Share

ตอนที่15 ยอม

last update Last Updated: 2025-12-31 13:13:12

แค่คุณยอมนอนกับผมง่ายๆ แค่นั้นต้นน้ำก็ได้กลับบ้าน

พิมแพรทองยังได้ยินเสียงรณภพกึกก้องอยู่ในโสตประสาทในขณะที่กำลังเข้ามาอาบน้ำในห้องน้ำ จำได้ว่าหลังสิ้นเสียงของโจรชั่วคนนั้นเธอชาวาบไปทั้งตัว

ได้ ฉันยอม เธอเอ่ยคำใดออกมาไม่ได้นอกจากคำตอบนั้น ด้วยเธอจะปล่อยให้เด็กคนหนึ่งต้องมาจบชีวิตเพราะเธอไม่ได้ หากการเสียสละครั้งนี้ของเธอจะช่วยให้เด็กชายปลอดภัยและได้กลับบ้านเธอก็ดีอย่างไม่มีข้อแม้ ขอแค่โจรคนนี้รักษาสัญญาที่ให้เอาไว้กับเธอก็พอ

พิมแพรทองใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักใหญ่ก่อนจะเดินออกมาพร้อมทั้งน้ำตา ไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวไปไหนก็ต้องสะดุ้งตกใจเพราะคนตัวโตจู่โจมเข้ามากอดทางด้านหลังโดยที่เธอยังไม่ทันตั้งตัว

“ร้องให้ดีใจที่จะได้ทำศึกสวาทบนเตียงกับผมงั้นเหรอ” เขาพูดพร้อมล้วงมือเข้าไปในเสื้อแล้วปลดบลาของเธอออก

พิมแพรทองกัดฟันกำหมัดแน่นก่อนจะหันหน้ากลับมามองจ้องรณภพตาเขม็ง

“ถ้านายผิดสัญญา ฉันจะถือว่านายไม่ใช่ลูกผู้ชาย”

“ผมพูดคำไหนคำนั้นครับ” เอ่ยจบก็หมายจะจูบ ทว่าสาวเจ้าก็เอี้ยวใบหน้าหนี

“อย่าขัดขืนสิครับ เดี๋ยวผมก็เปลี่ยนใจเสียตอนนี้เลยดีไหม”

สาวเจ้ากำมือแน่น “จะทำอะไรก็ทำ” เอ่ยจบเธอก็หลับตาลงพร้อมยอมรับชะตากรรมที่กำลังเกิดขึ้น

รณภพก้มกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวล เขาสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนที่เพิ่งอาบน้ำฟอดใหญ่ แม้นจะขัดใจกับการเห็นน้ำตาเธอบ้าง ทว่าก็ไม่คิดใส่ใจ เมื่อริมฝีปากของเขาประกบกับริมฝีปากบางได้ก็บดจูบดูดดึงราวกับริมฝีปากของคนตัวเล็กเป็นลูกอมแสนหวาน และไม่ว่าสาวเจ้าจะขบเม้มริมฝีปากแน่นเพียงใดเขาก็ใช้ลิ้นร้ายดุนเข้าไปในโพรงปากอุ่นนุ่มจนได้

“อื้อ...” พิมแพรทองเริ่มส่งเสียงทัดทาน ด้วยรู้สึกหายใจไม่ออก เมื่อหมายจะยกมือผลัก ทว่าก็ถูกคนตัวโตจับข้อมือทั้งสองของเธอขึงเอาไว้กับผนังห้อง

“ไม่เคยถูกจูบรึไง ทำไมไม่หายใจ”

“ถ้าฉันบอกว่าไม่เคยแล้วนายจะหยุดไหม”

“หึ่...” คนตัวโตยิ้มกริ่มก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากบางฉาบฉวย จุ๊บ

พิมแพรทองตกใจจนหยุดหายใจอีกครั้ง

“ถ้าคุณไม่หัดหายใจตอนผมจูบ คุณจะตายคาเตียงรู้ไหม” เอ่ยจบก็สลัดผ้าห่อกายของคนตัวเล็กทิ้งด้วยความช่ำชอง จากนั้นก็รวบคนตัวนุ่มนิ่มมาคร่อมขึงเอาไว้บนเตียงนุ่ม

พิมแพรทองอายจนอยากมุดดินหนี สองแขนตอนนี้กอดร่างกายโอบอุ้มอกอวบอิ่มกับปกปิดของสงวน

รณภพกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ทั้งกวาดสายตามองเรือนร่างขาวอมชมพูตาเป็นมัน เพียงแค่เห็นเรือนร่างที่มีส่วนเว้าส่วนนูนแสนสมบูรณ์แบบ ไฟราคะในกายของเขาก็พลุ่งพล่านโหมขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีวี่แววที่จะลดลง ทั้งช่วงล่างที่กำลังขยายดันกางเกงขาก๊วยยังปวดหนึบอยากจะมุดเข้าหาความสุขในตอนนี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด คิดได้ดังนั้นเขาก็ไม่รีรอที่จะสลัดกางเกงผืนบางให้พ้นตัว

เพียงแค่แวบแรกที่พิมแพรทองเหลือบไปเห็นตัวตนใหญ่โตของเขาเธอก็หลับตาปี๋และเริ่มมีน้ำตาทะลักออกมาจากหางตาเรื่อยๆ เธอไม่เคยเห็นของผู้ชายเต็มตาอย่างเมื่อครู่ แล้วสิ่งใหญ่โตปานนั้นจะเข้ามาในตัวของเธอได้อย่างไร คงไม่ทำให้เธอต้องทรมานเจียนตายใช่ไหม ยิ่งรู้สึกถึงความยวบยาบของเตียงมากเท่าไร เธอก็ยิ่งตื่นกลัวมากเท่านั้น

รณภพยกผ้าห่มคลุมบั้นท้ายตนอย่างหมิ่นเหม่เรียบร้อยเขาก็ก้มลงไปจูบริมฝีปากคนตัวเล็กอีกรอบ “อื้อ...” ครานี้คนหายใจถี่กระชั้นบดจูบดูดดึงด้วยลีลาที่เร่าร้อนขึ้นตามอารมณ์ ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นแรงเพราะความตื่นกลัว เต้นรัวมากขึ้นกว่าเดิม

เขากำลังจะทำอะไรต่อไป นั่นเป็นเสียงความคิดในหัวของพิมแพรทอง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธออยากจะลืมตาขึ้นมาดู

รณภพขึงข้อมือคนตัวเล็กเอาไว้บนเตียงนุ่ม เขาบดจูบพร้อมตวัดลิ้นร้ายไปฉกชิมความหวานในโพรงปากจนหนำใจจากนั้นก็ไล่ละเลงลิ้นละเลียดไปกับเนื้อนุ่มนิ่มลงมายังลำคอระหงส์จนไปบรรจบอยู่บนยอดถันสีหวานที่กำลังชูชันเรียกร้องให้เขาได้ใช้ริมฝีปากงับ

“อ๊ะ...” พิมแพรทองสะดุ้งแอ่นอกเมื่อปลายลิ้นร้อนสัมผัสกับส่วนอวบนูนของเธอ ครานี้ความกลัวเริ่มเลือนหายไปเพราะถูกแทนที่ด้วยอารมณ์แปลกใหม่ที่เธอไม่เคยพานพบ ยิ่งเขาตะโบมจูบดูดดึงยอดอกของเธอสลับไปมาอย่างคนหิวกระหายเธอก็เริ่มมวนท้องขึ้นเรื่อยๆ จะว่าอาการนี้ทรมานก็ไม่ใช่ จะเรียกว่าสุขก็ไม่เชิง เธอหันหน้าไปมาบนหมอนนุ่มด้วยอาการสับสน

รณภพรู้ว่าสาวเจ้ากำลังคล้อยตามตน เขาไม่เพียงดูดดึงยอดถันของคนตัวเล็กเล่นเท่านั้น แต่ยังใช้มือที่ว่างวาดลงไปยังของสงวนช่วงล่างของคนตัวเล็ก เขาเลื่อนหาเม็ดทับทิมสีหวานกลางกลีบกุหลาบงามผ่านไรขนบางก่อนจะใช้นิ้วคลึงส่วนนั้นเบามือเพื่อเรียกความกระสันจากสาวเจ้าให้เคลิบเคลิ้มตามการเล้าโลมของเขา และดูท่าว่ามันจะได้ผล เพราะพิมแพรทองนั้นเริ่มอยู่ไม่สุข อีกทั้งยังร้องครางหวานเป็นระยะถี่ขึ้นและดังกว่าเดิม

คราแรกเขาอยากจะเล้าโลมเธอให้นานกว่านี้ ทว่าไฟราคะที่กำลังโหมอยู่ในตัวของเขามันแทบจะเผาไหม้ตัวเองจนเขาต้องรีบหาที่ระบาย รณภพจูบคนตัวเล็กอีกครั้งก่อนจะแทรกขาแกร่งตรงกลางขาเรียวแล้วใช้หน้าขาดันขาคนตัวเล็กให้แยกเปิดทางสวรรค์ให้กับเขา ก่อนจะใช้มือวนอยู่กับช่องทางรักคนตัวเล็กเพื่อเรียกน้ำหวานให้เป็นการเปิดทางที่เขาจะลุกล้ำเข้าไปได้โดยง่าย

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่54 ใช้ความรักเยียวยา

    ไม่นานนักทั้งสองหนุ่มสาวก็มาอยู่ที่ถนนคนเดิน เป็นรณภที่ทำหน้าที่แจกจ่ายตุ๊กตานับสิบตัวให้กับเด็กตัวเล็กๆ ที่เดินสวนทางมา เสียงเจี๊ยวจ๊าวขอบคุณและรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาก พิมแพรทองมองภาพนั้นด้วยความประทับใจ ลึกๆ ในใจเธอเริ่มมีความหวังว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของรณภพอาจจะไม่ได้เยียวยายากอย่างที่คิดหลังจากแจกจ่ายตุ๊กตาเรียบร้อยแล้ว รณภพก็เดินกลับมาหาพิมแพรทองแล้วคว้ามือเล็กไปกุมไว้แน่น เขาจูงมือเธอเดินฝ่าฝูงชนแล้วเดินไปด้วยรอยยิ้มตลอดทาง“รู้ไหมแพร... พี่ไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว” เขากระซิบข้างหูเธอท่ามกลางเสียงจอแจของตลาด “นานจนพี่จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่พี่ยิ้มได้เต็มหน้าแบบนี้คือตอนไหน”พิมแพรทองหันไปสบตาคนข้างๆ เธอเห็นประกายความสุขที่ส่งออกมาจากใจจริงของเขาก็สุขใจตามไปด้วย “ถ้ามีความสุข... ก็รักษาความรู้สึกนี้ไว้นานๆ นะคะ” พิมแพรทองบีบมือเขาตอบเบาๆหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความอิ่มเอม อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้เห็นร่องรอยของความอ่อนโยนในตัวผู้ชายคนนี้ และมันคุ้มค่

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่53 ตกลงคบหา

    พอเรื่องของตัวเองคลี่คลาย ไหมพราวงามก็พร้อมรับฟังปัญหาของพิมแพรทอง ทว่าพิมแพรทองก็ลังเลเล็กน้อยว่าจะเริ่มต้นปรึกษากับไหมพราวงามอย่างไรดี“คือ…เค้ารู้จักคนคนนึง เขาเจ็บปวดกับชีวิตครอบครัวมาก แล้วเขาก็อยากแก้แค้นครอบครัวตัวเอง”“ใครกันอะ”“เค้าขอยังไม่บอกได้ไหม แค่อยากรู้ว่า…เราจะทำยังไงให้คนคนนั้นเลิกคิดแก้แค้น”“ได้ เค้าจะไม่ถามชื่อ ถ้าตามที่ตัวเล่า เขาน่าจะขาดความรักใช่ไหม”“ก็ประมาณนั้น”“งั้นก็ต้องทำให้เขาเห็นค่าในตัวเอง ให้เขามองเห็นคนที่รักเขาจริงๆ มากกว่าคนที่ไม่เคยสนใจเขาเลย”“ใช้ความรักแก้ปัญหาครั้งนี้เหรอ”“ก็ประมาณนั้น ถึงมันจะรักษาแผลเขาได้ไม่ทั้งหมด แต่ถ้ามันทำให้เขาเห็นว่าโลกนี้ยังมีสิ่งที่มีค่ากว่าความแค้น เค้าว่าน่าจะช่วยได้นะ”พิมแพรทองพยักหน้าน้อยๆ “โอเค ขอบคุณนะ”หลังจากไหมพราวงามออกจากห้องไป ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง และแล้วเธอก็เริ่มลังเลหรือว่าฉันต้องตกลงคบกับเขา…ให้ความรัก เยียวยาหัวใจ แล้วความแค้นในใจของเขาจะได้ลดลง เพราะหากเขาหายแค้นครอบครัวตัวเองได้ ก็จะดีต่อตัวของเขา ไหนจะปฐวีและไหมพราวงามด้วยพิมแพรทองนัดรณภพมาที่ร้านอาหารกึ่งรูฟท็อปที่มองเห็นวิวเมืองเชียงใ

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่52 ความจริงที่แสนเจ็บปวด

    รณภพพาพิมแพรทองขับรถออกจากเมืองมาเกือบชั่วโมงจนมาถึงบึงบัวขนาดใหญ่ ผืนน้ำเบื้องหน้าของทั้งสองสงบนิ่งสะท้อนแสงแดดยามบ่ายดูสวยงามผิดกับอารมณ์ของทั้งสองในตอนนี้“จะคุยกับฉันต้องพามาคุยไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” สาวเจ้าเอ่ยขณะทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ น้ำเสียงพิมแพรทองฟังดูเรียบทว่าก็แฝงไปด้วยความอยากรู้ใจจะขาดว่ารณภพจะเล่าเรื่องครอบครัวเขาว่าอย่างไร“อยากรู้ไม่ใช่เหรอ” รณภพไม่หันมามองหน้าคนคนตัวเล็ก ตอนนี้เขาไม่ลังเลแล้วที่จะบอกความจริงกับเธอ“ก็พูดมาสิคะ”“รอพี่เดี๋ยวนะ” เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาลงไปในบึง เสียงน้ำกระจายเป็นวงคลื่นเล็กๆ เหมือนหัวใจของเขาที่ไม่เคยได้สงบเหมือนน้ำที่หินตกกระทบตรงหน้าแววตาเศร้าที่ทอดมองผิวน้ำของชายหนุ่มทำให้พิมแพรทองไม่กล้าคะยั้นคะยอ แค่นั้นก็พอจะทำให้เธอรู้ว่าเขาคงเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัวไม่น้อยเลย“แพรเห็นใช่ไหมว่าวีมีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ขนาดไหน”“ค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อนด้วยกลัวจะไปกระทบความรู้สึกบางอย่างในใจเขา“พี่ไม่เคยมีภาพนั้นเลย”คำพูดสั้นๆ ของเขามันแฝงไปด้วยความปวดร้าวจนเธอรับรู้ได้เป็นอย่างดี ทว่าเธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่าศาสตราจะทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่51 เป็นตัวตลกในสายตาใครบ้าง

    พิมแพรทองยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรองประธานหนุ่ม ใบหน้าสวยเรียบเฉยไร้อารมณ์แม้ในอกจะอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้องก็ตาม“สวัสดีค่ะ ท่านรอง”คำเรียกขานที่แสนเป็นทางการทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสารทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“ทำไมถึงเรียกพี่ห่างเหินแบบนั้นล่ะครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องเธอไม่วางราวกับพยายามอ่านความคิดที่อีกฝ่ายกำลังซ่อนเอาไว้“ในเวลางานตอนนี้ฉันถือว่าฉันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ ไม่ควรทำตัวสนิทสนมถูกต้องแล้วค่ะ”รณภพชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ “แพรกำลังไม่พอใจเรื่องข่าวพี่รึเปล่า”“ข่าวอะไรคะ ไม่เห็นรู้เรื่อง ช่วงสายมีคุยงานกับคุณเบนจามิน เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะท่านรอง”เธอเลือกจะหลบเลี่ยงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายอะไรทั้งนั้นก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกสายตาของคนทั้งสองได้เป็นอย่างดี“เข้ามาได้ครับ”ดารกาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “สวัสดีค่ะ ฉันรบกวนรึเปล่าคะ”“ไม่เลยครับ ยังไงเราก็ต้องคุยกันอยู่แล้ว”คำตอบนั้นทำให้พิมแพรทองเผลอเหลือบมองทั้งสองคนอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวาบขึ้นมาในอก“พี่ลืมบอก พี่จะให้คุณดาว

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่50 ทำให้ข่าวดังกว่าเดิม

    ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้า ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ภาพฟาร์มหอยมุก ศาลาไม้กลางทะเล และรอยยิ้มของรณภพผุดขึ้นมาในความคิดอย่างไม่ตั้งใจการที่เธอคิดถึงเขาทั้งที่เพิ่งจากกันนี่มันคืออะไรกันนะ ไม่พ้นเธอรู้สึกดีกับเขามากไปแล้วหรือ ดึกมากแล้วแต่รณภพก็ยังคงเปิดดูคลิปวีดิโอที่ถ่ายกับพิมแพรทองซ้ำไปซ้ำมา เขาไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย คำที่พูดหยอกล้อกับเธอว่าเธอจะคิดถึงเขา กลับเป็นเขาเองที่คิดถึงเธอมากเสียอย่างนั้น ไม่ติดว่าพรุ่งนี้มีธุระสำคัญที่กรุงเทพมหานคร เขาไม่อยากจะห่างเธอแน่พิมแพรทองเดินเข้ามาหาเฟื่องฟ้าหลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย เมื่อเห็นสีหน้าแจ่มใสของหญิงสาวด้วยตัวเองก็พลอยคลายความกังวลไปได้มาก“พี่แพร นั่งก่อนค่ะ”พิมแพรทองหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ที่หญิงสาวเจ้าบ้านเป็นคนจัดหาให้ “สบายดีใช่ไหมฟ้า แล้วเรื่องสมัครเรียนว่ายังไง”“สบายดีค่ะ อีกไม่กี่วันฉันก็จะไปสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วค่ะ”“แล้วจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจริงเหรอ”“ค่ะ ถึงพี่โรมกับพี่แพรจะช่วยฉันค่าเรียน แต่ยังไงถ้าฉันได้หาเงินไปด้วยก็จะสบายใจกว่าค่ะ”“ตามใจแล้วกั

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่49 เข้าใจดี

    หลังจากอยู่ที่ร้านอาหารไม่นานนักไหมพราวงามก็กลับมาที่บ้านของปฐวีพร้อมกับปานทิพย์ สองชั่วโมงแล้วที่ไหมพราวงามยังคงนั่งรอปฐวีอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก มือประสานกันแน่นบนตัก สายตามองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวขยับผ่านไปช้าๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไร ความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่สำคัญกับว่าที่สามีมากเท่านั้นไม่ได้ อย่าคิดแบบนี้อีก เธอพยายามบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะยังไงปฐวีก็คงยุ่งเพราะเรื่องงาน หากไม่มีคืนที่ผิดพลาดวันนั้นเขาก็คงไม่ต้องมารับผิดชอบแต่งงานกับเธอสายฟ้าแล่บแบบนี้ปานทิพย์ว่าจะออกมาหาน้ำดื่มก่อนนอน ทว่าก็ต้องแวะเข้าห้องรับแขกเพราะเห็นไหมพราวงามยังคงนั่งอยู่ในนั้นไม่ไปไหน “หนูพราว ยังไม่ขึ้นไปนอนอีกเหรอลูก”“พราวอยากรอพี่วีค่ะ” เธอฝืนยิ้มทั้งที่แววตาอ่อนล้าเต็มทีปานทิพย์มองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความสงสารก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ไปพักเถอะลูก มันดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอตาวี วันนี้พี่เขาอาจจะยุ่งอยู่ที่บริษัทก็ได้”ไหมพราวงามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ค่ะคุณน้า”เช้าวันรุ่งขึ้นปานทิพย์เดินลงบันไดมาด้วยความตั้งใจจะไปทำธุระแต่เช้า ทว่ากลับต้องหยุดเท้าเมื่อเห็นร่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status