บทที่ 9 ติดค้าง 2

“ข้าต้องรู้ให้ได้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่”

หลังจากที่อี้เฟิงกลับมาถึงห้องนอนของตนเอง ร่างผ่ายผอมก็เดินเข้าไปกอดเด็กน้อยที่นอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงอย่างรักใคร่ เขาแทบจะไม่มีเวลาได้ดูแลอี้หลานเลย ถึงอย่างนั้นอี้หลานก็ไม่เคยงอแง อี้เฟิงนึกตำหนิตนเองว่าไม่ได้ทำหน้าที่ของบิดาที่ดีมากพอนัก เขาจุมพิตลงบนแก้มนุ่มที่เริ่มมีเนื้อจนรู้สึกเหมือนลูกหมั่นโถวเล็ก ๆ หนึ่งที จากนั้นก็แทรกร่างกายนอนลงบนเตียงด้านที่ว่าง โชคดีที่หยางหมิงยังมีน้ำใจทำความสะอาดเนื้อตัวให้เขาอยู่บ้าง อี้เฟิงจึงไม่ต้องเสียเวลาอาบน้ำใหม่สามารถล้มตัวลงนอนกอดอี้หลานจนผล็อยหลับไป

ตกเย็นอี้เฟิงต้องประหลาดใจ เมื่อจู่ ๆ ก็มีคนนำหีบผ้าอย่างดีหลายหีบมาให้เขาถึงเรือนนอน ซ้ำยังบอกด้วยว่าคุณชายหยางเป็นผู้ให้นำมาให้ นั่นทำเอาอี้เฟิงทำสิ่งใดไม่ถูกเพราะตั้งใจไว้ว่าอยากจะหลบหน้าหยางหมิงสักพัก ทว่าสุดท้ายก็มีเหตุให้ต้องจำใจไปหาอีกฝ่ายจนได้

“หีบพวกนั้นเจ้าหมายความว่าอย่างไร” ทันทีที่เจอหน้า อี้เฟิงก็เอ่ยถามไม่รีรอ 

“ก็ของบรรณาการจากข้า เจ้าไม่พอใจหรือ” 

“ข้าไม่ได้ร้องขอบอกว่าอยากได้ เจ้าเอากลับไปเถิด” ไม่ใช่อี้เฟิงไม่รู้ว่าของบรรณาการหมายถึงสิ่งใด หากคุณชายเจ้าของจวนชอบพอบ่าวใช้และบ่าวใช้ปรนนิบัติอุ่นเตียงได้ถูกใจ ก็ล้วนได้รับของมีค่าตอบแทนเป็นรางวัล บางตระกูลก็อาจจะเลื่อนขั้นให้กับบ่าวใช้ เรื่องพวกนี้อี้เฟิงไหนเลยจะไม่เข้าใจ เพราะมารดาของเขาเองก็เคยผ่านสถานการณ์ไม่ต่างกัน…

คิ้วหนาของหยางหมิงขมวดขึ้นเกิดคำถามไม่กระจ่าง “เจ้าไม่พอใจหรือ เช่นนั้นเจ้าอยากได้สิ่งใด”

“ข้าไม่ได้อยากได้สิ่งใดทั้งนั้น สาเหตุเดียวที่ข้าปล่อยให้เจ้ากระทำจนเลยเถิดเช่นนั้นนั่นเพราะ…” อี้เฟิงยั้งคำพูดไว้ทัน เมื่อนึกได้ว่ากำลังจะหลุดบางสิ่งออกไป บางสิ่งที่เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาเองก็เต็มใจ…

“เพราะอันใด”

“ช่างเถิด เจ้าเอาของคืนไปก็พอแล้วข้าไม่ต้องการ” 

“เจ้าควรจะดีใจมิใช่หรือ ที่ทาสอย่างเจ้าได้ของบรรณาการจากข้า” 

“ข้าไม่ใช่นางบำเรอของเจ้า หยางหมิง” อี้เฟิงตวาดเสียงดังลั่น ร่างผ่ายผอมสั่นเทาด้วยความไม่พอใจ ทว่ามีหรือที่หยางหมิงจะใส่ใจ ร่างหนาค่อย ๆ ย่างกายเข้ามาหา  อี้เฟิงช้า ๆ ใบหน้าหล่อเหลาเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ อี้เฟิงที่เห็นเช่นนั้นก็รับรู้ได้ทันทีว่าตนเองกำลังจะถูกอีกฝ่ายกลั่นแกล้งแล้ว ท่อนขาเรียวจึงค่อย ๆ ก้าวถอยหลังหนีช้า ๆ

แต่อี้เฟิงหารู้ไม่ว่ายิ่งหนีตนเองก็ยิ่งตกอยู่ในเงื้อมมือของหยางหมิง เพราะด้านหลังของอี้เฟิงยามนี้ไม่มีที่ให้ถอยหนีอีกแล้ว 

“นางบำเรอหรือ ที่เจ้าบอกก็ดูเข้าที ข้าว่าเจ้าเองก็เหมาะกับตำแหน่งนี้ดีเช่นกัน” หยางหมิงมองอี้เฟิงที่กำลังตัวสั่นด้วยความหวาดหวั่นราวกับลูกนก ใบหน้าหล่อเหลาแสยะยิ้มพอใจ ก่อนโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้อีก เมื่อเห็นว่าอี้เฟิงจะหนีก็ใช้ท่อนแขนแกร่งกันเอาไว้จนอี้เฟิงหมดทางให้หนี

“จะ…เจ้าจะทำอันใด” ร่างผ่ายผอมตื่นตระหนก เพราะใบหน้าของหยางหมิง อยู่ห่างจากเขาเพียงนิดเดียว ใกล้จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอย่างชัดเจน 

“ให้เจ้าทำให้ที่นางบำเรออย่างไรเล่า” หยางหมิงใช้สายตาแทะโลมมองสำรวจเรือนร่างของอี้เฟิงอย่างไม่ปิดบัง 

เพียะ!!

ใบหน้าหล่อเหลาถูกตบเข้าอย่างจังจากผู้ที่เขาเรียกว่านางบำเรอ อี้เฟิงโกรธเกรี้ยวจนดวงตาแดงก่ำทั้งใบหน้าเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ไม่คิดว่าหยางหมิงจะดูถูกเขาถึงเพียงนี้ 

“ข้ามองเจ้าผิดไปจริง ๆ หยางหมิง ไม่คิดว่าคนที่ข้าเคยมีใจให้ นิสัยแท้จริงจะเป็นคนเลวทรามเช่นนี้” อี้เฟิงมองหยางหมิงผ่านม่านหยาดน้ำตา “หากเจ้ารังเกียจข้านัก เหตุใดไม่ปล่อยข้าไป เหตุใดไม่ปล่อยให้ข้าสิ้นใจอยู่ในตลาดค้าทาสนั่น” อี้เฟิงตวาดใส่ หยางหมิง ด้วยอารมณ์เกินกว่าที่จะอดกลั้น ตลอดเวลาเขาคิดว่าอย่างน้อยอยางหมิงคงจะเห็นใจและสงสารบ้าง นึกถึงความรักเมื่อครั้งในอดีตของเขาบ้าง แม้อีกฝ่ายจะกลั่นแกล้งหรือสาดถ้อยคำต่าง ๆ นานาเขาก็คิดว่ายังพอทนได้ แต่อี้เฟิงคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่   หยางหมิงทำ จะเป็นการทำเพราะรังเกียจเขาล้วน ๆ 

ร่างผ่ายผอมทรุดลงกับพื้น อี้เฟิงร้องไห้ออกมาอย่างหนักเพราะคิดว่าไม่มีสิ่งใดให้เขาต้องอดกลั้นอีกต่อไป ความอดทนที่เขามีมันเกิดขีดจำกัดแล้วในยามนี้

“ปล่อยข้าไปได้หรือไม่ ปล่อยข้ากับลูกไปเถิด ชีวิตนี้ข้าและเจ้าต่างไม่มีสิ่งใดติดค้างกัน”