คืนนั้นพวกมันมีหลายคน

“คืนนั้น”

พวกมันมีหลายคน

ผู้เขียน : ข้าวหลาม

สงวน​ลิขสิทธิ์​ตาม​พระ​ราช​บัญญัติ พ.ศ.2537

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

“คืนนั้น”

พวกมันมีหลายคน

         เชียงใหม่ พุทธศักราช 2017

เหตุเกิดที่บ้าน ‘เสี่ยหมง’ ชายเชื้อสายจีนร่างเล็กวัย 60 ปี กับ ‘กันย์’ ชายหนุ่มซึ่งผู้คนภายนอกรับรู้กันว่าเป็นลูกเลี้ยงของเสี่ยหมง

หากในความจริงกันย์เป็นมากกว่านั้น กันย์ไม่ใช่ลูกเลี้ยง แต่เป็น ‘เมีย’ ของเสี่ยหมง  เป็นความสัมพันธ์ลับๆ ที่เกิดขึ้นอย่างซับซ้อนและลึกซึ้งมานานหลายปี

เสี่ยหมง กับ กันย์ กำลังพากันกลับเข้ามาถึงบ้านในกลางดึกของคืนหนึ่ง หลังจากออกไปร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์กับเพื่อนฝูงของเสี่ยหมงที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งจนดึก

         ภายหลังจากเสี่ยหมงขับรถกระบะเข้ามาจอดในโรงจอดรถเรียบร้อย กันย์ก้าวลงจากรถ เดินตรงเข้ามายังประตูบ้าน ก่อนจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่าง ว่าลูกบิดประตูบ้านไม่ได้ล็อคเอาไว้

         “เสี่ยครับ... ตอนออกจากบ้านเสี่ยลืมล็อคประตูบ้านหรือครับ?”

         เสียงใสของชายหนุ่มหันมาตะโกนถามเสี่ยหมงที่ยังยืนอยู่ใกล้โรงจอดรถ เพราะจำได้ว่าก่อนออกไปจากบ้าน เสี่ยหมงเป็นคนล็อคประตู กันย์จำได้แม่นยำว่าเดินออกมาทีหลัง

         “ไม่ลืมนะ… อั้วล็อคแล้วนี่นา... ”

         จริงอย่างที่คิด เสี่ยหมงตะโกนตอบเสียงดัง หากกันย์ก็ไม่ได้ฉงนใจอะไรนัก คิดเพียงว่าเสี่ยหมงอาจจะลืม

กันย์เอื้อมผลักประตูไม้มะฮอกกานีสีน้ำตาลบานใหญ่ และในทันทีที่ปลายเท้าก้าวย่างเข้ามาข้างใน ร่างของชายหนุ่มก็ถูกรวบด้วยมือใหญ่ของชายปริศนาที่ยืนรออยู่หลังประตู

“อย่าร้องเชียวนะ... ถ้ามึงไม่อยากให้ไอ้เสี่ยผัวมึงตาย”

ผู้ชายตัวใหญ่อีกคนเอาปืนสีดำจ่อหัว กันย์กลัวลนลาน ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก

สิ่งที่มันพูดแสดงให้รู้ว่าพวกมันล่วงรู้ถึงความสัมพันธ์ลับๆ ของเสี่ยหมงกับกันย์ว่าเป็นอะไรกัน  

ความตกใจและหวาดกลัว ทำให้เสียงร้องถูกกลืนหายลงในลำคอพร้อมกับมือใหญ่ของชายปริศนาคนนั้นประกบปิดปากกันย์เอาไว้แน่น

กระทั่งเสี่ยหมงเดินตามเข้ามาแล้วโดนด้ามปืนฟาดเข้าที่ศีรษะเสียงดังพลั่ก

“โอ๊ย… ”

เสียงร้องอุทานออกมาได้เพียงประโยคนั้นๆ จากนั้นร่างผอมบางของเสี่ยหมงก็เซไปติดผนัง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นในอาการมึนงง

“อย่าทำร้ายเขานะ... ฮือๆ อยากได้อะไรก็เอาไป แต่อย่าทำร้ายเราเลยนะ... ผมไหว้ละ”

กันย์ร้องขอ ดวงตาของกันย์เต็มไปด้วยแววความหวาดกลัว รู้ว่าพวกมันต้องเป็นโจร จึงรีบยกมือไหว้ลนลาน มองดูพวกมันลากร่างของเสี่ยหมงเข้ามาในห้องนอนที่อยู่ชั้นล่าง เอาปืนจี้หัวกันย์ บังคับให้เดินตามเข้ามาในห้องนอน ก่อนจะปิดล็อคประตูเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาข้างนอก

เสี่ยหมงถูกจับให้นั่งลงบนเก้าอี้ในสภาพมึนงงสลึม

แววตาของกันย์ดูหวาดกลัว กันย์อยากตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ แต่ก็กลัวว่าจะถูกทำร้าย

พวกมันมีทั้งปืนและมีดคมวาววับในมือ บ้านหลังนี้อยู่ลึกเข้ามากลางทุ่ง อาณาบริเวณโดยรอบเป็นไร่มันสำปะหลังและนาข้าว ห่างไกลจากเพื่อนบ้านคนอื่นๆ

สาเหตุที่เสี่ยหมงตัดสินใจซื้อบ้านหลังนี้จากเจ้าของเดิม ก็เพราะว่าชอบบ้านไม้ หลังนี้สร้างด้วยไม้สักเนื้อดีทั้งหลัง เขาจ้างสถาปนิกเข้ามาตกแต่งปรับปรุงโครงสร้างเดิมจนดูร่วมสมัย