ตอนที่10 คนถ่อย

เดินออกจากกระท่อมกลางป่าได้สักพักพิมแพรทองก็เห็นบ้านไม้ชั้นเดียวสีขาวหลังใหญ่ที่ยกสูง มีสะพานไม้ต่อจากตัวบ้านยื่นออกไปในทะเล ที่ตรงนี้มีบ้านหลังนี้เพียงหลังเดียว เดาไม่ผิดว่าหลังนี้คงเป็นบ้านของหัวหน้าชุมโจร ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้อยู่หน้าอ่าวที่มีวิวทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้แน่

“รีบขึ้นไปสิ ไอ้เด็กอ้วนนั่นมันหิวตายแล้วมั้ง”

พิมแพรทองเดินขึ้นบันไดไปตามทางที่ชายหนุ่มชี้ เมื่อขึ้นมาเหยียบชานหลังบ้านได้ก็เห็นว่าทางมุมขวาของบ้านเป็นครัวเปิด ทั้งตอนนี้เด็กชายตัวกลมก็นั่งหน้าหงิกงอรออยู่ไม่ห่างจากเคาเตอร์ครัว

“พี่แพร” เจ้าตัวกลมรีบวิ่งเข้ามาหาพี่สาวแสนใจดีหน้าระรื่น

“หิวใช่ไหมต้นน้ำ”

“ครับ คนนั้นเขาไม่ยอมหาอะไรให้ผมกิน” เด็กชายตัวกลมชี้นิ้วป้อมไปยังคนตัวโตที่เดินตามหลังพี่สาวใจดีมา

“ถ้าฟ้องมากก็จะไม่ได้กินสักอย่างเดียว” รณภพยืนเท้าเอวเอ่ยเสียงเข้มจนต้นน้ำต้องกอดเอวพิมแพรทองเอาไว้แน่น

สาวเจ้าได้แต่หันไปมองค้อนคนที่ชอบทำร้ายจิตใจเด็ก เธอไม่อยากจะต่อว่าเขาให้มากความเพราะต้องรีบไปทำอาหารให้กับต้นน้ำ “ไปนั่งรอพี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ขอดูก่อนว่าในครัวมีอะไรบ้าง”

“ทำกับข้าวเผื่อพี่โรมด้วยล่ะ เพราะพี่ก็หิวเหมือนกัน”

พิมแพรทองเดินเข้าไปดูของตู้กับข้าวไม่ได้คิดจะหันไปมองรณภพอีก รู้สึกแสลงหูกับคำที่เขาพูดเมื่อครู่ไม่น้อย คนอย่างเขาเหมาะสมกับคำว่าคนถ่อยไม่เกินจริง

สาวเจ้ากวาดสายตามองของในตู้ไม้ครู่หนึ่งก็พอจะใจชื้น เพราะในนี้มีทั้งไข่ไก่แล้วก็ข้าวที่หุงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว เธอสำรวจตู้กับข้าวเสร็จก็เปิดตู้เย็นต่อ ในนี้เนื้อหมูเนื้อไก่ อีกทั้งยังมีของทะเลสดๆ เต็มตู้ รู้ได้เลยว่ามื้อนี้ต้นน้ำได้อิ่มจนพุงกางแน่

“ที่นี่มีไฟฟ้าใช้ด้วยเหรอ” พิมแพรทองเงยหน้ามาถามรณภพที่กำลังยืนกอดอกมองจ้องเธอไม่วางตา

“ใช่ ผมมีเครื่องปั่นไฟ ทำไม อยากจะอยู่ที่นี่แล้วนอนในห้องแอร์เย็นๆ กับผมไหมล่ะ”

“ความสบายที่แลกมาจากเงินสกปรกฉันไม่อยากอยู่หรอก”

“ปากดีไปเถอะ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้ผมหิวข้าว คงได้กินคุณตรงนี้ไปแล้ว” เขาว่าพร้อมพยักเพยิดหน้าไปยังเคาเตอร์ครัวตัวใหญ่

“นี่ ไม่เห็นหรือไงว่าเด็กอยู่ตรงนี้” พิมแพรทองกัดฟันกระซิบกระซาบหน้าเสีย

“ก็คุณอยากปากดีกับผมก่อนทำไมล่ะ”

“หึ่...” พิมแพรทองพยายามนับเลขในใจให้คลายอารมณ์ขุ่นมัวก่อนจะเร่งมือทำอาหาร ทั้งบอกตัวเองในใจว่าคนถ่อยก็คือคนถ่อย หากเธอไม่ระงับอารมณ์แล้วต่อปากต่อคำกับคนแบบนี้พาลจะทำให้อารมณ์ขุ่นมัวมากขึ้นกว่าเดิมเปล่าๆ

ผ่านไปครู่หนึ่งข้าวไข่เจียวสีสวยกลิ่นหอมฉุยก็มาวางอยู่ตรงหน้าเด็กชายตัวกลม

“ต้นน้ำกินข้าวไข่เจียวไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่จะรีบทำต้มจืดกับหมูทอดให้”

“ขอบคุณครับ” เจ้าตัวกลมหยิบช้อนหยิบส้อมได้ก็สวาปามอาหารในจานจนแทบไม่คิดจะเป่าให้หายร้อน

พิมแพรทองอมยิ้ม ส่ายหัวน้อยๆ ทั้งเอ็นดูทั้งสงสาร เธอเทน้ำเย็นใส่แก้วเอาไว้ตรงหน้าต้นน้ำก่อนจะหันกลับไปหั่นหมูต่อ

“แล้วผมล่ะ ไม่มีข้าวไข่เจียวของผมเหรอ” รณภพเห็นเช่นนั้นเขาก็อดโวยไม่ได้เพราะนั่งกลืนน้ำลายตั้งแต่หญิงสาวเอาไข่ลงกระทะ ทว่าตอนนี้เหมือนว่าเธอจะไม่ทำข้าวไข่เจียวให้เขาด้วยเสียอย่างนั้น

“นายโตแล้ว รอกินตอนกับข้าวเสร็จก็ได้”

“ก็ผมหิว หรือจะให้ผมแย่งต้นน้ำ”

“ได้ ถ้านายอยากกินนักฉันก็จะทำให้” พิมแพรทองต้องละมือจากหมูชิ้นโตหันมาหยิบไข่ไก่ในตู้กับข้าว สาวเจ้าเหล่สายตามองไปยังกระปุกเกลือที่อยู่ไม่ไกลจากมือ รู้แล้วว่าจะแก้เผ็ดไอ้โจรบ้านี่อย่างไร

“ให้อร่อยด้วยนะครับ ถ้าไม่อร่อยผมก็จะแย่งต้นน้ำกินอยู่ดี” คิดหรือว่าเขาจะรู้ไม่ทัน เห็นเธอมองไปยังกระปุกเกลือปราดเดียวเขาก็รู้แล้วว่าสาวเจ้ากำลังคิดจะทำอะไร

พิมแพรทองบุ้ยปากข่มอารมณ์ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สุดท้ายเธอก็ต้องทำไข่เจียวแสนอร่อยให้กับคนเจ้าเล่ห์เจ้ากล หิวมากนักทำไมเขาไม่ยอมทำเองตั้งแต่คราแรกทั้งที่ของทำครัวในบ้านนี้ก็มีครบ ไม่วายคงอยากหาเรื่องใช้งานเธอเสียตั้งแต่วันนี้เป็นแน่

เมื่อเห็นว่าไข่เจียวกำลังจะสุกรณภพก็ตักข้าวใส่จานยื่นรอให้หญิงสาวเอาไข่เจียวจากในกระทะใส่ในจาน เมื่อเห็นสีหน้าของเธอเขาก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้ตัวของเขาคงถูกหญิงสาวต่อว่าด่าทอในใจสารพัดแน่

“รู้นะว่ากำลังด่าผมในใจ”

“ด่าว่าอะไรเหรอ ฉันยังไม่รู้เลยว่าจะสรรหาคำไหนมาด่านายให้สาสมกับตัวนายดี”

“ปากดี”

“เสร็จแล้ว” พิมแพรทองรีบตักไข่เจียวลงจานของชายหนุ่ม เธอต้องเปลี่ยนเรื่องพูดก่อนที่จะเขาจะเอ่ยปากหรือทำกิริยาสองแง่สองง่ามใส่เธอต่อหน้าต้นน้ำ