Share

ตอนที่8 ต้องหนี

last update Terakhir Diperbarui: 2025-12-30 11:15:49

“ดีสิ พี่เชื่อว่ายังไงตอนนี้ทางบ้านต้นน้ำหรือไม่ก็ทางบ้านพี่อาจจะรู้แล้วว่าพวกเราหายตัวไป เราหนีออกไปหาที่หลบก่อน ดีไม่ดีพ่อแม่ต้นน้ำอาจจะพาคนมาช่วยถึงที่นี่ก็ได้”

“ครับ แล้วเราจะหนีไปหลบที่ไหนกันก่อนเหรอครับ” เด็กชายตัวกลมรีบแก้เชือกให้กับพิมแพรทอง

เมื่อเชือกที่ข้อมือหลุดออกไปได้พิมแพรทองก็รีบแก้มัดที่ข้อเท้า หลังจากหลุดพ้นจากพันธนาการเธอก็ลุกไปยืนด้อมๆ มองๆ ผ่านหน้าต่างของกระท่อม ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็มีเพียงแค่ป่า

“พี่ก็ไม่รู้ แต่ยังไงก็ต้องไปก่อน” อย่างน้อยให้เธอหนีพวกโจรไปหลบที่ไหนสักที่ก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่โดยที่ไม่คิดจะทำอะไรเลย

“ข้างหน้าไม่มีคนเฝ้าเรารีบออกไปกันเถอะ”

“ครับ”

พิมแพรทองรีบจูงมือเด็กชายตัวอ้วนกลมให้เดินตามหลังติดๆ ขณะเปิดประตูกระท่อม มันน่าแปลกที่ไม่มีใครเฝ้าอยู่ที่หน้ากระท่อมของตัวประกัน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีเวลาให้เธอได้วิเคราะห์อะไรมากนัก หากมีโอกาสที่จะหนีก็หนีไปเสียตอนนี้

สาวเจ้าวิ่งออกมาจากกระท่อมกลางป่าได้ระยะหนึ่งก็เห็นว่าเบื้องหน้าเป็นทะเล อีกทั้งตามแนวชายฝั่งยังมีกระท่อมไม่ไผ่หลังคามุงจากอีกหลายหลัง พิมแพรทองหันซ้ายหันขวาหน้าตาตื่น ตอนนี้เธอจะออกไปที่ชายฝั่งก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าตรงหน้านั้นมีโจรอยู่มากมายแค่ไหน

“เราจะไปทางไหนต่อดีครับพี่แพร”

“ตามพี่มา” สาวเจ้ายังไม่ให้คำตอบเด็กชาย แต่เธอเลือกที่จะเดินกลับไปเข้าไปในป่า แล้วพากันไปนั่งอยู่ใต้พุ่มไม้เลื้อยใต้ต้นไม้ใหญ่ โดยที่ตอนนี้ยังสามารถมองเห็นท้องทะเลได้อยู่ หากว่าเห็นเรือมาจอดเธอก็จะขโมยเรือลำนั้นหนีออกไป

“เราจะอยู่ตรงนี้กันอีกนานไหมครับ”

“พี่จะรอให้มีเรือเข้ามาจอด จากนั้นพี่ก็จะขโมยเรือพวกมันหนีไป”

“พี่แพรขับเรือเป็นเหรอครับ”

“อืม ถ้าเป็นสปีดโบ๊ทหรือเรือยอร์ชพี่พอขับได้ คุณพ่อพี่เคยสอน แต่ถ้าเป็นเรืออย่างอื่นก็ค่อยว่ากันอีกที ต้นน้ำไม่ต้องกลัวนะ ยังไงพี่ก็ต้องพาต้นน้ำหนีไปจากที่นี่ให้ได้” เอ่ยจบก็รวบตัวเด็กชายเข้ามากอด

“พี่แพรครับ” เด็กชายเงยหน้ามองคนที่กำลังกอดด้วยสีหน้าลังเล

“อะไรเหรอ”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” ต้นน้ำส่ายหัวน้อยๆ ก่อนจะก้มหน้าลง

พิมแพรทองเดาได้เลยว่าเด็กวัยนี้มีไม่กี่อย่างที่เป็นปัญหา “หิวใช่ไหม” โดยเฉพาะเรื่องกิน

“ครับ ต้นน้ำหิว” เด็กชายพยักหน้าน้อยๆ

“รอเดี๋ยวนะ พี่เชื่อว่าเดี๋ยวเราก็ได้ออกไปแล้ว” เอ่ยจบก็มองไปยังชายหาดอีกรอบ คราวนี้เหมือนสวรรค์เป็นใจ ตอนนี้เธอเห็นเรือยอร์ชขนาดเล็กกำลังขับเข้ามา

“พี่ว่าเรากำลังจะได้กลับบ้านกันแล้วล่ะ” คนพวกนี้มันปล้นเงินคนอื่นมาเพื่อปรนเปรอตัวเองได้ขนาดนี้เลยเหรอ พิมแพรทองกำหมัดแน่น หากเธอออกไปจากเกาะนี้ได้เธอจะพาตำรวจมาปราบคนชั่วพวกนี้ให้หมด

เด็กชายมองไปยังเรือที่กำลังแล่นเข้ามาตามสายตาของพิมแพรทอง “ถ้าเราไปที่เรือได้แล้วเราจะสตาร์ทมันยังไงครับ”

“พี่ว่ามันน่าจะเป็นรุ่นที่ใช้สวิตช์กดสตาร์ทนะ ให้เราไปให้ถึงเรือก่อนแล้วพี่ค่อยหาวิธีอีกที”

“พี่แพรดูเหมือนไม่กลัวอะไรเลยนะครับ”

“พี่ก็กลัวแต่จะทำยังไงได้ เราจะมัวกลัวไม่ได้ตอนนี้เราต้องกล้าเท่านั้น ต้นน้ำเองก็ต้องกล้าเหมือนกันนะเข้าใจไหม”

“เข้าใจครับ”

“แล้วต้นน้ำว่ายน้ำเป็นไหม”

“เป็นครับ”

“ดี ถ้าพี่บอกให้วิ่งก็รีบวิ่ง พอไปถึงก็ว่ายน้ำไปขึ้นเรือให้เร็วที่สุดเข้าใจนะ”

“ครับ”

พิมแพรทองรอให้คนบนเรือลงมาจนหมดจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ในเรือแน่ๆ เธอจึงพาต้นน้ำออกไปจากพุ่มไม้ สาวเจ้ายังคงหันซ้ายหันขวาเพื่อดูลาดเราอยู่ตลอด เมื่อเห็ว่าไม่มีใครเห็นพวกเธอแน่ๆ จึงรีบจูงมือต้นน้ำวิ่งไปที่ชายหาดแล้วลงไปในทะเลด้วยความรวดเร็ว

ทั้งสองพากันว่ายน้ำไปจนถึงข้าวตัวเรือแล้วปีนบันไดขึ้นเรือด้วยความราบรื่น พิมแพรทองอยากจะกรีดร้องดีใจเสียตั้งแต่ตอนนี้แต่ก็ต้องข่มอารมณ์ดีใจเอาไว้แล้ววิ่งไปขึ้นไปยังหัวเรือเพื่อที่จะสตาร์ทเครื่องแล้วขับหนี

“ใช้สวิตช์จริงๆ ด้วย”

“พี่แพรครับ”

พิมแพรทองหันหลังไปตามเสียงเรียก รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอหายไปเมื่อเห็นต้นน้ำกำลังอยู่ในเงื้อมมือของผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่จับตัวของเธอมา

“ต้นน้ำ!”

“ตกใจเหมือนเห็นผีเลยนะ เล่นสนุกกันพอรึยัง” รณภพลากต้นน้ำไปยังหัวเรือ เขายกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็กที่เดินตามหลังตนมาติดๆ ก่อนจะมัดเด็กชายตัวกลมเอาไว้กับเหล็กหัวเรือ

“นี่ นายจะทำอะไร” พิมแพรทองพยายามดึงทึ้งรณภพให้เขาหยุดการกระทำ ทว่าก็ถูกชายหนุ่มอกสามศอกผลักเธอจนกระเด็นก้นจ้ำลงพื้น

“โอ้ย...”

“ปล่อยผมนะ พี่แพรช่วยต้นน้ำด้วย”

“นี่หยุด เขาไม่ได้ผิด ฉันผิดเอง จะทำอะไรก็มาทำกับฉัน” สาวเจ้าน้ำตาคลอ น้ำเสียงที่เปล่งเมื่อครู่เต็มไปด้วยความสั่นเครือ ทั้งโกรธชายหนุ่มทั้งโมโหตัวเองที่ไม่สามารถช่วยอะไรต้นน้ำได้เลย

รณภพหยุดการกระทำทั้งหมดหลังจากสิ้นเสียงของหญิงสาว เขาเดินปรี่เข้ามากระชากแขนเธอให้ลุกขึ้น “ได้ มานี่” จากนั้นก็ลากเธอไปยังห้องนอนเล็กใต้ท้องเรือ

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่54 ใช้ความรักเยียวยา

    ไม่นานนักทั้งสองหนุ่มสาวก็มาอยู่ที่ถนนคนเดิน เป็นรณภที่ทำหน้าที่แจกจ่ายตุ๊กตานับสิบตัวให้กับเด็กตัวเล็กๆ ที่เดินสวนทางมา เสียงเจี๊ยวจ๊าวขอบคุณและรอยยิ้มไร้เดียงสาของเด็กๆ ทำให้บรรยากาศรอบตัวของชายหนุ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาก พิมแพรทองมองภาพนั้นด้วยความประทับใจ ลึกๆ ในใจเธอเริ่มมีความหวังว่าหัวใจที่แข็งกระด้างของรณภพอาจจะไม่ได้เยียวยายากอย่างที่คิดหลังจากแจกจ่ายตุ๊กตาเรียบร้อยแล้ว รณภพก็เดินกลับมาหาพิมแพรทองแล้วคว้ามือเล็กไปกุมไว้แน่น เขาจูงมือเธอเดินฝ่าฝูงชนแล้วเดินไปด้วยรอยยิ้มตลอดทาง“รู้ไหมแพร... พี่ไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานมากแล้ว” เขากระซิบข้างหูเธอท่ามกลางเสียงจอแจของตลาด “นานจนพี่จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่พี่ยิ้มได้เต็มหน้าแบบนี้คือตอนไหน”พิมแพรทองหันไปสบตาคนข้างๆ เธอเห็นประกายความสุขที่ส่งออกมาจากใจจริงของเขาก็สุขใจตามไปด้วย “ถ้ามีความสุข... ก็รักษาความรู้สึกนี้ไว้นานๆ นะคะ” พิมแพรทองบีบมือเขาตอบเบาๆหัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความอิ่มเอม อย่างน้อยวันนี้เธอก็ได้เห็นร่องรอยของความอ่อนโยนในตัวผู้ชายคนนี้ และมันคุ้มค่

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่53 ตกลงคบหา

    พอเรื่องของตัวเองคลี่คลาย ไหมพราวงามก็พร้อมรับฟังปัญหาของพิมแพรทอง ทว่าพิมแพรทองก็ลังเลเล็กน้อยว่าจะเริ่มต้นปรึกษากับไหมพราวงามอย่างไรดี“คือ…เค้ารู้จักคนคนนึง เขาเจ็บปวดกับชีวิตครอบครัวมาก แล้วเขาก็อยากแก้แค้นครอบครัวตัวเอง”“ใครกันอะ”“เค้าขอยังไม่บอกได้ไหม แค่อยากรู้ว่า…เราจะทำยังไงให้คนคนนั้นเลิกคิดแก้แค้น”“ได้ เค้าจะไม่ถามชื่อ ถ้าตามที่ตัวเล่า เขาน่าจะขาดความรักใช่ไหม”“ก็ประมาณนั้น”“งั้นก็ต้องทำให้เขาเห็นค่าในตัวเอง ให้เขามองเห็นคนที่รักเขาจริงๆ มากกว่าคนที่ไม่เคยสนใจเขาเลย”“ใช้ความรักแก้ปัญหาครั้งนี้เหรอ”“ก็ประมาณนั้น ถึงมันจะรักษาแผลเขาได้ไม่ทั้งหมด แต่ถ้ามันทำให้เขาเห็นว่าโลกนี้ยังมีสิ่งที่มีค่ากว่าความแค้น เค้าว่าน่าจะช่วยได้นะ”พิมแพรทองพยักหน้าน้อยๆ “โอเค ขอบคุณนะ”หลังจากไหมพราวงามออกจากห้องไป ความเงียบก็กลับมาอีกครั้ง และแล้วเธอก็เริ่มลังเลหรือว่าฉันต้องตกลงคบกับเขา…ให้ความรัก เยียวยาหัวใจ แล้วความแค้นในใจของเขาจะได้ลดลง เพราะหากเขาหายแค้นครอบครัวตัวเองได้ ก็จะดีต่อตัวของเขา ไหนจะปฐวีและไหมพราวงามด้วยพิมแพรทองนัดรณภพมาที่ร้านอาหารกึ่งรูฟท็อปที่มองเห็นวิวเมืองเชียงใ

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่52 ความจริงที่แสนเจ็บปวด

    รณภพพาพิมแพรทองขับรถออกจากเมืองมาเกือบชั่วโมงจนมาถึงบึงบัวขนาดใหญ่ ผืนน้ำเบื้องหน้าของทั้งสองสงบนิ่งสะท้อนแสงแดดยามบ่ายดูสวยงามผิดกับอารมณ์ของทั้งสองในตอนนี้“จะคุยกับฉันต้องพามาคุยไกลขนาดนี้เลยเหรอคะ” สาวเจ้าเอ่ยขณะทิ้งตัวนั่งลงใต้ต้นไม้ใหญ่ น้ำเสียงพิมแพรทองฟังดูเรียบทว่าก็แฝงไปด้วยความอยากรู้ใจจะขาดว่ารณภพจะเล่าเรื่องครอบครัวเขาว่าอย่างไร“อยากรู้ไม่ใช่เหรอ” รณภพไม่หันมามองหน้าคนคนตัวเล็ก ตอนนี้เขาไม่ลังเลแล้วที่จะบอกความจริงกับเธอ“ก็พูดมาสิคะ”“รอพี่เดี๋ยวนะ” เขาหยิบก้อนหินขึ้นมาแล้วปาลงไปในบึง เสียงน้ำกระจายเป็นวงคลื่นเล็กๆ เหมือนหัวใจของเขาที่ไม่เคยได้สงบเหมือนน้ำที่หินตกกระทบตรงหน้าแววตาเศร้าที่ทอดมองผิวน้ำของชายหนุ่มทำให้พิมแพรทองไม่กล้าคะยั้นคะยอ แค่นั้นก็พอจะทำให้เธอรู้ว่าเขาคงเจ็บปวดกับเรื่องครอบครัวไม่น้อยเลย“แพรเห็นใช่ไหมว่าวีมีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาพ่อแม่ขนาดไหน”“ค่ะ” เธอตอบเสียงอ่อนด้วยกลัวจะไปกระทบความรู้สึกบางอย่างในใจเขา“พี่ไม่เคยมีภาพนั้นเลย”คำพูดสั้นๆ ของเขามันแฝงไปด้วยความปวดร้าวจนเธอรับรู้ได้เป็นอย่างดี ทว่าเธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่าศาสตราจะทอดทิ้งเลือดเนื้อเชื

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่51 เป็นตัวตลกในสายตาใครบ้าง

    พิมแพรทองยืนตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะทำงานของรองประธานหนุ่ม ใบหน้าสวยเรียบเฉยไร้อารมณ์แม้ในอกจะอึดอัดจนหายใจไม่ทั่วท้องก็ตาม“สวัสดีค่ะ ท่านรอง”คำเรียกขานที่แสนเป็นทางการทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นจากเอกสารทันที คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย“ทำไมถึงเรียกพี่ห่างเหินแบบนั้นล่ะครับ” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่สายตากลับจับจ้องเธอไม่วางราวกับพยายามอ่านความคิดที่อีกฝ่ายกำลังซ่อนเอาไว้“ในเวลางานตอนนี้ฉันถือว่าฉันเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณ ไม่ควรทำตัวสนิทสนมถูกต้องแล้วค่ะ”รณภพชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ “แพรกำลังไม่พอใจเรื่องข่าวพี่รึเปล่า”“ข่าวอะไรคะ ไม่เห็นรู้เรื่อง ช่วงสายมีคุยงานกับคุณเบนจามิน เตรียมตัวให้พร้อมด้วยนะคะท่านรอง”เธอเลือกจะหลบเลี่ยงไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายอะไรทั้งนั้นก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นเรียกสายตาของคนทั้งสองได้เป็นอย่างดี“เข้ามาได้ครับ”ดารกาเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มสุภาพ “สวัสดีค่ะ ฉันรบกวนรึเปล่าคะ”“ไม่เลยครับ ยังไงเราก็ต้องคุยกันอยู่แล้ว”คำตอบนั้นทำให้พิมแพรทองเผลอเหลือบมองทั้งสองคนอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นวาบขึ้นมาในอก“พี่ลืมบอก พี่จะให้คุณดาว

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่50 ทำให้ข่าวดังกว่าเดิม

    ดวงตาคู่สวยทอดมองไปยังดวงดาวพราวระยับบนท้องฟ้า ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงช้าๆ แล้วสูดหายใจเข้าลึก ภาพฟาร์มหอยมุก ศาลาไม้กลางทะเล และรอยยิ้มของรณภพผุดขึ้นมาในความคิดอย่างไม่ตั้งใจการที่เธอคิดถึงเขาทั้งที่เพิ่งจากกันนี่มันคืออะไรกันนะ ไม่พ้นเธอรู้สึกดีกับเขามากไปแล้วหรือ ดึกมากแล้วแต่รณภพก็ยังคงเปิดดูคลิปวีดิโอที่ถ่ายกับพิมแพรทองซ้ำไปซ้ำมา เขาไม่คุ้นเคยกับความรู้สึกแบบนี้เอาเสียเลย คำที่พูดหยอกล้อกับเธอว่าเธอจะคิดถึงเขา กลับเป็นเขาเองที่คิดถึงเธอมากเสียอย่างนั้น ไม่ติดว่าพรุ่งนี้มีธุระสำคัญที่กรุงเทพมหานคร เขาไม่อยากจะห่างเธอแน่พิมแพรทองเดินเข้ามาหาเฟื่องฟ้าหลังจากรับประทานอาหารเช้าเรียบร้อย เมื่อเห็นสีหน้าแจ่มใสของหญิงสาวด้วยตัวเองก็พลอยคลายความกังวลไปได้มาก“พี่แพร นั่งก่อนค่ะ”พิมแพรทองหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ที่หญิงสาวเจ้าบ้านเป็นคนจัดหาให้ “สบายดีใช่ไหมฟ้า แล้วเรื่องสมัครเรียนว่ายังไง”“สบายดีค่ะ อีกไม่กี่วันฉันก็จะไปสมัครเรียนที่มหาวิทยาลัยแล้วค่ะ”“แล้วจะทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจริงเหรอ”“ค่ะ ถึงพี่โรมกับพี่แพรจะช่วยฉันค่าเรียน แต่ยังไงถ้าฉันได้หาเงินไปด้วยก็จะสบายใจกว่าค่ะ”“ตามใจแล้วกั

  • ทาสรักพันธะลับ   ตอนที่49 เข้าใจดี

    หลังจากอยู่ที่ร้านอาหารไม่นานนักไหมพราวงามก็กลับมาที่บ้านของปฐวีพร้อมกับปานทิพย์ สองชั่วโมงแล้วที่ไหมพราวงามยังคงนั่งรอปฐวีอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก มือประสานกันแน่นบนตัก สายตามองนาฬิกาแขวนผนังที่เข็มยาวขยับผ่านไปช้าๆ ยิ่งเวลาผ่านไปนานมากเท่าไร ความรู้สึกที่ว่าตัวเองไม่สำคัญกับว่าที่สามีมากเท่านั้นไม่ได้ อย่าคิดแบบนี้อีก เธอพยายามบอกตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะยังไงปฐวีก็คงยุ่งเพราะเรื่องงาน หากไม่มีคืนที่ผิดพลาดวันนั้นเขาก็คงไม่ต้องมารับผิดชอบแต่งงานกับเธอสายฟ้าแล่บแบบนี้ปานทิพย์ว่าจะออกมาหาน้ำดื่มก่อนนอน ทว่าก็ต้องแวะเข้าห้องรับแขกเพราะเห็นไหมพราวงามยังคงนั่งอยู่ในนั้นไม่ไปไหน “หนูพราว ยังไม่ขึ้นไปนอนอีกเหรอลูก”“พราวอยากรอพี่วีค่ะ” เธอฝืนยิ้มทั้งที่แววตาอ่อนล้าเต็มทีปานทิพย์มองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยความสงสารก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “ไปพักเถอะลูก มันดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้เจอตาวี วันนี้พี่เขาอาจจะยุ่งอยู่ที่บริษัทก็ได้”ไหมพราวงามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย “ค่ะคุณน้า”เช้าวันรุ่งขึ้นปานทิพย์เดินลงบันไดมาด้วยความตั้งใจจะไปทำธุระแต่เช้า ทว่ากลับต้องหยุดเท้าเมื่อเห็นร่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status