วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย

เสียงเครื่องยนต์ V12 ของรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันละเหยียบสามสิบล้าน คำรามลั่นไปทั่วลานจอดรถหน้าคณะนิเทศศาตร์ นักศึกษาแถวนั้นต่างพากันหลบวูบเพราะรู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้ไม่ชอบรอและไม่ชอบให้ใครมาขวางทางเพนนีก้าวลงจากรถในชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมที่ส่งให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางทว่าสง่างาม เส้นผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่าที่นี่คือถิ่นของตน “ยัยเพนนีมาแล้ว!” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่าน ชีวิตของเพนนีคือความสมบูรณ์แบบที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ พ่อของเธอคือสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงอิทธิพล ส่วนแม่คืออดีตนางงามที่ผันตัวมาทำธุรกิจอสังหาริมาทรัพย์ ตั้งแต่เกิดมาคำว่าไม่ได้มันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอเลย ถ้าเธออยากได้กระเป๋ารุ่นลิมิเตดเธอก็แค่ดีดนิ้ว ถ้าเธออยากได้คะแนนสอบดีๆพ่อของเธอก็แค่บริจาคห้องสมุดใหม่“เลขาเอกสารลงทะเบียนมาให้หรือยัง?” เพนนีเอ่ยถามเสียงเรียบขณะที่กอหญ้ารุ่นน้องปี1ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีรีบก้มหน้าก้มตาหลบ“เอ่อ พี่เพนนีคะ คือ” “ฉันถามก็ตอบ” เพนนีหยุดเดินแล้วถอดแว่นกันแดดราคาแพงออก เผยให้เห็นด

"นิสัยเรียบร้อยแบบนั้นน่ะเหรอที่นายชอบ? เหอะ ของปลอมทั้งนั้นแหละ" เพนนีนั่งกอดอกอยู่ในคาเฟ่หรูใกล้คณะวิศวะ นิ้วเรียวยาวเคาโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่อาร์ตปกป้งโรสมันยิ่งทำให้เธออยากจะเอาชนะมากขึ้นเป็นทวีคูณ เธอไม่ได้อยากได้แค่อาร์ตแล้วตอนนี้ แต่เธอต้องการทำให้เห็นว่าเธอนี่แหละคือตัวจริง "กอหญ้าไปสืบมาว่ายัยโรสชอบไปไหน ทำอะไร แล้ววันนี้มีกินกรรมอะไรที่คณะวิศวะบ้าง" เพนนีสั่งรุ่นน้องปี1ที่กลายมาเป็นกึ่งๆเบี้ยล่างของเธอ "วันนี้มีกิจกรรมซ่อมเพื่อน้องค่ะพี่เพนนี พวกวิศวะจะไปรวมตัวกันที่โรงรถหลังคณะเพื่อซ่อมจักรยานเก่าให้น้องๆมูลนิธิค่ะ เห็นว่าพี่โรสก็ไปช่วยทาสีด้วยนะคะ" เพนนียกยิ้มร้าย "ทาสีเหรอ? หวานเลยสิฉันจะทำให้สีที่ยัยนั่นทากลายเป็นสีที่เปื้อนหน้ายัยนั่นเอง!" ณ โรงรถหลังคณะวิศวะ บรรยากาศเต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงเคาะเหล็ก อาร์ตกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กโซ่จักรยาน โดยมีโรสนั่งยิ้มแย้มทาสีเหลืองสดใสอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของหนุ่มๆทั้งคณะ "ขอโทษนะคะ ขอกล่องสีตรงนั้นหน่อยได้ไหมคะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของเพนนีดังขึ้น เธอมาในชุดที่ดูพยายามจะลุยสุดๆ คือกางเกงยีน

เพนนีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอาร์ต ก่อนจะปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณยัยคุณหนูตัวร้าย​"มาทำไม? จะมาซ้ำเติมฉันล่ะสิ! ไปดูแลยัยโรสของนายโน่นไป๊!" เพนนีสะบัดหน้าหนี พยายามเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ​อาร์ตไม่ตอบอะไร เขาถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นไม้ไผ่ข้างๆ เธอ "โรสไปนอนแล้ว... แล้วผมก็ไม่ได้จะมาซ้ำเติม แต่จะมาบอกว่าน้ำพริกที่คุณเทลงไปน่ะ ผมล้างหม้อแล้วทำใหม่ให้เด็กๆ กินหมดแล้ว ไม่ต้องร้อง"​"นายไม่โกรธฉันเหรอ?" เพนนีหันมามองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ​"โกรธสิ..." อาร์ตเอนหลังพิงเสา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงตา "แต่ผมแปลกใจมากกว่า... คนอย่างคุณที่มีทุกอย่าง ทำไมต้องลดตัวลงมาทำเรื่องไร้สาระเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนธรรมดาๆ แบบผมด้วย?"​"ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! ฉันแค่..." เพนนีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างลืมตัว "ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงสู้ยัยนั่นไม่ได้! ฉันพยายามแทบตาย แต่นายก็มองแค่โรส นายยิ้มให้แค่โรส... ฉันมันไม่มีค่าขนาดนั้นเลยเหรออาร์ต?"​อาร์ตหันมามองเพนนี แววตาของเขาในความมืดดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด​"เพนนี..

"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมบอก... ฉันก็จะหาคำตอบเอง!"​เพนนีกลับมาที่บ้านด้วยหัวใจที่บอบช้ำแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอต่อสายตรงหาเลขาฯ ส่วนตัวของพ่อทันที "พี่ชัย... เพนนีอยากได้ประวัติย้อนหลัง 5 ปีของนักศึกษาที่ชื่ออนันดา คณะวิศวะ และ โรสิตา โดยเฉพาะข่าวอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับทั้งคู่... เอาแบบละเอียดที่สุดนะคะ"​เพียงไม่กี่วัน แฟ้มเอกสารหนาปึกก็ถูกส่งมาถึงมือเพนนี เธอเปิดอ่านมันในห้องนอนที่ปิดเงียบ มือของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นรูปพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เก่าๆ​'อุบัติเหตุรถตู้ค่ายอาสาเสียหลักตกเหว... นักศึกษาเสียชีวิต 1 ราย!'​เพนนีอ่านรายละเอียดด้วยความรู้สึกจุกที่อก ในปีนั้น อาร์ตเป็นคนขับรถตู้พาน้องๆ ไปทำค่าย แต่เกิดฝนตกหนักและถนนลื่น รถเสียหลักหล่นลงข้างทาง อาร์ตและโรสรอดชีวิตมาได้... แต่เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่ชื่อ วิน ที่เป็นพี่ชายของโรส และเป็นเพื่อนที่อาร์ตรักมากที่สุด กลับเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น​นั่นคือเหตุผลที่อาร์ตมักจะฝันร้าย... และนั่นคือเหตุผลที่เขาดูแลโรสเหมือนเป็นชีวิตของเขาเอง เพราะเขาแบกรับความรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ชายของโรสต้องจากไป​"ที่แท้... นายก็แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแ

"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมขอ... เพนนีคนนี้จะขอเองค่ะ!"​เพนนีตัดสินใจว่าการรอให้อาร์ตขอนัดเดตคงต้องรอให้หุ่นยนต์ที่เขาทำเดินได้เองก่อน เธอจึงเลือกใช้วิธีลักพาตัวโดยการส่งนิกและแก๊งเพื่อนวิศวะไปหลอกล่อให้อาร์ตขึ้นรถตู้ของบ้านเธอมาที่สวนสนุกปิดพรีเมียมที่เธอจองไว้เพียงสองคน!​ณ สวนสนุก ที่เงียบสงบเพราะโดนเหมา​อาร์ตก้าวลงจากรถด้วยท่าทางงงๆ เขาเห็นเพนนียืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของม้าหมุน "นี่คุณ... เหมาสวนสนุกอีกแล้วเหรอเพนนี? ผมบอกแล้วไงว่าอย่าใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง"​"ไม่ได้ใช้เงินแก้ปัญหาค่ะ แต่ใช้เงินซื้อความส่วนตัว!" เพนนีเดินเข้าไปควงแขน "วันนี้นายห้ามพูดเรื่องเรียน ห้ามพูดเรื่องหุ่นยนต์ และห้ามพูดเรื่องอดีต... วันนี้มีแค่เพนนีกับอาร์ต โอเคไหมคะ?"​อาร์ตมองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจ แต่ที่มุมปากเขากลับแอบมียิ้มจางๆ "มาขนาดนี้แล้ว... ผมขัดใจคุณได้ด้วยเหรอ?"​ตลอดทั้งคืน เพนนีลากอาร์ตขึ้นเครื่องเล่นทุกอย่างที่เธออยากเล่น เธอร้องกรี๊ดจนแสบคอ ส่วนเขาก็ทำหน้านิ่งแต่คอยจับมือเธอไว้แน่นทุกครั้งที่เครื่องเล่นเหวี่ยงแรงๆ ความเป็นธรรมชาติของเพนนีที่ไม่ได้ปรุงแต่งว่าต้องร้ายหรือสวยตลอดเวลา ทำให้อ