ตอนที่9 ชั่วช้าสารเลว

“จะทำอะไร” พิมแพรทองถอยหลังหนีคนตัวโตจนขาชิดไปกับเตียง แววตาของสาวเจ้าดูตื่นกลัวมากกว่าเดิมหลายเท่า เดาไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายลากเธอมาทำอะไรให้ห้องนี้

“กลัวเหรอ”

ปึก “นี่...” เธอถูกเขาถึงเข้ากอดแนบเอาไว้อยู่กับตัว ไม่ใช่ว่าเขากำลังจะทำอะไรไม่ดีกับตัวของเธอล่ะ

“ถ้าอยากได้เงินก็ติดต่อครอบครัวฉันสิ บ้านฉันมีเงินนะ อยากได้เท่าไรก็บอกพวกเขาได้เลย”

“ใครว่าผมอยากจะได้เงิน” เขาเอ่ยพร้อมใช้สายตาแพะโลมหญิงสาวไปทั่วทั้งตัว

“นี่ อย่ามามองฉันแบบนั้นนะ” พิมแพรทองรับไม่ได้กับสายตาที่คนตัวโตมองมายังเธอ แววตานั้นดูหื่นกระหายจนน่าสะอิดสะเอียน ไม่ได้หากเธอยังอยู่ในอ้อมกอดของเขาอยู่แบบนี้มีหวังอาจเกิดเรื่องที่เธอไม่อยากให้เกิดแน่ คิดได้ดังนั้นก็พยายามผละตัวเองให้ออกจากอ้อมกอดของเขาให้ได้

“คิดว่าแรงของคุณจะสู้แรงของผมได้เหรอ”

“นี่...หยุดคิดไม่ดีกับฉันนะ”

“อะไร คุณกำลังคิดอะไรอยู่ กำลังคิดว่าผมจะจูบคุณอย่างนั้นเหรอ” เขาพูดพร้อมก้มลงหมายจะกดจมูกโด่งลงบนพวงแก้มนวล ทว่าสาวเจ้าก็เอี้ยวคอหนีได้อย่างทันท่วงที

“โรคจิต”

“ไหนว่าอยากให้ผมมาลงโทษคุณคนเดียวไง หรือจะให้ผมกลับไปจับไอ้เด็กนั่นถ่วงน้ำ”

“นี่ หยุดนะ จะทำอะไรก็ทำ แต่ขอให้นายรักษาสัญญาว่าห้ามทำอะไรต้นน้ำ”

“ใจดีเหลือเกินนะ”

สิ้นเสียงยียวนของรณภพเขาก็ไล่สายตามองตามร่างกายคนตัวเล็กหยาดเยิ้ม พิมแพรทองยืนนิ่งกัดฟันกำหมัดข่มอารมณ์ให้จำใจยอมกับสถานการณ์เบื้องหน้า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอก็พร้อมยอมรับ ขอแค่เพียงให้ต้นน้ำปลอดภัย เด็กคนหนึ่งไม่น่ามาเจออะไรแบบนี้ หากเธอรอดจากที่นี่ไปได้สาบานเลยว่าโจรที่นี่ได้หายไปหมดแน่

รณภพค่อยๆ เชยคางมนให้ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยขึ้นรับสัมผัสจูบของเขา คราแรกเพียงอยากจูบผิวเผิน ทว่าเมื่อปากของเขาได้ประกบเข้ากับริมฝีปากบางนุ่มเขาก็อดไม่ได้ที่จะดูดดึงริมฝีปากนั้นทั้งยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดง่ายๆ

พิมแพรทองน้ำตาไหลอาบแก้ม เธอยืนตัวสั่นเทาเป็นลูกนกตกน้ำ สิ่งที่เธอกลัวมันกำลังจะเกิดขึ้นแล้วจริงๆ

รณภพสัมผัสได้ถึงน้ำตาของหญิงสาวเขาก็รีบผละเธอออกจากตัว เขายืนหน้าเสียเล็กน้อย และไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดจะต้องรู้สึกสะเทือนใจเมื่อเห็นน้ำตาของเธอ

“วันนี้ผมแค่เตือน ถ้าคุณยังคิดหนีอีกผมจะผูกเชือกลากไอ้เด็กอ้วนนั่นไปกับทะเลจนกว่ามันจะตาย”

“เลวที่สุด” เธอปาดน้ำตาลวกๆ ก่อนจะพึมพำออกมาเสียงสั่น เขาคิดวิธีการชั่วร้ายแบบนั้นกับเด็กได้อย่างไร จิตใจของโจรพวกนี้ช่างมืดบอดไร้มนุษยธรรมเป็นที่สุด

พิมแพรทองถูกจับมาขังในกระท่อมกลางป่าเช่นเดิม ทว่าตอนนี้เธอไม่มีต้นน้ำอยู่ข้างกายเพราะรณภพแยกเธอกับเด็กชายเพื่อให้ยากต่อการหนี อีกทั้งยังใช้ต้นน้ำเป็นเครื่องมือเพื่อจะใช้บังคับเธอได้ง่ายขึ้นด้วย

“ชั่วช้าสารเลวที่สุด” พิมแพรทองยังคงก่นด่ารณภพทั้งในใจและคำพูด เธอภาวนาให้คนที่บ้านตื่นตัวโดยเร็วเมื่อเธอขาดการติดต่อ “คุณพ่อขาคุณแม่ขา ตอนนี้รู้แล้วหรือยังคะว่าแพรกำลังอยู่ในอันตราย”

คราแรกเข้าใจว่าโจรพวกนี้จะจับตัวเธอมาเพื่อเรียกค่าไถ่ ทว่าไม่ได้เป็นเช่นที่คิด และเธอก็เดาว่าโจรพวกนั้นคงจับเธอมาเพื่อต้องการใช้งาน และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ เธอก็ต้องอยู่ที่นี่นานขึ้น เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากภาวนาให้ครอบครัวของเธอหรือไม่ก็ครอบครัวของต้นน้ำตามหาพวกเธอให้เจอโดยเร็ว

ฟึ่บ ขณะที่กำลังคิดถึงวันที่จะได้ออกไปจากที่ก็มีถุงกระดาษสามถุงใหญ่หล่นมากองตรงหน้า

“อะไร?” เธอมองค้อนคนตัวโตที่ยืนจังก้าเท้าเอวอยู่หน้าประตูกระท่อม แค่เขาเดินเอาของมาวางตรงหน้าดีๆ ทำไม่ได้หรือยังไง แต่จะว่าไปเธอก็ไม่ควรสงสัยอะไรกับพฤติกรรมของโจร หากถูกอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีก็คงจะไม่มาเป็นโจร

“เสื้อผ้าไง ผมจะแก้มัดให้คุณ หลังจากนี้หน้าที่ของคุณคือการดูแลผม ทั้งเรื่องความสะอาดของบ้านเรือน อาหารการกิน รวมไปถึง...” รณภพย่อตัวลงมองจ้องหญิงสาวตาไม่กะพริบก่อนจะลงมือแก้มัดให้กับเธอ

“ถึงอะไร?” อีกแล้ว เขาแพะโลมเธอด้วยสายตาอีกแล้ว

“เรื่องอะไรก็ค่อยว่ากันอีกที แต่ผมขอย้ำว่าถ้าคุณหนีผลร้ายจะเกิดกับต้นน้ำแน่”

“ฉันรู้แล้วน่ะ นายไม่ต้องมาย้ำ เกิดมาชีวิตนึงไม่คิดอยากเป็นคนดีกับเขาบ้างเหรอ ทำร้ายได้แม้กระทั่งเด็ก นายนี่มัน”

“ถ้าไม่หยุดพูดก็จะเจออย่างเมื่อกลางวันอีก” เอ่ยจบก็อมยิ้มกรุ้มกริ่ม พอใจที่ทำให้สาวเจ้าจอมพยศสลดลงได้

“ตามผมมา”

“จะพาฉันไปไหน”

“ไปทำกับข้าว ไม่หิวหรือไง”

“ไม่หิวไม่อยากกิน”

ทำตัวพยศกับเขาอีกแล้ว แต่มีหรือคนอย่างเขาจะไม่รู้วิธีการรับมือกับเธอ “แต่ไอ้เด็กอ้วนที่คุณอยากปกป้องนักหนามันร้องหิวมานานแล้ว”

“แล้วนายทำไมไม่หาอะไรให้ต้นน้ำกิน ใจดำที่สุด”

รณภพรั้งคนตัวเล็กมากอดรัดเอาไว้ ดูสิว่าเธอจะยังกล้าปากดีกับเขาอีกไหม “ปากดีอีกแล้วใช่ไหม”

“ปล่อยสิ จะรีบไปทำกับข้าว”

“แล้วรู้เหรอว่าไปทางไหน”

“นายก็นำไปสิ”

“เลิกเรียกผมว่านายซะที ผมชื่อโรม จะเรียกว่าคุณโรมหรือพี่โรมก็ได้ ผมอยากให้คุณเรียกชื่อผม มันสยิวหูดี”

พิมแพรทองอ้าปากค้างย่นคิ้วหนักขึ้น คำพูดคำจาลามกแบบนี้ฟังแล้วเธออยากจะอาเจียน

ยิ่งกวนประสาทคนตัวเล็กได้รณภพก็ยิ่งชอบใจ ลูกคุณหนูผู้ดีเก่าอย่างพิมแพรทองคงไม่ได้เจอคนพฤติกรรมแบบเขาง่ายๆ ก็ถือซะว่าเป็นการฝึกการใช้ชีวิตบนโลกอันโหดร้ายของเธอไปในตัวก็แล้วกัน