ตอนที่22 ห้ามคิดถึง

“นี่นายจะรัดฉันให้หายใจไม่ออกเลยหรือไง” พิมแพรทองหน้าเหยเก ด้วยลงนอนบนเตียงนุ่มไม่ทันได้ที่เธอก็ถูกคนตัวโตรวบกอดเสียแน่นจนเธอขยับตัวได้ยาก

“จะไม่ตามใจผมเหรอ”

“ไม่ใช่ แค่กอดให้มันหลวมน้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอ”

เขาคลายกอดให้หลวมพอให้คนตัวเล็กได้พลิกตัวได้ “อืม แต่ผมขอกอดแบบนี้ทั้งคืนนะ พรุ่งนี้เราก็ต้องจากกันแล้ว คุณมาอยู่ที่นี่เกือบเดือนแล้วชอบที่นี่บ้างไหม”

“เป็นนายถ้าถูกจับตัวมานายจะชอบไหมล่ะ ถามแปลกๆ”

“กลับไปแล้วก็อย่าลืมคิดถึงผมบ้างล่ะ”

“เฮ้อ...ฉันจะนอนแล้ว”

“ฝันดีนะครับ”

พิมแพรทองถอนหายใจก่อนจะหลับตาลง คำถามที่เขาถามว่าจะคิดถึงที่นี่บ้างไหมมันเป็นคำถามที่ไม่น่าถามเอาเสียเลย จะว่าไปความจริงแล้วในใจลึกๆ ของเธอกลับรู้สึกใจหายแปลกๆ เหมือนกันที่จะต้องไปจากที่นี่ ทั้งที่ไม่ควรจะมีความรู้สึกนี้แม้แต่น้อย เธอต้องสลัดความรู้สึกนี้ออกไปจากหัวให้ได้ เพราะหลังจากกลับไปแล้วเธอจะตั้งใจลืมเรื่องราวที่นี่ให้หมดสิ้น

ช่วงสายของวันเท้าของพิมแพรทองก็เหยียบขึ้นฝั่งอีกครั้ง ที่ท่าเรือตอนนี้ครึกครื้นไปด้วยผู้คน เธอยิ้มออกมาด้วยความใจชื้น หลังจากนี้เธอจะได้กลับบ้านเสียที หวังว่าคงไม่มีเรื่องบ้าๆ อะไรแบบนี้เกิดขึ้นกับเธอหรือใครอื่นอีกนะ

“แพร”

“หืม...”

“ระวังตัวดีๆ ล่ะ อย่าให้ใครจับตัวคุณได้อีก”

“หึ่...”  เธอค้อนคนตัวโตไปหนึ่งขวับ หากไม่ใช่เขาจะมีใครมากล้าจับตัวของเธอ

“แล้วจะแจ้งตำรวจมาจับผมไหม”

“รับปากฉันได้ไหม”

“อะไร”

“จะทำมาหากินสุจริต ถ้านายรับปากฉันก็จะรับปากว่าจะไม่แจ้งความ” เธอครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่ทั้งคืน แม้นเขาจะได้ชื่อว่าเป็นโจร และคำว่าโจรคงหาคำว่าสัจจะได้ยาก ทว่าระยะเวลาที่เธอได้อยู่กับเขาก็พอจะรู้ว่าคนอย่างรณภพเมื่อพูดอะไรแล้วไม่เคยผิดคำพูด หากเขารับปากเธอได้ เธอก็จะเชื่อใจเขาได้เช่นกัน

รณภพเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า “ครับ ผมจะทำมาหากินสุจริตครับคุณเมีย”

“นี่...” จะจากกันอยู่แล้วเขาก็ยังกวนประสาทให้เธออารมณ์เสียอยู่ได้

“ผมไปแล้วนะ” เอ่ยจบรณภพก็หันหลังลงเรือของเขาไป

“จากกันแล้วก็อย่าได้เจอกันอีกเลยนะ” เธอพึมพำพร้อมสาวเท้ายาวเดินหน้าต่อโดยที่ไม่คิดจะกลับไปมองข้างหลังเหมือนกัน

พิมแพรทองกลับมาถึงบ้านก็หน้าระรื่นเพราะรู้จากคนเป็นแม่ว่าตอนนี้เธอไม่ต้องหมั้นกับปฐวีแล้ว เพราะอีกไม่นานปฐวีก็ต้องแต่งงานกับไหมพราวงาม เหมือนตอนนี้ได้ยกภูเขาออกจากอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่คนที่บ้านไม่สงสัยกับการหายไปของเธอ อีกทั้งยังไม่ต้องลำบากใจพูดกับผู้ใหญ่เรื่องปฏิเสธการหมั้นอีก

“เค้าคิดถึงตัวจังเลย ไปเที่ยวที่ไหนมาบ้างเหรอ” ไหมพราวงามเข้ามาสวมกอดเธอแน่นหลังจากลงจากรถมาได้ไม่กี่ก้าว

“ไปพักผ่อนที่ทะเลน่ะ อ่อ คุณแม่โทรมาบอกเค้าแล้วล่ะว่าตัวจะต้องแต่งงานกับพี่วี”

“รู้เรื่องหมดแล้วเหรอ”

“อืม โคตรดีใจอะบอกตรงๆ ไม่รู้มาก่อนเลยนะเนี่ยว่าพี่วีแอบรักตัวอะ แล้วตัวล่ะคิดยังไงกับพี่วี”

ไหมพราวงามรีบลากพิมแพรทองเข้าไปคุยกันในห้อง เพราะเธอไม่อยากพูดเรื่องนี้นอกบ้าน

นั่งลงที่โซฟากันได้ไหมพรางงามก็ไม่คิดจะปิดบังความในใจของตัวเอง ทว่าก็เอ่ยออกมาด้วยอาการเขินอายเล็กน้อย “เค้าก็รักพี่วีมานานเหมือนกัน”

“แล้วทำไมไม่เคยพูด” พิมแพรทองตกใจกับเรื่องที่รับฟังพอสมควร เพราะแม่ของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องนี้

“ก็เค้ารู้อยู่แก่ใจว่าพี่วีจะเป็นคู่หมั้นของตัวใครจะกล้าพูดเล่า”

“เฮ้อ แต่สุดท้ายพี่วีกับตัวก็ลงเอยกันได้ แบบไฟแล่บด้วย”

“อย่าพูดแบบนี้สิ เค้าเขิน อืม จริงสิ ไปคุยงานยังไงให้ทางนั้นชมเปราะไม่ขาดปากเลย”

“เหรอ” นี่ก็ยังเป็นอีกเรื่องที่เธอยังสงสัยว่ารณภพทำอย่างไรคู่ค้าของเธอถึงได้พออกพอใจนัก

“ใช่ คุณยายยิ้มหน้าบ้านเลยนะตอนได้ออเดอร์ผ้าไหมจากทางคุณณัชนิชาน่ะ”

“อ๋อ...เค้าก็พรีเซ็นต์เท่าที่ทำได้นั่นแหละ” สาวเจ้าเอ่ยขอโทษไหมพราวงามในใจ เธอไม่ได้อยากโกหก แต่ก็พูดความจริงออกมาไม่ได้เด็ดขาด

“เสียดายเนอะที่ตอนนั้นเค้าไม่ได้ไปด้วย อยากลองพรีเซ็นต์งานกับลูกค้าดูบ้าง”

“คราวหน้าเดี๋ยวก็มีโอกาส ว่าแต่ได้ดูร้านตัดชุดแต่งงานเอาไว้หรือยัง”

“ยังเลย พี่วีบอกว่าให้เค้าเป็นคนเลือก เค้าก็รอตัวมาช่วยเลือกนี่แหละ”

“เหรอ โอเค เดี๋ยวเค้าช่วยหา” พิมแพรทองค่อยหายใจหายคอได้คล่องเมื่อสามารถเปลี่ยนเรื่องคุยได้ เพราะเธอไม่อยากให้เรื่องตอนที่เธอหายไปเข้ามาหลอกหลอนในชีวิตอีก

“บ้าเอ้ย...” ไม่ว่ารณภพจะข่มตานอนยังไงเขาก็นอนไม่หลับเพราะติดที่มีคนกอดตอนนอนไปแล้ว

“คุณมันยัยแม่มด ผมต้องลืมคุณให้ได้” เขาเอ่ยอย่างหัวเสีย เพราะในใจเอาแต่คิดถึงร่างกายนุ่มนิ่มของเธอแทบบ้า ทว่าสมองก็สั่งว่าสิ่งที่ต้องทำคือเรื่องตรงกันข้ามของหัวใจ เพียงแค่ไม่ถึงเดือนเธอทำเขาปั่นป่วนได้ขนาดนี้ คำที่เขาว่าเธอเป็นแม่มดมันไม่เกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว

“ฮัดชิ้ว” พิมแพรทองจามเสียงดังขณะกำลังเช็ดผมที่กำลังเปียก เธอมองตัวเองในกระจกบานใหญ่ จากนั้นก็นั่งลงด้วยแววตาที่แอบเศร้า

“ไม่ใช่ว่านายกำลังนินทาฉันอยู่หรอกนะนายโรม” เมื่อเอ่ยชื่อนั้นเธอก็เผลอยิ้มออกมาครู่หนึ่งอย่างตกอยู่ในภวังค์

“ไม่ ไม่ได้” เธอจะยิ้มในตอนที่คิดถึงโจรคนนั้นไม่ได้

“นายทำให้ฉันสับสนเข้าใจไหม หึ่ย... ฉันต้องลืม ฉันต้องลืม” สาวเจ้านั่งบุ้ยปากไม่พอใจตัวเองที่คิดถึงในสิ่งที่ไม่ควรคิด มันจะเป็นเพียงแค่วันสองวันนี้เท่านั้น เพราะหลังจากนั้นเธอจะไม่ยอมนึกถึงเขาอีกเด็ดขาด