ทุกหนี้แค้นล้วนแล้วมีเจ้าของ เล่ม 2 -สำนักเจี๋ยเอิน(ภาคต้น)-

ทุกหนี้แค้นล้วนแล้วมีเจ้าของ เล่ม 2 -สำนักเจี๋ยเอิน(ภาคต้น)-

last updateLast Updated : 2025-09-25
By:  TheXang789Ongoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
15Chapters
639views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

หลังจากที่จ้าวเซินฝูได้ตัดขาดจากตระกูลเดิม กลายเป็นคนไม่มีแซ่ เซินฝูได้ผ่านบททดสอบเข้าสำนักเจี๋ยเอินได้สำเร็จอย่างที่เคยทำในชีวิตก่อน การกลับมาครั้งนี้ทำให้เซินฝูได้รู้ว่าแท้จริงแล้ว ตนได้ย้อนเวลากลับมาเป็นเพราะอะไร

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1

第1話 結婚七周年の夜、夫は愛人を連れて帰ってきた

午後八時を過ぎたところで、真壁――結婚してからは神崎姓になった沙耶は、ダイニングテーブルに並べた料理をもう一度見渡した。

牛肉の赤ワイン煮は火を止めてから随分経っている。サラダはまだ大丈夫だろうが、オーブンから出したばかりなら香ばしかったはずのパンは、とっくに冷えていた。

中央には、小さな白い花を飾っている。

七年前、結婚式のブーケに使った花と同じ種類だった。

豪華にしたかったわけではない。夫の遼一は派手な記念日を好まないし、社長になってからは夜の予定が急に変わることも珍しくなかった。それでも今日は結婚七周年で、朝、家を出ていく夫に「今夜はなるべく早く帰ってきてね」と伝えたとき、彼はネクタイを締めながら確かに頷いていた。

「分かってる。九時には帰るよ」

その言葉を信じていた。

だから七時には食事を整え、八時になっても帰らない夫を待ち、八時半になれば料理を温め直そうと思っていた。

けれど九時を過ぎても、玄関が開く気配はない。

沙耶はスマートフォンを手に取ったものの、メッセージを送るのをやめた。社長になって二年。予定が押している最中に何度も連絡すれば、遼一はあからさまに嫌な顔をするようになったからだ。

以前はそんな人ではなかった。

まだ神崎ライフスタイルの営業部にいた頃は、遅くなるなら必ず連絡をくれたし、帰宅してから「待たせたな」とコンビニのプリンを差し出すこともあった。

七年も一緒にいれば、人は変わる。

そんな当たり前のことを、沙耶は何度自分に言い聞かせただろう。

変わることと、冷たくなることは同じではないはずなのに。

九時三十六分。

ようやく玄関の電子錠が解除される音がした。

沙耶は反射的に立ち上がった。

「遼一、おかえりなさい。遅かったから、何かあったのかと――」

廊下へ向かいかけた足が止まる。

玄関から聞こえたのは、夫一人の足音ではなかった。

女性の声がした。

「あ、ごめんなさい。靴、ここでいいですか?」

若い女の声だった。

仕事関係の人だろうか。

そう思ったのはほんの一瞬で、沙耶の中に小さな違和感が生まれた。

午後十時前の自宅へ、夫が女性を連れてくる。取引先なら普通は事前に連絡する。しかも今日は結婚記念日である。

それでも沙耶は、まだ最悪の想像をしなかった。

しないようにした、と言ったほうが正しいのかもしれない。

遼一がリビングへ入ってきた。

濃紺のスーツに、朝とは違って少し緩んだネクタイ。疲れているようには見えたが、酒に酔っている様子はない。

その後ろに、一人の女性が立っていた。

二十代後半くらいだろう。

柔らかく巻いた長い髪に、細身のワンピース。化粧は華やかだが品があり、高価そうなバッグを持っている。

そして沙耶が真っ先に目を奪われたのは、女性の顔でも服でもなかった。

足元だった。

淡い灰色のスリッパ。

去年、沙耶が遼一と一緒に選んだ夫婦用のスリッパだった。遼一のものが濃い灰色、沙耶のものが淡い灰色で、女性は何のためらいもなく沙耶のほうを履いている。

たったそれだけのことなのに、胸の奥へ冷たいものが流れ込んだ。

「遼一。その方は?」

沙耶は自分でも驚くほど普通の声で尋ねた。

遼一はすぐに答えなかった。

ジャケットを脱ぐこともせず、沙耶を見ている。

女性も気まずそうに立ったままだったが、帰ろうとはしない。

その沈黙だけで、沙耶は何かを悟り始めていた。

「会社の方なら、先に言ってくれればよかったのに。今日は何も用意していないから……といっても、夕食なら余っているけれど」

「沙耶」

遼一が低い声で遮った。

いつもの呼び方だった。

ただ、その声に夫婦の親しさはなかった。

「話がある」

沙耶はテーブルへ視線を向けた。

七年目の結婚記念日に作った料理と、小さな花瓶。

時計の針は九時四十分を示していた。

「そう。だったら座ったら? 食事は冷めちゃったけれど、温め直せるから」

「食事はいい」

「もう食べてきたの?」

「ああ」

その答えに、沙耶は思わず笑いそうになった。

朝、自分から「夜は空けておく」と言った人が、結婚記念日の夕食を外で済ませてきた。

しかも女性を連れて。

怒ればよかったのかもしれない。

「今日が何の日か覚えている?」と責めることもできた。

けれど今さら記念日の話を口にしたら、自分だけが七年間にしがみついているような気がして、沙耶には言えなかった。

「分かったわ」

沙耶は椅子を引いた。

「座りましょう」

遼一が向かい側へ座り、女性はその隣に腰を下ろした。

沙耶の隣ではなく、遼一の隣。

わざわざ確認するまでもない配置だった。

それでも沙耶は、まだ名前すら知らない女性に目を向けた。

「申し遅れました。神崎沙耶です」

女性の顔がわずかにこわばった。

「……葉山莉奈です。神崎ライフスタイルの広報部にいます」

「ああ」

沙耶は思い出した。

名前だけなら聞いたことがある。

昨年、中途採用で入った社員のはずだ。遼一が一度、「広報に面白い人材が入った」と話していた。

仕事のできる女性なのだと思っていた。

遼一が家で女性社員を褒めることなど少なかったから、珍しく覚えていた。

「葉山さんね。夫からお名前は聞いたことがあります」

莉奈が遼一を見る。

遼一は何も言わなかった。

その目線のやり取りがあまりにも親密で、沙耶の中に残っていた逃げ道が一つ塞がった。

仕事の相談ではない。

偶然送ってきただけでもない。

この女は、自分が遼一の妻だと知っている。

知ったうえでここへ来ている。

沙耶は指先を組んだ。

「それで、話って?」

遼一は一度、莉奈のほうを見た。

その仕草に、沙耶は妙な懐かしさを覚えた。

大事な商談の前、遼一は昔からこうして一拍置いた。

沙耶は何度もその横で資料を確認し、「大丈夫よ」と背中を押してきた。

まさか自分との結婚を終わらせる話にまで、その癖を見ることになるとは思わなかった。

「沙耶、今から言うことは、言い訳するつもりはない」

「そう」

「俺が悪いのは分かってる」

その言葉を聞いて、沙耶の胃のあたりが固くなった。

人は、本当に悪いと思っているときほど「悪いのは分かっている」と先回りして言うものなのだろうか。それとも、この先に続く言葉への非難を少しでも減らしたいだけなのだろうか。

沙耶は返事をせず、夫の顔を見ていた。

遼一は昔より痩せた。

社長になってから睡眠時間も減ったし、会食も増えた。胃が弱いから朝は温かいものを食べさせるようにしていたが、最近はそれすら「時間がない」と断られる日が多くなった。

それでも沙耶は毎朝用意した。

食べるかどうかではなく、必要になったときに困らないように。

いつからそれが愛情ではなく、ただの日課になったのだろう。

そして遼一にとっては、いつから「用意されていて当然」のものになったのだろう。

「沙耶」

遼一が再び名前を呼んだ。

「莉奈とは、付き合ってる」

あまりに直接的な言葉だった。

沙耶は聞き間違えたのかと思った。

「付き合っているって……どういう意味?」

問い返した瞬間、自分でも馬鹿なことを聞いたと思った。

意味など一つしかない。

それでも、人は受け入れたくない事実を聞いたとき、意味の分かっている言葉ほど聞き返してしまうらしい。

遼一は顔をしかめた。

「言葉通りだよ」

「いつから?」

「沙耶、まず俺の話を最後まで――」

「いつからなの?」

声を荒らげたつもりはなかった。

それでも遼一は口を閉じた。

莉奈が膝の上でバッグを握り直す。

沙耶は彼女を責める気にはまだなれなかった。怒りの向かう先を選ぶ余裕すらなかったのかもしれない。

遼一は短く息を吐いた。

「半年くらい前からだ」

半年。

その数字は妙に具体的だった。

沙耶の頭の中で、過ぎた半年が勝手にめくられていく。

四月。新商品の発表会直前、遼一が持ち帰った企画書を午前二時まで一緒に直した。

五月。大口取引先との会食で、相手方社長の妻が好きな花まで調べて手配した。

六月。遼一の母・美佐江が検査入院したとき、仕事で動けない遼一に代わって毎日病院へ通った。

七月。取引先への謝罪文の文面を相談され、遼一が感情的に書いた文章を一から整え直した。

八月。彼の誕生日には、忙しいと言うから自宅で小さく祝った。

その間ずっと、この人には別の女性がいた。

沙耶は無意識に自分の左手へ触れた。

薬指には結婚指輪がある。

朝から何度も見ていたはずなのに、急に他人の持ち物のように感じられた。

「半年……」

口にしてみても、現実味は薄かった。

莉奈が小さく口を開いた。

「あの、沙耶さん……」

「今は話しかけないでもらえますか」

自分でも驚くほど穏やかな声だった。

莉奈は唇を閉じた。

沙耶は彼女を睨まなかった。

睨んだら何かが壊れてしまいそうだったし、壊れたあとに自分が何を言うのか分からなかった。

遼一が眉を寄せる。

「莉奈だけが悪いわけじゃない。俺から――」

「分かっているわ。あなたの不倫を、私が葉山さん一人のせいにするとでも思った?」

「そういう意味じゃない」

「じゃあ、どういう意味?」

「だから、感情的にならずに話したいんだ」

その言葉に、沙耶の胸の中で何かが小さく軋んだ。

感情的にならずに。

夫が愛人を連れて結婚記念日の夜に帰宅し、不倫を告白している。

それでも妻には冷静さを求めるらしい。

沙耶は遼一の顔を見つめた。

「私は今、怒鳴っている?」

「そうじゃないけど」

「物を投げた?」

「してない」

「葉山さんを責め立てた?」

「……してない」

「だったら、これ以上どう冷静になればいいのか、私には分からないわ」

遼一は黙った。

言い返す言葉が見つからないときの顔を、沙耶は知っている。

かつてはその表情を見れば助け舟を出していた。

今夜は出さなかった。

しばらくして遼一が言った。

「俺だって、こんな形で傷つけたいわけじゃなかった」

沙耶は初めて、はっきりと彼の言葉に傷ついた。

「こんな形じゃなければ、よかったの?」

「そういう意味じゃない」

「だったら何? もっと上手に隠して、私が気づかないうちに終わらせれば、それなら傷つけなかったことになるの?」

「沙耶、言葉尻を取るなよ」

苛立ちが遼一の声に混じった。

懐かしい、と沙耶は思った。

最近の遼一は都合の悪い話になると、こういう言い方をする。

話をしているはずなのに、いつの間にか沙耶の「言い方」が問題になる。

沙耶が黙るまで。

そして黙れば、夫婦喧嘩は終わったことになる。

それを七年間の中で何度繰り返したのだろう。

ただ、今夜は黙って終わらせることのできる話ではなかった。

「遼一」

「何だ」

「今日が何の日か覚えてる?」

遼一の表情が止まった。

その一瞬で答えは分かった。

覚えていなかったのだ。

あるいは、朝までは覚えていたのに、その程度のものとして忘れた。

隣で莉奈が遼一を見る。

「今日……何かあったの?」

彼女も知らなかったらしい。

そこだけは少し意外だった。

沙耶はテーブルの料理へ目を落とした。

「結婚記念日。七年目よ」

遼一の顔に、わずかな動揺が走った。

「……そうだったな」

その一言を聞いた瞬間、沙耶の中から何かが静かに抜け落ちた。

謝ってほしかったわけではない。

忘れたことを責めたいわけでもなかった。

ただ、七年間が夫にとって「そうだったな」で済むものになったという事実だけが、やけに鮮明だった。

莉奈が立ち上がりかける。

「私、今日は帰ったほうが……」

「いや」

遼一が止めた。

沙耶はゆっくり顔を上げた。

「帰らせないの?」

「今日話すって決めてたから」

「二人で?」

「ああ」

その答えに、沙耶はようやく理解した。

これは告白ではない。

相談でもない。

遼一の中では、すでに結論が出ている。

妻に不倫を打ち明けて謝りたいから莉奈を連れてきたのではなく、二人で決めたことを沙耶に伝えに来たのだ。

ならば、この先に続く言葉も想像できた。

想像できるのに、聞きたくなかった。

耳を塞ぐことも、席を立つこともできた。

それでも沙耶は動かなかった。

七年間を終わらせる言葉なら、せめて逃げずに聞こうと思った。

遼一は両手をテーブルの上で組み、沙耶を正面から見た。

少し前まで、この手に毎朝コーヒーを渡していた。

風邪を引けば薬を持たせ、仕事で失敗すれば夜中まで話を聞いた。

苦しいときは一緒に苦しんできたつもりだった。

それが遼一にとって同じだったのかは、もう分からない。

「沙耶」

遼一は言った。

「離婚してほしい」

沙耶は瞬きもできなかった。

遼一は一度だけ言葉を切ったが、やがて隣の莉奈を見てから、もう一度沙耶へ視線を戻した。

「俺は、莉奈と生きていきたい」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
15 Chapters
ตอนที่ 1
การเดินทางข้ามแคว้นของเซินฝูและพรรคพวกเป็นไปอย่างราบรื่น ตอนนี้ก็เดินทางมาจนถึงตีนเขาที่เป็นที่ตั้งของสำนักเจี๋ยเอินแล้ว เส้นทางที่จะต้องไปต่อเป็นการเดินขึ้นเขาด้วยเท้า ไม่สามารถให้รถม้าพาขึ้นไปส่งได้ เพราะหนทางรกชัฏและไม่มีเส้นทางสำหรับรถม้า หรือให้พูดคือนอกจากสำนักเจี๋ยเอินที่ตั้งอยู่บนยอดเขาแล้ว ไม่มีที่ใดสามารถเดินเหินได้อย่างสะดวกแม้แต่คืบเดียว เซินฝูทำหน้าปลาตายเมื่อเห็นทางขึ้นสำนักที่ไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ดูคล้ายกับครั้งสุดท้ายที่ลงเขาด้วยเส้นทางนี้เมื่อชาติก่อนไม่มีผิดเพี้ยน แต่ก็ไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าไม่พัฒนา เพราะครั้งนี้เป็นเซินฝูที่ย้อนกลับมา ส่วนค่ายกลที่ใช้เดินทางไปยังสำนักนั้น ถูกติดตั้งไว้ที่เขตป่าชั้นกลาง และทุกครั้งที่มีการเปิดใช้ค่ายกลโดยคนนอก จะต้องเปลี่ยนที่ติดตั้งค่ายกล เพื่อปกป้องเหตุไม่คาดฝันต่างๆที่จะตามมา ดังนั้นสถานที่ติดตั้งค่ายกลนั้นย่อมไม่แน่นอน และยังมีค่ายกลสำหรับหลอกล่อให้คนนอก หรือผู้ไม่ประสงค์ดีหลงทิศหลงทางอีกด้วย "ต้องเดินอีกไกลหรือไม
Read more
ตอนที่ 2
"เสียใจด้วย เจ้าเด็กนั่นบิดาหวงน่าดู" ทันทีที่เสี่ยวซื่อเข้าใจถึงเจตนาของมือสังหารที่ประจัญหน้ากันอยู่ก็เริ่มโจมตีทันที เสี่ยวซื่อพ่นลูกไฟยักษ์ใส่กลุ่มมือสังหารที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลาเพี้ยงเสี้ยวอึดใจ ในจังหวะที่ทุกคนกำลังชุลมุน เสี่ยวซื่อคาบเสี่ยวเล่อและแสี่ยวเมิ่งวิ่งไปอีกทาง เพื่อเปิดทางให้หวังซิ่นเจียและเซินฝูได้ต่อสู้อย่างเต็มที่ ส่วนเสี่ยวซื่อเอง แม้ว่าจะเก่งกาจมากเพียงใด แต่การปกป้องลูกน้อยของมันนั้นสำคัญกว่าเป็นไหนๆ อย่างไรตรงนั้นก็มีผู้เก่งกาจอยู่มากมาย อบ่างไรแล้วก็คงไม่คณามือหรอก กลุ่มมือสังหารแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเช่นเดียวกันเมื่อเห็นว่าหมาป่าดำตัวเมื่อครู่คาบบ่าวเด็กหนีไปคนละทาง อย่างน้อยฝั่งใดฝั่งหนึ่งอาจทำภารกิจครั้งนี้สำเร็จได้ หวังซิ่นเจียจิ๊ปากอย่างขัดใจ ไอ้หมารู้มากนั่น มันไม่คิดจะให้เสี่ยวเมิ่งกับเสี่ยวเล่อได้ลองสู้ในสถานการณ์จริงแม้แต่น้อย แทนที่จะได้สั่งสอนจากเหตุการณ์นี้เสียหน่อย มือสังหารที่ยังอยู่ประจัญหน้ากันตรงนี้มากกว่าสิบคน ดังนั้นในต
Read more
ตอนที่ 3
ในคราแรกนั้นคาดการณ์เอาไว้ว่าคงจะเดินทางถึงสำนักก่อนตะวันคล้อย แต่เป็นเพราะว่าหยางฉีมือหนักไปหน่อยทำให้มือสังหารนั่นฟื้นขึ้นมาช้ากว่าปกติ เมื่อมือสังหารคนนั้นลืมตาขึ้นมาเห็นว่าคนที่นั่งล้อมตนเองอยู่เป็นใครก็สะดุ้งตัวโยน แต่เมื่อหาทางรอดก็พบว่าไม่มี ในตอนนี้ตนกำลังถูกเชือกมัดเซียนรัดอยู่ อีกทั้งยังมัดคนติดกับต้นไม้ไม่ให้มีทางหนี ยาพิษที่ซ่อนเอาไว้สามจุด ก็ถูกเอาออกไปหมด "พวกเจ้าต้องการอะไร?" หยางฉีทำหน้าปลาตายเป็นคำตอบ ตนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม่จึงไม่ลงมือสังหารแล้วรีบเดินทางเข้าสำนักเสียที และในตอนที่มีโอกาสสังหารก่อนหน้าหนีหยางฉีก็เพียงรู้สึกว่าเซินฝูยังไม่ต้องการสังหารคนในตอนนี้เท่านั้น จึงได้ลงมือจัดการทำให้สลบไปก่อนที่จะประมวลผลได้ แต่หากหยางฉีตัดสินใจลงดาบแทนสันมือในตอนนั้น เซินฝูอาจจะส่งสายตาน่ากลัวมาให้ก็ได้ "ใครส่งพวกท่านมา?" "คิดว่าข้าจะปริปากง่ายๆหรืออย่างไร" จุดจบของการที่ทำภารกิจไม่สำเร็จ อย่างไรแล้วโทษก็คือตา
Read more
ตอนที่ 4
"ยินดีต้อนรับกลับ" สถานที่ที่คุ้นเคยปรากฏสู่ครรลองสายตา เซินฝูแทบจะหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปลื้มปิติ เหมือนเวลาช่างเนิ่นนานเหลือเกิน ไม่นึกไม่ฝันว่าจะได้กลับมายังที่แห่งนี้อีกครั้ง... สำนักเจี๋ยเอิน เป็นสำนักฝึกตนที่มีชื่อเสียง อีกทั้งยังติดอันดับหนึ่งในเจ็ดสำนักที่แข็งแกร่ง หรือหากจัดอันดับกันจริงๆแล้ว สำนักเจี๋ยเอินอยู่ในลำดับที่สอง ตั้งอยู่แคว้นสวี เขาหลันอวิ๋น โดยตัวสำนักนั้นตั้งอยู่บนยอดเขาทอดเป็นทางยาวขึ้นไป ยอดเขาย่อยต่างๆก็มีบรรดาผู้อาวุโสได้ครอบครอง ผู้อาวุโส หรืออาจารย์ในสำนักเก่งกาจไม่เป็นรองสำนักอื่นๆ และมีหลายแขนงวิชาให้ได้เลือกเรียน โดยส่วนมากแล้วศิษย์นอกที่เพิ่งเข้ามาจะได้เรียนรวมกับผู้อื่น และหากแสดงผลงานได้ดี ในตอนที่ได้เข้าไปเป็นศิษย์ใน จะมีการยื่นป้ายเชิญโดยอาจารย์ที่ชื่นชอบเด็กคนนั้น หรือเล็งเห็นความสามารถ หากทำได้ดี อาจารย์ท่านนั้นจะรับเข้าเป็นศิษย์หลัก และจะได้ขึ้นไปอยู่อาศัยกับอาจารย์ของตนเองที่ยอดเขา และยิ่งไปกว่านั้น หา
Read more
ตอนที่ 5
เส้นทางเบื้องหน้าช่างคุ้นตา ราวกับว่าใช้ชีวิตอยู่จนเคยชิน การเดินที่เส้นทางนี้เป็นดั่งการเดินกลับจวนตามปกติ ไม่ใช่การมาเยือนครั้งแรกอย่างไรอย่างนั้น ทัศนียภาพรอบด้านคุ้นตา เหมือนกับเห็นมานับครั้งไม่ถ้วน แม้ว่าอากาศจะเริ่มเย็นลงตามเวลา แต่ก็ยังรู้สึกอบอุ่นราวกับได้กลับมาหาครอบครัว โง่เขลาเหลือเกินเซินฝูที่ทรยศต่อคนที่เป็นดั่งครอบครัวจริงๆเพียงคนเดียวของตนเอง ศาลาไม้แกะสลักปรากฏในครรลองสายตา ในศาลามีร่างของคนๆหนึ่งกำลังนั่งจิบชาชมบรรยากาศอย่างที่ชอบทำเป็นประจำ ทุกสิ่งอย่างล้วนคุ้นตา ทุกสิ่งอย่างช่างคุ้นเคยจนเซินฝูไม่สามารถกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้ ในตอนที่เซินฝูกลับเข้าร่างของตนเอง เซินฝูจำได้ว่าไม่มีน้ำตาจะเสียให้กับความทรงจำใดๆของตระกูลจ้าวแม้แต่น้อย กลับกันเพียงแค่มองเห็นทางเดินที่คุ้นตาก็พาลน้ำตาไหลออกมาแล้ว จวนตระกูลจ้าว ไม่มีสิ่งใดให้อาลัยอาวรณ์ ต่างจากยอดเขาที่สองของสำนักเจี๋ยเอิน... ที่แห่งนี้จึงจะเรียกได้ว่าเป็นครอบครัวเดียว
Read more
ตอนที่ 6
ในตอนนี้เซินฝูนั่งทำหน้าหมดอาลัยตายอยากอยู่ที่โถงเรือน มือทั้งสองข้างถูกมัดด้วยเชือกเซียน และขาข้างหนึ่งถูกล่ามเอาไว้กับเสาเรือนโดยเชือกเซียนเช่นกัน ส่วนตัวต้นเรื่องอย่างโจวหมิงนั้นกล่าวว่าจะไปหาสำรับเย็นมาให้ ในขณะที่โจวหมิงเดินไปจัดการเรื่องตามที่บอก เซินฝูก็ได้ยินเสียงคนคุยกันดังมาจากหน้าเรือน "เจ้าว่าอย่างไรนะ?" "ข้ามัดเอาไว้" "เจ้าบ้านี่!" ก่อนที่โจวหมิงจะเดินเข้ามาก็เป็นหวังซิ่นเจียที่พุ่งเข้ามาก่อน เมื่อเห็นสภาพของเซินฝูที่โดนล่ามเอาไว้แล้วก็แทบจะออกไปตบตีโจวหมิงสักหลายๆที "เจ้าบ้าไปแล้วจริงๆสินะ" โจวหมิงที่เดินตามเข้ามาทำหน้าไม่รู้สึกรู้สา ในขณะที่เซินฝูส่งสายตาอ้อนวอนขอความช่วยเหลือกจากหวังซิ่นเจียสุดฤทธิ์ ในตอนนี้คงมีแค่ขาทองคำผู้นี้เท่านั้นที่จะช่วยได้ "ปลดพันธนาการเสีย โจวหมิง" "ไม่" โจวหมิงไม่สะทกสะท้านกับสายตาของสหายสนิทที่ส่งมาอย่างข่มขู่ วางสำรับเย็นของลูกศิษย์ตัวน้อยลงตรงหน
Read more
ตอนที่ 7
หลังจากที่โจวหมิงกล่าวว่าจะออกไปส่งหวังซิ่นเจียก็ไม่ได้กลับเข้ามาหาเซินฝูอีก มีเพียงบ่าวของโจวหมิงเท่านั้นที่เข้ามาจัดการเรื่องที่นอนให้กับเซินฝู ในคืนแรกที่ได้กลับมายังสำนักเจี๋ยเอิน เซินฝูแทบไม่อยากจะหลับไปด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่านี่จะเป็นเพียงแค่ฝันหนึ่งตื่น อีกทั้งยังคิดเรื่องที่ตนเองได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง โจวหมิงและหวังซิ่นเจียต้องรู้เงื่อนไขของมันอย่างแน่นอน แต่ในตอนนี้ถามหวังซิ่นเจียนั้นหวังซิ่นเจียไม่คิดจะตอบ ได้แต่บอกปัด หากเป็นอย่างที่เซินฝูคิดเอาไว้ อาจจะเป็นโจวหมิงที่ทำเรื่องนี้ขึ้นมา... แต่ด้วยวิธีใดกัน... ในความเป็นจริงแล้ว การชุบชีวิตคนๆนหนึ่งนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ในทางปฏิบัติแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้ หากนั่นไม่ใช่การเรียกวิญญาณกลับมาเพื่อเอาไว้ใช้งาน การกลับมาของเซินฝูนั้นเป็นการย้อนเวลา และกายเนื้อที่ได้รับก็ไม่ผิดเพี้ยนไปจากเซินฝูในตอนอายุสิบสองหนาว อีกทั้งยังเติบโตได้ตามวัย รวมถึงความทรงจำจากชาติก่อนด้วย วิธีการใดกันที่โจวหมิงใช้เพื่อ
Read more
ตอนที่ 8
'อ๊ากกกก!!' โจวหมิงทรุดตัวหมอบกับพื้นกอดร่างไร้วิญญาณนั้นเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ไม่อาจทำใจยอมรับได้ว่าจ้าวเซินฝูนั้จากไปแล้วจริงๆ ความวุ่นวายเกิดขึ้นหน้าจวนตระกูลจ้าว จนบ่าวตระกูลจ้าวต้องออกมาดู เมื่อบ่าวคนหนึ่งเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นหน้าจวนแล้ว จึงรีบวิ่งเข้าไปตามจ้าวจวิ้นซาน โจวหมิงได้ยินเสียงวุ่นวายตรงหน้าจึงได้เงยหน้ามอง ประตูจวนตระกูลจ้าวเปิดออกแล้วและมีบ่าวคนหนึ่งยืนมองเหตุการณ์ด้วยความตกตะลึง ในขณะที่อีกคนวิ่งเข้าไปตามผู้เป็นใหญ่ของจวน โจวหมิงค่อยๆหยัดตัวขึ้นยืน อุ้มเอาร่างไร้วิญญาณของจ้าวเซินฝูเดินเข้าไปในจวนตระกูลจ้าวโดยไม่ต้องรอคำเชิญ ในใจร้อนรุ่มเสียยิ่งกว่าโดนไฟสุม หากเป็นไปได้ โจวหมิงอยากจะฆ่าคนตระกูลจ้าวทิ้งเสียให้เหี้ยน หวังซิ่นเจียและเหล่าผู้อาวุโสรีบเดินตามเข้าไป ลูกศิษย์จำนวนหนึ่งยืนปิดทางไม่ให้ชาวบ้านเข้ามามุงดู เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นจากทิศทางหนึ่งของบ้าน หวังซิ่นเจียคิดว่าโจวหมิงจะต้องอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอนจึงเร่งตามไป
Read more
ตอนที่ 9
'จ้าวเซินฝูควรจะยินดีมากกว่าที่ข้าทำเพื่อเขาขนาดนี้!!' 'ผู้อาวุโสโจว!!' ฉัวะ! 'หยางจิน!' ในขณะที่โจวหมิงใช้กระบี่ฟันฉับลงมาอย่างไร้ความปราณี พ่อบ้านหยางที่มาจากไหนก็ไม่รู้พุ่งพรวดเข้ามาขวางคมกระบี่ไว้ โจวหมิงเองก็นึกไม่ถึงจึงได้ยั้งมือไว้เพราะเห็นเป็นคนคุ้นเคย และพ่อบ้านหยางก็ไม่ใช่หนึ่งในบุคคลที่โจวหมิงคิดจะฆ่าทิ้ง 'อึก..พะ พอเถอะขอรับผู้อาวุโสโจว...' 'เจ้าไม่คิดจะแก่ตายหรืออย่างไร ถอยไป' พ่อบ้านหยางเข้ามาขวางไม่ให้โจวหมิงจัดการจ้าวจวิ้นซาน แลกกับการที่ใบหน้าของตนเองถูกฟันเป็นทางยาว 'ผู้อาวุโสโจว ได้โปรด...' 'หยางจิน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!? อาหมิง พอได้แล้ว!!' แม้จะมีคนฝ่ายของตนเองบาดเจ็บอยู่ต่อหน้า โจวหมิงก็ไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างไร จะให้ทำเช่นไรเล่า ในเมื่ออีกฝ่ายวิ่งเข้ามาขวางวิถีกระบี่เอง ยั้งมือได้ขนาดนี้ก็ดีเท่าไหร่ หากเมื่อครู่ไม่ทันยั้งมือล่ะก็ พ่อบ้านหยางได้เห
Read more
ตอนที่ 10
โจวหมิงหนีกลับสำนักไปพร้อมกับร่างไร้วิญญาณของจ้าวเซินฝูหลังจากที่อาละวาดจนพอใจ ทิ้งปัญหามากมายเอาไว้ให้ผู้อาวุโสที่เหลือ โดยเฉพาะหลิ่วป๋ายซื่อผู้เป็นเจ้าสำนัก ความเสียหายที่โจวหมิงทิ้งเอาไว้นั้นมากมายเสียจนไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องใดก่อน ทั้งความเสียหายของราชวงศ์เจิ้ง ที่ต้องสูญเสียทั้งฮ่องเต้ ฮองเฮาคู่บัลลังก์ รวมถึงองค์รัชทายาท เรียกได้ว่าภายในวุ่นวายไม่แพ้ภายนอก หรือจะเป็นความเสียหายของตระกูลจ้าว ประมุขตระกูลคนปัจจุบันกลายเป็นคนพิการ อีกทั้งยังต้องสูญเสียฮูหยินรอง และบุตรสาวคนโตไปด้วย แน่นอนว่าในส่วนของสำนักเจี๋ยเอินก็เสียหายไม่แพ้กัน และเรื่องทั้งหมดนั้นเกิดจากการตายของคนเพียงคนเดียว เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นนั้นไม่สามารถยอมความกันได้โดยง่าย ดังนั้นจึงได้มีตัวแทนของราชวงศ์มาเจรจาให้ส่งมอบตัวโจวหมิงเพื่อรับการลงโทษ ซึ่งหลิ่วป๋ายซื่อเองก็ไม่ได้ตอบปฏิเสธแต่อย่างใด สิ่งที่ตอบกลับไปมีเพียง... 'เอาสิ แต่พวกท่านต้องไปพาคนมาเอ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status