บทที่ 7 ครอบครอง

ริมฝีปากบางถูกครอบครองโดยคนที่กำลังบันดาลโทสะ ความเจ็บแปลบที่ถูก หยางหมิงขบกัดอย่างเอาแต่ใจทำให้อี้เฟิงต้องยินยอมโอนอ่อนผ่อนตาม แม้นหยาดน้ำตาจะไหลรินด้วยความเจ็บหน่วงภายในจิตใจกับการกระทำนั้นของหยางหมิง แต่อี้เฟิงก็ไม่คิดจะเอ่ยห้ามอีก 

มือหยาบหนาลูบไล้ไปตามเรือนร่างของอี้เฟิงอย่างหยาบโลน หยางหมิงไม่อ่อนโยนต่ออี้เฟิงแม้แต่น้อย ฝ่ามือหนาบีบเคล้นไปทั่วเรือนร่างผอมบางราวกับจะบีบให้แหลกแตกสลายคามือ อี้เฟิงทำได้เพียงข่มกลั้นความเจ็บปวดทั้งกับร่างกายและภายในจิตใจที่หยางหมิงสร้างขึ้น 

“หยางหมิงข้าไม่โกรธ หากเจ้าต้องการข้าก็จะไม่ขัดขืน แต่ข้าขอร้องเจ้าอย่าทำเหมือนว่าเจ้ากำลังเกลียดชังข้าได้หรือไม่” คนใต้ร่างอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเนียนจนดูน่าสงสาร หยางหมิงจ้องมองใบหน้าเว้าวอนของอี้เฟิงด้วยความรู้สึกสับสน แม้นใจที่คุกรุ่นไปด้วยโทสะเริ่มเบาบางลงบ้าง ถึงกระนั้นหยางหมิงก็ยังเลือกที่จะวางท่าทีเมินเฉย

“เจ้ามีสิทธิ์อันใดมาร้องขอข้า เป็นเจ้าไม่ใช่หรือที่รู้สึกเช่นนั้น บอกว่าให้ข้าเลิกเกลียดชังเจ้า แล้วเจ้าเล่า? เจ้าเคยถามตัวเองหรือไม่” คำพูดของหยางหมิงอี้เฟิงไม่เข้าใจแม้แต่น้อย สายตาดูแคลนและสับสนของหยางหมิงทำให้เขาสับสนเช่นกัน

พลันความสับสนต้องหยุดลงอยู่แค่นั้น เมื่อริมฝีปากบางของอี้เฟิงถูกครอบครองอีกครั้งและครั้งนี้ก็รุนแรงเต็มไปด้วยอารมณ์คุกรุ่นของหยางหมิง

อาภรณ์ทั้งชั้นนอกชั้นในถูกหยางหมิงกระชากออกจนไม่หลงเหลือสักชิ้นปิดบังร่างกาย แม้หยางหมิงจะกระทำรุนแรงด้วยอารมณ์หากแต่อี้เฟิงกลับรู้สึกดีที่คนสัมผัสเป็นหยางหมิง อี้เฟิงปล่อยให้หยางหมิงปลดปล่อยอารมณ์คุกรุ่นทั้งหลายกับเรือนร่างของเขา เนื้อตัวถูกบีบเคล้นนและถูกขบกัดจนเกิดร่องรอยของหยางหมิงจนแทบไม่มีที่เหลือเว้นว่าง ถึงกระนั้นอี้เฟิงก็ไม่ปริปากต่อว่าใด ๆ

ในที่สุดคนตัวโตก็หยุดรังแก หยางหมิงค่อย ๆ โน้มใบหน้าแตะหน้าผากของตนเองลงบนหน้าผากของอี้เฟิงอย่างแผ่วเบา 

“ข้า…” ความสับสนที่ก่อตัวขึ้นทำให้หยางหมิงทำสิ่งใดไม่ถูก แม้อยากขยี้คนใต้ร่างให้แหลกสลายคามือ ทว่าอีกส่วนหนึ่งในใจเขาเองก็อยากที่จะโอบกอดอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอมเช่นกัน

หยางหมิงพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตนเองเพิ่งเป็นคนก่อ ทว่ามันช่างยากเย็นเหลือเกิน

“สะ…เสี่ยวหมิง” จู่ ๆ อี้เฟิงก็รู้สึกเหมือนมีบางสิ่งหยดลงที่แก้ม ใบหน้าซูบผอมค่อย ๆ ช้อนสายตามองใบหน้าของหยางหมิงที่ใช้หน้าผากตนเองแนบกับหน้าผากของเขา นัยน์ตาวูบไหวของหยางหมิงกำลังจดจ้องมองมาที่อี้เฟิงอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาคมแดงก่ำคล้ายคนเพิ่งหลั่งน้ำตา ทว่ากลับแห้งเหือดเสียจนอี้เฟิงคิดว่าบางทีตนเองอาจแค่หลงเข้าใจผิด แต่ถึงกระนั้นอี้เฟิงรู้ดีว่าเมื่อครู่หาใช่ได้เข้าใจผิดไปเอง

“เสี่ยวหมิง ข้าไม่เคยโกรธเหลือเกลียดชังเจ้า ตลอดเวลาที่ผ่านมาข้าแค่รู้สึกหวาดกลัว ต่อให้เจ้าจะเกลียดชังข้าอย่างไรแต่ข้าก็ยินดีหากเป็นเจ้า” อี้เฟิงเอ่ยพร้อมกับแย้มยิ้ม ริมฝีปากหนาที่เคยเป็นฝ่ายช่วงชิงครอบครองก่อนเสมอถูกอี้เฟิงครอบครองแทน สัมผัสของหยางหมิงรุนแรงและเร่าร้อน แต่จุมพิตของอี้เฟิงกลับนุ่มนวลและอ่อนไหว

ข้อมือที่ถูกพันธนาการถูกปลดปล่อย อี้เฟิงโอบกอดร่างหนาเอาไว้ทันที สัมผัสหยาบโลนและรุนแรงของหยางหมิงแปรเปลี่ยนเป็นสัมผัสที่ชวนให้รู้สึกวาบหวิวจนอี้เฟิงแทบอ่อนระทวยและยิ่งสะท้านเมื่อเรียวลิ้นร้อนของหยางหมิงค่อย ๆ ไล่เลียไปตามเนินอกราบเรียบอย่างอ้อยอิ่ง ปากหนาค่อย ๆ ขบเม้มครอบครองตุ่มไตสีหวานที่ชูชันเชิญชวน อี้เฟิงกายสั่นสะท้านแอ่นเนินอกของตนเองให้อีกฝ่ายได้ครอบครองอย่างถนัดถนี่ ความรู้สึกวาบหวามยิ่งเพิ่มขึ้นไปอีกเมื่อได้เห็นสายตาของหยางหมิงที่กำลังทอดมองมาไม่วางตา

อี้เฟิงเขินอายไม่กล้าสบตากลับ จึงได้แต่ซุกใบหน้าลงกับไหล่กว้างเพื่อหลบซ่อนสายตา 

“อ๊ะ…” เสียงหวานครางรับเมื่อถูกอีกฝ่ายปรนเปรอได้ถูกจุด ซึ่งนั่นหยางหมิงก็รู้ดีและไม่เคยลืมเลือนว่าร่างที่กายที่เขากำลังกอดอยู่ ตอบสนองและอ่อนไหวจุดใดบ้าง แม้ว่าจะนานมากแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสเรือนร่างนี้

นิ้วเรียวค่อย ๆ ไล่ไปตามแผ่นหลังอย่างช้า ๆ อี้เฟิงขึ้นลุกซู่กับการกระทำของ หยางหมิง มือเรียวโอบรัดลำคอของหยางหมิงไว้แน่น ก่อนจะต้องสะดุ้งเมื่อนิ้วที่เคลื่อนไปมาหยุดตรงช่องทางด้านหลัง หยางหมิงค่อย ๆ กดปลายนิ้วลงบนจีบอ่อนนุ่มเบา ๆ ไล่วนก่อนสอดใส่มันเข้าไปในช่องทางของอี้เฟิงอย่างตื้นเขินเพื่อให้อีกฝ่ายได้คุ้นชิน 

อี้เฟิงขบเม้มริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ หวาดกลัวทว่าก็ยังใจสู้เพราะห่างหายจากเรื่องเช่นนี้มานาน “เสี่ยวหมิง…ข้า”

“วางใจเถิด ข้าจะไม่รุนแรง” ริมฝีปากหนาจุมพิตเบา ๆ ที่เปลือกตา การกระทำของหยางหมิงช่วยให้อี้เฟิงผ่อนคลายลง 

นิ้วเรียวค่อย ๆ สอดแทรกเข้าในช่องทางอ่อนนุ่ม เขาจุมพิตปลอบโยนอี้เฟิงที่นอนสั่นเทาอยู่ใต้ร่าง จากนั้นก็ค่อย ๆ ขยับเข้าออกช้า ๆ ให้อี้เฟิงคุ้นชิน เมื่อเสียงหวานเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบาง หยางหมิงก็ค่อย ๆ เพิ่มจำนวนนิ้วเพื่อขยับขยายช่องทางอย่างใจเย็น ถึงแม้ว่าแก่นกายด้านล่างจะแข็งขืนจนรู้สึกปวดหนึบแล้วก็ตาม

“เสี่ยวหมิง พอแล้ว ขะ…ข้าไม่รู้สึกเจ็บแล้ว” 

หยางหมิงถอดถอนนิ้วออกจากช่องทางที่ขยับขยายก่อนจะจดจ่อแก่นกายตนเองแทนที่ หยางหมิงค่อย ๆ กดส่วนหยักเข้าไปอย่างช้า ๆ สายตาก็เหลือบมอง     ร่างผ่ายผอมตรงหน้าอย่างนึกเป็นห่วง เขาก็ยังใจเย็นพอที่จะไม่เผลอทำรุนแรงจนอี้เฟิงต้องรู้สึกเจ็บปวด ช่องทางของอี้เฟิงแน่นและฝืดเคืองใช้เวลาอยู่นานกว่าอี้เฟิงจะรองรับตัวตนของหยางหมิงได้จนหมด 

หยางหมิงค่อย ๆ ขยับกายช้า ๆ เพื่อให้อี้เฟิงได้คุ้นชินกับส่วนใหญ่โต เมื่อแก่นกายสัมผัสกับจุดกระสัน เสียงคราวแผ่วหวานก็หลุดลอดออกมาเป็นระยะ ๆ หยางหมิงจึงค่อย ๆ เร่งความเร็วขึ้น ช่องทางและแก่นกายเสียดสีไปตามจังหวะเกิดเสียงหยาบโลนที่ชื้นแฉะ 

แก่นกายของอี้เฟิงถูกกอบกุมด้วยมือหนาปรนเปรอจนร่างผ่ายผอมหอบหายใจถี่ ความรู้สึกสุขสมที่ห่างหายครอบงำทั้งคู่ให้จมอยู่กับความโหยหา เชื่อมประสานจนแทบจะหลอมละลาย อี้เฟิงสุขสมจนปลดปล่อยน้ำขุ่นคาวออกจนเต็มฝ่ามือหนา หยางหมิงเองก็สุขสมเกินจะสะกดกลั้นปลดปล่อยน้ำขาวขุ่นเอ่อล้นจนเต็มช่องทางฝากฝังตัวตนเอาไว้ราวกับจะผูกมัดอีกฝ่ายไม่ให้หนีหายไป

แก่นกายส่วนใหญ่โตขยับขยายอีกครั้งบ่งบอกว่าเขายังตักตวงจากอี้เฟิงไม่เต็มอิ่ม ครานี้ไม่ได้ฝืดเคืองเพราะน้ำขาวขุ่นที่เขาหลั่งไว้ในช่องทางทำให้การขยับกายครั้งต่อมาง่ายดายยิ่งขึ้น อี้เฟิงแม้จะหมดเรี่ยวแรงทว่าพอถูกสัมผัสปลุกเร้าจากหยางหมิง ก็ทำให้แก่นกายชูชันขับน้ำสีใสตอบสนองบ่งบอกว่าต้องการให้อีกฝ่ายปรนเปรออย่างเต็มใจ 

ร่างผ่ายผอมถูกตระกองกอดจากอ้อมแขนแกร่งตลอดทั้งคืน ความอบอุ่นทำให้อี้เฟิงไม่อยากลุกหนีไปไหน เนื้อตัวปวดหนึบและหนักอึ้งจนแทบไม่อยากขยับกาย ทว่า  อี้เฟิงก็ยังฝืนร่างกายค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอนและอ้อมกอดของหยางหมิงอย่างแผ่วเบา 

อี้เฟิงหวนนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ตัวเขาเองก็มีส่วนผิดที่ปล่อยให้มันเลยเถิดไปไกลเช่นนี้ หากแต่ยังแอบหวังว่านั่นจะพอสามารถทำให้ความเกลียดชังของหยางหมิงที่มีต่อเขาลดลงไปบ้างเล็กน้อยก็ยังดี 

มือเรียวค่อย ๆ หยิบอาภรณ์ของหยางหมิงขึ้นมาสวมอย่างถือวิสาสะ เพราะอาภรณ์ของตนเองถูกคนเอาแต่ใจกระชากจนขาดริ้วไม่สามารถใส่ได้อีก อี้เฟิงเหลือบมองร่างหนาที่นอนอยู่บนเตียงก่อนจะค่อย ๆ เดินจากไปอย่างแผ่วเบาไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวตื่น

เช้าขนาดนี้อี้เฟิงคิดว่าคงไม่มีผู้ใดพบเห็นเขาแน่ แต่ออกจากเรือนของคุณชาย หยางไปได้ไม่ถึงไหน ร่างผ่ายผอมกลับต้องตกใจกับผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“คะ…คุณหนูเฟยฮวา” อี้เฟิงไม่คิดว่าจะพบกับคุณหนูเฟยฮวาเวลานี้ ราวกับว่านางกำลังยืนรอ เขาร้อนรนทำสิ่งใดไม่ถูก แม้ว่าจริง ๆ อีกฝ่ายอาจจะเพียงแค่บังเอิญมาเจอเข้าก็ตาม

“เจ้าไม่ต้องตกใจหรอก ข้าจะไม่บอกใครเรื่องของเจ้ากับท่านพี่” นางเอ่ยราบเรียบ 

“คุณหนูท่านกำลังเข้าใจผิด” อี้เฟิงพยายามแก้ต่างแต่เหมือนกับว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่ได้ช่วยอันใดนัก 

“เจ้าไม่ต้องอธิบายหรอก ข้าเองก็พอจะรู้อยู่บ้าง” นางไม่ใช่เด็กที่จะมองไม่ออกว่าสิ่งใดคืออันใด “มีเวลาให้ข้าสักครู่ไหม ข้าอยากคุยกับเจ้า”

อี้เฟิงสบตาสายของคุณหนูเฟยฮวา ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลง 

“ขอรับ”