คุณหนูตัวจิ๋วขอแก้บทชะตาให้หน่อย

เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วคฤหาสน์วรเมธากุล ขณะที่เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนกลืนกินทุกสิ่งที่ขวางหน้า รูปถ่ายครอบครัวซึ่งเคยตั้งเรียงรายอยู่บนผนังร่วงหล่นลงมาแตกกระจาย เศษกระจกสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นเย็นเฉียบนับดาวอยากร้องไห้ แต่เขาไม่มีแรงแม้แต่จะขยับนิ้ว“ทำไม...”ริมฝีปากเล็กที่ซีดเผือดขยับแผ่วเบา ดวงตาพร่ามัวพยายามมองผ่านม่านควันไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า คนที่เขาเคยเชื่อใจ คนที่พี่คินรักจนยอมทำทุกอย่างให้ และคนที่เคยยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนมาตลอด“ทำไมคุณถึงทำแบบนี้กับพวกเรา...”ชายหนุ่มคนนั้นก้มมองเขา ก่อนจะย่อตัวลงมา รอยยิ้มบนใบหน้ายังคงงดงามไร้ที่ติ ราวกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องกับตัวเองแม้แต่น้อย“เพราะครอบครัวของเธอขวางทางฉันยังไงล่ะ นับดาว”“แล้ว...พี่คินล่ะครับ”เพียงได้ยินชื่อพี่ชาย นับดาวก็รู้สึกเหมือนมีใครเอามีดมากรีดหัวใจซ้ำอีกครั้ง“พี่คินรักคุณนะ...”“ฉันรู้” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่ใส่ใจ “และเพราะเขารักฉัน เขาถึงได้ยอมทำทุกอย่างตามที่ฉันต้องการ”น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงจากหางตาของเด็กหนุ่ม เขาอยากกลับไปหาพ่อ อยากกอดแม่ลลิน อยากวิ่งไปหาพี

“พี่คินนนนน! รอดาวด้วยยยย!”เสียงเล็ก ๆ ดังตามหลังเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีมาติด ๆภาคินหันกลับไปมอง ก่อนจะพบภาพที่ทำให้เขาต้องยกมือกุมขมับน้องชายตัวจิ๋วของเขากำลังลากกระเป๋าเป้รูปหมีใบใหญ่เกือบเท่าตัวเอง วิ่งต้วมเตี้ยมมาตามทางเดิน ใบหน้ากลมแดงเรื่อเพราะความเหนื่อย แต่ยังยิ้มกว้างเหมือนได้ออกไปเที่ยวสวนสนุก“ดาวน้อย เดินดี ๆ ครับ เดี๋ยวก็ล้มอีกหรอก”“ดาวไม่ล้มแล้วครับ!”พูดจบ เด็กน้อยก็สะดุดขาตัวเองทันที“อ๊ะ!”หมับ!ภาคินก้าวเข้าไปรับน้องไว้ได้ทัน ก่อนที่เจ้าก้อนกลมจะลงไปนั่งแหมะกับพื้นเป็นรอบที่สองของวัน“ไหนบอกไม่ล้มไงครับ?”“เมื่อกี้พื้นมันกระโดดมาชนดาวครับ!”“อ๋อ พื้นผิดสินะ”“ใช่ครับ! พี่คินเข้าใจดาวที่สุดเลย!”นับดาวยิ้มแป้นแล้วกอดคอพี่ชายแน่น ทิ้งให้ภาคินได้แต่หัวเราะอย่างหมดคำจะพูดเด็กอะไรแถเก่งตั้งแต่ห้าขวบ!“แล้วนี่อะไรครับ?” ภาคินชี้ไปที่กระเป๋าเป้“สัมภาระครับ!”“ข้างในมีอะไรบ้าง?”“ความลับครับ!”“งั้นพี่ไม่ให้ไป”“มีขนมครับ!”นับดาวตอบทันที ก่อนจะยกมือปิดปากตัวเอง...แย่แล้ว!ภาคินเลิกคิ้วมองน้องชาย“เมื่อกี้บอกความลับไม่ใช่เหรอ?”“ขนมไม่ใช่ความลับครับ ขนมเป็นของกิน!”“แล้ว

“พี่คินนนนนนน! ตื่นได้แล้วครับบบบ!”ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูดังขึ้นตั้งแต่เจ็ดโมงเช้า ตามมาด้วยเสียงเล็ก ๆ ที่ดังยิ่งกว่านาฬิกาปลุกสิบเครื่องรวมกันภาคินที่เพิ่งได้นอนหลังกลับจากถ่ายงานเมื่อคืนยกหมอนขึ้นมาปิดหู“อีกห้านาทีครับ ดาวน้อย…”“ไม่ได้ครับ!”เสียงเจ้าตัวเล็กตอบกลับอย่างเด็ดขาด“ห้านาทีของพี่คินอาจกลายเป็นสิบนาที สิบนาทีอาจกลายเป็นหนึ่งชั่วโมง แล้วถ้าพี่คินนอนนานเกินไป พี่คินก็จะกลายเป็นหมู!”ภาคินลืมตาพรึ่บ“ใครเป็นหมูครับ!”“พี่คินไงครับ!”“นับดาว!”เด็กน้อยหัวเราะคิกคักอยู่หน้าประตู ก่อนจะวิ่งหนีไปหลบหลังเสาอย่างรวดเร็วภาคินเปิดประตูออกมาพอดี แต่กลับไม่เห็นใครอยู่ตรงนั้น“หืม?”เขาก้มมองซ้ายขวา ก่อนจะเห็นเพียงกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนพื้นบนกระดาษเขียนด้วยลายมือโย้เย้ว่าประกาศจากคุณหนูตัวจิ๋ว1. พี่คินต้องตื่นก่อนแปดโมง2. พี่คินต้องกินข้าวเช้า3. พี่คินห้ามไปเจอพี่ดอกบัวขาวโดยไม่บอกดาว4. ถ้าไม่ทำตาม จะถูกลงโทษด้วยการหอมแก้มสิบที!ภาคินยืนอ่านเงียบ ๆ อยู่สามวินาทีก่อนจะตะโกนลั่นบ้าน“นับดาวววววว!”เจ้าของชื่อโผล่หัวกลม ๆ ออกมาจากหลังเสา“ครับผม!”“ใครให้เราตั้งกฎพวก

---“ประกาศครับ! ประกาศ!”เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นกลางโต๊ะอาหารในเช้าวันใหม่นับดาวยืนอยู่บนเก้าอี้ของตัวเอง มือหนึ่งถือช้อน อีกมือหนึ่งถือขนมปังที่กัดไปแล้วครึ่งคำ สีหน้าจริงจังราวกับกำลังแถลงข่าวระดับประเทศ“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนต้องเรียกดาวว่า ‘คุณชายดาว’ ครับ!”ภาคภูมิที่กำลังดื่มนมถึงกับชะงัก“อะไรนะ?”“คุณชายดาวครับ!”“ทำไมต้องคุณชาย?”นับดาวยืดอกเล็ก ๆ“เพราะดาวหล่อที่สุดในบ้านครับ!”ความเงียบปกคลุมโต๊ะอาหารอยู่สองวินาทีก่อนภาคินจะหลุดหัวเราะจนต้องวางช้อน“ใครเป็นคนบอกเราว่าหล่อที่สุดครับ?”“ดาวส่องกระจกเองครับ!”“แล้วกระจกพูดได้ด้วยเหรอ?” ภาคภูมิถามหน้าตายนับดาวหันไปมองพี่ชายคนกลางทันที“พี่ภูครับ…”“ครับ?”“พี่ควรไปตรวจสายตานะครับ”“อ้าว!”“เพราะถ้าพี่มองไม่เห็นความหล่อของดาว แสดงว่าสายตาพี่มีปัญหา!”ลลินที่กำลังทาแยมบนขนมปังหัวเราะจนต้องหันหน้าไปอีกทาง ส่วนธีร์ยกแก