ไร้เมตตา NC18++

------------

ในสวนข้างบ้านหลังใหญ่ท่ามกลางค่ำคืนแสนสวยเช่นทุกวัน ร่างแกร่งเจ้าของบ้านเดินจ้ำอ้าวออกมาด้วยทีท่ารีบร้อน เขาทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ในสวนพยายามหอบหายใจโกยอากาศเข้าร่างกายให้ได้มากที่สุด สีหน้าซีดเผือดใบหูแดงก่ำดวงตาที่เคยแข็งกระด้างคราวนี้กลับสั่นไหวไม่เป็นตัวของตัวเองเอาซะเลย 

"แฮ่ก ชานั่น" อย่างเดียวที่ผมนึกถึงขึ้นมาคงจะเป็นชาร้อนของยัยนั่น หลังจากที่ดื่มไปผมนั่งทำงานตามปกติแต่หลังจากนั้นราวครึ่งชั่วโมงร่างกายผมมันเริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ ดวงตาพร่าเบลอสติที่มีมันเริ่มเลือนราง ผมจึงต้องรีบพาตัวเองออกมาจากห้องทำงานแคบๆ เพื่อสูดอากาศหายใจ แม้มันจะช่วยได้ไม่มากเท่าไหร่ก็เถอะ 

"กล้าดีนักนะคิดว่าฉันไม่กล้าทำอะไรเธอสิท่า" 

"หนักจริง!" 

เสียงจากอีกฝั่งของสวนดังขึ้นเป็นเสียงหญิงคนหนึ่งท่าทางรีบร้อนชอบกลนั่นทำให้แบงค์ต้องลุกขึ้นย่องเดินไปหาต้นเสียง 

"แม่บ้าน" 

เขาเอ่ยพึมพำในลำคอที่เห็นนั่นคือแม่บ้านร่างอวบโดยข้างเธอนั่นคือสาวร่างบางใบหน้าพริ้มเพรา เธอมีท่าทีสะลึมสะลือคล้ายจะผล็อยหลับได้ตลอดเวลา ท่าทางในการเดินเหมือนไร้เรี่ยวแรง แต่ที่น่าแปลกใจเห็นจะเป็นสีหน้าและสายตาของแม่บ้านอวบคนดังกล่าว ดูรีบร้อนราวกับกำลังเร่งทำเวลาพาแม่บ้านวัยแรกแย้มไปที่ไหนสักแห่ง

 ด้วยความฉงนใจทำให้แบงค์เร่งฝีเท้าก้าวตามไปห่างๆ สถานที่ปลายทางนั้นทำเอาเขาต้องผงะ 

"ห้องไอ้เมฆ" 

เหตุที่เขาจำได้เพราะมีเรื่องราวเกี่ยวกับเมฆบ่อยครั้ง ทำให้แบงค์ต้องลงมาเคลียร์ปัญหาเอง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องพาหญิงสาวข้างนอกแอบเข้ามาเสพสมสวาท แอบย่องไปขโมยชุดชั้นในแม่บ้านบางครั้งพาแม่บ้านมาเสพสวาทด้วยก็มี จึงไม่แปลกที่แบงค์จะรู้จักห้องนั้นเป็นอย่างดี 

"นี่มันเรื่องอะไรกันแน่" 

ร่างแกร่งผู้เป็นนายเดินประชิดเข้าไปใกล้ก่อนจะหลบยังข้างกำแพงจุดอับสายตา เสียงหวานที่คุ้นหูลอยตามลมแว่วดัง

"พะ พี่หวานพาหนูกลับห้องเถอะนะ" 

"แกก็นอนอยู่นี่เฉยๆ หลับหูหลับตาปล่อยให้ไอ้เมฆมันทำแป๊บเดียวเดี๋ยวก็เสร็จ" 

เสียงหวานตวาดกลับในทันที น้ำเสียงนั้นไร้ความเมตตาโดยสิ้นเชิง นั่นทำให้แบงค์กัดฟันแน่นกำมือข่มอารมณ์โกรธ 

"แต่หนูไม่..." 

"เรื่องนั่นหล่อนก็ไปคุยกับพี่หล่อนเองเถอะ ถ้าฉันไม่ทำพี่หล่อนได้เล่นงานฉันตายแน่" 

"เดี๋ยวพี่หวาน!!" 

ร่างอวบของหวานเดินก้าวเท้าออกจากที่เกิดเหตุอย่างเร็วรี่คงกลัวใครจะมาเห็นเข้า เธอไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองร่างหญิงสาวบอบบางซึ่งนอนร่ำไห้สะอื้นอยู่ในห้องแม้แต่น้อย 

"กึด! กล้ามาทำเรื่องแบบนี้ในบ้านฉันได้"

แบงค์ก้มหน้าทั้งที่ยังกัดฟันแน่น เขาก็ก้าวเท้าเดินตรงไปหยุดยังหน้าประตูห้องซึ่งถูกปิดเอาไว้ ขณะที่กำลังเอื้อมมือเปิดประตูออกนั้น เสียงฝีเท้าพร้อมเสียงผิวปากของใครบางคนกลับดังขึ้น

 ร่างแกร่งเร่งวิ่งกลับไปยืนยังที่อับสายตาจุดเดิมอีกครั้ง เมื่อชะโงกหน้าออกไปมองเห็นว่าคนดังกล่าวคือเจ้าของห้องพักเมฆนั่นเอง ในมือเจ้าตัวถือถุงซึ่งด้านในนั้นคือแอลกอฮอล์ขวดกลมพร้อมกับกับแกล้มเล็กน้อย เขาไม่มีท่าทีจะตื่นเต้นและเกรงกลัวเหมือนกับหวานยังคงขยับตัวเชื่องช้าตามอารมณ์ของตน 

"เฮ้ย! มาได้ไง" 

แต่เมื่อเปิดประตูห้องเข้าไปแล้วเสียงทุ้มห้วนสั้นเอ่ยดังขึ้นมา นั่นทำให้แบงค์รู้ในทันทีว่าแผนทุกอย่างเป็นแผนของภรรยาซึ่งมีหวานสมทบคิดร่วมด้วย

"นี่ยัยหนูฉันถามเนี่ยได้ยินไหม ทำไมถึงได้ตัวสั่น? หรือคนสวยจงใจมาหาพี่กันนะ คิกคิก" 

ได้ยินว่าเมฆเริ่มแสดงท่าทีหื่นกามขึ้นมา ฝีเท้าเจ้าบ้านเร่งประชิดพุ่งเข้าเปิดประตูห้องทันที 

"เฮ้ยใคร!!" 

"ถอยไปไอ้เมฆ" 

สีหน้าเจ้านายทำให้เมฆรู้ในทันทีว่าไม่ควรเสนอหน้ายุ่มย่าม ร่างใหญ่ผิวเข้มก้าวเท้าถอยหลังหลบเลี่ยงไปอีกทาง สายตาแข็งกร้าวตวัดมองร่างบางตัวสั่นเทิ้มกอดตัวเอง ขนมในชุดนอนซึ่งตอนที่เขาเห็นที่สวนมันยังคงปกติทว่าตอนนี้กลับถูกกระชากจนกระดุมนั้นขาดวิ่น เผยให้เห็นเนินอกสาวน้อยดีที่เธอยกแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นปกป้องของสำคัญเอาไว้ ทว่าการกระทำไร้มนุษยธรรมของหวานนั่นทำเอาความโกรธที่สาสมของแบงค์ถึงขีดสุด 

"พะ พี่แบงค์" 

เสียงหวานใบหน้าหม่นหมองด้วยความหวาดกลัวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองพี่เขยไม่ต่างอะไรกับลูกแมวที่โดนทารุณทำร้าย ร่างแกร่งก้าวประชิดถอดเสื้อยืดบนตัวของตนสวมใส่ให้กับเธอโดยไม่ลังเล ขณะเดียวกันเขาเริ่มสอบปากคำเจ้าของห้องด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง 

"มึงรู้เห็นเรื่องนี้กับเขาไหม ไอ้เมฆ" 

"ไม่ครับ! เรื่องนี้ผมไม่รู้เรื่องด้วยเลยนะครับคุณแบงค์ ถ้าเป็นเรื่องที่ผมทำผมยืดอกยอมรับอยู่แล้วคุณแบงค์ก็รู้" 

เมื่อได้ยินคำตอบจากปากแบงค์ค่อยๆ อุ้มน้องเมียขึ้นในท่าเจ้าสาวสีหน้าท่าทีของเขายังคงเย็นชาดังเดิม ต่างจากร่างบางของขนมที่มันค่อยๆ ร้อนรุ่มขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าแดงระเรื่อเพราะเธอรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อเต็มสัดส่วนของพี่เขย 

"อึก!!!" แขนของฉันมันแนบชิดกับหน้าอกของพี่แบงค์ มัดกล้ามเนื้อของผู้ชายมันแข็งแรงขนาดนี้เชียวหรือ ไหนจะตอนที่พี่แบงค์ถอดเสื้อจนเห็นซิกแพคนั่นอีก สมบูรณ์แบบจนฉันเผลอมองตามไปอยู่นานสองนาน ฉันไม่เคยรู้สึกหวั่นไหวกับใครแบบนี้มาก่อนเลย ไม่เคยเลยสักครั้ง 

"เรื่องนี้มึงหุบปากเอาไว้อย่าพึ่งไปบอกใครเด็ดขาดว่ากูมาที่นี่ รวมถึงขนมด้วย" 

"ครับ! ผมจะไม่บอกใครแน่นอนครับ" 

แบงค์พาขนมเดินสวนออกไปทั้งแบบนั้นโดยไม่ได้ตอบรับคำใดจากลูกน้องหื่น สายตาเมฆจ้องมองตามแผ่นหลังของผู้เป็นนายไปไกลลับตา 

"ใครเอายัยหนูนั่นมาวะ? แล้วทำไมคุณแบงค์ถึงได้ดูห่วงยัยเด็กนั่นขนาดนั้น? เอาเถอะไม่ใช่เรื่องของกูแล้ว" 

------------