ตอนที่21 จะส่งกลับบ้าน

“ไม่เป็นไรค่ะ พราวชินแล้ว พราวทำผิดบ่อยค่ะ แล้ววันนี้พี่วีมาทำไมคะ”

“คุณพ่อกับคุณแม่ของพี่มาสู่ขอพราวอย่างเป็นทางการน่ะ”

“เหรอคะ คือ อันที่จริงพราวอยากให้แพรมาอยู่ด้วยตอนนี้จังเลยค่ะ”

“ทำไม พราวกลัวแพรโกรธเหรอ แต่พี่ว่าพี่กับแพรไม่ได้รักกันนะ”

“พี่วีดูออกด้วยเหรอคะ”

“ใช่ แต่พี่แค่ยังไม่ได้พูดออกมาเท่านั้น”

“แพรคงดีใจค่ะที่ไม่ได้หมั้นกับพี่วีแล้ว”

“แพรเคยบอกเหรอว่าไม่อยากหมั้นกับพี่”

“ค่ะ แต่ก็ยังไม่กล้าพูดเหมือนกัน”

“ดีแล้ว มาเดี๋ยวพี่ช่วย”

“พี่วีทำเป็นเหรอคะ”

“ไม่เป็น สอนพี่ได้ไหม”

“ได้สิคะ” ไม่ใช่เรื่องยากเลยกับการสอนคนอื่นพับดอกบัว ทว่าก็ยังชั่งใจอยู่ว่าเธอจะพูดความรู้สึกของตัวเองออกไปตอนนี้ดีไหม

ปฐวีเริ่มมุ่นคิ้วสงสัยเพราะเห็นไหมพราวงามเอาแต่จ่องเขาไม่กระพริบ “พับยังไงครับ”

“อ๋อ แบบนี้ค่ะ” เห็นทีเอาไว้พูดความในใจหลังแต่งงานก็ได้ เพราะตอนนี้รู้สึกเขินเกินกว่าจะพูดความรู้สึกที่มีต่อเขาได้

“ถ้าฉันรู้ว่าตาวีรักหนูพราวก็จะไม่เจ้ากี้เจ้าการเรื่องอยากให้ตาวีหมั้นกับหนูแพรเลย” ปานทิพย์ยืนมองลูกชายของเธอกับว่าที่ลูกสะใภ้นั่งพับดอกบัวอยู่ด้วยกันนานสองนานแล้ว เกือบไปแล้วที่เธอกับทองพญาจะทำร้ายจิตใจของคนถึงสามคน

“เฮ้อ...เรื่องหัวใจมันบังคับไม่ได้อยู่แล้ว ฉันเองก็รักยัยพราวเหมือนลูกแท้ๆ ยังไงก็ฝากเธอดูแลด้วยล่ะ”

“แน่นอนอยู่แล้ว ฉันก็เอ็นดูหนูพราวมากเหมือนกัน” จะว่าดีใจที่เห็นลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝากับคนที่รักได้ก็ดี ทว่าก็แอบเสียดายว่าหากลูกเธอทำอะไรให้มันถูกต้องเรื่องราวมันจะไปในทางที่ดีกว่านี้ เพราะตอนนี้เธอเองก็ไม่กล้าสู้หน้ามณีพรรณ ด้วยเพราะความผิดของลูกชายนั่นเอง

หลังจากเหตุการณ์วันนั้นพิมแพรทองก็ไม่เคยคิดจะพูดดีกับรณภพ สองอาทิตย์แล้วที่เธอกับเขาอยู่ด้วยกันด้วยความบึ้งตึง แม้นบางครั้งเขาจะหัวเสียเพราะเธอไม่ยอมพูดกับเขา ทว่าพิมแพรทองก็ไม่ได้คิดใส่ใจ เพราะหากเขาไม่มาพูดกับเธอก็ไม่ต้องมีเรื่องให้ขุ่นข้องหมองใจกัน ยิ่งตอนนี้ไม่มีใครมาเป็นตัวประกันให้เธอต้องทำตามที่เขาสั่งเธอก็ยิ่งไม่คิดเกรงเขาแม้แต่น้อย

“ผมอยากกินปลากะพงนึ่งมะนาว คุณช่วยทำให้หน่อยสิ” รณภพเดินมาตามคนตัวเล็กที่เดินเล่นอยู่ริมชายหาดให้กลับไปทำอาหารเย็น

เขาหวังว่าเธอจะหันกลับมาพูดอะไรกับเขาบ้าง แต่ก็มีแต่เพียงความว่างเปล่า เธอไม่คิดจะมองหน้าของเขาแม้แต่หางตา ทั้งยังเดินผ่านหน้าตรงเข้าบ้านไปหน้าตาเฉย

“เมื่อไรคุณจะพูดกับผมดีๆ” รณภพขวางหน้าหญิงสาวเอาไว้

“นายจะมาสนใจอะไรฉันล่ะ อยากกินอะไรฉันก็ทำให้แล้วไง ยังไม่พอใจอีกหรือไง”

“ทำตัวดีๆ กับผมแล้วอีกสามวันผมจะไปส่งคุณที่ฝั่ง”

“นายพูดจริงใช่ไหม” ดวงตาคู่สวยเริ่มมีประกายของความหวัง หากเขาพูดจริงเธอก็พร้อมจะทำตัวดีแล้วก็พูดดีกับเขาตั้งแต่ตอนนี้

“อยากให้มันเป็นจริงหรือล้อเล่นล่ะ”

“อยากให้เป็นจริงตอนนี้เลยล่ะ”

“ผมพูดจริง คราวนี้จะเลิกบึ้งตึงกับผมได้หรือยัง”

“อืม อยากกินอะไรนอกจากปลากะพงไหม เดี๋ยวฉันทำให้”

“อะไรก็ได้ที่คุณอยากทำ ผมกินได้หมด”

“ได้ งั้นขอไปดูในครัวก่อนละกัน”

รณภพยืนมองคนตัวเล็กที่เริ่มมีความสดใสเข้ามาในใบหน้า เขากำลังสนใจเธอมากเกินไปจริงๆ อย่างที่เอกภาพว่า

หลังจากที่เขาเข้าไปสะสางความผิดของชมจันทร์และดาหวันให้ทั้งสองพักงานไม่มีกำหนดก็ได้ปรึกษากับเอกภาพในคราวเดียวกันถึงเรื่องที่เขารู้สึกว่าเขานั้นสนใจพิมแพรทองเป็นพิเศษจนไม่กล้าที่จะเป็นตัวเองอย่างเคยเวลาที่อยู่กับเธอ

“นายหัวกำลังสนใจเธอเกินไปเข้าใจถูกแล้วครับ ผมแนะนำว่าหากอยากให้แผนทุกอย่างลุล่วงไปได้โดยดีก็ต้องรีบส่งเธอกลับไป จากนั้นก็ต้องลืมความรู้สึกที่มีต่อเธอให้ได้”

คงต้องเป็นอย่างนั้น หากเขายังใส่ใจที่จะแก้แค้นอยู่ก็อย่าให้เรื่องของความรู้สึกมาอยู่เหนือเป้าหมาย ขอแค่สามวันเท่านั้น แล้วเขาจะปล่อยเธอไป แล้วจะพยายามลืมความรู้สึกที่สนใจพิมแพรทองเป็นพิเศษไปให้ได้

“ช่วยบอกวิธีทำไข่เจียวของคุณให้ผมหน่อยได้ไหม อยากรู้ว่าทำไมมันอร่อยจัง” ไม่ว่าจะกินไข่เจียวฝีมือหญิงสาวกี่ครั้งรสชาติของมันก็เหมือนเดิมทุกครั้ง หากเธอกลับไปแล้วเขาก็อยากลองทำแบบที่เธอทำดูบ้าง

“แค่ไข่เจียวเนี่ยนะ”

“อืม ผมทำทีไรไม่เห็นจะกรอบฟูเหมือนคุณเลยสักที”

“อย่าเอาไข่ที่แช่ตู้เย็นมาทำ เอาไข่ที่อยู่ในอุณหภูมิปกติมาตีแล้วก็ใส่น้ำนิดหน่อย แล้วก็ใส่แค่ซีอิ้วขาวกับผงปรุงรสปลายช้อน เวลาทอดก็ใส่น้ำมันเยอะหน่อย ทอดไฟแรงๆ จะได้ไม่อมน้ำมัน เท่านั้นเอง”

“อืม ผมจะจำไว้”

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น” พิมแพรทองเห็นหน้าของชายหนุ่มดูเศร้าเป็นพิเศษตั้งแต่เมื่อเย็นนี้แล้ว

“เปล่า ไม่มีอะไร อืม นี่โทรศัพท์มือถือของคุณ” เขาชูโทรศัพท์มือถือราคาแพงของหญิงสาวให้เธอได้เห็นว่ามันยังอยู่กับเขา

“อ้าว ยังอยู่เหรอ ก็นายโยนลงน้ำไปแล้วนี่”

“ผมหามันกลับมาคืนคุณได้ไม่ดีเหรอ อีกอย่างไม่ต้องกลัวว่าคนที่บ้านของคุณจะสงสัยอะไร เพราะผมส่งข้อความไปบอกคนที่บ้านคุณแล้วว่าคุณขอเที่ยวหลังจากทำงานเสร็จ”

“สืบมาหมดทุกเรื่องสินะถึงได้รู้ว่าฉันมาทำงาน”

“แน่นอนสิครับ อ่อ แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องงานของคุณ ตอนนี้มันผ่านไปอย่างเรียบร้อยดี”

“นายทำอะไรของนาย”

“คุณไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าคุณกลับบ้านได้อย่างสบายใจก็พอ แล้วถ้าอยากจะเอาตำรวจมารวบพวกผมที่นี่ก็เชิญนะ แต่มาแล้วเจอรึเปล่าก็อีกเรื่องนึง”

“หึ่” พิมแพรทองดึงโทรศัพท์มือถือของเธอกลับเข้ากระเป๋ากางเกง

“ทำไมเอามาให้ฉัน ไม่กลัวฉันเรียกตำรวจมาตอนนี้เหรอ”

“เรียกได้ก็เก่งมากครับ เพราะที่นี่ไม่มีสัญญาณ”

สาวเจ้าหุบยิ้มกะทันหัน เธอคิดเอาไว้แล้วว่าโจรที่แสนเจ้าเล่ห์เจ้ากลตรงหน้าทำอะไรต้องรอบคอบเสมอ ทว่าก็สงสัยเหลือเกินว่าเขาทำอะไรกับคู่ค้าของเธอ ทว่าเธอก็ขอเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจก่อนจะดีกว่า ไม่อยากเซ้าซี้อีกฝ่ายตอนนี้ เกิดไม่พอใจแล้วไม่ส่งเธอกลับตาที่พูดเธอคงเสียใจแย่