ตอนที่ 4 ฟ้าคงสะใจ

"ยัย เม มานี่เลย นั่ง ๆ "

พี่พัชรรีบเดินมาลากแขนเมขลาให้ไปนั่งที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่เธอมาถึงออฟฟิศในเช้าวันจันทร์

"วันนั้นเป็นไงบ้าง "

"ก็ไม่เป็นไงหรอกพี่ ออกจากร้านแล้วหนูก็โบกแท๊กซี่กลับเลย"

"จริงง่ะ เสียดายจัง พี่นึกว่าเขาจะจีบแกซะอีก แล้วแลกเบอร์ แลกไลน์กันหรือเปล่า"

"ไม่มีหรอกพี่"

"เหรอ"

พี่พัชรก็ไม่ได้ซักอะไรเธอต่อ

"แล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ"

"พี่ใช้ให้ไปซื้อกาแฟน่ะ เดี๋ยวก็มา"

เป็นเช้าวันจันทร์ที่งานเยอะเหมือนปกติ แต่ทุกคนในแผนกบัญชีก็หาได้ย่อท้อ ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานไป ทำไงได้ก็เกิดมาจนก็ต้องดิ้นรนกันไป

"ยัย เม ยัยเม๊! "

"โอ้ย พี่พัชร จะตะโกน ทำไมเนี่ย อยู่ใกล้กันแค่นี้"

"เหรอ..ใกล้กันแค่นี้.. พี่เรียกแกตั้งหลายครั้งแล้วแกก็ไม่หัน"

"มีอะไรคะ

เมขลาเสียงอ่อย ๆ

"เอาแฟ้มนี่ไปให้ฝ่ายการเงินหน่อย"

เมขลาจึงรับแฟ้มมาแล้วเดินไปทางแผนกการเงิน เมื่อคล้อยหลังเธอ

"เจ้คะ หนูว่าเจ้ เม แปลก ๆ ว่ะ"

กระแตกระซิบกระซาบ

"เป็นไรรึเปล่านะ หรือจะเมาค้าง"

กระเจี๊ยบก็จีบปากจีบคอพูด

"จะบ้าเหรอ.ยัยกระเจี๊ยบ เมาค้างอะไร ตั้งแต่คืนวันศุกร์ นี่มันผ่านมากี่วันแล้ว"

พี่พัชรส่ายหน้าให้กับความคิดเห็นของกระเจี๊ยบ

"ถ้างั้นเจ้ก็ถามพี่เมเอาละกัน"

กระเจี๊ยบแสดงความคิดเห็นอีกครั้ง

"คงต้องอย่างนั้นแหละ"

เมื่อเมขลากลับมาถึงแผนกแล้ว ก็โดนพี่ ๆ น้อง ๆ ซักฟอก

"เป็นอะไร เหม่อ ๆ"

พี่พัชรเปิดประเด็น

"ไม่ได้เป็นไรพี่ "

"จริงนะ ?"

กระแตถาม

"จริงสิ"

เมขลาตอบ

"แน่นะ?"

กระเจี๊ยบเอาบ้าง

"แน่สิ"

เมขลาตอบกลั้วหัวเราะ

"ไม่มีอะไรจริง ๆ หนูแค่...."

พูดได้แค่นั้นก็พูดไม่ออก

"แค่อะไร"

สามเสียงประสานกัน

"เอ่อ.. แพ้แอลกอฮอล์ คราวหลังไปร้านหมูกระทะกันก็พอนะ ไม่ต้องไปแล้วผ่งผับอ้ะ หนูไม่ค่อยสันทัด"

นั่นแหละทั้งสามสาวถึงได้เลิกซักฟอกเธอ แล้วก็แยกย้ายไปทำงานต่อ เมขลาแอบโล่งใจ หวังว่าพวกนั้นคงจะเชื่อเธอนะ เธอสาบานว่าเธอจะไม่เล่าเรื่องน่าอายนั่นให้ใครฟังเด็ดขาด ให้มันตายไปพร้อมกับเธอนี่แหละ

สองอาทิตย์ต่อมา

เมขลามาทำงานตามปกติ แต่วันนี้รู้สึกว่าคงจะมีอะไรเป็นพิเศษ เพราะเธอสังเกตุว่าทุกคนจะกระตือรือล้นกันมาก ตั้งแต่พี่ ๆ รปภ.ที่หน้าบริษัทแล้ว

"พี่พัชร วันนี้มีอะไรกันเหรอพี่ ดูคึกคักเป็นพิเศษ"

"อ๋อ.เมื่อวานเค้าเรียกแต่ละฝ่ายเข้าประชุม แจ้งว่า จะมีคณะผู้บริหารแล้วก็มีผู้บริหารคนใหม่เข้ามาตรวจงานวันนี้ ทุกอย่างก็เลยต้องเนี้ยบหน่อยน่ะ พวกเธอก็ระวัง ๆ หน่อยละกัน 5 ส. ก็ทำอย่าให้ขาดตกบกพร่อง"

เมขลาพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ แล้วก็หันไปชวนสองสาวกระแตกับกระเจี๊ยบไปซื้อกาแฟ เพราะเหลือเวลาอีกเกือบครึ่งชั่วโมงถึงจะได้เวลาเข้างาน

"เอาคาปูเย็นนุ่ม ๆ สามแก้ว "

กระเจี๊ยบสั่งพร้อมกับส่งตาเล็กตาน้อยให้กับบาริสต้าหนุ่มประจำร้าน

"จะแถมคนขายด้วยก็ได้นะ"

กระเจี๊ยบหยอดต่อ เมขลากับกระแตได้แต่ขำกับท่าทางของกระเจี๊ยบ ซึ่งทำเป็นก๋ากั่นไปอย่างนั้น แต่จริง ๆ แล้ว เธอไม่เคยมีแฟนเลย ถึงจะมีหนุ่ม ๆในบริษัท มาขายขนมจีบหลายคนก็เถอะ กระเจี๊ยบบอกว่ามันยังไม่มีใครโดนใจ

พี่พัชรบอกว่าคณะผู้บริหารจะเดินมาตรวจตราและทักทายพนักงานในช่วงบ่าย ๆ

"แหมพี่พัชร ไม่เห็นต้องตื่นเต้นขนาดนั้นหรอก พี่ เขาจะมาหรือไม่มาเราก็ตั้งใจทำงานกันอยู่แล้ว"

เมขลาเห็นพี่พัชรลุกลี้ลุกลนจนเกินเหตุ อดไม่ได้จึงเอ่ยแซวออกไป

"พี่ไม่ได้ห่วงเรื่องนั้นหรอกย่ะ แต่ที่ห่วงคือเขาบอกว่า ผู้บริหารคนใหม่เนี่ย ยังโสด นอกจากจะเป็นผู้บริหารแล้วยังเป็นหุ้นส่วนของบริษัทด้วย ที่สำคัญหล่อมากกก ก.ไก่ล้านตัว"

พี่พัชรลากเสียงตรงคำว่ามาก เรียกเสียงหัวเราะจากพวกเธอได้อย่างสนุกสนาน

"คิดว่าเขาจะสนใจเจ้เหรอไง"

กระแตเอ่ยปากพูดแทงใจดำ

"ก็ไม่แน่หรอกย่ะ"

พี่พัชรค้อนปะหลับปะเหลือก

"เอ้อพี่ ว่าแต่เค้าชื่ออะไรเหรอ ผู้บริหารคนใหม่เนี่ย"

"ยังไม่มีใครรู้ เห็นทางสำนักงานใหญ่แจ้งว่าจะแนะนำทีเดียวในวันนี้เลย"

หลังจากพักกลางวันก็เป็นการเริ่มงานในช่วงบ่าย

"เฮ้อ..หนังท้องตึง หนังตาหย่อน"

กระแตลูบท้องแล้วก็ปิดปากหาว หลังจากที่มื้อกลางวันซัดข้าวมันไก่ไปจานเบ้อเริ่ม ส่วนเมขลากับกระเจี๊ยบก็ไม่ต่างกัน

"กาแฟที่กินเข้าไปนี่คงไม่พอ สงสัยต่อไปนี้ต้องฉีดเข้าเส้น"

กระเจี๊ยบบ่น ๆ

"พี่พัชรไปรอต้อนรับผู้บริหารใช่ป้ะ"

เมขลาเอ่ยถามสองสาว กระแตกับกระเจี๊ยบพยักหน้า หลังจากนั้นก็พากันเริ่มลงมือทำงาน

่ติ๊ง'

ผู้การพัด:เตรียมตัวด้วย ผู้บริหารจะเดินเยี่ยมชมทุกแผนก

เมย่า:ได้จ้า

พี่พัชรไลน์มา

"เด็ก ๆ คณะผู้บริหารจะเดินตรวจตราทุกแผนกนะ เรียบร้อยกันหน่อย พี่พัชรไลน์มาบอกน่ะ"

ถึงแม้แผนกบัญชีจะเป็นแผนกเล็ก ๆ มีพนักงานแค่สี่คนแต่พวกเธอก็ตั้งใจทำงานกันมาก ซึ่งงานที่มีมันเยอะกว่าจำนวนคนเสียอีก

สักพักคณะผู้บริหารก็เดินเข้ามา พร้อมกับผู้บริหารหรือหุ้นส่วนคนใหม่ โดยที่มีผู้จัดการแผนกของแต่ละฝ่าย คอยอธิบายในส่วนต่าง ๆ ของสาขาย่อยแห่งนี้ พี่พัชรก็รวมอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย แต่เอ๊ะ ทำไมผู้บริหารคนใหม่ถึงหน้าตาคุ้น ๆ นะ เมขลาขยับแว่นสายตาแล้วก็จ้องเขม็งไปยังใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามา เดินใกล้เข้ามา จนกระทั่ง

"สวัสดี คุณเมขลา อนันต์ลักษณ์ "

เธออ้าปากค้างมองหน้าเขา แล้วก็หันไปสบตากับสองสาวรุ่นน้อง ซึ่งสองคนนั้นก็ตกใจเหมือนกัน แต่คงน้อยกว่าเธอ เหลือบตามองพี่พัชร พี่พัชรก็ยิ้มกริ่มอยู่ในอาการเพ้อฝัน

"สสสวัสดีค่ะ"

เธอเอ่ยออกไปพร้อมกับยกมือไหว้เขา รามสูรจึงยกป้ายชื่อเธอที่ตั้งอยู่บนโต๊ะขึ้นมา

"ชื่อเพราะดีนะ เมขลา ชื่อคล้องกันกับผมด้วย เมขลา รามสูร"

เขาพูดพลางหัวเราะ หันไปฟังการรายงานต่อ แล้วก็เดินไปยังแผนกต่อไป เมขลาโล่งใจ หวังว่าเขาคงจะจำเธอไม่ได้หรอกนะ แต่เธอจำเขาได้แม่นยำเลยแหละ

"เจ๊ ๆๆ เจ๊เม นั่นมันคุณรามสูร ที่เลี้ยงเหล้าพวกเราวันนั้นนี่"

หลังจากคล้อยหลังคณะผู้บริหารแล้วกระแตก็หันมากระซิบกระซาบ

"ใช่ ๆ พี่เม อะไรจะบังเอิญขนาดนี้"

กระเจี๊ยบพูดบ้าง

"ใช่ บังเอิญ จริง ๆ"

เมขลาพึมพำ

"เออ แต่อย่าเพิ่งวิตกไป เขาคงจะจำพวกเราไม่ได้หรอกเนาะ อีกอย่างถึงเราจะไปเที่ยวมันก็นอกเวลางาน"

กระเจี๊ยบเห็นเมขลาหน้าซีด ๆ ก็เลยคิดว่าเธอคงจะกลัวกระทบกับเรื่องงาน

"อือ พี่ก็หวังว่าอย่างนั้น เนอะกระแต"

กระแตพยักหน้าหงึกหงักเชิงเห็นด้วย

เมื่อคณะผู้บริหารเยี่ยมชมจนครบทุกแผนกในสาขาย่อยแห่งนี้แล้ว พี่พัชรก็กลับมา

"เจ๊ มา ๆ มาเหลาซิ มันอะไรยังไง"

กระเจี๊ยบรีบเดินไปลากแขนพี่พัชรทันทีที่เธอเห็นผู้จัดการแผนกโผล่หน้าเข้ามา แล้วหลังจากนั้นพี่พัชรก็ถ่ายทอดให้สามสาวฟังว่า จะมีการขยายสำนักงานแห่งนี้ให้ใหญ่ขึ้น เพื่อรองรับกับผลประกอบการที่มันไปได้สวย คณะผู้บริหารท่านก็เลยมาดูสถานที่ ว่าจะขยายอะไรขยายยังไงขยายตรงใหนบ้าง เลยถือโอกาสเชิญหุ้นส่วนคนใหม่มาดูงานด้วย ซึ่งคุณรามสูรนั้น เป็นเพื่อนกับเจ้าของบริษัทนี้ พอดีอยากเพิ่มทุน จึงได้คุณรามสูรมาร่วมลงทุนด้วย

"ตอนแรกคุณรามสูรเขามีธุรกิจพวกสถานบันเทิง ร้านที่เราไปกันวันนั้นก็ของเขานะ สงสัยเงินเหลือ ๆ จึงหันมาจับธุรกิจอย่างอื่นบ้างน่ะ"

"อ้อ.. ว่าแต่เจ๊รู้ละเอียดจัง "

กระแตค่อนขอด

"โอ๊ยทำไมจะไม่รู้ล่ะยะ เขาก็ลือกันให้แซ่ด"

"เอ่อว่าแต่พี่พัชร คุณรามสูรอะไรนั่นจะจำเราได้ไหมอ้ะพี่ เราไปกินเหล้าร้านเขาแบบนั้นน่ะ กลัวจะกระทบกับงาน"

เมขลาเรียบ ๆ เคียง ๆ ถาม

"กลัวทำไมยะ พี่อยากให้เขาจำได้จะตาย แต่เขาคงไม่มานั่งจำพวกเราหรอก เขาคงจะเลี้ยงเหล้าใคร ๆ เยอะแยะไปหมดแหละ"

เมขลาได้ฟังอย่างนั้นก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาหน่อย ๆ หลังจากนั้นทุกคนก็เริ่มลงมือทำงานกันต่อ

"โอ้ย.. เจ้ฝนตก แรงด้วย"

"ทุกทีสิน่า ทำไมต้องมาตกตอนเลิกงานทุกที"

เสียงบ่นระงมของใครหลาย ๆ คนในบริษัท ขณะที่พากันเดินออกมาแตะบัตรเพื่อบันทึกเวลาขาออกงาน เมขลาเองก็เซ็งเหมือนกัน สงสัยคงต้องรอให้ฝนหยุดก่อน ตอนแรกพี่พัชรจะไปส่งแต่เธอเกรงใจเพราะบ้านคนละทางกัน ส่วนสองสาวกระแตกับกระเจี๊ยบนั้น คนที่บ้านมารับ เธอยืนหลบฝนที่ป้ายรถเมล์หน้าบริษัทนั่นเอง กะว่าพอให้ฝนซาสักหน่อยถึงจะเรียกพี่วิน

"คุณเมขลาครับ"

เมขลาสะดุ้งเพราะกำลังเพลิน ๆกับการท่องโลกโซเชี่ยลอยู่ เงยหน้าขึ้นมองคนมาเรียก

"คะ"

"คุณรามสูร ให้มาเชิญคุณไปขึ้นรถครับ"

เธอเตรียมท่าจะโวยวาย

"เจ้านายบอกว่าถ้าคุณปฏิเสธ เรื่องวันนั้น.."

"ใครบอกว่าจะปฏิเสธเล่า"

เมขลาหน้าหงิก ผู้ชายคนนั้นจึงส่งร่มให้เธอ เธอจึงเดินไปยังรถหรูคันนั้น เขารีบตามมาและก็เปิดประตูให้เมขลาแล้วก็ยื่นมือมารับร่มจากเธอ เมขลาก้าวเข้าไปนั่งในรถแล้ว รถก็เคลื่อนตัวออกทันที

"ไง"

รามสูรส่งเสียงทักทายเธออย่างอารมณ์ดี

"โลกกลมจังเลยเนาะ"

เมขลามองหน้าเขา เอ่ยถามออกไป

"คุณต้องการอะไรคะ คุณรามสูร"

"ก็ ไม่ต้องการอะไร แค่เอาของที่คุณลืมมาให้"

พูดจบเขาก็ยื่นเช็คใบนั้นมาตรงหน้าเธอ

"ฉันไม่เอา ฉันคืนคุณไปแล้ว แล้วก็ช่วยจอดรถด้วยค่ะ ฉันจะลง"

เธอบอกเขา

"รับไป ถ้าไม่อยากให้คลิปของคุณว่อนอินเทอร์เน็ต"

"นี่..คุณ"

เมขลาแทบอยากกระโจนเข้าไปขย้ำคอเขาให้แหลกคามือ

"คุณจะเอายังไง"

"สงสัยเราคงต้องคุยกันยาว"

รามสูรตอบเธอไปด้วยท่าทางสบายอารมณ์