ตอนที่8 ต้องหนี

“ดีสิ พี่เชื่อว่ายังไงตอนนี้ทางบ้านต้นน้ำหรือไม่ก็ทางบ้านพี่อาจจะรู้แล้วว่าพวกเราหายตัวไป เราหนีออกไปหาที่หลบก่อน ดีไม่ดีพ่อแม่ต้นน้ำอาจจะพาคนมาช่วยถึงที่นี่ก็ได้”

“ครับ แล้วเราจะหนีไปหลบที่ไหนกันก่อนเหรอครับ” เด็กชายตัวกลมรีบแก้เชือกให้กับพิมแพรทอง

เมื่อเชือกที่ข้อมือหลุดออกไปได้พิมแพรทองก็รีบแก้มัดที่ข้อเท้า หลังจากหลุดพ้นจากพันธนาการเธอก็ลุกไปยืนด้อมๆ มองๆ ผ่านหน้าต่างของกระท่อม ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็มีเพียงแค่ป่า

“พี่ก็ไม่รู้ แต่ยังไงก็ต้องไปก่อน” อย่างน้อยให้เธอหนีพวกโจรไปหลบที่ไหนสักที่ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่โดยที่ไม่คิดจะทำอะไรเลย

“ข้างหน้าไม่มีคนเฝ้าเรารีบออกไปกันเถอะ”

“ครับ”

พิมแพรทองรีบจูงมือเด็กชายตัวอ้วนกลมให้เดินตามหลังติดๆ ขณะเปิดประตูกระท่อม มันน่าแปลกที่ไม่มีใครเฝ้าอยู่ที่หน้ากระท่อมของตัวประกัน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้เธอได้วิเคราะห์อะไรมากนัก หากมีโอกาสที่จะหนีก็หนีไปเสียตอนนี้

สาวเจ้าวิ่งออกมาจากกระท่อมกลางป่าได้ระยะหนึ่งก็เห็นว่าเบื้องหน้าเป็นทะเล อีกทั้งตามแนวชายฝั่งยังมีกระท่อมไม่ไผ่หลังคามุงจากอีกหลายหลัง พิมแพรทองหันซ้ายหันขวาหน้าตาตื่น ตอนนี้เธอจะออกไปที่ชายฝั่งก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตรงหน้านั้นมีโจรอยู่มากมายแค่ไหน

“เราจะไปทางไหนต่อดีครับพี่แพร”

“ตามพี่มา” สาวเจ้ายังไม่ให้คำตอบเด็กชาย แต่เธอเลือกที่จะเดินกลับไปเข้าไปในป่า แล้วพากันไปนั่งอยู่ใต้พุ่มไม้เลื้อยใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่ตอนนี้ยังสามารถมองเห็นท้องทะเลได้อยู่ หากว่าเห็นเรือมาจอดเธอก็จะขโมยเรือลำนั้นหนีออกไป

“เราจะอยู่ตรงนี้กันอีกนานไหมครับ”

“พี่จะรอให้มีเรือเข้ามาจอด จากนั้นพี่ก็จะขโมยเรือพวกมันหนีไป”

“พี่แพรขับเรือเป็นเหรอครับ”

“อืม ถ้าเป็นสปีดโบ๊ทหรือเรือยอร์ชพี่พอขับได้ คุณพ่อพี่เคยสอน แต่ถ้าเป็นเรืออย่างอื่นก็ค่อยว่ากันอีกที ต้นน้ำไม่ต้องกลัวนะ ยังไงพี่ก็ต้องพาต้นน้ำหนีไปจากที่นี่ให้ได้” เอ่ยจบก็รวบตัวเด็กชายเข้ามากอด

“พี่แพรครับ” เด็กชายเงยหน้ามองคนที่กำลังกอดด้วยสีหน้าลังเล

“อะไรเหรอ”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ต้นน้ำส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะก้มหน้าลง

พิมแพรทองเดาได้เลยว่าเด็กวัยนี้มีไม่กี่อย่างที่เป็นปัญหา “หิวใช่ไหม” โดยเฉพาะเรื่องกิน

“ครับ ต้นน้ำหิว” เด็กชายพยักหน้าน้อยๆ

“รอเดี๋ยวนะ พี่เชื่อว่าเดี๋ยวเราก็ได้ออกไปแล้ว” เอ่ยจบก็มองไปยังชายหาดอีกรอบ คราวนี้เหมือนสวรรค์เป็นใจ ตอนนี้เธอเห็นเรือยอร์ชขนาดเล็กกำลังขับเข้ามา

“พี่ว่าเรากำลังจะได้กลับบ้านกันแล้วล่ะ” คนพวกนี้มันปล้นเงินคนอื่นมาเพื่อปรนเปรอตัวเองได้ขนาดนี้เลยเหรอ พิมแพรทองกำหมัดแน่น หากเธอออกไปจากเกาะนี้ได้เธอจะพาตำรวจมาปราบคนชั่วพวกนี้ให้หมด

เด็กชายมองไปยังเรือที่กำลังแล่นเข้ามาตามสายตาของพิมแพรทอง “ถ้าเราไปที่เรือได้แล้วเราจะสตาร์ทมันยังไงครับ”

“พี่ว่ามันน่าจะเป็นรุ่นที่ใช้สวิตช์กดสตาร์ทนะ ให้เราไปให้ถึงเรือก่อนแล้วพี่ค่อยหาวิธีอีกที”

“พี่แพรดูเหมือนไม่กลัวอะไรเลยนะครับ”

“พี่ก็กลัวแต่จะทำยังไงได้ เราจะมัวกลัวไม่ได้ตอนนี้เราต้องกล้าเท่านั้น ต้นน้ำเองก็ต้องกล้าเหมือนกันนะเข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

“แล้วต้นน้ำว่ายน้ำเป็นไหม”

“เป็นครับ”

“ดี ถ้าพี่บอกให้วิ่งก็รีบวิ่ง พอไปถึงก็ว่ายน้ำไปขึ้นเรือให้เร็วที่สุดเข้าใจนะ”

“ครับ”

พิมแพรทองรอให้คนบนเรือลงมาจนหมดจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในเรือแน่ๆ เธอจึงพาต้นน้ำออกไปจากพุ่มไม้ สาวเจ้ายังคงหันซ้ายหันขวาเพื่อดูลาดเราอยู่ตลอด เมื่อเห็ว่าไม่มีใครเห็นพวกเธอแน่ๆ จึงรีบจูงมือต้นน้ำวิ่งไปที่ชายหาดแล้วลงไปในทะเลด้วยความรวดเร็ว

ทั้งสองพากันว่ายน้ำไปจนถึงข้าวตัวเรือแล้วปีนบันไดขึ้นเรือด้วยความราบรื่น พิมแพรทองอยากจะกรีดร้องดีใจเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ดีใจเอาไว้แล้ววิ่งไปขึ้นไปยังหัวเรือเพื่อที่จะสตาร์ทเครื่องแล้วขับหนี

“ใช้สวิตช์จริงๆ ด้วย”

“พี่แพรครับ”

พิมแพรทองหันหลังไปตามเสียงเรียก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปเมื่อเห็นต้นน้ำกำลังอยู่ในเงื้อมมือของผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่จับตัวของเธอมา

“ต้นน้ำ!”

“ตกใจเหมือนเห็นผีเลยนะ เล่นสนุกกันพอรึยัง” รณภพลากต้นน้ำไปยังหัวเรือ เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็กที่เดินตามหลังตนมาติดๆ ก่อนจะมัดเด็กชายตัวกลมเอาไว้กับเหล็กหัวเรือ

“นี่ นายจะทำอะไร” พิมแพรทองพยายามดึงทึ้งรณภพให้เขาหยุดการกระทำ ทว่าก็ถูกชายหนุ่มอกสามศอกผลักเธอจนกระเด็นก้นจ้ำลงพื้น

“โอ้ย...”

“ปล่อยผมนะ พี่แพรช่วยต้นน้ำด้วย”

“นี่หยุด เขาไม่ได้ผิด ฉันผิดเอง จะทำอะไรก็มาทำกับฉัน” สาวเจ้าน้ำตาคลอ น้ำเสียงที่เปล่งเมื่อครู่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ ทั้งโกรธชายหนุ่มทั้งโมโหตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรต้นน้ำได้เลย

รณภพหยุดการกระทำทั้งหมดหลังจากสิ้นเสียงของหญิงสาว เขาเดินปรี่เข้ามากระชากแขนเธอให้ลุกขึ้น “ได้ มานี่” จากนั้นก็ลากเธอไปยังห้องนอนเล็กใต้ท้องเรือ