วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย

วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย

last updateLast Updated : 2026-03-17
By:  ลลินรดาOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
201views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อนางร้ายเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยอย่าง เพนนี ลูกสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลถูกหยามเกียรติด้วยการโดนเมินจากผู้ชายที่ดูธรรมดาที่สุดในคณะวิศวะอย่าง อาร์ต ปฏิบัติการตามตื้อฉบับยัยตัวร้ายจึงเริ่มขึ้น เธอทำทุกทางเพื่อจะชนะใจเขา แต่ยิ่งเข้าใกล้เธอกลับยิ่งพบว่ากำแพงที่เขาสร้างไว้นั้นไม่ได้มีไว้กันคนนิ่งเฉย แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันคนในใจที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเพียงคนเดียว ในเกมที่เพนนีตั้งใจว่าจะเป็นคนคุม เธอกลับตกหลุมรักความแปลกของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ความร้ายที่เธอเคยใช้เอาชนะคนทั้งโลกกลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่รักเพื่อนสนิทตัวเองสุดหัวใจ “นายชอบคนเรียบร้อยงั้นเหรอ? ได้! ฉันจะเลิกร้ายเพื่อให้นายมองแค่ฉัน แต่จำไว้นะอาร์ต ถ้าฉันไม่ได้นายผู้หญิงคนไหนก็อย่าหวังจะได้!”

View More

Chapter 1

ยินดีที่ได้รู้จัก เพนนีเองค่า

“Cari laki-laki lain untuk menghamili kamu, Wa.”

Ucapan Kaisar pagi itu, bagaikan palu godam yang menghantam dada Djiwa. Perempuan yang masih gadis itu seketika membeliakan bola matanya.

Bagaimana bisa, suaminya sendiri dengan begitu tenang memintanya untuk hamil bersama pria lain?

“Ka-kamu ... serius, Mas?” bisik Djiwa tak percaya, suaranya tercekat. “Kamu gak lagi bercanda, kan? Kenapa Djiwa harus hamil sama pria lain?”

Kaisar mendesah berat. “Aku sudah muak! Mami terus mendesak lagi soal ahli waris. Aku sudah muak dengan tekanan itu. Dan dia terus menanyakan kapan kamu hamil.”

Djiwa menelan ludahnya susah payah. “Kalau begitu ... kenapa gak sama kamu aja, Mas? Djiwa punya suami, kenapa Djiwa harus hamil sama pria lain?” tanyanya bingung.

“Kamu? Jangan bercanda! Aku gak akan mempertaruhkan malam-malamku dengan kamu!”

Ucapan Kaisar kali ini benar-benar menyayat hati Djiwa. Mulut Dijwa terbuka, tapi tak ada kata-kata yang keluar dari sana.

“Cari pria terhormat kalau bisa. Kalau tidak bisa, aku yang akan mencarikannya untukmu,” ucap Kaisar, suaranya tetap dingin, seakan apa pun yang ia katakan sudah final. “Aku tidak sedang bernegosiasi.”

Dada Djiwa terasa menyesak—seolah diremas dari salam. Kedua tangannya terkepal erat di samping tubuh, sampai buku-buku jarinya memutih.

Mulutnya sudah terbuka, hendak memprotes. Namun Kaisar lebih cepat, suaranya menampar udara lebih dulu.

“Kamu harus hamil, aku gak mau tahu! Menikahi kamu aja udah bikin aku malu di depan kedua saudaraku, dan sekarang kamu masih mau mempermalukan aku dengan tidak bisa memberikan keturunan?”

Kaisar menautkan tangan di depan dada, tatapan datar namun menekan. “Jadi, lakukan saja—atau biaya rumah sakit kakekmu aku cabut!”

Djiwa dengan cepat menggeleng, tak terima dengan ancaman itu. “Nggak, Mas. Jangan lakuin itu ke kakek, aku mohon! Kakek butuh biaya besar untuk rumah sakit sampai sembuh, Mas.”

Hembusan napas Kaisar terdengar berat, tapi bukan karena ragu. “Kalau begitu, hari ini juga kamu putuskan. Supaya aku tidak cabut biaya rumah sakit kakek kamu.”

Iya atau tidak. Itu pilihan tersulit untuk Djiwa. Apalagi ini menyangkut nyawa sang kakek.

Padahal pernikahan mereka baru berusia satu tahun. Dan selama itu, Djiwa baru tahu kalau suaminya selama ini tidak mencintainya.

Terpaksa. Ya, Kaisar terpaksa menikahinya karena wasiat sang kakek. Karena kakeknya dulu berteman sangat dekat dengan kakek Djiwa, dan memutuskan untuk saling menjodohkan cucu mereka.

Jika Djiwa tahu ini sejak awal. Sumpah demi apapun, Djiwa tidak akan pernah mau menikah dengan Kaisar. Padahal selama ini, dia mencoba mencintai sang suami.

Tapi pria itu tidak pernah sedikitpun membalas usahanya.

“Bagaimana?” Kaisar menaikkan satu alisnya, menunggu keputusan sang istri.

Djiwa menelan ludahnya berat. “Djiwa ... Djiwa akan pikir-pikir lagi, Mas.”

Tatapan Kaisar tetap dingin. “Baiklah, aku beri kamu waktu tiga hari dari sekarang,” setelah mengatakan itu, Kaisar meninggalkan kamar mereka.

Sementara Djiwa terpaku di tengah-tengah ruangan tersebut. Kakinya mendadak lemas setelah mengetahui fakta mengejutkan ini.

Tak hanya itu, tapi permintaan sang suami yang tak masuk akal.

Djiwa menghembuskan napas pelan.

“Ke mana aku harus mencari pria terhormat? Apalagi … anak itu bakal jadi pewaris keluarga Reinard,” gumamnya, terdengar bingung dan putus asa.

Djiwa tersentak ketika pandangannya jatuh pada jam dinding. Sudah pukul setengah tujuh pagi—sebentar lagi waktu sarapan.

“Ya Tuhan!”

Panik kecil menyengat dadanya. Djiwa langsung meninggalkan kamar, hampir setengah berlari menuju dapur.

Rutinitasnya sudah menunggu, menyiapkan sarapan untuk keluarga besar Reinard—yang terdiri dari ibu mertuanya, para kakak ipar, serta keponakannya.

Keluarga Reinard adalah keluarga konglomerat yang keras memegang adat patrilineal. Semua tinggal dalam satu atap, mertua, anak, menantu—hierarki yang tak pernah benar-benar terlihat, tapi selalu terasa menekan.

Dan Djiwa, sebagai menantu bungsu yang tak bekerja seperti dua menantu lainnya, otomatis menjadi tangan utama rumah itu. Memasak, beres-beres, memastikan semua berjalan sempurna.

Ia memang tidak sendirian, ada pembantu lain membantunya. Mudah mengurus rumah semewah dan seluas ini dengan para pembantu. Tapi tak mudah bagi Djiwa yang dituntut untuk melakukan semuanya tanpa kesalahan.

Ruang demi ruang seperti tak ada habisnya, dan tiap sudut menuntut kesempurnaan.

Sekitar setengah jam kemudian, Djiwa bersama dua pembantu lainnya akhirnya selesai menyiapkan sarapan. Dan kini tugas Djiwa melayani ibu mertuanya dan sang suami, Kaisar.

“Ini teh hijaunya, Mi,” Djiwa menyerahkan teh hangat milik sang ibu mertua ke hadapannya.

“Terima kasih,” ucap Sekar datar, tanpa menoleh.

Kini Djiwa giliran melayani sang suami. Tapi ketika dia hendak meletakkan roti panggang untuk Kaisar, pria itu segera menarik piringnya.

“Aku bisa sendiri, kamu langsung duduk saja,” kata pria itu dengan nada dingin.

Djiwa tersenyum kecil, lalu duduk di kursi sebelah kiri sang suami.

Baru saja tangannya hendak meraih roti panggang, suara ibu mertuanya yang tajam memecah keheningan meja makan.

“Satu tahun. Sudah genap satu tahun Djiwa menjadi menantu keluarga Reinard.” Sekar menoleh, tatapannya langsung mengarah pada menantu bungsunya. “Tapi kamu belum juga hamil.”

Pelan, tangan Djiwa yang tadi terulur menggantung di udara turun kembali ke pangkuan.

Ia menunduk dalam-dalam, jemarinya saling menggenggam erat. Tidak berani menatap siapapun—terutama ibu mertuanya.

Bahkan ia bisa merasakan tatapan para kakak iparnya yang mencemooh dari kedua sisi meja makan, membuat dadanya sesak.

Malu? Tentu saja. Keluarga suaminya benar-benar keluarga terhormat dari kalangan elit— memiliki garis keturunan Jawa dan Belanda murni.

Sekar Ayunda Reinard yang berdarah Jawa, dan suaminya mendiang Diederick Von Reinard yang merupakan konglomerat Belanda.

Pemilik perusahaan Grand Reinard Corporation, yang beroperasi di dalam dan luar negeri. Serta memiliki banyak anak cabang—mulai dari perusahaan industri, hotel, dan juga rumah sakit.

Kekayaan itu diwarisi anak-anak mereka, si tiga bersaudara. Radja si anak pertama, Sultan si anak kedua, dan Kaisar yang merupakan anak bungsu.

“Saya sudah membuat janji temu dengan dokter kandungan terbaik,” lanjut Sekar, mendorong kartu nama pada Kaisar yang duduk di sebelah kirinya—agar memberikan pada Djiwa.

Pria itu dengan malas meraihnya, lalu menyerahkannya pada sang istri tanpa menoleh. Gerakannya sangat malas, seolah tak tertarik sedikitpun.

Lalu Sekar menambahkan. “Saya tidak mau tahu! Kamu harus segera periksa.”

“Mungkin Djiwa mandul, Mi!” Inggrit—istri Radja, si sulung—menimpali, membuat semua yang di meja makan menatap ke arahnya. Sementara Radja sendiri, sang suami, hanya meliriknya sekilas.

“Bisa jadi, Mbak Grit. Sebenarnya Djiwa ini mandul, tapi dia sengaja tidak mau memberitahu Mami dan Mas Kaisar. Supaya tidak diceraikan!” imbuh Fairish—istri Sultan, anak kedua, ikut memanasi keadaan.

Kedua istri kakak ipar Djiwa memang selalu merendahkannya karena perbedaan kasta mereka yang bagaikan langit dan bumi.

Inggrit, merupakan lulusan S2 jurusan designer kampus ternama di Amerika. Tak hanya itu, Inggrit juga putri dari pengusaha kaya raya, dan sekarang dia mengelola butik besar.

Dan istri Sultan—Fairish, merupakan lulusan S2 Hukum, dan sekarang bekerja sebagai pengacara sekaligus anak dari pemilik Firma Hukum terbesar.

Sedangkan Djiwa? Hanya perempuan yang kebetulan beruntung menjadi kandidat menantu dari keluarga tersebut. Karena kakeknya adalah teman lama dari ayah Sekar yang merupakan kakek Kaisar.

Pernikahan mereka terjadi karena sebuah wasiat dari tetua mereka yang sudah meninggal sekitar satu tahun yang lalu, sebelum Djiwa dan Kaisar resmi menikah.

Kata ‘mandul’ itu seperti tamparan keras yang menghantam pipi Djiwa. Tuduhan itu menusuk harga dirinya yang sudah rapuh karena Kaisar tidak pernah menyentuhnya.

Djiwa merasakan wajahnya memucat. Ia melirik Kaisar di sampingnya, tetapi pria itu menatap piringnya dengan ekspresi bosan—seolah mendengarkan pidato yang sudah dihafalnya.

Seperti biasa, Kaisar tidak akan membelanya di depan ibu mertuanya itu. Tak bicara apapun, membiarkan Djiwa dimaki dan dihina di depan keluarganya.

Djiwa mengangkat pandangannya, menatap ibu mertuanya. “Mi, Djiwa ... rahim Djiwa baik-baik saja,” ucapnya berusaha membela diri, suaranya bergetar.

BRAK!

Sekar menggebrak meja dengan ujung pisau selai di tangannya—membuat semua yang di meja makan terlonjak kaget, sedangkan tatapan Sekar dingin dan menusuk.

“Tidak ada kata ‘baik-baik saja’, Djiwa! Lakukan apa yang saya minta, dan kirimkan hasilnya. Saya ingin memastikan sendiri!”

“Lakukan saja, Wa … apa yang dikatakan Mami,” akhirnya Kaisar membuka suara, setelah sejak tadi terdiam cukup lama. Namun bukan membela, melainkan ikut intimidasi sang istri.

Djiwa menelan ludahnya berat. Matanya yang merah sejak tadi tampak berkaca-kaca setelah pria yang seharusnya melindungi, justru ikut menyudutkannya.

“Lagipula,” Kaisar kembali melanjutkan. “Aku yakin yang bermasalah di sini kamu. Apa salahnya untuk cek ke dokter, agar bisa tahu kamu negatif atau positif mandul.”

Tangan Djiwa di atas pangkuannya sudah mulai bergetar karena menahan emosi. Mengepal erat sampai buku-buku jarinya memutih pucat.

Bagaimana bisa suaminya sendiri mengucapkan itu di meja makan, di depan seluruh anggota keluarga?

“Dengar baik-baik,” Sekar kembali buka suara, nada bicaranya tegas penuh perintah. “Saya beri kamu tenggat waktu tiga bulan dari sekarang. Kamu harus hamil.”

Setiap katanya penuh tekanan dan menuntut, membuat Djiwa kesulitan bernapas dengan baik. Tapi tak sampai disitu saja, Sekar menambahkan dengan nada ketus.

“Jika tidak, saya sendiri yang akan meminta Kaisar menceraikan kamu.” Nada Sekar merendah tajam, menusuk tanpa ampun. “Setelah itu kamu bisa pulang ke rumah gubukmu, dan menghabiskan sisa hidupmu merawat kakekmu yang sakit-sakitan itu.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ยินดีที่ได้รู้จัก เพนนีเองค่า
เสียงเครื่องยนต์ V12 ของรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันละเหยียบสามสิบล้าน คำรามลั่นไปทั่วลานจอดรถหน้าคณะนิเทศศาตร์ นักศึกษาแถวนั้นต่างพากันหลบวูบเพราะรู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้ไม่ชอบรอและไม่ชอบให้ใครมาขวางทางเพนนีก้าวลงจากรถในชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมที่ส่งให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางทว่าสง่างาม เส้นผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่าที่นี่คือถิ่นของตน “ยัยเพนนีมาแล้ว!” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่าน ชีวิตของเพนนีคือความสมบูรณ์แบบที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ พ่อของเธอคือสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงอิทธิพล ส่วนแม่คืออดีตนางงามที่ผันตัวมาทำธุรกิจอสังหาริมาทรัพย์ ตั้งแต่เกิดมาคำว่าไม่ได้มันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอเลย ถ้าเธออยากได้กระเป๋ารุ่นลิมิเตดเธอก็แค่ดีดนิ้ว ถ้าเธออยากได้คะแนนสอบดีๆพ่อของเธอก็แค่บริจาคห้องสมุดใหม่“เลขาเอกสารลงทะเบียนมาให้หรือยัง?” เพนนีเอ่ยถามเสียงเรียบขณะที่กอหญ้ารุ่นน้องปี1ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีรีบก้มหน้าก้มตาหลบ“เอ่อ พี่เพนนีคะ คือ” “ฉันถามก็ตอบ” เพนนีหยุดเดินแล้วถอดแว่นกันแดดราคาแพงออก เผยให้เห็นด
Read more
ปฏิบัติการบุกเกียร์
หลังจากโดนเมินกลางอากาศ เพนนีกลับมาที่คอนโดหรูพร้อมกับอารมณ์ที่เดือดปุดๆ เธอโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสั่งการลูกน้องทันที"ไปสืบมาผู้ชายที่ฉันเจอหน้าคณะวิศวะเป็นใคร คนที่ชอบทำหน้าเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลานั่นน่ะ เป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน มีแฟนหรือยัง อ้อ แล้วสืบด้วยว่าไอติมร้านไหนที่เขามักจะไปกิน" ไม่ถึงสองชั่วโมงข้อมูลทุกอย่างก็ถูกส่งเข้ามาในเครื่องของเพนนี เธอแสยะยิ้มเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ในระบบนักศึกษาของผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธอ 'อาร์ต อนันดางั้นเหรอ หน้าตาก็ดีหรอกนะแต่นิสัยเสียชะมัด' เช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตรเสียงฝีเท้าจากรองเท้าสูงสีแดงดังกระทบพื้นคอนกรีตของลานเกียร์ เพนนีเดินมาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนที่ถือถึงขนมและกาแฟราคาแพงมาเต็็็มสองมือ เธอจงใจใส่แว่นกันแดดสีชาและเดินเชิดหน้าผ่านดงหนุ่มวิศวะที่พากันนิ่งอึ้งจนลืมเคี้ยวข้าว"นั่นใครน่ะ? นางฟ้าหลงมาถิ่นเกียร์เหรอวะ?" เสียงหนุ่มๆในคณะซุบซิบกัน"นางฟ้าที่ไหนล่ะนั่นน่ะ เพนนี นิเทศฯ ยัยคุณหนูตัวร้ายที่เขาว่ากันว่าใครขวางทางจะต้องจบไม่สวยไงล่ะ!" เพนนีไม่สนใจเสียงรอบข้าง เธอเดินตรงไปยังกลุ่มนักศึกษาปี3ที่นั
Read more
กระชากหน้ากากยัยกุหลาบ
"นิสัยเรียบร้อยแบบนั้นน่ะเหรอที่นายชอบ? เหอะ ของปลอมทั้งนั้นแหละ" เพนนีนั่งกอดอกอยู่ในคาเฟ่หรูใกล้คณะวิศวะ นิ้วเรียวยาวเคาโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่อาร์ตปกป้งโรสมันยิ่งทำให้เธออยากจะเอาชนะมากขึ้นเป็นทวีคูณ เธอไม่ได้อยากได้แค่อาร์ตแล้วตอนนี้ แต่เธอต้องการทำให้เห็นว่าเธอนี่แหละคือตัวจริง "กอหญ้าไปสืบมาว่ายัยโรสชอบไปไหน ทำอะไร แล้ววันนี้มีกินกรรมอะไรที่คณะวิศวะบ้าง" เพนนีสั่งรุ่นน้องปี1ที่กลายมาเป็นกึ่งๆเบี้ยล่างของเธอ "วันนี้มีกิจกรรมซ่อมเพื่อน้องค่ะพี่เพนนี พวกวิศวะจะไปรวมตัวกันที่โรงรถหลังคณะเพื่อซ่อมจักรยานเก่าให้น้องๆมูลนิธิค่ะ เห็นว่าพี่โรสก็ไปช่วยทาสีด้วยนะคะ" เพนนียกยิ้มร้าย "ทาสีเหรอ? หวานเลยสิฉันจะทำให้สีที่ยัยนั่นทากลายเป็นสีที่เปื้อนหน้ายัยนั่นเอง!" ณ โรงรถหลังคณะวิศวะ บรรยากาศเต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงเคาะเหล็ก อาร์ตกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กโซ่จักรยาน โดยมีโรสนั่งยิ้มแย้มทาสีเหลืองสดใสอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของหนุ่มๆทั้งคณะ "ขอโทษนะคะ ขอกล่องสีตรงนั้นหน่อยได้ไหมคะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของเพนนีดังขึ้น เธอมาในชุดที่ดูพยายามจะลุยสุดๆ คือกางเกงยีน
Read more
เพนนีขอลดตัว
หลังจากร้องไห้จนตาบวม เพนนีนั่งจ้องกระจกแล้วบอกกับตัวเอง "คนอย่างเพนนีไม่มีคำว่าแพ้ ถ้าเขาชอบคนดีนักฉันก็จะเป็นคนดีให้ดู!" วันต่อมา ณ สโมสรนักศึกษา อาร์ตกับโรสกำลังนั่งตรวจเอกสารกิจกรรมค่ายอาสาอยู่ที่โต๊ะยาว เพนนีเดินเข้ามาคราวนี้เธอไม่ได้ใส่ส้นสูงแหลมปรี๊ดหรือถือกระเป๋าหรูราคาแพง แต่เธอมาในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตาปล่อยผมตรงเป็นธรรมชาติและถือกล่องข้าวทำมือมาด้วย "อาร์ต โรส" เพนนีเรียกเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าดูสำนึกผิด อาร์ตเงยหน้าขมวดคิ้ว "คุณมาทำอะไรอีก?" "เพนนี... คือเพนนีจะมาขอโทษเรื่องวันก่อนค่ะ" เธอฝืนเรียกชื่อตัวเองแทนคำว่าฉัน "ที่อาร์ตพูดวันนั้นมันถูกแล้ว เพนนีนิสัยไม่ดีเอง เพนนีกลับไปคิดดูแล้ว เพนนีแค่อยากจะปรับปรุงตัว" โรสที่ดีใจเป็นทุนเดิมยิ้มออกมาทันที "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเพนนี โรสไม่ถือสาเลย" "จริงเหรอคะโรส? งั้น... ให้เพนนีช่วยงานที่นี่ได้ไหม? เพนนีอยากพิสูจน์ให้อาร์ตเห็นว่าเพนนีไม่ใช่แรงเสียดทานอีกต่อไปแล้ว" เพนนีพยายามทำตาละห้อยส่งไปให้อาร์ต เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพนนีเหมือนกำลังจับผิด แต่เธอฝึกซ้อมหน้ากระจกมาอย่างดี จึงรักษาความนิ่งไว้ได้ "งานที่นี่มันเหน
Read more
นางร้ายสายรุก
เพนนีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอาร์ต ก่อนจะปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณยัยคุณหนูตัวร้าย​"มาทำไม? จะมาซ้ำเติมฉันล่ะสิ! ไปดูแลยัยโรสของนายโน่นไป๊!" เพนนีสะบัดหน้าหนี พยายามเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ​อาร์ตไม่ตอบอะไร เขาถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นไม้ไผ่ข้างๆ เธอ "โรสไปนอนแล้ว... แล้วผมก็ไม่ได้จะมาซ้ำเติม แต่จะมาบอกว่าน้ำพริกที่คุณเทลงไปน่ะ ผมล้างหม้อแล้วทำใหม่ให้เด็กๆ กินหมดแล้ว ไม่ต้องร้อง"​"นายไม่โกรธฉันเหรอ?" เพนนีหันมามองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ​"โกรธสิ..." อาร์ตเอนหลังพิงเสา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงตา "แต่ผมแปลกใจมากกว่า... คนอย่างคุณที่มีทุกอย่าง ทำไมต้องลดตัวลงมาทำเรื่องไร้สาระเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนธรรมดาๆ แบบผมด้วย?"​"ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! ฉันแค่..." เพนนีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างลืมตัว "ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงสู้ยัยนั่นไม่ได้! ฉันพยายามแทบตาย แต่นายก็มองแค่โรส นายยิ้มให้แค่โรส... ฉันมันไม่มีค่าขนาดนั้นเลยเหรออาร์ต?"​อาร์ตหันมามองเพนนี แววตาของเขาในความมืดดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด​"เพนนี..
Read more
ยัยคุณหนูตะลุยครัว
"กอหญ้า! ไปซื้อตำราอาหารที่แพงที่สุดมา! แล้วก็จองคอร์สเรียนทำอาหารกับเชฟมิชลินสตาร์ให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เพนนีแผดเสียงสั่งงานในขณะที่เธอกำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้ราคาแพงอยู่ในห้องครัวของคฤหาสน์​ตลอดทั้งสัปดาห์ เพนนีไม่ไปเรียนนิเทศฯ เธอคลุกตัวอยู่ในครัวจนหน้าเปื้อนแป้ง นิ้วมือที่เคยทำเล็บสวยงามกลับมีรอยพองเล็กๆ จากการโดนน้ำมันกระเด็นใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้​"อาร์ตชอบข้าวผัดกระเทียมงั้นเหรอ? ฉันจะทำข้าวผัดกระเทียมที่ใส่ทั้งทรัฟเฟิลและเนื้อริบอายชั้นยอดให้นายกินจนลืมรสชาติของยัยโรสไปเลย!"​ณ ลานเกียร์ วันศุกร์เวลาเดิม​เพนนีปรากฏตัวพร้อมกับกล่องข้าวสีชมพูสุดหรู เธอเดินตรงไปหาอาร์ตที่กำลังนั่งอ่านแบบแปลนวิศวะอยู่กับโรส คราวนี้เธอไม่โวยวาย ไม่จ้างฟู้ดทรัก แต่เธอวางกล่องข้าวลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ​"ลองชิมดูสิ... ฉันทำเอง" เพนนีพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา​อาร์ตเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นรอยพลาสเตอร์ที่นิ้วชี้ของเพนนี "คุณทำเอง?"​"ก็ ก็แค่ข้าวผัดน่ะ นายจะชิมไม่ชิม?"​อาร์ตเปิดกล่องออก กลิ่นหอมของกระเทียมและทรัฟเฟิลเตะจมูกทันที เขาตักเข้าปากชิมหนึ่งคำ เพนนีนิ่งลุ้นจนลืมห
Read more
แผลที่มองไม่เห็น
"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมบอก... ฉันก็จะหาคำตอบเอง!"​เพนนีกลับมาที่บ้านด้วยหัวใจที่บอบช้ำแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอต่อสายตรงหาเลขาฯ ส่วนตัวของพ่อทันที "พี่ชัย... เพนนีอยากได้ประวัติย้อนหลัง 5 ปีของนักศึกษาที่ชื่ออนันดา คณะวิศวะ และ โรสิตา โดยเฉพาะข่าวอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับทั้งคู่... เอาแบบละเอียดที่สุดนะคะ"​เพียงไม่กี่วัน แฟ้มเอกสารหนาปึกก็ถูกส่งมาถึงมือเพนนี เธอเปิดอ่านมันในห้องนอนที่ปิดเงียบ มือของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นรูปพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เก่าๆ​'อุบัติเหตุรถตู้ค่ายอาสาเสียหลักตกเหว... นักศึกษาเสียชีวิต 1 ราย!'​เพนนีอ่านรายละเอียดด้วยความรู้สึกจุกที่อก ในปีนั้น อาร์ตเป็นคนขับรถตู้พาน้องๆ ไปทำค่าย แต่เกิดฝนตกหนักและถนนลื่น รถเสียหลักหล่นลงข้างทาง อาร์ตและโรสรอดชีวิตมาได้... แต่เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่ชื่อ วิน ที่เป็นพี่ชายของโรส และเป็นเพื่อนที่อาร์ตรักมากที่สุด กลับเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น​นั่นคือเหตุผลที่อาร์ตมักจะฝันร้าย... และนั่นคือเหตุผลที่เขาดูแลโรสเหมือนเป็นชีวิตของเขาเอง เพราะเขาแบกรับความรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ชายของโรสต้องจากไป​"ที่แท้... นายก็แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแ
Read more
นางร้ายเปิดหน้าชก
เพนนีเหลือบไปเห็นโรสที่ยืนหน้าซีดอยู่ไกลๆ เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่นางเอกไม่มีวันทำ นั่นคือการ "บีบให้ทุกคนพูดความจริง"​"โรส! มานี่สิ" เพนนีตะโกนเรียกเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง​โรสค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางกังวล "คุณเพนนี... อาร์ต มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?"​"โรส ไม่ต้องฟังที่ยัยนี่พูดนะ กลับไปก่อน" อาร์ตพยายามจะกันโรสออกไป แต่เพนนีคว้าแขนเขาไว้แน่น​"ไม่! ต้องคุยกันให้รู้เรื่องวันนี้แหละ!" เพนนีจ้องหน้าโรส "โรส... เธอรักอาร์ตเพราะเขาดูแลเธอดี หรือเธอรักเขาเพราะเขาเป็นตัวแทนของพี่ชายเธอที่จากไปกันแน่? แล้วอาร์ต... นายอยู่กับโรสเพราะรักเขา หรือเพราะนายอยากชดใช้กรรมที่นายคิดว่านายฆ่าพี่ชายเขา?"​"หยุดนะเพนนี! มันจะมากไปแล้ว!" อาร์ตตวาดใส่ แต่ดวงตาของเขากลับสั่นระริก​"มันไม่มากไปหรอกอาร์ต! นายดูสิ... ทุกวันที่นายอยู่กับโรส นายมีความสุขจริงๆ หรือนายแค่รู้สึกโล่งใจที่ได้ทำหน้าที่ดูแลเขา?" เพนนีหันไปหาโรส "และเธอก็เหมือนกันโรส เธอเห็นอาร์ตฝันร้ายทุกคืน เห็นเขาทรมานเพราะความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ เธอภูมิใจเหรอที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ด้วยความสงสารแบบนี้?"​โรสนิ่งเงียบไป น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม "โรส
Read more
เดทแรก
"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมขอ... เพนนีคนนี้จะขอเองค่ะ!"​เพนนีตัดสินใจว่าการรอให้อาร์ตขอนัดเดตคงต้องรอให้หุ่นยนต์ที่เขาทำเดินได้เองก่อน เธอจึงเลือกใช้วิธีลักพาตัวโดยการส่งนิกและแก๊งเพื่อนวิศวะไปหลอกล่อให้อาร์ตขึ้นรถตู้ของบ้านเธอมาที่สวนสนุกปิดพรีเมียมที่เธอจองไว้เพียงสองคน!​ณ สวนสนุก ที่เงียบสงบเพราะโดนเหมา​อาร์ตก้าวลงจากรถด้วยท่าทางงงๆ เขาเห็นเพนนียืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของม้าหมุน "นี่คุณ... เหมาสวนสนุกอีกแล้วเหรอเพนนี? ผมบอกแล้วไงว่าอย่าใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง"​"ไม่ได้ใช้เงินแก้ปัญหาค่ะ แต่ใช้เงินซื้อความส่วนตัว!" เพนนีเดินเข้าไปควงแขน "วันนี้นายห้ามพูดเรื่องเรียน ห้ามพูดเรื่องหุ่นยนต์ และห้ามพูดเรื่องอดีต... วันนี้มีแค่เพนนีกับอาร์ต โอเคไหมคะ?"​อาร์ตมองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจ แต่ที่มุมปากเขากลับแอบมียิ้มจางๆ "มาขนาดนี้แล้ว... ผมขัดใจคุณได้ด้วยเหรอ?"​ตลอดทั้งคืน เพนนีลากอาร์ตขึ้นเครื่องเล่นทุกอย่างที่เธออยากเล่น เธอร้องกรี๊ดจนแสบคอ ส่วนเขาก็ทำหน้านิ่งแต่คอยจับมือเธอไว้แน่นทุกครั้งที่เครื่องเล่นเหวี่ยงแรงๆ ความเป็นธรรมชาติของเพนนีที่ไม่ได้ปรุงแต่งว่าต้องร้ายหรือสวยตลอดเวลา ทำให้อ
Read more
วิศวะหลงถิ่น
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คณะนิเทศศาสตร์ บรรยากาศดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะเพนนีสั่งจัดซุ้มลูกโป่งโทนสีชมพูเทาไว้ที่หน้าตึก พร้อมกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนแสตนด์บายเหมือนรอนายแบบชื่อดังมาเยือน​"เพนนี... นี่แกกะจะจัดงานแต่งเลยหรือไงยะ?" เพื่อนสนิทของเพนนีถามพลางมองป้ายไวนิลขนาดใหญ่ที่เขียนว่า 'ยินดีต้อนรับอาร์ตสู่ดินแดนของเพนนี'​"น้อยไปสิยะ ฉันจะทำให้อาร์ตประทับใจจนไม่กล้ากลับไปหาข้าวผัดกระเทียมยัยโรสอีกเลย"​12:30 น. ณ หน้าคณะนิเทศศาสตร์​รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันเก่าของอาร์ตขี่เข้ามาจอด อาร์ตถอดหมวกกันน็อกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเพลียจากการปั่นงานทั้งคืน แต่ทันทีที่เขาเห็นสภาพคณะนิเทศฯ เขาก็แทบอยากจะวาร์ปกลับไปวิศวะทันที​"เพนนี... นี่มันอะไร?" อาร์ตถามเสียงหลงขณะเดินฝ่าดงกลีบกุหลาบที่รุ่นน้องเพนนีคอยโปรยให้​เพนนีเดินนวยนาดเข้ามาหาในชุดเดรสสีสดใส "ยินดีต้อนรับสู่ถิ่นของเพนนีค่ะอาร์ต นายหล่อมากเลยนะวันนี้"​"ผมยังไม่ได้ล้างหน้าเลยนะ" อาร์ตพึมพำ แต่ก็ยอมให้เพนนีควงแขนเดินเข้าไปในโรงอาหารที่เธอจองโต๊ะ VIP ไว้ให้ "คราวหลังไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ผมแค่มากินข้าว..."​"ไม่ได้ค่ะ! คนที่นี่ต้องรู้ว่านาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status