Alle Kapitel von ทาสรัก..เจ้าหัวใจ: Kapitel 1 – Kapitel 10

รามสูรนั่งเอนหลังพิงพนักโซฟาวางแขนพาดไปตามความยาวของมัน หลับตานิ่งฟังเสียงสรรพสิ่งรอบข้าง ในมือคลึงแก้วเหล้าไปมา ความเย็นของน้ำแข็งช่วยทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาได้นิดหน่อย วันนี้เขารู้สึกเบื่อ ๆ ก็เลยอยากออกมาผ่อนคลายบ้าง จึงเลือกมาที่ร้านอาหารกึ่งผับแห่งนี้ซึ่งเป็นหนึ่งในกิจการของเขาเองเขาหลับตาเพื่อพักสายตาที่เหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวัน เมื่อรู้สึกผ่อนคลายแล้วจึงลืมตาขึ้นมา ในจังหวะนั้นเองเขาก็สบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งภายใต้กรอบแว่นสายตาหนาเตอะแต่กระนั้นดวงตาของเธอก็ยังระยิบระยับ และเปล่งประกายฉายแววอยากรู้อยากเห็น รามสูรจึงยกยิ้มมุมปากส่งรอยยิ้มไปให้เธอ เธอหลบสายตาเขา แล้วก็ก้มมองโทรศัพท์"หึ.."เขาส่งเสียงหึในลำคอ"นึกว่าจะแน่"เขาพึมพำเบา ๆ เมื่อการ์ดข้างกายได้ยินเหมือนเขาจะพูดอะไรบางอย่าง จึงเอ่ยปากถาม"นายว่าอะไรนะครับ""ไม่มีอะไร"เขาตอบลูกน้องไปแล้วก็หันมาพิจารณาผู้หญิงคนนั้นต่อ สงสัยคงอยากจะทำตัวให้ดูแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น ๆ เพราะดูการแต่งตัวของเจ้าหล่อนแล้วก็แตกต่างจริง ๆ นี่เหรอชุดมาเที่ยวกลางคืนของเธอ แต่ก็อาจจะเป็นเพราะอย่างนี้มั้งเธอถึงได้สะดุดตาเขาอย่างจัง อีท่าทางเฉิ่

"ยัย เม มานี่เลย นั่ง ๆ "พี่พัชรรีบเดินมาลากแขนเมขลาให้ไปนั่งที่โต๊ะทำงาน หลังจากที่เธอมาถึงออฟฟิศในเช้าวันจันทร์"วันนั้นเป็นไงบ้าง ""ก็ไม่เป็นไงหรอกพี่ ออกจากร้านแล้วหนูก็โบกแท๊กซี่กลับเลย""จริงง่ะ เสียดายจัง พี่นึกว่าเขาจะจีบแกซะอีก แล้วแลกเบอร์ แลกไลน์กันหรือเปล่า""ไม่มีหรอกพี่""เหรอ"พี่พัชรก็ไม่ได้ซักอะไรเธอต่อ "แล้วเด็กสองคนนั้นล่ะ""พี่ใช้ให้ไปซื้อกาแฟน่ะ เดี๋ยวก็มา"เป็นเช้าวันจันทร์ที่งานเยอะเหมือนปกติ แต่ทุกคนในแผนกบัญชีก็หาได้ย่อท้อ ต่างก้มหน้าก้มตาทำงานไป ทำไงได้ก็เกิดมาจนก็ต้องดิ้นรนกันไป"ยัย เม ยัยเม๊! ""โอ้ย พี่พัชร จะตะโกน ทำไมเนี่ย อยู่ใกล้กันแค่นี้""เหรอ..ใกล้กันแค่นี้.. พี่เรียกแกตั้งหลายครั้งแล้วแกก็ไม่หัน""มีอะไรคะเมขลาเสียงอ่อย ๆ"เอาแฟ้มนี่ไปให้ฝ่ายการเงินหน่อย"เมขลาจึงรับแฟ้มมาแล้วเดินไปทางแผนกการเงิน เมื่อคล้อยหลังเธอ"เจ้คะ หนูว่าเจ้ เม แปลก ๆ ว่ะ"กระแตกระซิบกระซาบ"เป็นไรรึเปล่านะ หรือจะเมาค้าง"กระเจี๊ยบก็จีบปากจีบคอพูด"จะบ้าเหรอ.ยัยกระเจี๊ยบ เมาค้างอะไร ตั้งแต่คืนวันศุกร์ นี่มันผ่านมากี่วันแล้ว"พี่พัชรส่ายหน้าให้กับความคิดเห็นของกระเจี๊ยบ

"แม่ สบายดีนะคะ "'สบายดี'"ตังค์ที่ส่งให้ พอใช้ไหม เดี๋ยวสิ้นเดือนหนูส่งให้อีกนะ"'ส่งมาทำไมเยอะแยะ แม่ไม่ได้ใช้อะไร ขายผักที่ตลาดนัดแม่ก็พออยู่ได้'"แม่เลิกขายผักได้ไหม หนูไม่อยากให้แม่เหนื่อย "' แม่ไม่เหนื่อยหรอกลูก ไปขายผักก็พอได้มีเพื่อนคุย'"แล้วมีคนแปลกหน้าไปด้อม ๆ มอง ๆแถว บ้านเราไหมแม่"'คนแปลกหน้า ไม่มีนะ ทำไมเหรอ'"ก็หนูเห็นในข่าวน่ะ มันชอบมาหลอกคนแก่ที่อยู่บ้านคนเดียว แม่ระวังด้วยนะ"'เออ ๆ แม่จะระวัง แค่นี้นะ แม่จะดูละคร'แล้วแม่ของเมขลาก็วางสายไป เธอได้แต่ถอนหายใจโล่งอก แม่สบายดี แค่นี้เธอก็โล่งใจหวังว่าเธอยอมแล้วเขาคงรักษาสัญญา ไม่ส่งคนไปก่อกวนแม่ของเธอ พ่อของเมขลาเสียไปหลายปีแล้ว แม่อยู่กับหลานสาวลูกของน้องชายแม่ เธอจะกลับไปเยี่ยมแม่ตามเทศกาลต่าง ๆ ส่วนเงินนั้นเธอก็ส่งให้แม่ใช้ทุกเดือนไม่เคยขาด และแม่ก็ขายผักไปด้วย ก็ไม่เดือดร้อนอะไรพออยู่ได้แบบพอเพียง หลังจากวางสายจากแม่แล้ว เมขลาก็ล้มตัวลงนอน เธอหยิบเช็คใบนั้นขึ้นมาดู แล้วก็ถอนหายใจอีกหลายเฮือก พลางคิดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอกับเขา คนรวยนี่ก็แปลก คงคิดว่าเงินจะซื้อได้ทุกสิ่งทุกอย่างสิน

"คะ ? ฉันเหรอคะ"เมขลาชี้มือมาที่ตัวเองพร้อมกับเอ่ยปากถามเขาออกไป พลางจ้องหน้าเขาอย่างจริงจัง "ใช่ครับ""เราไม่น่าจะรู้จักกันนะคะ"เมขลาจ้องหน้าเขาเขม็งเลยทีนี้"ตอนนี้ยังไม่รู้จัก แต่ตอนหน้าไม่แน่ ผม เอกภพครับ เอ่อมีอะไรติดที่หน้าผมรึเปล่า"เขาลูบใบหน้าตัวเองเบา ๆ พลางยิ้มอย่างเขิน ๆ"เปล่า ๆ ค่ะ พอดีฉันไม่ได้ใส่แว่นเลยมองหน้าคุณไม่ชัด เมขลาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก ถ้างั้นขอตัวนะคะ"เธอตอบเขาแล้วก็เดินเลี่ยงออกมา"เดี๋ยวก่อนคุณ"พร้อมกับคว้าแขนเธอเอาไว้ เมขลามองที่มือของเขา เอกภพจึงค่อย ๆ ปล่อยมือเธอออก"ในเมื่อเรารู้จักกันแล้ว เจอกันอีกครั้งก็ทักกันบ้างนะครับ""คิดว่าเราน่าจะไม่ได้เจอกันอีกหรอกค่ะ ขอตัวนะคะ"เมขลาจึงเดินเลี่ยงออกมา และเดินตรงไปทางโรงแรมที่เธอพัก เอกภพได้แต่มองตาม"น่าสนใจแฮะ ผู้หญิงคนนี้" ######################ทางด้านรามสูร เมื่อตื่นขึ้นมา เขาก็รีบถามหาคนตัวเล็กทันที "เมขลาไปไหน""คุณเมขลาบอกว่า จะไปเดินเล่นที่ชายหาดครับนาย"ขุนเดชรีบตอบเจ้านายที่ตอนนี้ทำหน้าถมึงทึงอย่างกับยักษ์ เนื่องจากอารมณ์เสียที่ตื่นขึ้นมาไม่มีร่างนุ่มนิ่มที่เขานอนกกกอดเมื่อคืนอยู่บนเตียง

"คุณ..มันดึกแล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน"เมขลาเริ่มจะหงุดหงิดที่คนตัวใหญ่ไม่ยอมขยับไปใหน เขาได้แต่นอนเอกเขนกอยู่หน้าทีวี"เพิ่งสามทุ่มเอง คุณง่วงแล้วเหรอ""ใช่ค่ะ ง่วงแล้ว""ถ้างั้น ป้ะ ไปอาบน้ำกัน"พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก็เดินมาจูงแขนเธอ"เดี๋ยว ๆๆ คุณ อย่าบอกนะว่าคุณจะค้างที่นี่""ใช่แล้วถ้าไม่ค้างที่นี่ หรือคุณจะไปค้างบ้านผมล่ะ"เขาตอบและถามเธอในประโยคเดียว เมขลาได้แต่นิ่งเงียบ เธอคงต้องอดทนให้ผ่านพ้นสามเดือนนี้ไปให้ได้"แต่คุณไม่มีเสื้อผ้า ของใช้อะไรก็ไม่มี""ขอบใจนะที่ห่วง เดี๋ยวผมให้ขุนเดชไปเตรียมมาให้"ใครเขาห่วงคุณกัน ฉันเป็นห่วงตัวเองต่างหากล่ะ เมขลาค่อนขอดเขาในใจ รามสูรโทรบอกให้ขุนเดชไปเตรียมเสื้อผ้า และของใช้ต่าง ๆ มาให้เขา "เดี๋ยวขุนเดชก็มาถึง ระหว่างนี้ ป้ะเราไปอาบน้ำกัน"พูดจบรามสูรก็จูงมือเธอเดินเข้าห้องน้ำ "อื้อว่าไงขุนเดช"'นายครับของที่สั่งได้แล้วครับ'"เอาขึ้นมาเลย"ขุนเดชเมื่อได้ของครบตามที่เจ้านายสั่งแล้วเขาก็โทรบอกรามสูร และนำมันมาให้เขา เมื่อมาถึงหน้าห้องของเมขลาแล้วขุนเดชจึงเคาะประตูก๊อก ๆ !รามสูรในสภาพผ้าขนหนูสีชมพูผืนเดียวพันกายอยู่เปิดประตูออกมา