คุณนายกับสามลุงชาวเล

คุ-ณ-น-า-ย

กับสามลุงชาวเล

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน

กาสะลองทองคำ

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารสารัตถะอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว*

ประจวบคีรีขันธ์ พุทธศักราช 2567

ตอนใกล้ค่ำ ที่ตำบลแห่งหนึ่ง ในบ้านเดี่ยวสองชั้นหลังใหญ่โอบล้อมไว้ด้วยรั้วอิฐสีน้ำตาล ตั้งอยู่บนที่ดินกว้างขวางกว่าสองไร่อยู่ในอำเภอปราณบุรี

“นนท์จ๊ะ… เรือเป็นไงบ้าง ต้องใช้เวลาซ่อมอีกนานไหมลูก”

‘บังอร’ หญิงม่ายวัยสี่สิบปีหรือที่ผู้คนย่านนี้รู้จักกันดีในนามว่า ‘คุณนายบังอร’ ผู้เป็นเจ้าของร้านขายของชำร้านใหญ่หน้าปากซอย เอ่ยถามกับ ‘นนท์’ ซึ่งเป็นลูกชายของหล่อน มีอาชีพทำประมง

อาชีพนี้ทำสืบทอดต่อๆ กันมาจาก ‘ลุงเวทย์’ ผู้เป็นสามีของหล่อนและเป็นบิดาแท้ๆ ของนนท์

ลุงเวทย์เสียชีวิตไปนานหลายปีแล้ว ด้วยโรคตับ แกเป็นอดีตนายทหารเก่ายศนายพัน

นี่คือที่มาซึ่งทำให้ภรรยาพลอยได้ตำแหน่งคุณนายไปด้วย และผู้คนก็เรียกขานว่า ‘คุณนาย’ ติดปากจนถึงทุกวันนี้

พื้นเพลุงของเวทย์เป็นลูกคนมีอันจะกินเพราะบรรพบุรุษเป็นคนหัวหิน ทำอาชีพเรือประมงและขายอาหารทะเลมานานหลายปี  

ข้อเสียของลุงเวทย์คือชอบดื่มเหล้า แต่ใจกว้าง มีน้ำใจและมีนิสัยชอบสมาคมสังสรรค์กับเพื่อนๆ ทหารที่สโมสร

สุดท้ายลุงเวทย์ก็ป่วยหนักเพราะติดสุราเรื้อรังมานาน ทิ้งบ้านหลังใหญ่และทรัพย์สมบัติมากมายไว้ให้คุณนายบังอร ซึ่งตอนนี้ได้กลายเป็นแม่หม้ายเนื้อหอมไปในที่สุด

ทุกวันนี้คุณนายบังอรเป็นที่หมายมองของหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่มากมายที่มักจะแอบมาส่งขนมจีบให้หล่อนบ่อยๆ  

โดยเฉพาะบรรดาพ่อหม้ายที่หวังจะเคลมหล่อนเพราะรู้ว่ากำลังอ้างว้างเป็นธรรมดาเมื่อตกพุ่มม่าย

แต่ทุกวันนี้คุณนายบังอรก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะแต่งงานใหม่

“ยังซ่อมไม่เสร็จเลยครับแม่… ช่างที่ทำอยู่ไม่เก่ง เดี๋ยวผมจะเปลี่ยนช่างครับ… ”

นนท์ตอบคำถามของแม่บอกถึงสาเหตุที่ใช้เวลาซ่อมเรือหลายวัน

“แล้วจะให้ช่างที่ไหนซ่อมจ๊ะ… ”

คุณนายบังอรถามด้วยความห่วงใย แต่ก็ไม่ได้แสดงความกังวลอะไรมาก เพราะว่าตอนนี้ลูกชายก็อายุยี่สิบปีแล้ว นนท์มีประสบการณ์เรื่องเรือประมงมาไม่น้อยเพราะใช้ชีวิตคลุกคลีเป็นลูกชาวเลมาตั้งแต่เด็ก สมกับเป็นลูกทะเลโดยกำเนิด

“มีช่างคนนึงเก่งมากครับ อยู่ในหัวหิน แกชื่อลุงเพชรครับแม่… เดี๋ยวผมจะให้แกมาลงเครื่องใหม่”

นนท์ตอบคำถามของมารดา คำว่า ‘ลุงเพชร’ สะดุดหูของคุณนายบังอรเข้าอย่างจัง

ชื่อนี้ยังฝังใจหล่อนมิรู้ลืม

“ลุงเพชร… เอ่อ… ใช่คนที่เคยเป็นเพื่อนเก่าของพ่อแกหรือเปล่า… ”

         คุณนายบังอรจำได้…

ว่าสามีของหล่อนเคยมีเพื่อนคนหนึ่งชื่อลุงเพชร เป็นช่างซ่อมเครื่องยนต์ และเป็นผู้ชายที่สามีของหล่อนเคยเอ่ยถึงบ่อยๆ เมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่และถูกชักนำเข้ามาในชีวิตของหล่อน

“ใช่ครับแม่… ลุงเพชรคนนั้นแหละน่าจะคนเดียวกัน แม่ความจำดีนะครับรู้จักลุงเพชรหรือครับ”

นนท์ตอบแล้วถามต่อด้วยความสงสัย…

“เอ่อ… ก็ไม่เชิงว่ารู้จัก… ”

         คุณนายบังอรตอบในใจ…

         คิดว่าลุงเพชรคนนี้ต้องเป็นผู้ชายคนเดียวกับที่สามีของหล่อนเคยพูดถึงบ่อยๆ และหล่อนเคยเจอในคืนนั้นเมื่อสองปีก่อน 

“เอ่อ แล้วที่ว่าจะลงเครื่องใหม่… ยังไง”

หัวคิ้วของคุณนายบังอรชิดเข้าหากัน…

หล่อนรีบเปลี่ยนเรื่องจากลุงเพชร ดูเหมือนว่าไม่อยากให้ลูกชายของตนซักไซ้มากไปกว่านี้ ความหลังที่เคยมีกับลุงเพชรเป็นเรื่องที่หล่อนไม่ควรจะพูดถึง

“อ๋อ… จะใช้เครื่อง K13C เกียร์ tonanko 10 ครึ่ง ใบจักรทองเหลือง 100 นิ้ว”

นนท์บอกไปตามที่ได้คุยกับลุงเพชรเรื่องสเปคของเครื่องยนต์ที่จะทำการรื้อแล้วประกอบใหม่ทั้งหมด

“โอ๊ย… สาธยายภาษาช่างแม่ไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอกจ้ะ ยังไงก็ดูให้ดีนะจ๊ะจะได้ไม่เสียเวลาทำมาหากิน… ”

หล่อนกำชับด้วยความห่วงใย