ตอนที่13 เกิดเรื่องแล้ว

เป็นอาทิตย์แล้วที่พิมแพรทองต้องอยู่ที่เกาะ เก็บผักดูแลสวน ให้อาหารไก่และคอยทำกับข้าวดูแลบ้านช่องห้องหับให้กับรณภพที่วันๆ เอาแต่กินๆ นอนๆ แล้วก็ขับเรือกลับไปกลับมา

สาวเจ้ากำลังหั่นผักแล้วทอดมองไปยังเด็กชายตัวกลมที่กำลังเล่นดินทรายอยู่บนชายหาด เธอกับต้นน้ำอยู่ที่นี่เป็นอาทิตย์แล้วทำไมครอบครัวของเธอหรือครอบครัวของเด็กชายไม่มีวี่แววว่าจะโผล่มาที่นี่เลย

ถึงเธอจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ปกติแต่ก็ยังมีอาการระแวงอยู่ทุกวินาที อีกทั้งยังสงสารต้นน้ำที่ไม่รู้ว่าตอนนี้สภาพจิตใจจะเป็นยังไงบ้างที่ต้องห่างอกพ่อแม่มาอยู่ในชุมโจรที่นี่

ทำอาหารกลางวันเสร็จเรียบร้อยพิมแพรทองก็ไปนั่งอยู่ที่ชิงช้าใกล้กับต้นน้ำที่กำลังนั่งเล่น

“ต้นน้ำครับ”

“ครับพี่แพร”

“ต้นน้ำคิดถึงบ้านไหมครับ”

“คิดถึงครับ” เด็กชายพยักหน้าหงึกๆ ทว่ามือก็ยังสนใจกับการก่อกองทราย

พิมแพรทองขบเม้มริมฝีปาก สีหน้าของเธอเริ่มหดหู่ขึ้นเพราะสงสารต้นน้ำ นับว่าเด็กชายเป็นคนเข้มแข็งมาก หากเป็นเด็กคนอื่นคงร้องงอแงไปแล้ว “ต้นน้ำเป็นเด็กที่เข้มแข็งมากเลยรู้ไหม พี่ไม่เห็นต้นน้ำแสดงความอ่อนแอมาเลย”

“ต้นน้ำไม้อยากร้องให้ครับ ที่นี่พี่แพรใจดีกับต้นน้ำ ส่วนหัวหน้าโจรก็ไม่ได้ทำไม่ดีกับต้นน้ำ”

แหงสิ เพราะเขาเอาแต่ขู่เธอ เสียงนั้นโพล่งขึ้นมาในหัว แต่ก็ดีแล้วที่เขาไม่เอาเรื่องที่ขู่เธอไปบอกต้นน้ำ ไม่อย่างงั้นคงสร้างแผลใจให้ต้นน้ำได้มากกว่าที่เป็นอยู่แน่

“ต้นน้ำ”

“ครับ”

“ต้นน้ำว่าถ้าเราจะหนีอีกครั้งจะรอดไหม”

“ต้นน้ำกลัวถูกจับได้แล้วเป็นแบบวันนั้นอีก เรารอให้พ้อแม่เราเอาเงินมาไถ่ตัวไม่ดีกว่าเหรอครับ”

“อ๋อ... ใช่ รอก็รอ”

ตอนนี้เธอจะพูดออกไปไม่ได้ว่ารณภพไม่ได้จับเธอกับต้นน้ำมาเรียกค่าไถ่ แต่เธอมั่นใจว่าหากได้หนีอีกครั้งน่าจะหนีรอด เพราะเธอพอจะรู้กิจวัตรของคนที่นี่ ให้เธอดูราดราวให้แน่ใจอีกสักสองสามวันให้แน่ใจก็คงจะหนีได้อย่างที่คิด

อีกฟากของเกาะตอนนี้ครึกครื้นไปด้วยผู้คน เพราะที่นี่เป็นอุตสาหกรรมการทำฟาร์มหอยมุก และการประมง เมื่อเข้าใกล้ปลายปีทุกคนก็ดูขยันขึ้นเป็นพิเศษเพราะอีกไม่นานก็จะถึงงานเลี้ยงก่อนเข้าสู่วันหยุดยาวของเทศกาลปีใหม่ อีกทั้งวันนั้นยังเป็นวันที่ทุกคนจะได้รับรู้ว่าโบนัสในปีนี้จะได้กันเท่าไรด้วย

ทว่าก็เห็นจะมีบางคนที่ไม่ได้มีสีหน้าระรื่นเช่นคนอื่นๆ เป็นชมจันทร์ พนักงานบัญชีสาว ลูกสาวของผู้จัดการฟาร์มหอยมุก เพราะเธอพอจะรู้เรื่องมาจากกลุ่มคนงานว่าตอนนี้นายหัวที่เธอหมายปองอยากจะได้เป็นสามีนั้นพาผู้หญิงมาอยู่ด้วยร่วมอาทิตย์แล้ว

ตุบ ตุบ หญิงสาวใบหน้าสวยคมตามฉบับสาวใต้กำลังปาหินเข้าไปในป่าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์จนคนเป็นแม่ต้องเข้ามาถามหาสาเหตุของอาการไม่สบอารมณ์ของลูกสาว

“เป็นอะไรของแกนัวจันทร์” ดาหวันเข้ามารั้งแขนของชมจันทร์ ไม่อยากให้ลูกนั้นแสดงอาการไม่สบอารมณ์ให้พนักงานคนอื่นเห็น มันจะดูหมดความน่าเชื่อถือ

“ก็นายหัวเอาผู้หญิงมาอยู่ที่บ้านน่ะสิแม่ พอฉันถามพ่อ พ่อก็ไม่ยอมบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร”

“จริงเหรอ”

“ใช่สิแม่ ความหวังที่ฉันจะได้เป็นเมียนายหัวมันจะไม่เหลือแล้วเหรอแม่” ชมจันทร์สับเท้าอย่างเด็กเอาแต่ใจ

“นี่นิ่งๆ ไว้ ยังไงฉันก็จะทำให้แกเป็นเมียนายหัวให้ได้” ดาหวันยกมือเท้าเอวครุ่นคิด

“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”

“งานเลี้ยงบนเกาะที่จะถึงไง” เห็นทีดาหวันจะต้องใช้วิธีเดิมๆ ที่เธอเคยใช้เสียแล้ว ก่อนหน้านี้ที่เธอเข้ามาทำงานในโรงครัวของที่นี่ก็หมายตาอยากจะได้สามีที่ทำให้เธอสุขสบายเลยใช้มารยาหญิงหว่านเสน่ห์ให้กับพ่อของชมจันทร์ที่เข้ามาทำงานเป็นผู้จัดการฟาร์ม ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่สนใจเพราะมีคนรักอยู่กรุงเทพมหานครแล้ว เธอก็ไม่หมดความพยายาม ใช้เล่ห์กลนิดหน่อยเพื่อให้ได้นอนกับเรืองฤทธิ์ จากนั้นก็ได้ใช้ชีวิตคู่กันจนมีลูกสองคนถึงทุกวันนี้

และเธอก็อยากจะให้ชมจันทร์นั้นได้ตกเป็นเมียของรณภพ เพราะไม่ใช่แค่ลูกของเธอจะสบายคนเดียวเท่านั้น แต่ครอบครัวของเธอก็จะสบายไปด้วย

“แม่ เกิดเรื่องแล้ว”

ดาหวันหันหลังขวับ ขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นลูกสาวคนเล็กวิ่งหน้าตาตาตื่นเข้ามาหา “โวยวายอะไรของแก บอกสอนกี่ครั้งให้ทำตัวให้เป็นผู้ดีตลอดเวลา” เธอสั่งสอนลูกสาวแบบนี้ตลอดมาเพราะเชื่อว่าสักวันการอบรมสั่งสอนของเธอจะทำให้ลูกสาวนั้นถูกตาต่องใจผู้ชายดูดีมีชาติตระกูล

“ก็พี่โชคน่ะสิ ถูกนายหัวเอาไปซ้อมปางตายแล้วมั้ง”

“ทำไมล่ะ”

“ก็นายหัวเขาจับได้ว่าพี่โชคขโมยเอาไข่มุกไปขาย แถมยังแอบเข้าไปลักของในห้องทำงานนายหัวอีก”

“ฉันไม่ช่วยหรอก มันทำตัวมันเองแถมยังจะเสียชื่อมาถึงฉันที่ฝากงานให้มันอีกล่ะมั้ง”

“แต่พี่โชคเป็นหลานแม่นะ”

“หลานแล้วยังไง ทำตัวไม่ดีฉันก็ไม่อยากนับญาติหรอกนะยัยบัว” ชมจันทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงระอากับน้องสาวที่แสนจะขี้ใจอ่อนไปเสียทุกเรื่อง เธอเองก็ไม่ค่อยชอบศุภโชคมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้ว่าทำไมแม่ของเธอถึงได้ตัดสินใจฝากงานให้กับคนที่เคยติดยามาก่อนก็ไม่รู้

สีหน้าของดาหวันค่อนข้างจะพึงพอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่น้อย เพราะเธอจะได้สลัดหลานคนนี้ไปให้พ้นเสียที ก่อนหน้านี้ที่ต้องช่วยฝากงานก็เพราะน้องสาวของเธอดันอยากจะปากโป้งว่าเธอใช้ยาปลุกกำหนัดถึงได้เรืองฤทธิ์มาเป็นสามีหากเธอไม่ฝากงานให้ลูกชายตน ศุภโชคทำความผิดก็ดี เธอจะได้ไม่ต้องข้องเกี่ยวกับหลานชายจอมเกเรคนนี้เสียที