บทที่ 3 เจ้าลูกหมาขี้หวง

ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

“อาการเป็นอย่างไรบ้างหมอ”

วิทวัสเดินเข้ามาหาคุณหมอเจ้าของไข้ที่เปิดประตูห้องฉุกเฉินออกมา หลังจากที่เขาพึ่งจะไปให้ปากคำกับเจ้าหน้าทีตำรวจเสร็จ เขายอมรับกับตำรวจว่าเขาเป็นคนขับรถชนหญิงสาวคนนี้เอง และจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลจนกระทั่งหญิงสาวนี้หายดี และจะมีค่าทำขวัญให้ด้วย เขาลงบันทึกประจำวันไว้ตามนั้น

“อาการหนักอยู่ หลังออกจากห้องฉุกเฉิน คงต้องพักในไอซียูอีกพักใหญ่ แล้วเป็นไงมาไง นายถึงขับรถไปชนเขาได้หล่ะ”

คุณหมอหนุ่มเอ่ยปากถาม “วิทวัส” นักธุรกิจหนุ่มเพื่อนรักของเขาที่ตอนนี้สภาพดูแทบไม่ได้เลย เสื้อผ้าเปอะเปื้อนเลอะไปด้วยคราบเลือด

“ก็มีมอเตอร์ไซค์มาตัดหน้า เราเลยหักหลบแล้วเสียหลักไปชนเขานะสิ เฮ้อ..ขอให้เขาไม่เป็นอะไรมากและหายเร็วๆ ด้วยนะ ฝากนายด้วยแล้วกันหมอ”

“อือ.. นายลืมอะไรไปอีกอย่างหรือเปล่า”

หมอหนุ่มถาม

“เรื่องเด็กคนนั้นนะหรือ ทางตำรวจเขากำลังตามหาญาติอยู่ ดูเหมือนว่าจะมีกันแค่สองคนแม่ลูก”

วิทวัสพูดแล้วส่ายหัวเบาๆ สีหน้าบ่งบอกถึงความเครียดแล้วพูดต่อว่า

“ถ้าเขามีกันแค่สองแม่ลูกจริงๆ ฉันจะเอาเขาไปเลี้ยงก่อน จะปล่อยให้เด็กตัวนิดเดียวที่กำลังเสียขวัญอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก”

“นายคิดดีแล้วใช่ไหม”

“อืม”

แล้วทั้งสองคนก็เดินไปที่อีกห้องซึ่งมีพยาบาลสาวกำลังนั่งปลอบขวัญเด็กน้อยที่นั่งร้องไห้อยู่ วิทวัสมองดูเด็กน้อยตรงหน้า ก็รู้สึกถูกชะตาและเอ็นดู เจ้าหนูน้อยเป็นเด็กผู้ชายที่หน้าตาน่ารัก หน้าละม้ายคล้ายเด็กผู้หญิง นี่ถ้าไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนกางเกงขาสั้นสีกากีเขาอาจจะเข้าใจว่าเป็นเด็กผู้หญิงไปแล้ว

วิทวัสเข้าไปนั่งข้างๆ เด็กน้อยแล้วมองที่หน้าอกมีปักชื่อไว้ว่า เด็กชายทิชา ทิพากร

“หนูชื่อทิชาหรือครับ ลุงขอโทษนะครับ”

“ฮือ.. แม่ของทิชา ฮือ”

เด็กน้อยสะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“คุณแม่อยู่กับคุณหมอแล้ว ไม่ต้องกลัวนะครับ เดี๋ยวคุณหมอก็จะรักษาคุณแม่ให้หายนะครับ”

“ทิชากลัว แม่ทัดมีเลือดเต็มไปหมดเลย ฮือ”

วิทวัสอุ้มเด็กน้อยเข้ามากอดในอ้อมอก แล้วภาพเก่าในวันที่เขาเสียภรรยาสุดที่รักไปด้วยโรคร้ายเมื่อสองปีก่อนก็ผุดขึ้นมา เขาอุ้ม “ฉัตร” ลูกชายคนเดียวของเขาที่กำลังร้องไห้ร้องเรียกหาแม่ในอกเขาด้วยท่าเดียวกัน และเมื่อดูแล้วลูกชายของเขากับ “ทิชา” เด็กน้อยผู้น่าสงสารคนนี้น่าจะอายุใกล้เคียงกัน

“ทิชาหนูอยู่บ้านกับใครครับ”

“ทิชาอยู่กับแม่ ฮือ ฮือ”

“แล้วพ่อทิชาละครับ”

“พ่อทิชาตายแล้ว ทิชาไม่เคยเห็นพ่อเลย”

วิทวัสรู้สึกกระตุกแวบสงสารในใจ

“แล้วหนูมีญาติที่ไหนไหมครับ”

เด็กน้อยเงยหน้ามองเขาแล้วส่ายหัวไปมา หยดน้ำตายังไม่ยอมหยุดไหล ร่วงผลอยลงมาทีละหยดสองหยด

“งั้นตอนนี้ ระหว่างที่แม่หนูอยู่ที่โรงพยาบาลหนูไปอยู่กับลุงที่บ้านก่อนนะครับ”

เด็กน้อยทิชาเงยหน้ามอง และยังคงสะอึกสะอื้นอยู่

“แม่ทัดบอกว่าไม่ให้ไปไหนกับคนแปลกหน้า”

วิทวัสได้แต่เอามือลูบหัวเด็กน้อยแล้วแอบชื่นชมแม่ของเด็กในใจว่าสอนลูกมาดีเหลือเกิน

“ไปอยู่กับลุงก่อนนะครับ ที่บ้านลุงมีของเล่นเยอะนะ แล้วลุงก็มีลูกน่าจะรุ่นเดียวกับทิชา จะได้เป็นเพื่อนเล่นกัน”

“แต่ทิชาอยากอยู่กับแม่นี่ครับ”

“ตอนนี้คุณหมอยังให้น้องทิชาอยู่กับคุณแม่ไม่ได้ ทิชาไปอยู่กับลุงก่อนนะครับ แล้วลุงจะพามาเยี่ยมคุณแม่ทุกวันเลย”

เด็กน้อยได้แต่มองหน้าคุณลุงแปลกหน้าที มองหน้าคุณหมอที จนคุณหมอเข้ามาจับแก้มแล้วพูดว่า

“น้องทิชาไปอยู่บ้านลุงวิทวัสก่อนนะครับ เดี๋ยวคุณแม่อาการดีกว่านี้ ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วค่อยมาอยู่กับแม่นะครับ”

ทิชาได้ยินแบบนั้น เด็กน้อยก็พยักหน้ารับ

“น่าน้อยใจจริงๆ ลุงพูดตั้งนาน ยังกล่อมหนูไม่ได้เลย แต่พอหมอพูดเท่านั้นแหละทิชาก็เชื่อแล้ว”

ทิชามองหน้าวิทวัสทำตาปริบๆ แล้วปากน้อยก็เผยบางคำออกมาที่ทำให้คนฟังอดยิ้มอย่างเอ็นดูไม่ได้

“ก็คุณหมอเป็นคนรักษาคนป่วยให้หาย คุณหมอต้องไม่โกหก ทิชาเชื่อคุณหมอครับ เพราะคุณหมอบอกจะรักษาแม่ทิชาให้หาย แต่ทิชาไม่รู้จักคุณลุงนี่นา”

“งั้นวันนี้เรากลับกันก่อนนะครับ เดี๋ยวเราไปทำความรู้จักกัน เออ..นี่หมอผมฝากด้วยถ้ามีอะไรด่วนโทรหาให้ผมได้เลย”

“ไม่ต้องห่วง สบายใจได้ ว่าแต่นายเถอะ เตรียมรับมือที่บ้านได้เลย”

“ไม่น่าเป็นไรมั้ง ตาฉัตรคงเข้าใจ”

“หึ หึ ขอให้เป็นอย่างนั้น”