INICIAR SESIÓNทางด้านหลังเวทีฝั่งห้องจัดเตรียมของว่าง เฟื่องฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเล็ก ใบหน้าหวานใสซีดเซียวเล็กน้อยเนื่องจากเธอต้องคอยวิ่งช่วยงานพิมแพรทองจัดแจงเสื้อผ้าและเครื่องประดับให้นางแบบตั้งแต่ช่วงบ่ายจนแทบไม่ได้หยุดพัก มือเรียวเล็กเอื้อมไปหยิบกล่องขนมคุกกี้ที่เพชรธาราเคยให้ไว้ขึ้นมาเปิดดูด้วยรอยยิ้มบางๆ พลางนึกถึงใบหน้าของหมอหนุ่มที่คอยบอกว่าให้เธอแลดูแลตัวเอง“บอกให้พัก... แต่ก็ยังแอบมาดูงานอยู่ตรงนี้คนเดียวอีกแล้วนะ”น้ำเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นจากทางประตูห้อง เฟื่องฟ้ารีบเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจแกมดีใจ เมื่อเห็นร่างสูงของหมอหนุ่มก้าวเข้ามา ทั้งในมือของเขาถือแก้วน้ำหวานสีแดงและผ้าเย็นมาด้วย“น้าเพชรงานข้างหน้าเริ่มไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ ทำไมไม่ไปนั่งล่ะคะ” เฟื่องฟ้ารีบลุกขึ้นยืน ทว่าความหน้ามืดชั่ววูบจากการเหนื่อยล้าทำให้เธอเซเล็กน้อย“ฟ้า” เพชรธารารีบก้าวเข้าไปคว้าเอวบางของหญิงสาวไว้ได้ทันท่วงที ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนเฟื่องฟ้าได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะ ใบหน้าหวานแดงด้วยความเขินอายจนต้องรีบผละตัวออกมายืนก้มหน้างุดเพ
เสียงชัตเตอร์จากกองทัพนักข่าวหลายสำนักดังก้องพร้อมกับแสงแฟลช สื่อมวลชนทุกแขนงต่างพากันมาปักหลักรอทำข่าวโปรเจกต์ยักษ์ใหญ่ที่จะนำพาภูมิปัญญาไทยไปสู่เวทีโลกหลังเวทีที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย พิมแพรทองในชุดราตรีสั้นสีครีมเรียบหรูเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยของเสื้อผ้าและคิวของเหล่านางแบบด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ใบหน้าหวานเปื้อนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเห็นความฝันของเธอและไหมพราวงามกำลังจะปรากฏต่อสายตาชาวโลก“แพรครับ ดื่มน้ำสักหน่อยนะ วิ่งวุ่นมาตั้งแต่บ่ายแล้ว” รณภพเดินเข้ามาหาแฟนสาวพร้อมแก้วน้ำเย็นๆ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสากลสีเข้มที่ขับให้มาดนักธุรกิจหนุ่มดูทรงอำนาจและหล่อเหลาจนพนักงานสาวๆ แถวนั้นแอบมองกันตาเป็นมัน เขายื่นแก้วน้ำให้พิมแพรทองพลางยกมือหนาขึ้นทัดปอยผมที่หลุดรุ่ยไปข้างใบหูเล็กอย่างทะนุถนอม“ขอบคุณค่ะพี่โรม แพรตื่นเต้นจนกินอะไรไม่ลงเลยค่ะ ไม่นึกเลยว่างานจะใหญ่โตและคนเยอะขนาดนี้” พิมแพรทองเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น“งานของแพรกับพราวทั้งที พี่ก็ต้องจัดให้ยิ่งใหญ่ที่สุดอยู่แล้วครับ” หลังจากดูแลแฟนสาวเรียบร้อยแล้ว รณภพก็รีบปล
“อืม...” ไหมพราวงามกระพริบตาตื่นช้าๆ ก่อนจะรีบเงยหน้าขึ้นมองสามีทันที“ตื่นแล้วเหรอคะ ปวดหัวไหมคะพี่วี พราวเตรียมยาไว้แล้ว ทานยาก่อนนะคะ เดี๋ยวพราวจะรีบไปทำข้าวต้มร้อนๆ มาให้ค่ะ” ไหมพราวงามรีบลุกขึ้นลนลานจัดแจงหยิบแก้วน้ำและยาให้สามีอย่างกระตือรือร้น โดยไม่ได้สนใจความเหนื่อยล้าของตัวเองเลยสักนิดปฐวีมองท่าทางวุ่นวายที่เต็มไปด้วยความหวังดีของคนตรงหน้าแล้วความรู้สึกผิดก็แล่นพล่านมาอีกรอบ ชายหนุ่มไม่รับของจากมือของเธอ ทว่าเขากลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กของเธอไว้ช้าๆ ดึงให้คนตัวเล็กขยับเข้ามานั่งลงบนเตียงกว้างข้างๆ กัน“พี่วี... มีอะไรหรือเปล่าคะ”“ขอบคุณนะ ขอบคุณที่อยู่ดูแลพี่ทั้งคืน... พี่ขอโทษด้วยนะเรื่องเมื่อคืนที่พี่ทำตัวไม่น่ารักใส่พราว”คำขอโทษและความอบอุ่นที่ส่งผ่านฝ่ามือหนา ทำให้ไหมพราวงามน้ำตาซึมด้วยความตื้นตัน เธอยิ้มกว้างจนตาหยีพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ “ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่วี พราวบอกแล้วไงคะว่าพราวเข้าใจ พี่วีเหนื่อยจากงาน พราวเป็นภรรยาพี่วี ก็ต้องดูแลพี่วีอยู่แล้วค่ะ พราวลืมเรื่องพวกนั้นไป
ปฐวีที่นั่งจ้องหน้าจอมือถืออยู่มุมห้องโถงใหญ่ในบ้าน สภาพของประธานหนุ่มเวลานี้ดูไม่ได้ เสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอก เนคไทถูกกระชากทิ้งลงบนพื้น บนโต๊ะตรงหน้ามีขวดน้ำเมาราคาแพงหมดไปแล้วและอีกขวดที่พร่องไปกว่าครึ่งตั้งอยู่ข้างกับแก้วที่มีน้ำแข็งละลายจนเจือจางดวงตาแดงก่ำจับจ้องภาพข่าวบันเทิงบนหน้าจอสื่อออนไลน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูข่าวของดารกาที่ว่อนไปทั่วว่าเธอกำลังเดทกับเบนจามิน ภาพถ่ายที่เห็นใบหน้าของดารกายิ้มร่าอย่างมีความสุขขณะที่มือหนาของเบนจามินโอบเอวเธอไว้ มันเหมือนปลายมีดแหลมคมที่กรีดแทงลงบนแผลใจของปฐวีจนยับเยิน“ไหนบอกว่ารักศักดิ์ศรี... ไหนบอกว่าจะไม่ยอมก้มหัวให้ใคร คุณย่ำยีหัวใจผมเกินไปแล้วดาว” ปฐวีกัดฟันพูดด้วยความเดือดดาลแกมสมเพชตัวเอง เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มอึกใหญ่ ทว่ารสขมของมันก็ไม่เท่าความขมขื่นในใจแม้แต่นิดเดียว เขาแต่งงานประชดเธอ เลื่อนทริปฮันนีมูนเพื่อรอเจอเธอในวันงาน แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความจริงที่ว่าดารกาเห็นเขาเป็นเพียงของตายที่ไร้ค่า และพร้อมจะก้าวข้ามไปหาผู้ชายที่รวยกว่าเสมอไหมพราวงามในชุดนอนเดินลงมาเห็นสภาพคนเป็นสามี เธอ
“แล้วยังไงต่อล่ะ” ปฐวีถามเสียงเรียบ ทว่าในใจเริ่มเกิดความระแวงในพฤติกรรมของรณภพ“คุณโรมเขาเอ่ยปากขอร้องพราวด้วยตัวเอง เขาอยากให้พราวอยู่ช่วยประสานงานและเปิดตัวการเป็นพาร์ทเนอร์ครั้งนี้ให้เสร็จเรียบร้อยก่อน เพราะพราวเป็นคนดูแลโครงสร้างแบรนด์นี้มาตั้งแต่ต้น ถ้าพราวไม่อยู่งานอาจจะติดขัดได้ คุณโรมเลยขอให้พราวเลื่อนทริปฮันนีมูนออกไปสักหน่อย... พราวเลยบอกเขาว่าจะลองมาคุยกับพี่วีดูก่อนค่ะ ถ้าพี่วีไม่สะดวกใจ พราวก็พร้อมจะไปปารีสกับพี่วีตามกำหนดเดิมนะคะ” ไหมพราวงามเอ่ยน้ำเสียงเกรงใจ เธอไม่อยากให้สามีต้องเสียความตั้งใจเรื่องทริปยุโรปปฐวีนิ่งเงียบไปชั่วครู่ เขายังคิดไม่ออกว่าจะให้คำตอบกับภรรยาตนอย่างไร“เห็นคุณโรมบอกว่า งานนี้คุณดาวจะมาร่วมเดินแบบชุดฟินนาเล่ด้วยนะคะ งานต้องออกมาดีมากแน่ๆ เลยค่ะพี่วี”ดารกาจะเดินฟินนาเล่... เธอจะปรากฏตัวต่อหน้าสื่อในฐานะคนของรณภพอย่างนั้นเหรอ เขาจะยอมปล่อยให้เธอไปอยู่ใกล้ชิดกับพี่ชายต่างแม่โดยที่เขาทำได้เพียงแค่นั่งมองตาปริบๆ จากซีกโลกอื่นได้ยังไงปฐวีสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันไปมองหน้าภรรยาแสนดีด้วยแววตาที่พยายามทำให้ดูอบอุ่นที่สุด “พราวครับ... พี่คิดดูแล้ว งา
พราวจะได้ตาสว่างและเลิกกับมันไปซะที ส่วนแก... ปฐวี ถ้าพ่อแม่แกรู้เรื่องที่แกทำ แกยังจะเป็นลูกรักคนโปรดอยู่อีกไหม รณภพคิดอย่างในใจก่อนจะยิ้มออกมาอย่างเลือดเย็นทองพญาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารด้วยความประหลาดใจ เมื่อเห็นผู้เป็นแม่เดินเข้ามาหาถึงห้องทำงานในโรงแรมโดยที่ไม่ได้โทรบอกล่วงหน้า“คุณแม่ มีอะไรด่วนหรือเปล่า ทำไมไม่โทรบอกทอง ทองจะได้ไปหาเองที่บ้าน” ทองพญารีบลุกขึ้นไปประคองคนเป็นแม่ให้นั่งลงที่โซฟารับแขก“แม่ร้อนใจน่ะ อยากคุยกับเราเร็วๆ พอดีเพิ่งออกมาจากไร่ของตาวี ก็เลยแวะมาหาเราที่นี่ก่อนจะกลับบ้าน” มณีพรรณเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังกว่าทุกครั้ง จนทองพญาเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปกติ“มีเรื่องอะไรเหรอคะ หรือว่ายัยพราวมีปัญหาอะไร”“เปล่าหรอก เรื่องยัยพราวน่ะเรียบร้อยดี แต่ที่แม่จะคุยคือเรื่องรณภพ” มณีพรรณสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย ก่อนจะเปิดเผยความจริงที่เก็บไว้ “ที่ฉันรับโรมเข้ามาเป็นหุ้นส่วน ไม่ใช่แค่เพราะแม่เห็นว่าเขาเก่งอย่างเดียว... แต่รับเขาเพราะเขาเป็นลูกชายของศาสตรา”“อะไรนะคะ” แม้ทองพญาจะเคยรู้ระคายหูมาจากปานทิพย์บ้างว่าศาสตราเคยมีครอบครัวและมีลูกชายมาก่อนที่มาใช้ชีวิตกับปานทิพย์ แต่เธอก็ไ
ทางด้านไหมพราวงามที่ช่วงนี้จำต้องละจากงานบริหารเพื่อมาเตรียมตัวเป็นเจ้าสาวอย่างเต็มที่ หัวใจของพองโตทุกครั้งที่มองไปยังหุ่นลองชุดกลางห้องนอน ชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่ถูกออกแบบมาให้ดูราวกับเจ้าหญิงในเทพนิยายเสร็จสมบูรณ์แล้ว งานปักที่ละเอียดละออสะท้อนล้อแสงไฟอย่างงดงาม และที่พิเศษที่สุดคือชุดอีกหนึ
พิมแพรทองหายไปจัดการธุระส่วนตัวในห้องน้ำครู่ใหญ่ เมื่อออกมาเธอก็พบว่ารณภพอยู่ในชุดนอนและนั่งรอบนเตียงกว้างเรียบร้อยแล้ว“ไปอาบน้ำมาตอนไหนคะ”“ห้องน้ำข้างนอกไง แพรอาบพี่ก็อาบ หรือจะให้พี่อาบให้ดูอีกรอบก็ได้นะ”“กวนประสาทแพรอีกแล้วนะคะ”คนตัวโตได้แต่ยิ้มยียวนหญิงสาวกลับ พร้อมตบมือไปที่เตียงให้เธอเข้า
พิมแพรทองยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรองประธานหนุ่ม ใบหน้าสวยเรียบเฉยไร้อารมณ์แม้ในอกจะอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้องก็ตาม“สวัสดีค่ะ ท่านรอง”คำเรียกขานที่แสนเป็นทางการทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสารทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“ทำไมถึงเรียกพี่ห่างเหินแบบนั้นล่ะครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่
พิมแพรทองค่อยๆ ขยับเปลือกตาเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังนอนทับอยู่บนอะไรสักอย่างที่ค่อนข้างอุ่น เธอลืมตาขึ้นมาได้ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นหน้าเหยเกและรีบขยับห่างออกมาจากสิ่งนั้นที่เรียกว่าอกของรณภพ เมื่อคืนจำได้ว่าเธอแต่นอนจับชายเสื้อของเขา ไม่รู้เลยว่าไปกอดซบอยู่บนอกของเขาตั้งแต่เมื่อไรรณภพรีบรั้งคนตัวเล็กเ





![เจ้าสาวแวมไพร์ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

