ตอนที่14 ผิดไปแล้ว

ศุภโชคถูกสมุนของเอกภาพลากมาที่ท้ายเกาะ ห่างจากกระท่อมกลางป่าไม่มากนัก ชายหนุ่มตัวสั่นเทาเมื่อเห็นรณภพยืนกอดอกมือถือปืนสั้นเอาไว้ไม่ห่างตัว ทั้งยังจ้องมองตนอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“กูเลี้ยงมึงไม่ดีหรือไง หรือเงินเดือนที่กูให้มันไม่พอ”

“พอครับนายหัว แค่ผมอยากได้เงินเพิ่มเอาไป...” ศุภโชคเริ่มอึกอัก

“เอาไปทำอะไร กูบอกแล้วไงว่ากูไม่ชอบเลี้ยงคนไม่เชื่อง” รณภพตวาดลั่น ทำคนผิดที่กำกลัวจนตัวสั่นอยู่แล้วสะดุ้งตัวโยน

“ผมขอโทษครับนายหัว ผมจะรีบเอาของที่ขโมยไปมาคืนให้เร็วที่สุดครับ”

“กูไม่อยากได้ของ แต่กูอยากสั่งสอนมึง” ว่าจบก็จ่อปากกระบอกปืนไปที่หัวของศุภโชค

“มึงจะทำอีกไหม”

“ไม่ทำแล้วครับ จับผมส่งตำรวจเลยครับนายหัว” คนผิดแทบจะกราบนายหัวหนุ่มเพราะไม่อยากตายตอนนี้ หากเขาถึงมือตำรวจเขายังมีโอกาสรอด แต่หากตายที่นี่จะไม่มีใครรู้เลยว่าเขาได้หายสาบสูญไป

“ซ้อมมันให้มันจำ” ปึก ปัก ตุบ ตับ

“โอ้ย...”

“ผมผิดไปแล้ว โอ้ย...”

รณภพมองคนที่กำลังถูกซ้อมตาไม่กะพริบ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าศุภโชคอยากจะเอาเงินไปทำอะไร เพราะคนคนนี้มีประวัติเคยติดยา อีกทั้งท่าทางยังไม่เลิกได้ง่ายๆ ก่อนหน้านี้ที่เขารับเอาไว้ทำงานเพราะเห็นแก่คนเก่าคนแก่ที่ฝากงาน และเขาก็อยากให้โอกาสคน แต่เมื่อคนมันไม่เห็นโอกาสเขาก็ต้องสั่งสอนมันเสียบ้าง หวังว่าการเจ็บตัวครั้งนี้จะทำให้เด็กหนุ่มอย่างศุภโชคเข็ดจนคิดได้

ภาพความเลวร้ายทั้งหมดทั้งมวลอยู่ในสายตาของพิมแพรทองทั้งหมด เพราะเธอเข้ามาดูแลสวนผักพอดี ตกใจที่เห็นคนถูกซ้อมพอตัวแล้ว ยังตกใจกับสายตาที่ไร้มนุษธรรมของรณภพอีก หากเธอกับต้นน้ำทำอะไรให้รณภพไม่พอใจจะถูกจัดการเช่นนี้หรือไม่ ไม่ได้ เธอกับต้นน้ำจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้

“อะไรเหรอครับพี่แพร”

พิมแพรทองหันขวับตามเสียงของต้นน้ำ “อย่าดูนะต้นน้ำ” เธอรีบปิดตาเด็กชายที่เพิ่งเดินตามมาเพราะไม่อยากให้เห็นภาพความรุนแรงความรุนแรง จากนั้นก็พาเด็กชายตัวกลมรีบเดินกลับไปที่บ้านของรณภพ

“พี่แพรจะทำอะไรครับ” เด็กชายแปลกใจพอสมควรที่เห็นพิมแพรทองกำลังเก็บแจกันเอาไว้ในถุงผ้า

“ไปกันเถอะต้นน้ำ”

“ไปไหนครับ”

“ตามพี่มาก่อน” พิมแพรทองไม่มีเวลาอธิบาย เวลานี้แหละที่เธอเห็นว่าเหมาะกับการหนีที่สุด พวกโจรไปรวมตัวกันในป่า เธอก็ต้องรีบไปที่เรือเป็นเวลาที่ถูกต้องแล้ว

พิมแพรทองพาต้นน้ำวิ่งหน้าตาตื่นไปที่ชายหาด ทว่ายังไม่ทันที่เท้าจะแตะน้ำทะเลเธอก็ถูกใครบางคนกระชากแขนเต็มแรง

“คิดจะหนีอีกแล้วเหรอ” รณภพไม่อยากจะเชื่อว่าพิมแพรทองจะกล้าหนีทั้งที่ก่อนหน้านี้เธอดูจะกลัวคำขู่ของเขาพอสมควร

สาวเจ้าอ้าปากค้างตาเบิกโพลงตกใจทำอะไรไม่ถูก ทว่าไม่นานนักก็นึกออกว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป “นั่น” เธอพยายามหลอกล่อให้ชายหนุ่มหันไปมองทางอื่น เมื่อเขาหลงกลเธอก็เหวี่ยงถุงผ้าฟาดไปที่หน้าของรณภพเต็มแรง

“คุณอา!”

พิมแพรทองตกใจกับคำอุทานของเด็กชาย แต่ตอนนี้ก็ใช่เวลาที่จะถามเพราะต้องรีบไปที่เรือก่นที่โจรคนอื่นจะออกมาเห็น

“นายหัว!”

เสียงของใครบางคนทำลายความหวังอันน้อยนิดของเธอ เพราะเมื่อหันหลังไปตามเสียงเธอก็เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สามสี่คนวิ่งกรูกันเข้ามาหาเธอ

พิมแพรทองถูกมัดเอาไว้ในห้องนอนของรณภพ เธอถูกเอกภาพมัดมือมัดเท้าปิดปากเอาไว้ไม่ให้โวยวาย ตอนนี้ไม่ได้ห่วงตัวเองแม้แต่นิดเดียว เพราะกลัวเหลือเกินว่าต้นน้ำจะเป็นอันตรายเพราะความอยากหนีไปจากที่นี่ของเธอ

เมื่อความเป็นห่วงเด็กชายตัวกลมผสมกับความรู้สึกผิดของตัวเองหนักอึ้งอยู่เต็มอก น้ำตาเจ้ากรรมก็ไหลพรากลงมาอาบแก้ม หัวไหล่มนเริ่มสั่นเทาหนักขึ้นเรื่อยๆ ทำไมตอนนี้ถึงไม่มีใครเข้ามาในห้องนี้เสียที เธออยากเจรจาว่าให้เอาโทษทุกอย่างมาลงที่เธอ แล้วก็อยากจะรู้ว่าตอนนี้ต้นน้ำยังปลอดภัยอยู่หรือไม่

แกร๊ก เสียงประตูที่กำลังเปิดเรียกสายตาของพิมแพรทองให้จับจ้องไปที่นั่น เธอพยายามกระพริบตาไล่น้ำตาแล้วมองจ้องอีกครั้งว่าใครกันที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้า

ไม่ทันที่เธอจะได้เห็นชัดเจนว่าคนตรงหน้าคือใคร ชายร่างสูงคนนั้นก็เข้ามากระชากผ้าปิดปากของเธอออก แล้วเธอก็ได้รู้ว่าเขาคือหัวหน้าชุมโจรที่มีผ้าแปะแผลอยู่ที่หางคิ้ว

สายตาที่เขามองเธอตอนนี้ไม่ต่างจากสายตาที่เขามองผู้ชายคนนั้น เธอเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดจะทำอะไรกับเธอกันแน่

“นายทำอะไรต้นน้ำ”

“อยากเห็นไอ้เด็กนั่นมันตายจริงๆ ใช่ไหม”

“ฉันขอโทษ อย่าทำอะไรต้นน้ำเลยนะ ฉันไหว้ล่ะ ขอโทษจริงๆ” เธอก้มลงกราบเขาทั้งที่มือยังถูกมัด แววตาของเขาที่กำลังพูดถึงเด็กชายช่างไร้ความปราณี กลัวเหลือเกินว่าความผิดครั้งนี้ของเธอจะทำให้ต้นน้ำต้องจบชีวิตอย่างทรมาน

“จะทำอะไรฉันก็ได้ฉันยอมทุกอย่าง อย่าทำร้ายต้นน้ำเลยนะ คุณจะเอาแจกันมาฟาดหัวฉันคืนก็ได้ ฉันยอม”

“หึ่ เป็นคนดีซะเหลือเกิน ได้ ผมจะไม่​ทำอะไรต้นน้ำ จะให้คนไปส่งกลับบ้านด้วย”

“จริงเหรอ” พิมแพรทองเงยหน้ามองจ้องรณภพด้วยแววตาฉงน หากเขาพูดจริงมันก็เป็นเรื่องที่ดี แต่ทำไมล่ะ ทำไมเขาถึงยอมปล่อยต้นน้ำง่ายๆ

“จริง ถ้าคุณยอมรับข้อแลกเปลี่ยนได้” เขาเอ่ยน้ำเสียงเย็นชา เห็นทีเขาจะต้องทำอะไรๆ ให้สำเร็จตามแผนเสียที ไม่อย่างนั้นก็ต้องมาหวาดระแวงกลัวว่าผู้หญิงตรงหน้าจะหนีจนเสียแผนอีก