บทที่ 2 จุดเริ่มต้น (ต่อ)

ทัดดาวมองเห็นแววตาเป็นประกายของเด็กน้อย ก็เผลอยิ้มออกมาอย่างมีความสุข อิ่มเอมหัวใจ เพราะเธอเข้าใจดีว่า ชีวิตผู้ปกครองที่หาเช้ากินค่ำนั้นเป็นอย่างไร ตัวเธอเองก็ไม่ได้ต่างอะไรกับพวกเขาหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน วันไหนขายหมดวันนั้นได้เงิน ถ้าวันไหนป่วยหรือฝนตกออกไปขายไม่ได้ วันนั้นก็จะไม่มีเงิน ทำให้ต้องดึงเงินออมที่มีอยู่น้อยนิดออกมาใช้

“สวัสดีครับแม่ทัด”

เสียงเด็กผู้ชายตัวเล็ก ถือกระเป๋านักเรียนใบโตวิ่งเข้ามาหา พุ่งตรงไปกอดผู้หญิงร่างบางที่กำลังยืนปิ้งลูกชิ้นอยู่

“สวัสดีครับ ว่าไงคะคนเก่งของแม่ หิวมั้ย”

“ไม่หิวเลยจ้ะ ทิชาพึ่งกินนมโรงเรียนมาจ้ะแม่”

“อ้าวมาแล้วรึเจ้าทิชา มานี่มา มาเอาขนมถ้วยเอาไปกิน กินเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ”

ป้าอ้วนแม่ค้าขายขนมหวานยื่นกล่องขนมถ้วยส่งให้เด็กผู้ชายตัวน้อย เด็กน้อยรับไว้ แล้วยกมือไว้อย่างสวยงาม

“ขอบคุณครับป้าอ้วน ทิชาชอบกินขนมถ้วยของป้าอ้วนมากที่สุดเลยครับ ขนมถ้วยของป้าอ้วนเป็นขนมถ้วยที่อร่อยที่สุดในโลกเลย”

“เออ.. เออ .. ทิชาเอ็งนี่ปากหวานเข้าใจพูดนะ โตขึ้นไปเนี่ยหัวกะไดบ้านท่าจะไม่แห้ง สาวสาวผุดเข้าผุดออกเป็นแน่”

ทิชามองหน้าป้าอ้วนตาแป๋ว

“หัวกะไดบ้านแปลว่าอะไรหรือจ๊ะ แล้วทำไมมันต้องไม่แห้งด้วยละครับ”

ทัดดาวยกมือลูบหัวลูกชายแล้วยิ้ม

“เป็นคำเปรียบเปรยค่ะลูก หัวกะไดบ้านเป็นคำเพี้ยนมาจากคำว่าหัวบันไดบ้าน ในสมัยก่อนเขาจะปลูกบ้านแบบยกพื้นสูงมีใต้ถุนบ้าน เวลาที่เราจะขึ้นบ้านจะต้องล้างเท้าก่อน ดังนั้นถ้ามีคนมาหาทิชาเยอะๆ เขาเหล่านั้นก็ต้องล้างเท้าก่อนขึ้นบ้าน ทำให้บันไดบ้านเปียกอยู่ตลอดเวลาไม่แห้งไงจ๊ะ”

“อ๋อทิชาเข้าใจแล้ว แปลว่าทิชามีเพื่อนมาหาเยอะๆ ใช่มั้ยจ๊ะแม่”

“เข้าใจแบบนั้นก่อนก็ได้จ้ะ เพราะหนูยังเด็กอยู่”

ป้าอ้วนหันมามองสองแม่ลูกแล้วยิ้ม

“แหม่ เจ้าทิชานี่มันช่างขี้สงสัยจริงๆ .. แล้วนี่ของใกล้หมดหรือยังล่ะทัดดาว”

“มีแค่บนถาดนี่แหละพี่ เดี๋ยวก็จะกลับแล้วเหมือนกัน ขอบคุณนะคะ”

ทัดดาวยกมือไหว้ป้าอ้วน นี่แหละน้ำใจของคนทำมาหากิน พอใกล้จะเก็บร้านกัน ร้านไหนที่ขายขนม กับข้าวที่เก็บไว้ไม่ได้ ก็จะเอามาแจกจ่ายแบ่งปันกันกิน ซึ่งมันก็ทำให้ทัดดาวพอจะประหยัดค่ากับข้าวไปได้บ้าง

ทัดดาวเก็บของเสร็จก็เข็นรถเข็นเลาะริมถนนไป โดยมีเด็กน้อยวิ่งไปวิ่งมาข้างๆ ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังพูดคุยหยอกล้อหัวเราะกันอย่างมีความสุข ก็มีรถเก๋งสีดำหรูเสียหลักจากหักหลบอะไรบางอย่างพุ่งมาชนที่สองแม่ลูกอย่างแรง เสียงดังโครมใหญ่ ท่ามกลางเสียงร้องด้วยความตกใจของคนที่อยู่ใกล้ๆ นั้น

“โครมมม”

“ว้าย... คนถูกรถชน”

รถเข็นและข้าวของที่ถูกชนกระจัดกระจายพังเสียหายยับเยิน ข้างๆ กันนั้นเป็นร่างของทัดดาวที่นอนไร้สติจมกลางกองเลือด และเด็กผู้ชายที่อยู่ในอาการตกใจเสียขวัญนั่งร้องไห้อยู่ข้างๆ

ชายหนุ่มแต่งกายภูมิฐานผู้เป็นคนขับรถเก๋งคันหรูที่ก่อเหตุรีบเปิดประตูรถออกมาด้วยอาการตกใจ แล้วพุ่งไปหาร่างที่นอนไร้สติอยู่ริมถนน

“คุณ คุณ