส่องหลัง แอบมองเจ้านายกับผู้หญิงคนนั้น คนที่ทำให้เจ้านายหัวเราะได้

รามสูรเอื้อมมือไปถอดแว่นตาของเมขลาออกแล้วก็นำมันมาวางไว้ในช่องเก็บของในรถ

"สั้นหรือยาว"

"สั้นค่ะ"

ปากเขาถามเธอแต่มือก็ยังไม่คลายอ้อมกอด

"ทำไมไม่ทำเลสิก"

"ไม่ได้มีตังค์เหลือใช้ขนาดนั้น"

การทำเลสิกแพงจะตาย เธอไม่มีปัญญาหรอก

"ก็มีเงินแล้วนี่"

รามสูรหมายถึงเงินสามล้าน เมขลานึกได้จึงเปิดกระเป๋าสะพายแล้วก็หยิบเช็คใบนั้นออกมา ยื่นมันให้เขา

"คุณเอาเงินของคุณคืนไปเถอะ ฉันบอกแล้วว่าไม่ใช่ผู้หญิงขายตัว แต่ที่ยอม เพราะจำใจทำตามข้อตกลงระหว่างเราหรอก หวังว่าคุณคงทำตามสัญญา"

"จำใจงั้นเหรอ เดี๋ยวจะทำให้ติดใจจนร้องขอต่อเวลาเลยหละ"

"ไม่มีทาง"

เขาไม่พูดอะไร ต่างคนต่างเงียบ รามสูรรู้สึกตะหงิด ๆ ในหัวใจที่เมขลาพูดมาได้เต็มปากเต็มคำว่า จำใจ คนอย่างเขา กับแค่ผู้หญิงสักคน เขากระดิกนิ้วพวกหล่อนเหล่านั้นก็แทบจะกระโจนเข้าหา ไม่จำเป็นต้องมามีข้อตกลงบ้าบออะไรนี่หรอก แต่ก็นะ เมขลาอาจจะแค่ อยากเล่นตัว ทำให้ตัวเองดูมีราคา บางทีผู้หญิงคนนี้อาจจะไม่ได้ต้องการแค่ สามล้าน ก็เป็นได้

เมื่อเห็นเขาไม่รับเช็คใบนั้นไป เธอจึงเอามันวางไว้ที่ช่องข้างประตูรถ

รถเคลื่อนตัวออกมาห่างจากกรุงเทพฯมากแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืดลง เมขลาเอาหน้าแนบกับกระจกรถ

"คุณเดินทางบ่อยเหรอคะ"

"หืม..ว่าไงนะ"

เธอจึงหันหน้ามาและขยับมาใกล้เขาอีกหน่อย เพื่อจะคุยกันได้สะดวกขึ้น

"ฉันถามว่า คุณเดินทางบ่อย ๆ ใช่ไหม"

"ใช่ ทำไมเหรอ บางทีก็ไปต่างประเทศ"

"ดีจัง น่าสนุกเนาะ ได้เดินทางบ่อย ๆ เหมือนได้ไปเที่ยวเลย"

"คุณไม่ค่อยได้เที่ยวเหรอ"

"ใช่ค่ะ ปีละครั้ง หรือ สองปีครั้ง"

"เดี๋ยวช่วงนี้คุณอาจจะได้ไปใหนมาใหนกับผมบ่อยขึ้น เพราะคุณต้องทำหน้าที่ของคุณให้คุ้ม"

เมขลามองหน้าเขา จะย้ำอะไรนักหนานะถ้าไม่เอาเรื่องแม่กับเรื่องคลิปมาขู่เธอ จ้างเธอก็ไม่ทำเรื่องน่าละอายแบบนี้หรอก

รามสูรเงียบอีกรอบ เมขลาก็ไม่พูดต่อ เธอตั้งใจมองวิวข้างนอก ถึงจะมองไม่ค่อยชัดก็ตามเพราะแว่นตาของเธอรามสูรไม่ยอมคืนให้ สองคนเงียบไปตลอดทาง

"เมขลา เมขลา ตื่นได้แล้ว ถึงแล้ว"

นั่นแหละเธอถึงได้งัวเงีย ตื่นขึ้นมา

"ถึงแล้วเหรอคะ"

"ถึงแล้ว"

เมขลาไม่อยากลุกเลย เธอรู้สึกเพลียเพราะไม่ค่อยได้นั่งรถไกล ๆ แบบนี้นานแล้ว จากกรุงเทพฯถึงหัวหินอย่างน้อยก็สามชั่วโมงเธอจึงผล็อยหลับไป

"หรือจะให้อุ้ม"

นั่นแหละเมขลาจึงได้ลนลานลุกขึ้น ลงจากรถและเดินตามเขาไป

รามสูรเข้าพักที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในหัวหิน เมื่อเขามาถึงก็มีพนักงานมาต้อนรับ และเดินนำเขาไปขึ้นลิฟต์ส่วนตัวไปยังชั้นสูงสุดของโรงแรม

เมื่อเข้ามาถึงห้องพักแล้วซึ่งเป็นห้องสวีท ลูกน้องของเขาก็แยกย้ายกันออกไป ปล่อยให้รามสูรกับเมขลาอยู่กันตามลำพัง เธอจึงเดินไปหยิบกระเป๋าของเธอที่วางอยู่บนเตียง ทำการจัดเสื้อผ้าใส่ตู้เสื้อผ้า เผื่อแผ่มาถึงกระเป๋าของรามสูรด้วย

"เราจะพักกี่คืนคะ"

"สองคืน แต่ก็ไม่แน่ถ้างานผมไม่เสร็จ เราก็อาจจะอยู่ต่อ"

อยู่ต่อเหรอ แล้วงานเธอล่ะ ไม่นะเธอหยุดแค่เสาร์ทิตย์นะ

"ถ้างานคุณยังไม่เสร็จ ฉันขอกลับก่อนนะคะ"

คำพูดนี้ของเมขลาส่งผลต่ออารมณ์ของรามสูรอย่างรุนแรง เขาก้าวยาว ๆ พรวดเดียวมาถึงตัวเมขลา กระชากเธอเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแรง

"นี่คุณ เบา ๆ ก็ได้"

"ผู้หญิงอย่างเธอ เบาด้วย ดีด้วยไม่ได้หรอก ต้องแบบนี้"

พูดพร้อมกับโน้มใบหน้าลงมา บดขยี้จูบกลีบปากเธออย่างไม่กลัวมันช้ำ จนเขาพอใจนั่นแหละ

"ยังไม่เข้าใจสถานะตัวเองอีกเหรอว่า ไม่มีสิทธิ์ต่อรอง หรือเรียกร้องอะไร ถ้าผมให้คุณอยู่คุณก็ต้องอยู่ ถ้าให้ไปคุณก็ต้องไป"

รามสูรให้หงุดหงิดในหัวใจนักที่เธอทำท่าอยากจะไปจากเขาเสียเต็มประดา คนที่ควรจะทำท่าทางแบบนั้นมันควรเป็นเขาต่างหาก

เมขลาผลักอกเขา น้ำตาคลอเพราะความเจ็บ

"คนบ้า"

เมื่อรามสูรเห็นน้ำตาของเมขลาเขาจึงได้อารมณ์เย็นลง คลายอ้อมกอดออกนิดนึง มือเกลี่ยน้ำตาที่มันกลิ้งอยู่ตรงหางตาให้เธอ

"หิวไหม"

เมขลางง ไม่เข้าใจอารมณ์เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของเขาเลย สงสัยเป็นไบโพล่า เมขลาค่อนขอดเขาในใจ แต่ก็ยังไม่ทันตอบคำถามเขาท้องเจ้ากรรมก็ดันร้องขึ้นมาซะนี่ รามสูรหัวเราะร่วน

"หิวล่ะสิ จะลงไปหาอะไรกินหรือสั่งมากินบนห้อง"

"ขอเป็นสั่งมาได้ไหมคะ"

"ได้สิ จะกินอะไร"

"มาทะเลก็ต้องกินอาหารทะเล เอากุ้ง หอย ปู ปลาค่ะ"

รามสูรพอเข้าใจ เขาจึงยกหูโทรศัพท์สั่งอาหาร แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ทำไมจะต้องมาทำอะไรแบบนี้ เพราะทุกครั้งเขาจะให้ลูกน้องเป็นคนจัดการ