วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย

วิศวะหน้านิ่งกับยัยคุณหนูตัวร้าย

last updateLast Updated : 2026-03-17
By:  ลลินรดาOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
30Chapters
208views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

เมื่อนางร้ายเบอร์หนึ่งของมหาวิทยาลัยอย่าง เพนนี ลูกสาวนักการเมืองผู้ทรงอิทธิพลถูกหยามเกียรติด้วยการโดนเมินจากผู้ชายที่ดูธรรมดาที่สุดในคณะวิศวะอย่าง อาร์ต ปฏิบัติการตามตื้อฉบับยัยตัวร้ายจึงเริ่มขึ้น เธอทำทุกทางเพื่อจะชนะใจเขา แต่ยิ่งเข้าใกล้เธอกลับยิ่งพบว่ากำแพงที่เขาสร้างไว้นั้นไม่ได้มีไว้กันคนนิ่งเฉย แต่มันมีไว้เพื่อป้องกันคนในใจที่เป็นเพื่อนสนิทของเขาเพียงคนเดียว ในเกมที่เพนนีตั้งใจว่าจะเป็นคนคุม เธอกลับตกหลุมรักความแปลกของเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น ความร้ายที่เธอเคยใช้เอาชนะคนทั้งโลกกลับใช้ไม่ได้ผลกับผู้ชายที่รักเพื่อนสนิทตัวเองสุดหัวใจ “นายชอบคนเรียบร้อยงั้นเหรอ? ได้! ฉันจะเลิกร้ายเพื่อให้นายมองแค่ฉัน แต่จำไว้นะอาร์ต ถ้าฉันไม่ได้นายผู้หญิงคนไหนก็อย่าหวังจะได้!”

View More

Chapter 1

ยินดีที่ได้รู้จัก เพนนีเองค่า

Ivy stepped off the bus in Cayton, a small town that was far away from the hustle and bustle of Charleston, the place she had called home for the past few years. She felt a strange sense of peace wash over her as she looked around at the quiet streets, the trees dancing in the breeze and the familiar faces of the locals who were already familiar with her story.

She had left Charleston behind to start fresh. She had said goodbye to her family, her friends and her job, but most of all, her relationship with Jason. The breakup had been hard, she had loved him so much, but she knew it was for the best. 

Ivy remembered everything like it was yesterday. She remembered as she stepped off the elevator, her heart pounding with excitement. She had a few surprises in store for Jason's birthday. She was looking forward to seeing the look on his face when she showed him what she had brought. 

A playstation game, a new sneaker and the dream car he had always wanted.

Ivy remembered saving for two years plus adding her side hustles again to get these gifts for him.

Ivy could recall as she took a deep breath and opened the door to Jason's apartment. She expected to find him in the living room, but instead she found him stark naked on the couch with another girl. Ivy felt like she had been punched in the gut. 

She wanted to turn around and run away, but her feet felt like they were glued to the floor. She couldn't believe what she was seeing. 

A blonde girl had her arms around Jason, and they were both laughing. Ivy felt like she had been betrayed. Tears welled up in her eyes and she couldn't speak. She just stood there, frozen in shock. 

Jason must have noticed her standing there because he jumped off the couch, pushed the blonde girl aside and tried to cover himself up with a blanket. 

Ivy felt upset as she remembered something she didn't notice before. 

As she thought about it, she squinted her eyes.

Jason wasn't wearing a condom when he jumped off the couch. He must have been having unprotected sex with the blonde girl.

Wow.

He must have been having unprotected sex with other girls too.

Her heart sank. She needed to go check herself. What if that bastard contacted some STDs and her with them?

She felt the hair on the back of her neck stand up.

She remembered him stumbling over his words, trying to explain the situation. 

"Ivy, I can explain," he said. 

But Ivy couldn't listen. She felt too hurt and betrayed. She turned around and ran out of the apartment, tears streaming. Such a poignant moment to recall. 

She needed to distance herself from the pain and sadness, and Cayton was the perfect place to do that.

Ivy took a deep breath, smiled, and started walking towards the inn, ready to begin her new life.

The sun was setting as Ivy made her way down the cobblestone path that led to the small, but quaint inn. As she stepped up to the porch, she noticed an old rocking chair that was swaying back and forth in the warm breeze. She smiled to herself, it felt like this was where she was meant to be.

Ivy opened the door and felt a cool breeze touch her skin. It felt like she was home.

Ivy stepped into her new home, taking in the sights and the smells of the house. She had been longing for a place of her own for a long time, and now that she had it, she was determined to make it her own. She turned to her boxes piled up in the corner of the living room, ready to start unpacking and making the space her own.

She began with the kitchen, carrying boxes inside and setting them down on the counter. She opened them one by one, carefully removing each item and placing it in its designated spot. She unpacked plates, silverware, and mugs, taking time to admire each item before putting it away. After a few hours, the kitchen was finished and Ivy moved onto the living room. 

She arranged the furniture, hung artwork, and placed trinkets around the room. She had brought a few boxes of books with her, so she lined the shelves with her favorite novels and memoirs. As she hung pictures and decorations, she imagined the memories and moments she would make in this new home. 

When she was finished, Ivy stepped back to take in the transformation. She had created a place that was warm, inviting, and most importantly, her own.

It was time for lunch. She needed to make a meal.  

Ivy was in the kitchen, hastily throwing together a quick meal. She opened a can of tuna, added some mayonnaise and diced onions and peppers, then grabbed a few crackers from the pantry. She stirred it all together and grabbed a plate from the cupboard. 

Just as she was about to take her first bite, Ivy heard a knock at the door. She sighed and set down her plate, wondering who it could be. She wiped her hands on her apron and went to answer the door. 

When she opened it, she was surprised to see someone at the door. "Oh, hello there," she said with a smile. "What brings you here?" 

The stranger smiled back. "I live next door and I thought I'd stop by and say hello. I'm your neighbor, my name is Rafe. I came to introduce myself. Are you busy? I could help of you'd like or I could come back another time if you'd like." 

Ivy waved her hand. "No, no, it's fine. Please come in." She stepped aside to let the stranger inside. "I was just making myself a quick lunch. Would you like to join me?" 

The stranger hesitated for a moment, but then nodded. "That would be lovely, thank you." 

Ivy smiled and led him nto the kitchen. "Have a seat. I'll just finish up what I was doing." 

Rafe, the stranger took a seat at the table, and Ivy went back to her meal. She quickly finished her lunch and served Rafe a plate, and then, the two of them sat to exchange pleasantries. 

Rafe smiled at the new neighbor seated beside him. He'd heard about her moving in yesterday, so he'd decided to come out to welcome her to the neighborhood. "Thank you for the meal. It's an honor to meet you once again" he said, extending his hand. "I'm Rafe. I live right across the street. I heard you moved in yesterday and wanted to come and say welcome. I didn't know you'd be so kind enough to hand me a meal. Thank you" 

Ivy smiled, taking his hand and shaking it. "Thank you! That's really nice of you. I'm Ivy. I'm still getting settled in, but it's great to meet you." 

Rafe nodded. "Well, if there's anything I can do to help you out, just let me know." He adjusted the baseball cap on his head, the sun making its way higher in the sky. "We might be neighbors, but we can be friends too." 

Ivy's smile widened. "I'd like that."

When they finished, Ivy thanked returned to the kitchen to clean up. 

As she washed the dishes, Ivy thought about how nice it was to share a meal with a neighbor. The incident played out quite well in her head. She smiled to herself, feeling content with the day.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
30 Chapters
ยินดีที่ได้รู้จัก เพนนีเองค่า
เสียงเครื่องยนต์ V12 ของรถสปอร์ตสีแดงเพลิงคันละเหยียบสามสิบล้าน คำรามลั่นไปทั่วลานจอดรถหน้าคณะนิเทศศาตร์ นักศึกษาแถวนั้นต่างพากันหลบวูบเพราะรู้ดีว่าเจ้าของรถคันนี้ไม่ชอบรอและไม่ชอบให้ใครมาขวางทางเพนนีก้าวลงจากรถในชุดเดรสรัดรูปแบรนด์เนมที่ส่งให้รูปร่างของเธอดูเพรียวบางทว่าสง่างาม เส้นผมสีน้ำตาลเข้มดัดลอนสลวยรับกับใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างประณีต ดวงตาเฉี่ยวคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสายตาที่บอกเป็นนัยว่าที่นี่คือถิ่นของตน “ยัยเพนนีมาแล้ว!” เสียงซุบซิบดังขึ้นทันทีที่เธอเดินผ่าน ชีวิตของเพนนีคือความสมบูรณ์แบบที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้ พ่อของเธอคือสมาชิกรัฐสภาผู้ทรงอิทธิพล ส่วนแม่คืออดีตนางงามที่ผันตัวมาทำธุรกิจอสังหาริมาทรัพย์ ตั้งแต่เกิดมาคำว่าไม่ได้มันไม่เคยมีอยู่ในพจนานุกรมของเธอเลย ถ้าเธออยากได้กระเป๋ารุ่นลิมิเตดเธอก็แค่ดีดนิ้ว ถ้าเธออยากได้คะแนนสอบดีๆพ่อของเธอก็แค่บริจาคห้องสมุดใหม่“เลขาเอกสารลงทะเบียนมาให้หรือยัง?” เพนนีเอ่ยถามเสียงเรียบขณะที่กอหญ้ารุ่นน้องปี1ที่บังเอิญเดินผ่านมาพอดีรีบก้มหน้าก้มตาหลบ“เอ่อ พี่เพนนีคะ คือ” “ฉันถามก็ตอบ” เพนนีหยุดเดินแล้วถอดแว่นกันแดดราคาแพงออก เผยให้เห็นด
Read more
ปฏิบัติการบุกเกียร์
หลังจากโดนเมินกลางอากาศ เพนนีกลับมาที่คอนโดหรูพร้อมกับอารมณ์ที่เดือดปุดๆ เธอโยนกระเป๋าแบรนด์เนมลงบนโซฟาก่อนจะหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาสั่งการลูกน้องทันที"ไปสืบมาผู้ชายที่ฉันเจอหน้าคณะวิศวะเป็นใคร คนที่ชอบทำหน้าเหมือนคนง่วงนอนตลอดเวลานั่นน่ะ เป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน มีแฟนหรือยัง อ้อ แล้วสืบด้วยว่าไอติมร้านไหนที่เขามักจะไปกิน" ไม่ถึงสองชั่วโมงข้อมูลทุกอย่างก็ถูกส่งเข้ามาในเครื่องของเพนนี เธอแสยะยิ้มเมื่อเห็นรูปโปรไฟล์ในระบบนักศึกษาของผู้ชายที่กล้าปฏิเสธเธอ 'อาร์ต อนันดางั้นเหรอ หน้าตาก็ดีหรอกนะแต่นิสัยเสียชะมัด' เช้าวันต่อมา ณ คณะวิศวกรรมศาสตรเสียงฝีเท้าจากรองเท้าสูงสีแดงดังกระทบพื้นคอนกรีตของลานเกียร์ เพนนีเดินมาพร้อมกับบอดี้การ์ดสองคนที่ถือถึงขนมและกาแฟราคาแพงมาเต็็็มสองมือ เธอจงใจใส่แว่นกันแดดสีชาและเดินเชิดหน้าผ่านดงหนุ่มวิศวะที่พากันนิ่งอึ้งจนลืมเคี้ยวข้าว"นั่นใครน่ะ? นางฟ้าหลงมาถิ่นเกียร์เหรอวะ?" เสียงหนุ่มๆในคณะซุบซิบกัน"นางฟ้าที่ไหนล่ะนั่นน่ะ เพนนี นิเทศฯ ยัยคุณหนูตัวร้ายที่เขาว่ากันว่าใครขวางทางจะต้องจบไม่สวยไงล่ะ!" เพนนีไม่สนใจเสียงรอบข้าง เธอเดินตรงไปยังกลุ่มนักศึกษาปี3ที่นั
Read more
กระชากหน้ากากยัยกุหลาบ
"นิสัยเรียบร้อยแบบนั้นน่ะเหรอที่นายชอบ? เหอะ ของปลอมทั้งนั้นแหละ" เพนนีนั่งกอดอกอยู่ในคาเฟ่หรูใกล้คณะวิศวะ นิ้วเรียวยาวเคาโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใช้ความคิดในหัวของเธอตอนนี้มีแต่ภาพที่อาร์ตปกป้งโรสมันยิ่งทำให้เธออยากจะเอาชนะมากขึ้นเป็นทวีคูณ เธอไม่ได้อยากได้แค่อาร์ตแล้วตอนนี้ แต่เธอต้องการทำให้เห็นว่าเธอนี่แหละคือตัวจริง "กอหญ้าไปสืบมาว่ายัยโรสชอบไปไหน ทำอะไร แล้ววันนี้มีกินกรรมอะไรที่คณะวิศวะบ้าง" เพนนีสั่งรุ่นน้องปี1ที่กลายมาเป็นกึ่งๆเบี้ยล่างของเธอ "วันนี้มีกิจกรรมซ่อมเพื่อน้องค่ะพี่เพนนี พวกวิศวะจะไปรวมตัวกันที่โรงรถหลังคณะเพื่อซ่อมจักรยานเก่าให้น้องๆมูลนิธิค่ะ เห็นว่าพี่โรสก็ไปช่วยทาสีด้วยนะคะ" เพนนียกยิ้มร้าย "ทาสีเหรอ? หวานเลยสิฉันจะทำให้สีที่ยัยนั่นทากลายเป็นสีที่เปื้อนหน้ายัยนั่นเอง!" ณ โรงรถหลังคณะวิศวะ บรรยากาศเต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงเคาะเหล็ก อาร์ตกำลังก้มหน้าก้มตาเช็กโซ่จักรยาน โดยมีโรสนั่งยิ้มแย้มทาสีเหลืองสดใสอยู่ข้างๆ ท่ามกลางสายตาเอ็นดูของหนุ่มๆทั้งคณะ "ขอโทษนะคะ ขอกล่องสีตรงนั้นหน่อยได้ไหมคะ?" เสียงแหลมปรี๊ดของเพนนีดังขึ้น เธอมาในชุดที่ดูพยายามจะลุยสุดๆ คือกางเกงยีน
Read more
เพนนีขอลดตัว
หลังจากร้องไห้จนตาบวม เพนนีนั่งจ้องกระจกแล้วบอกกับตัวเอง "คนอย่างเพนนีไม่มีคำว่าแพ้ ถ้าเขาชอบคนดีนักฉันก็จะเป็นคนดีให้ดู!" วันต่อมา ณ สโมสรนักศึกษา อาร์ตกับโรสกำลังนั่งตรวจเอกสารกิจกรรมค่ายอาสาอยู่ที่โต๊ะยาว เพนนีเดินเข้ามาคราวนี้เธอไม่ได้ใส่ส้นสูงแหลมปรี๊ดหรือถือกระเป๋าหรูราคาแพง แต่เธอมาในชุดนักศึกษาสีขาวสะอาดตาปล่อยผมตรงเป็นธรรมชาติและถือกล่องข้าวทำมือมาด้วย "อาร์ต โรส" เพนนีเรียกเสียงแผ่ว พลางก้มหน้าดูสำนึกผิด อาร์ตเงยหน้าขมวดคิ้ว "คุณมาทำอะไรอีก?" "เพนนี... คือเพนนีจะมาขอโทษเรื่องวันก่อนค่ะ" เธอฝืนเรียกชื่อตัวเองแทนคำว่าฉัน "ที่อาร์ตพูดวันนั้นมันถูกแล้ว เพนนีนิสัยไม่ดีเอง เพนนีกลับไปคิดดูแล้ว เพนนีแค่อยากจะปรับปรุงตัว" โรสที่ดีใจเป็นทุนเดิมยิ้มออกมาทันที "ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเพนนี โรสไม่ถือสาเลย" "จริงเหรอคะโรส? งั้น... ให้เพนนีช่วยงานที่นี่ได้ไหม? เพนนีอยากพิสูจน์ให้อาร์ตเห็นว่าเพนนีไม่ใช่แรงเสียดทานอีกต่อไปแล้ว" เพนนีพยายามทำตาละห้อยส่งไปให้อาร์ต เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพนนีเหมือนกำลังจับผิด แต่เธอฝึกซ้อมหน้ากระจกมาอย่างดี จึงรักษาความนิ่งไว้ได้ "งานที่นี่มันเหน
Read more
นางร้ายสายรุก
เพนนีชะงักไปครู่หนึ่ง เธอมองผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของอาร์ต ก่อนจะปัดมือเขาออกตามสัญชาตญาณยัยคุณหนูตัวร้าย​"มาทำไม? จะมาซ้ำเติมฉันล่ะสิ! ไปดูแลยัยโรสของนายโน่นไป๊!" เพนนีสะบัดหน้าหนี พยายามเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือจนเครื่องสำอางเลอะเทอะ​อาร์ตไม่ตอบอะไร เขาถือวิสาสะนั่งลงบนพื้นไม้ไผ่ข้างๆ เธอ "โรสไปนอนแล้ว... แล้วผมก็ไม่ได้จะมาซ้ำเติม แต่จะมาบอกว่าน้ำพริกที่คุณเทลงไปน่ะ ผมล้างหม้อแล้วทำใหม่ให้เด็กๆ กินหมดแล้ว ไม่ต้องร้อง"​"นายไม่โกรธฉันเหรอ?" เพนนีหันมามองเขาด้วยสายตาไม่อยากเชื่อ​"โกรธสิ..." อาร์ตเอนหลังพิงเสา มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงตา "แต่ผมแปลกใจมากกว่า... คนอย่างคุณที่มีทุกอย่าง ทำไมต้องลดตัวลงมาทำเรื่องไร้สาระเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนธรรมดาๆ แบบผมด้วย?"​"ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ! ฉันแค่..." เพนนีเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งออกมาอย่างลืมตัว "ฉันแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมฉันถึงสู้ยัยนั่นไม่ได้! ฉันพยายามแทบตาย แต่นายก็มองแค่โรส นายยิ้มให้แค่โรส... ฉันมันไม่มีค่าขนาดนั้นเลยเหรออาร์ต?"​อาร์ตหันมามองเพนนี แววตาของเขาในความมืดดูอ่อนโยนลงอย่างประหลาด​"เพนนี..
Read more
ยัยคุณหนูตะลุยครัว
"กอหญ้า! ไปซื้อตำราอาหารที่แพงที่สุดมา! แล้วก็จองคอร์สเรียนทำอาหารกับเชฟมิชลินสตาร์ให้ฉันเดี๋ยวนี้!" เพนนีแผดเสียงสั่งงานในขณะที่เธอกำลังสวมผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้ราคาแพงอยู่ในห้องครัวของคฤหาสน์​ตลอดทั้งสัปดาห์ เพนนีไม่ไปเรียนนิเทศฯ เธอคลุกตัวอยู่ในครัวจนหน้าเปื้อนแป้ง นิ้วมือที่เคยทำเล็บสวยงามกลับมีรอยพองเล็กๆ จากการโดนน้ำมันกระเด็นใส่ แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้​"อาร์ตชอบข้าวผัดกระเทียมงั้นเหรอ? ฉันจะทำข้าวผัดกระเทียมที่ใส่ทั้งทรัฟเฟิลและเนื้อริบอายชั้นยอดให้นายกินจนลืมรสชาติของยัยโรสไปเลย!"​ณ ลานเกียร์ วันศุกร์เวลาเดิม​เพนนีปรากฏตัวพร้อมกับกล่องข้าวสีชมพูสุดหรู เธอเดินตรงไปหาอาร์ตที่กำลังนั่งอ่านแบบแปลนวิศวะอยู่กับโรส คราวนี้เธอไม่โวยวาย ไม่จ้างฟู้ดทรัก แต่เธอวางกล่องข้าวลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบๆ​"ลองชิมดูสิ... ฉันทำเอง" เพนนีพูดพลางหันหน้าไปทางอื่นเพื่อหลบสายตา​อาร์ตเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ เขาเห็นรอยพลาสเตอร์ที่นิ้วชี้ของเพนนี "คุณทำเอง?"​"ก็ ก็แค่ข้าวผัดน่ะ นายจะชิมไม่ชิม?"​อาร์ตเปิดกล่องออก กลิ่นหอมของกระเทียมและทรัฟเฟิลเตะจมูกทันที เขาตักเข้าปากชิมหนึ่งคำ เพนนีนิ่งลุ้นจนลืมห
Read more
แผลที่มองไม่เห็น
"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมบอก... ฉันก็จะหาคำตอบเอง!"​เพนนีกลับมาที่บ้านด้วยหัวใจที่บอบช้ำแต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอต่อสายตรงหาเลขาฯ ส่วนตัวของพ่อทันที "พี่ชัย... เพนนีอยากได้ประวัติย้อนหลัง 5 ปีของนักศึกษาที่ชื่ออนันดา คณะวิศวะ และ โรสิตา โดยเฉพาะข่าวอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับทั้งคู่... เอาแบบละเอียดที่สุดนะคะ"​เพียงไม่กี่วัน แฟ้มเอกสารหนาปึกก็ถูกส่งมาถึงมือเพนนี เธอเปิดอ่านมันในห้องนอนที่ปิดเงียบ มือของเธอสั่นเทาเมื่อเห็นรูปพาดหัวข่าวในหนังสือพิมพ์เก่าๆ​'อุบัติเหตุรถตู้ค่ายอาสาเสียหลักตกเหว... นักศึกษาเสียชีวิต 1 ราย!'​เพนนีอ่านรายละเอียดด้วยความรู้สึกจุกที่อก ในปีนั้น อาร์ตเป็นคนขับรถตู้พาน้องๆ ไปทำค่าย แต่เกิดฝนตกหนักและถนนลื่น รถเสียหลักหล่นลงข้างทาง อาร์ตและโรสรอดชีวิตมาได้... แต่เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มที่ชื่อ วิน ที่เป็นพี่ชายของโรส และเป็นเพื่อนที่อาร์ตรักมากที่สุด กลับเสียชีวิตในเหตุการณ์นั้น​นั่นคือเหตุผลที่อาร์ตมักจะฝันร้าย... และนั่นคือเหตุผลที่เขาดูแลโรสเหมือนเป็นชีวิตของเขาเอง เพราะเขาแบกรับความรู้สึกผิดที่ทำให้พี่ชายของโรสต้องจากไป​"ที่แท้... นายก็แบกโลกทั้งใบไว้คนเดียวแ
Read more
นางร้ายเปิดหน้าชก
เพนนีเหลือบไปเห็นโรสที่ยืนหน้าซีดอยู่ไกลๆ เธอจึงตัดสินใจทำในสิ่งที่นางเอกไม่มีวันทำ นั่นคือการ "บีบให้ทุกคนพูดความจริง"​"โรส! มานี่สิ" เพนนีตะโกนเรียกเสียงดังจนคนรอบข้างหันมามอง​โรสค่อยๆ เดินเข้ามาด้วยท่าทางกังวล "คุณเพนนี... อาร์ต มีอะไรกันหรือเปล่าคะ?"​"โรส ไม่ต้องฟังที่ยัยนี่พูดนะ กลับไปก่อน" อาร์ตพยายามจะกันโรสออกไป แต่เพนนีคว้าแขนเขาไว้แน่น​"ไม่! ต้องคุยกันให้รู้เรื่องวันนี้แหละ!" เพนนีจ้องหน้าโรส "โรส... เธอรักอาร์ตเพราะเขาดูแลเธอดี หรือเธอรักเขาเพราะเขาเป็นตัวแทนของพี่ชายเธอที่จากไปกันแน่? แล้วอาร์ต... นายอยู่กับโรสเพราะรักเขา หรือเพราะนายอยากชดใช้กรรมที่นายคิดว่านายฆ่าพี่ชายเขา?"​"หยุดนะเพนนี! มันจะมากไปแล้ว!" อาร์ตตวาดใส่ แต่ดวงตาของเขากลับสั่นระริก​"มันไม่มากไปหรอกอาร์ต! นายดูสิ... ทุกวันที่นายอยู่กับโรส นายมีความสุขจริงๆ หรือนายแค่รู้สึกโล่งใจที่ได้ทำหน้าที่ดูแลเขา?" เพนนีหันไปหาโรส "และเธอก็เหมือนกันโรส เธอเห็นอาร์ตฝันร้ายทุกคืน เห็นเขาทรมานเพราะความผิดที่เขาไม่ได้ก่อ เธอภูมิใจเหรอที่เหนี่ยวรั้งเขาไว้ด้วยความสงสารแบบนี้?"​โรสนิ่งเงียบไป น้ำตาค่อยๆ ไหลอาบแก้ม "โรส
Read more
เดทแรก
"ในเมื่ออาร์ตไม่ยอมขอ... เพนนีคนนี้จะขอเองค่ะ!"​เพนนีตัดสินใจว่าการรอให้อาร์ตขอนัดเดตคงต้องรอให้หุ่นยนต์ที่เขาทำเดินได้เองก่อน เธอจึงเลือกใช้วิธีลักพาตัวโดยการส่งนิกและแก๊งเพื่อนวิศวะไปหลอกล่อให้อาร์ตขึ้นรถตู้ของบ้านเธอมาที่สวนสนุกปิดพรีเมียมที่เธอจองไว้เพียงสองคน!​ณ สวนสนุก ที่เงียบสงบเพราะโดนเหมา​อาร์ตก้าวลงจากรถด้วยท่าทางงงๆ เขาเห็นเพนนียืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับของม้าหมุน "นี่คุณ... เหมาสวนสนุกอีกแล้วเหรอเพนนี? ผมบอกแล้วไงว่าอย่าใช้เงินแก้ปัญหาทุกอย่าง"​"ไม่ได้ใช้เงินแก้ปัญหาค่ะ แต่ใช้เงินซื้อความส่วนตัว!" เพนนีเดินเข้าไปควงแขน "วันนี้นายห้ามพูดเรื่องเรียน ห้ามพูดเรื่องหุ่นยนต์ และห้ามพูดเรื่องอดีต... วันนี้มีแค่เพนนีกับอาร์ต โอเคไหมคะ?"​อาร์ตมองไปรอบๆ แล้วถอนหายใจ แต่ที่มุมปากเขากลับแอบมียิ้มจางๆ "มาขนาดนี้แล้ว... ผมขัดใจคุณได้ด้วยเหรอ?"​ตลอดทั้งคืน เพนนีลากอาร์ตขึ้นเครื่องเล่นทุกอย่างที่เธออยากเล่น เธอร้องกรี๊ดจนแสบคอ ส่วนเขาก็ทำหน้านิ่งแต่คอยจับมือเธอไว้แน่นทุกครั้งที่เครื่องเล่นเหวี่ยงแรงๆ ความเป็นธรรมชาติของเพนนีที่ไม่ได้ปรุงแต่งว่าต้องร้ายหรือสวยตลอดเวลา ทำให้อ
Read more
วิศวะหลงถิ่น
เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คณะนิเทศศาสตร์ บรรยากาศดูคึกคักเป็นพิเศษ เพราะเพนนีสั่งจัดซุ้มลูกโป่งโทนสีชมพูเทาไว้ที่หน้าตึก พร้อมกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนแสตนด์บายเหมือนรอนายแบบชื่อดังมาเยือน​"เพนนี... นี่แกกะจะจัดงานแต่งเลยหรือไงยะ?" เพื่อนสนิทของเพนนีถามพลางมองป้ายไวนิลขนาดใหญ่ที่เขียนว่า 'ยินดีต้อนรับอาร์ตสู่ดินแดนของเพนนี'​"น้อยไปสิยะ ฉันจะทำให้อาร์ตประทับใจจนไม่กล้ากลับไปหาข้าวผัดกระเทียมยัยโรสอีกเลย"​12:30 น. ณ หน้าคณะนิเทศศาสตร์​รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันเก่าของอาร์ตขี่เข้ามาจอด อาร์ตถอดหมวกกันน็อกออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ดูเพลียจากการปั่นงานทั้งคืน แต่ทันทีที่เขาเห็นสภาพคณะนิเทศฯ เขาก็แทบอยากจะวาร์ปกลับไปวิศวะทันที​"เพนนี... นี่มันอะไร?" อาร์ตถามเสียงหลงขณะเดินฝ่าดงกลีบกุหลาบที่รุ่นน้องเพนนีคอยโปรยให้​เพนนีเดินนวยนาดเข้ามาหาในชุดเดรสสีสดใส "ยินดีต้อนรับสู่ถิ่นของเพนนีค่ะอาร์ต นายหล่อมากเลยนะวันนี้"​"ผมยังไม่ได้ล้างหน้าเลยนะ" อาร์ตพึมพำ แต่ก็ยอมให้เพนนีควงแขนเดินเข้าไปในโรงอาหารที่เธอจองโต๊ะ VIP ไว้ให้ "คราวหลังไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้ ผมแค่มากินข้าว..."​"ไม่ได้ค่ะ! คนที่นี่ต้องรู้ว่านาย
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status