บททั้งหมดของ ทาสรักพันธะลับ: บทที่ 1 - บทที่ 10

ซ่า ซ่า เกลียวคลื่นทะเลยามค่ำคืนซัดสาดเข้าสู่ชายฝั่งของเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่งทางภาคใต้ของประเทศไทย ชายหนุ่มรูปหล่อคมเข้มในชุดเสื้อแขนยาวกางเกงขายาวผ้าลินินตัวโคร่งสีขาวงาช้างได้เดินเท้าเปล่าระไปกับเกลียวคลื่น เขาเดินล้วงกระเป๋าเหม่อมองไปยังดวงจันทร์กลมโตที่กำลังส่องสว่างสะท้อนกับน้ำทะเลด้วยสายตาที่เรียบเฉย แม้นภาพตรงหน้าจะสวยงามสำหรับใครหลายๆ คน แต่กับนายหัวหนุ่มวัยสามสิบกว่าอย่างเขา ไม่ได้รู้สึกว่ามันสวยงามเลยสักนิดคนอย่างนายหัวรณภพ ศุภกาลโกศลใครก็ว่าเป็นคนไร้หัวใจ ทว่าที่ต้องเป็นเช่นนี้ก็เพราะเขาไม่เคยได้รับความรักจากคนที่ควรจะให้ความรักแม้แต่ครั้งเดียว แม่ของเขาเสียตั้งแต่เขาเริ่มจำความได้ ส่วนพ่อนั้นก็ไม่เคยเหลียวแลเพราะสนใจแต่ครอบครัวใหม่ที่มีหน้าตาทางสังคมมากกว่า เขามันก็แค่ลูกที่ถูกลืม ยังดีที่ชีวิตยังมีน้าสาวเป็นญาติผู้ใหญ่คอยเป็นหลักให้ ไม่เช่นนั้นก็ไม่รู้เลยว่าจะโตมาได้อย่างดีหรือเปล่า“ทราบแล้วครับนายหัว” รณภพหลุดจากภวังค์หันหลังขวับไปตามเสียงของเอกภาพ คนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุดในตอนนี้“นี่เป็นข้อมูลครับ” เอกภาพยื่นซองเอกสารให้กับเจ้านาย หลังจากที่ได้ข้อมูลทุกอย่างครบถ้วนของ

งานวันเกิดของแสงโสมผ่านไปด้วยความอบอุ่นพร้อมหน้าพร้อมตาคนสนิท บรรยากาศมีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะสร้างความกระชุ่มกระชวยให้หัวใจของคนวัยชราอย่างแสงโสมได้ไม่น้อย เห็นทีความสุขในวันนี้จะเป็นความรู้สึกที่ถูกกักเก็บเอาไว้สร้างรอยยิ้มให้หยิงวัยชราได้เป็นปี“ดูเด็กๆ เขาร้องเล่นเต้นรำกันสิ ถ้าพ่อเรายังอยู่นะแม่พรรณ ป่านนี้คงได้จับไมค์ร้องเพลงไปแล้วล่ะ” แสงโสมเอ่ยกับมณีพรรณขณะมานั่งมองภาพความสุขอยู่บนชานบ้าน“นั่นสิคะคุณแม่ คุณพ่อไม่เคยพลาดเรื่องร้องรำทำเพลง ฉันเชื่อว่าตอนนี้ถ้าคุณพ่อมองลงมาก็คงจะมีแต่รอยยิ้มแล้วล่ะค่ะ”“ยิ่งเห็นหลานๆ จะมีครอบครัวก็รู้ได้ว่าตัวเองนั้นเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มทนแล้ว” แสงโสมมองไปยังพิมแพรทองกับปฐวีนั่งคุยกันกระหนุงกระหนิงเธอก็เอ่ยออกมาด้วยความปลงตก“พูดแบบนี้อีกแล้วนะคะคุณแม่ คุณแม่ยังต้องอยู่กับฉันอีกนานค่ะ แล้วเรื่องที่หลานจะมีครอบครัว ฉันเห็นว่าน่าจะไม่ใช่เร็วๆ นี้หรอกค่ะ”“แม่ได้ยินว่าแม่ทองกับแม่ปานกำลังจะให้ลูกทั้งสองหมั้นกันไม่ใช่เหรอ”“เรื่องนั้นฉันทราบค่ะ เด็กสองคนก็เหมาะสมกันดี ตอนนี้ตาวีก็มีงานการมั่นคงฉันก็ไม่ได้ติดเรื่องนั้น แต่ติดอยู่เรื่องเดียวก็คือเรื

“ตกลงตัวจะหมั้นกับพี่วีเมื่อไร”“เรื่องนี้เหรอ” พิมแพรทองหน้าห่อเหี่ยวในทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ “ตามเค้ามานี่สิ” ในเมื่อไหมพราวงามเปิดประเด็นถามขึ้นมา เธอเองก็อยากจะหาที่ระบายความในใจเหมือนกัน“เค้าไม่ได้อยากหมั้นกับพี่วี แล้วก็พอจะมองออกว่าพี่วีไม่ได้คิดกับเค้าเกินไปกว่าน้องสาว แต่เค้าก็ไม่กล้าพูดกับผู้ใหญ่ อยากให้พี่วีเป็นฝ่ายพูดก่อน”“แล้วตัวได้ถามพี่วีหรือยังล่ะ”“ยังเลย เมื่อกี้ว่าจะคุยแต่ก็ไม่กล้า” “ไม่แน่พี่วีอาจจะพอใจที่ได้หมั้นกับตัวก็ได้ ไม่อย่างนั้นก็อาจจะปฏิเสธกับผู้ใหญ่ไปแล้ว”“เค้าก็รู้จักกับพี่วีมานานนะ ค่อนข้างมั่นใจว่าพี่วีไม่ได้รักเค้า แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ปฏิเสธ”“อย่างแรกเค้าคิดว่าตัวต้องกล้าพูดกับพี่วีก่อนว่าตกลงแล้วพี่วีคิดยังไงกับตัว ถ้าพี่วีไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ก็ค่อยพากันไปคุยกับผู้ใหญ่ เค้าเชื่อว่ายังไงพวกท่านก็ต้องรับฟังอยู่แล้ว ตัวต้องกล้ากว่านี้”“เค้าก็คิดเหมือนตัวนั่นแหละ ติดแค่ว่าไม่กล้าจะพูด ยิ่งเห็นคุณแม่กับน้าปานคาดหวังกันมากก็ไม่อยากเห็นพวกเขาผิดหวัง”“เค้าเป็นกำลังใจให้” ไหมพราวงามจับมือให้กำลังใจพิมแพรทอง แม้นจะห่วงพิมแพรทอง ทว่าเรื่องนี้ก็เห็นว่

“เรือพร้อมแล้วครับ ตามผมมาได้เลยครับ”“เอ่อ...แล้วคนอื่นไม่ได้มาด้วยเหรอคะ”“หมายถึงใครเหรอครับ”“อ๋อ...ก็ คุณนิชาค่ะ”“เธอไม่ได้มาด้วยครับ เธอเตรียมต้อนรับคุณอยู่อีกฝั่งครับ คุณแพรไม่สะดวกใจจะไปกับผมเหรอครับ”“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ฉันแค่นึกว่าคุณนิชาจะมาด้วย” เธอรีบส่ายหัวพัลวันเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะคิดว่าเธอรังเกียจ“ถ้าไม่มีอะไรก็ตามผมมาเลยครับ”“ค่ะ”พิมแพรทองเดินตามชายหนุ่มร่างสูงจนมาถึงท่าเรือที่จอดเรือสปีดโบ๊ท สาวเจ้าไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเท่าไรนัก ด้วยยิ่งใกล้ถึงเวลาที่จะต้องไปพบลูกค้าคนสำคัญมากเท่าไรเธอก็ยิ่งประหม่าและจดจ่ออยู่กับการครุ่นคิดถึงวินาทีที่เจอหน้าลูกค้ามากเท่านั้นก้าวเท้าลงเรือได้พิมแพรทองก็มองตรงไปยังท้องทะเลเบื้องหน้า เธอรับชูชีพจากชายหนุ่มแล้วรีบสวมใส่ด้วยความรวดเร็วก่อนจะนั่งลง ไม่กี่วินาทีหลังจากเรือออกจากท่าก็รู้สึกได้ว่าโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าสั่น มือเรียวเปิดซิบกระเป๋าสะพายและรีบหยิบโทรศัพท์มือถือราคาแพงขึ้นมากดรับสายของณัชนิชาทันที ทว่าไม่ทันที่จะได้เอ่ยคุยกับปลายสายเธอก็ถูกชายหนุ่มเข้ามากระชากโทรศัพท์ของเธอไป“นี่!...” สาวเจ้าลุกขึ้นมองจ้องหน้าคนตัวโตตาเขม

“จะทำอะไร” พิมแพรทองถอยหลังหนีคนตัวโตจนขาชิดไปกับเตียง แววตาของสาวเจ้าดูตื่นกลัวมากกว่าเดิมหลายเท่า เดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายลากเธอมาทำอะไรให้ห้องนี้“กลัวเหรอ”ปึก “นี่...” เธอถูกเขาถึงเข้ากอดแนบเอาไว้อยู่กับตัว ไม่ใช่ว่าเขากำลังจะทำอะไรไม่ดีกับตัวของเธอล่ะ“ถ้าอยากได้เงินก็ติดต่อครอบครัวฉันสิ บ้านฉันมีเงินนะ อยากได้เท่าไรก็บอกพวกเขาได้เลย”“ใครว่าผมอยากจะได้เงิน” เขาเอ่ยพร้อมใช้สายตาแพะโลมหญิงสาวไปทั่วทั้งตัว“นี่ อย่ามามองฉันแบบนั้นนะ” พิมแพรทองรับไม่ได้กับสายตาที่คนตัวโตมองมายังเธอ แววตานั้นดูหื่นกระหายจนน่าสะอิดสะเอียน ไม่ได้หากเธอยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่แบบนี้มีหวังอาจเกิดเรื่องที่เธอไม่อยากให้เกิดแน่ คิดได้ดังนั้นก็พยายามผละตัวเองให้ออกจากอ้อมกอดของเขาให้ได้“คิดว่าแรงของคุณจะสู้แรงของผมได้เหรอ”“นี่...หยุดคิดไม่ดีกับฉันนะ”“อะไร คุณกำลังคิดอะไรอยู่ กำลังคิดว่าผมจะจูบคุณอย่างนั้นเหรอ” เขาพูดพร้อมก้มลงหมายจะกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวล ทว่าสาวเจ้าก็เอี้ยวคอหนีได้อย่างทันท่วงที“โรคจิต”“ไหนว่าอยากให้ผมมาลงโทษคุณคนเดียวไง หรือจะให้ผมกลับไปจับไอ้เด็กนั่นถ่วงน้ำ”“นี่ หยุดนะ จะทำอะไรก็ท