บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

กลางดึกที่บ้านหลังใหญ่ในหมู่บ้านหรูใจกลางเมือง

“โดนแค่นี้ทำเป็นสำออย อย่าคิดว่าฉันจะพิศวาสนายนะ นายก็แค่เครื่องบำบัดความใคร่ตอนที่ฉันเงี่ยนเท่านั้นแหละ แล้วก็อย่าคิดที่จะเอาไปพูดต่อล่ะ ไม่งั้นนายกับแม่นายไม่มีวันได้นั่งชูคอมีความสุขอย่างทุกวันนี้หรอก จำไว้”

“อ้อ.. แล้วถ้าฉันอยากทำเมื่อไหร่ ตอนไหน ที่ไหน นายก็ต้องมา จดจำใส่สมองนายไว้ด้วยว่า ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปฉันคือเจ้าชีวิตของนาย ช่วยทดแทนบุญคุณ ค่าข้าว ค่าที่พักให้สมกับที่พ่อฉันเลี้ยงดูนายกับแม่นายด้วย”

เสียงประตูปิดดังปังพร้อมกับร่างลูกชายเจ้าของบ้านที่เดินจากไปโดยไม่หันมาเหลียวแล ปล่อยให้อีกคนนอนร้องไห้สะอึกสะอื้นเนื้อตัวสั่นเทาจมกับกองน้ำตาบนเตียงที่ย่นยับ ท่ามกลางกลิ่นคาวและคราบขาวขุ่น ทั้งของฉัตรและของเขาที่ทิ้งร่องรอยไว้ จากการเสพสมกันมาเกือบครึ่งคืน

“ทิชา” เจ็บทั้งกายและปวดทั้งใจหลังจากโดน “ฉัตร” ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคนเดียวของบ้าน ขืนใจเป็นเวลาหลายชั่วโมง ตอนนี้ร่างกายของเขามันบอบช้ำมาก และที่เจ็บไปกว่านั้นก็คือ ที่อกข้างซ้ายของเขาที่ทั้งถูกต่อว่า เหยียดหยาม และดูถูกตลอดเวลา เขาเคยคิดว่าฉัตรนั้นไม่ชอบขี้หน้าเขา แต่ก็ไม่คิดว่า ฉัตรจะเกลียดเขามากจนทำร้ายเขาได้ถึงเพียงนี้

ทิชาไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกไปชำระล้างคราบคาวที่ฉัตรทิ้งไว้ แค่ขยับร่างกายเพียงเล็กน้อย ความเจ็บแสบก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาในทันที เขาได้แต่นอนร้องไห้ตัวขดงอ ดวงตาที่บวมช้ำค่อยๆ ปิดลง ภาพในอดีตเมื่อครั้งที่เขายังเยาว์วัยค่อยๆ หวนคืนขึ้นมาในความนึกคิด ทิชาคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่นำพาให้เขามารู้จักและมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกันกับผู้ชายใจร้ายคนนี้

เพียงทิชาหลับตาภาพในอดีตก็พรั่งพรูออกมา

รัฐบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นแหล่งให้ความรู้ขั้นพื้นฐาน อีกทางเลือกหนึ่งของผู้ปกครองที่มีรายได้น้อยจนถึงปานกลางที่ต้องการให้ลูกหลานของตนได้เล่าเรียน และช่วยประหยัดค่าใช่จ่ายของครอบครัว ในช่วงเวลาที่โรงเรียนเลิกก็จะมีความชุลมุนวุ่นวายของเด็กเล็ก เด็กโต และเหล่าบรรดาผู้ปกครองพากันมารับลูกหลาน และแวะซื้อของกินติดไม้ติดมือจากแผงรถเข็นที่จอดขายเรียงรายหน้าโรงเรียนอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งรถเข็นขายไอติม น้ำแข็งใส น้ำอัดลม ผลไม้ปอกแช่เย็น ขนมโตเกียว กับข้าวถุง ของเล่น ขนมหวาน รวมทั้งรถเข็นขายลูกชิ้นปิ้งของทัดดาว

ทัดดาวหญิงสาวที่แสนอาภัพ เป็นหม้ายลูกติดตั้งแต่อายุยังน้อย เธอคลอดลูกมาได้ไม่ถึงปีผู้เป็นสามีก็มาด่วนเสียชีวิตจากไปด้วยอุบัติเหตุ ทำให้เธอกลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวที่ต้องดูแล “ทิชา” ลูกชายคนเดียวของเธอ ด้วยอาชีพขายของบนรถเข็นเพื่อประทังชีวิต

ในทุกเช้าทัดดาวจะเข็นรถเข็นขายของคู่กายไปขายของที่หน้าตลาดโดยมีทิชาลูกชายวัยเก้าขวบเดินตามไปด้วย ซึ่งของที่เธอทำไปขายในตอนเช้าก็จะขนมไทยเช่น บัวลอย, เปียกปูน, ข้าวต้มมัด, ข้าวเหนียวถั่วดำ, ข้าวเหนียวสังขยา, ข้าวเหนียวหน้าปลา, เต้าส่วน ซึ่งก็จะทำสลับกันไปในแต่ละวัน

และพอใกล้เวลาโรงเรียนเข้า เธอก็จะเดินไปส่งลูกชายที่หน้าโรงเรียนที่อยู่ถัดจากตลาดไปประมาณสองสามร้อยเมตร และจะฝากร้านให้แผงข้างๆ ช่วยดูแล ซึ่งบรรดาแม่ค้าแผงใกล้ๆ กัน ก็จะช่วยกันขายของให้อย่างเต็มใจ ทั้งทัดดาวและทิชาต่างก็เป็นที่รักที่เอ็นดูของเหล่าบรรดาเพื่อนแม่ค้าในตลาด เพราะด้วยความที่ทัดดาวเป็นคนเงียบๆ เรียบร้อยที่ตั้งหน้าตั้งตาขายของเพียงอย่างเดียว แม้จะมีหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่เพียรมาขายขนมจีบ แต่เธอก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวล เพียงเพราะเธอมีลูกแล้ว และก็ไม่อยากให้มีปัญหาเกิดขึ้นในอนาคตตามข่าวต่างๆ ที่เธอเคยได้ยินมา เรื่องเกี่ยวกับพ่อเลี้ยงลูกเลี้ยงที่มักจะไม่ถูกกัน

พอช่วงสาย ขายของเสร็จ ทัดดาวก็จะไปซื้อของในตลาดเพื่อเตรียมไว้ทำขนมขายในวันรุ่งขึ้น และซื้อลูกชิ้นและไส้กรอกเอาไว้มาขายตอนเย็นที่หน้าโรงเรียนที่ลูกชายเรียนอยู่ ชีวิตของทัดดาวและลูกชายก็จะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายแบบนี้ทุกวัน

และในเย็นวันนี้ ขณะที่ทัดดาวกำลังง่วนกับการปิ้งลูกชิ้น และหยิบใส่ถุงขายให้กับเหล่าบรรดาลูกค้าตัวน้อยๆ ที่มามุงรอหน้าร้าน ก็มีเสียงเล็กเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้นมา

“ของผมเอาไส้กรอกแดงหนึ่งไม้กับลูกชิ้นรักบี้หนึ่งไม้ครับ”

เสียงเด็กผู้ชายตัวอ้วนกลมหยิบลูกชิ้นกับไส้กรอกส่งให้ ทัดดาวรับมาใส่ถุงแล้วถามกลับไปว่า

“วันนี้กินสองไม้เองหรือจ๊ะ แล้วจะอิ่มหรือเปล่าครับ”

ที่เอ่ยถามเช่นนี้ เพราะจำได้ว่าลูกค้าเจ้าประจำตัวน้อยคนนี้ปกติจะซื้อครั้งละสามไม้

เด็กผู้ชายก้มหน้าเอามือเกาหัวยิ้มอ่อนแล้วตอบคุณแม่ค้ากลับไปว่า

“วันนี้แม่ให้ตังผมมาแค่สิบบาทครับ สงสัยแม่อยากให้ผมลดความอ้วน”

ทัดดาวได้ยินก็ยิ้มให้กับความใสซื่อของเด็กน้อย แล้วหยิบไส้กรอกแดงของโปรดของลูกค้าตัวน้อยใส่เพิ่มแถมให้ไปอีกหนึ่งไม้

“อะ...นี่จ้ะ”

“ผมซื้อสองไม้เองนะครับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้น้าแถมให้ฟรีหนึ่งไม้ แต่หนูต้องสัญญากับน้าว่ากลับไปบ้านจะต้องรีบอ่านหนังสือ ทำการบ้านและช่วยคุณพ่อคุณแม่ทำงานบ้านด้วยนะคะ”

“ได้เลยครับ ผมสัญญาว่าจะรีบทำการบ้านอ่านหนังสือ และช่วยแม่ล้างจานตอนกินข้าวเสร็จครับ ขอบคุณคุณน้ามากนะครับ คุณน้าใจดีที่สุดเลย”

เด็กน้อยตัวกลมยกมือไหว้โค้งคำนับกล่าวขอบคุณและให้คำสัญญา พร้อมรับถุงลูกชิ้น ยิ้มตาหยีจนแก้มปริ และหยิบไส้กรอกสีแดงของโปรดขึ้นมากินหนึ่งไม้เคี้ยวตุ้ยตุ้ยอย่างเอร็ดอร่อย