นังเด็กแพศยา!

------------

"ค คะ! หมายความว่าจะให้ขนมมาทำงานแทนดิฉัน?"

"ที่พูดไปเมื่อกี้เธอยังไม่เข้าใจอีกหรือไง"

"ปะ เปล่าค่ะ! ดิฉันเข้าใจแต่แค่คิดว่า...ขนมจะทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ"

เสียงของแม่บ้านซึ่งมีหน้าที่ประจำทำงานในห้องนอนส่วนตัวและห้องทำงานอย่างหวานค่อยๆ แผ่วปลาย พลางช้อนสายตาจ้องมองใบหน้าหวานพริ้มของเด็กสาววัยแรกแย้ม ทำเอาขนมต้องตกใจเธอหลบสายตาเกรงว่าจะสร้างความเข้าใจผิดให้แก่แม่บ้านพี่เลี้ยง

"เรื่องนั้นฉันต้องถามเธอก่อนหรือไง"

"ไม่ค่ะ! ดิฉันขอโทษที่ล่วงเกินคุณแบงค์ค่ะ"

"งั้นก็ออกไปได้แล้ว หลังจากนี้เธอต้องลงไปทำงานแทนเด็กคนนั้น"

"เข้าใจแล้วค่ะ" หน็อยนังเด็กแพศยา ไปอ่อยคุณแบงค์อีท่าไหนเขาถึงได้ลงมาจัดการด้วยตัวเอง ทั้งที่เมื่อก่อนไม่เห็นจะเข้ามาจัดการเรื่องพวกนี้แท้ๆ เรื่องนี้ต้องถึงหูคุณครีม 

"จริงเหรอ!"

ครีมที่กำลังนั่งสั่งของออนไลน์อยู่ในสวนอย่างเพลิดเพลินใจเมื่อได้ยินข่าวใหม่แสลงหูถึงกับดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ด้วยที่เธอรู้นิสัยของสามีดีหากไม่ใช่เรื่องใหญ่เขาไม่มีทางดำเนินการทุกอย่างด้วยตัวเอง 

"จริงค่ะ ตอนนี้ดิฉันต้องลงมาทำงานแทนที่ขนม" 

แม้หวานจะเอ่ยพูดถึงความคับแค้นใจของตัวเองแต่ครีมกลับแน่นิ่งไม่ตอบโต้สิ่งใด เพียงก้มหน้าเดินวนไปวนมาใช้ความคิดตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง 

"ขืนปล่อยไว้แบบนี้มีหวังยัยนั่นคงได้ใจ ใช้แผนนั้นกันเถอะ"

"คะ! แต่แผนนั้นมัน...." 

"ฉันบอกให้ใช้ก็ใช้เถอะหน่า จัดการเรื่องนั้นด้วยส่วนที่เหลือฉันจัดการต่อเอง" ขนมฉันเตือนแกแล้วนะเป็นแกกับยัยนั่นที่ไม่เชื่อเอง หลังจากนี้แกจะได้ตกนรกทั้งเป็นสมกับที่ทำให้บ้านของฉันต้องอับอายต่อหน้าสังคมตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ในเมื่อชิ้นเนื้อร้ายมันลุกลามทางเดียวที่จะหยุดคือฉันจะต้องตัดมันออกไปจากวงโคจรในชีวิต 

ภายในห้องทำงานใหญ่ซึ่งถูกตกแต่งไว้อย่างพอดิบพอดีดูสะอาดตา ร่างแกร่งยังคงนั่งทำงานสวมแว่นป้องกันสายตานั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างขะมักเขม้น กระทั่งเสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้เขาแต่ละสายตาขึ้นไปมองยังหน้าประตู แต่เมื่อแขกคนดังกล่าวก้าวเท้าเข้ามาในห้องพร้อมถาดในมือถือถ้วยชาสีขาวส่งกลิ่นหอมฟุ้งลอยเตะจมูก ทว่าเจ้าตัวกลับไม่ใส่ใจจ้องมองดูงานตรงหน้าตัวเองอีกครั้งราวกับว่าเธอคนนั้นไม่มีตัวตน 

"แบงค์เห็นว่าคุณยังไม่นอนฉันเลยชงชามาให้ ชาตัวนี้เป็นชาพิเศษจากญี่ปุ่นเลยนะดื่มแล้วจะทำให้นอนหลับสะ---" 

"วางแล้วก็ออกไป" 

เสียงแข็งกระด้างไม่ต่างอะไรกับสีหน้าเรียบเฉย นั้นยิ่งทำให้ครีมภรรยาสาวร่างเพรียวบางได้แต่ยืนนิ่งแข็งค้างเป็นหิน ไม่ว่าจะโดนเย็นชาใส่สักกี่ร้อยกี่พันครั้งเธอก็ไม่อาจจะชินกับมันได้เลย เขาทำราวกับว่าเธอเป็นเพียงเศษฝุ่นผงที่ลอยไปมาในอากาศ การกระทำแบบนั้นมันเจ็บเสียยิ่งกว่าโดนตราหน้าด่าทอเสียอีก 

"นี่แบงค์ยังไม่หายโกรธเรื่องนั้นอีกเหรอ" 

เสียงสั่นเครือสายตาทอแสงเป็นประกายเพราะม่านน้ำตามันกำลังเคลื่อนบดบังนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนครีมเอ่ยพร้อมวางถ้วยชาลงบนโต๊ะทำงานเบาๆ และแล้วความพยายามของเธอก็สำเร็จ ร่างแกร่งผละตัวถอยหลังนั่งพิงเก้าอี้ทำงานแววตาดุดันช้อนมองใบหน้าภรรยา 

"ฉันไม่ได้โกรธ แค่รู้สึกขยะแขยง"

"อึก" 

คำพูดเหล่านั้นยิ่งทำให้บรรยากาศในวันวานมันหวนกลับคืนมา เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยถูกสามีจับได้ว่าแอบไปมีสัมพันธ์ลับบนเตียงกับหนุ่มบาร์โฮสถึงห้าคน ทั้งยังเคยมีคลิปหลุดว่อนเน็ตดีที่แบงค์ใช้อำนาจทางการเงินช่วยปิดการแพร่กระจายข่าวของเรื่องนี้ไว้ ไม่งั้นชื่อเสียงบริษัทและธุรกิจของเขาคงย่อยยับตามครอบครัวเธอไป 

"แต่นั่นเป็นเพราะความเมา ฉันไม่มีเจตนาจะทำเรื่องแบบนั้นนะคะ!" 

เสียงแหลมเอ่ยอธิบายหวังให้สามีเข้าใจความรู้สึกของตัวเอง แต่ดูเหมือนความพยายามของเธอจะเป็นศูนย์เมื่อสามีขยับยันตัวนั่งหลังตรง ยกมือประสานเกยคางแววตาเกรี้ยวกราดขยะแขยงตวัดมองเรือนหน้าสาวมั่นตาเฉี่ยว 

"เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไง ลืมไปแล้วหรอว่านี่มันเป็นบ้านของฉัน ต่อให้ฉันไม่อยู่คนในบ้านก็ช่วยเป็นหูเป็นตาให้อยู่แล้ว อ่ออีกเรื่องนะ"

แบงค์ขยับตัวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ทิ้งตัวอยู่ในท่าสบายๆ ต่างจากน้ำเสียงเย็นชาหมางเมิน

"ร้านที่เธอมักจะพาผู้ชายไปเที่ยว ไหนจะโรงแรมข้างๆ กันนั้น ฉันก็เป็นหุ้นส่วนด้วย" 

"!!!!" 

เรี่ยวแรงที่ขาของครีมแทบจะหมดลงเธอเซเล็กน้อยแววตาสั่นไหวสีหน้าซีดขาว ราวกับโลกทั้งใบกำลังทอดทิ้ง

"เรื่องฉาวโฉ่ของเธอที่ไม่ได้หลุดไปคิดเหรอว่าโชคช่วย ฉันคนนี้เป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดเองต่างห่าง" 

ร่างแกร่งขยับตัวยกมือวางบนแล็ปท็อปคล้ายจะทำงานต่ออีกครั้ง 

"แต่อย่าได้ใจคิดว่าฉันพิศวาสเธอล่ะ ที่ฉันทำไปก็เพราะชื่อของเธอที่แขวนอยู่ในทะเบียนสมรสเท่านั้น ปีหน้าหลังธุรกิจของฉันลงตัวเมื่อไหร่ฉันจะคืนอิสระให้เธอ" 

"ฮึก! ฉันรู้ว่าฉันผิดแต่หลังจากนี้ฉันจะไม่ทำเรื่องให้คุณต้องเดือดร้อนอีกแล้วค่ะ" 

ครีมยกมือซับหยาดน้ำตาบนเนินแก้ม เธอก้าวเท้าดันถ้วยชาที่เริ่มอุ่นให้แก่สามีอีกครั้งเอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบา

"เพราะรู้ว่าคุณคงไม่อยากเห็นหน้าฉัน แต่ช่วยรับน้ำใจของฉันหน่อยนะคะ ถ้าคุณดื่มแล้วฉันจะเอามันไปเก็บและไม่เข้ามากวนคุณอีก" 

สายตาแข็งกร้าวมองถ้วยชาตรงหน้า แม้เขาไม่อยากดื่มก็ยังยกมันขึ้นมากระดกมันหมดในคราเดียว 

"ออกไปซะ" 

เจตนาเขาชัดเจนว่าที่รับมานั่นไม่ใช่เพราะเห็นแก่น้ำใจของภรรยา แต่เป็นเพราะรำคาญเสียมากกว่า ครีมได้แต่ก้มหน้าคว้าแก้วชาเปล่านั้นมา เดินก้มหน้ารู้สึกผิดออกจากห้องทำงานไปทั้งแบบนั้น 

"หึ เดี๋ยวก็รู้ว่าจะเกลียดได้นานแค่ไหน" คุณพลาดแล้วล่ะแบงค์

------------