บทที่ 3 ไม่ควรชิดใกล้

จางเลี่ยงหวงตัวสั่นงันงก เจ้าหมีป่าตวัดสายตามองนางแล้วร้องเรียก

         “เจ้ามานี่! ต่อไปต้องมาปรนนิบัติข้าเปลี่ยนเสื้อผ้าอาบน้ำ”

         นางเดินทื่อเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ ช่วยเขาถอดชุดเกราะออก แล้วหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้เขาเปลี่ยน

         จางเลี่ยงหวงใบหน้าร้อนผ่าวทุกครั้งที่ต้องขยับเข้าไปช่วยถอดเสื้อให้เขา แม้ว่าเขาจะถอดกางเกงเองและลงไปนั่งหันหลังอยู่ในอ่างไม้ แต่การเข้าใกล้ร่างกายของเขาก็ทำเอานางปั่นป่วนหัวใจจนบอกไม่ถูก

นางเริ่มชินกลิ่นของคนผู้นี้ทั้งยามก่อนอาบน้ำที่คลุ้งไปด้วยเหงื่ออับชื้นและหลังอาบน้ำที่หอมกรุ่นด้วยกลิ่นน้ำอบที่ผสมในอ่างอาบ

         ร่างกายของเขาสูงใหญ่กำยำล่ำสัน นางพยายามไม่หันไปมองเพราะเกรงว่าตนเองอาจจะเผลอจ้องจนเขาจับได้ แต่นางก็รู้สึกว่าตนเองเป็นห่วงเขานัก

ตอนกลางคืนเขานอนไม่ค่อยสะดวก เขาจึงสั่งคนมาเลื่อนเตียงเล็กของนางให้ไปติดอยู่กับเตียงของเขาด้วยข้ออ้างที่ไม่ต่อต้านไม่ได้

         “เตียงเจ้าควรอยู่ติดกับเตียงข้า ตกข้างคืนหากข้าต้องการความช่วยเหลือจะได้สะดวก”

         จางเลี่ยงหวงได้แต่ทำตาปริบๆ นางพยายามประท้วงแล้วแต่เจ้าหมีป่าก็ไม่รับฟัง ทีแรกก็เหมือนนางต้องคอยดูแลห่มผ้าและจัดหมอนให้เขาตามที่เขาต้องการ ทว่าตอนใกล้รุ่งกลับกลายเป็นว่านางนอนอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าหมีป่าไปเสียทุกวัน ครั้นนางกำลังจะร้องโวยวายเขาก็ทำหน้าดุ และยกมือขึ้นปิดปากนางเอาไว้

         “หากผู้อารักขาวิ่งเข้ามาเห็นว่าเจ้าบุกรุกเตียงข้า พวกเขาจะไม่มองเจ้าอย่างสมเพชหรอกหรือ”

         ใบหน้าของนางแดงก่ำพยายามสะบัดให้หลุดจากอ้อมกอดแข็งแกร่ง “ก็ได้! ข้าไม่ร้อง เจ้าก็ปล่อยข้าเสียที ยิ่งอยู่กับเจ้านานข้าก็ยิ่งเสียเปรียบ”

         “ความจริงข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้ เจ้าควรจะบอกว่าต้องการตอบแทนข้าด้วยร่างกายจึงจะถูกต้อง”   

เขาทวงบุญคุณเมื่อครั้งเคยบุกไปช่วยนางคราหนึ่ง คราวนั้นเจ้าโจรถ่อยคิดจะข่มขืนนางแล้วเขาเข้าไปเห็นพอดี ชายหนุ่มบุกเข้าไปแทงคนผู้นั้นเลือดกระฉูดล้มลงต่อหน้านาง

นางฟังว่าเขาทวงให้ตอบแทนด้วยร่างกายก็หน้าร้อนผ่าว รีบผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นไปผลัดเสื้อผ้า ออกไปครัว ผ่านไปหลายวัน นางเริ่มหุงข้าวสุกและทำกับข้าวอย่างง่ายๆ เป็นแล้วสองสามอย่าง

         “เจ้าตั้งใจดูแลคุณชายน่ะดีแล้ว ต่อไปเจ้าต้องได้เป็นอนุแน่ๆ คุณชายชอบเจ้าถึงเพียงนี้ ข้าเองก็พลอยสบายใจไปด้วย”

         จางเลี่ยงหวงตาเหลือก “ผู้ใดจะอยากเป็นอนุของเขากัน ข้าไม่ได้อยากอยู่ที่นี่เลยสักนิด”

         “เจ้าคิดจะเลิกเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้คุณชายแล้วแต่งงานออกไปอย่างนั้นหรือ  เชื่อข้าเถอะน่า คุณชายแท้จริงแล้วเป็นคนอ่อนโยนยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นเขาใส่ใจหญิงใดมาก่อนเหมือนที่ทำกับเจ้า”

         คุณหนูจากจวนเสนาบดีฝ่ายขวาหมดปัญญาจะอธิบายให้แม่นมเจียงเข้าใจ นางอุตส่าห์ปกปิดฐานะของตนเองเพราะหวังว่าวันหน้าออกจากจวนรองแม่ทัพไปแล้ว เรื่องนี้จะเป็นเพียงแค่ฝันร้ายคราหนึ่งเท่านั้น

         ‘ไม่รู้ว่าป่านนี้จวิ้นอ๋องจะเดือดเนื้อร้อนใจเพียงใด  ไหนจะพี่ใหญ่อีก ป่านนี้คงตามหาข้าไปทั่วเมืองแล้วกระมัง ’

        

         จางเลี่ยงหรงผู้เป็นพี่ชายของจางเลี่ยงหวงกลุ้มใจเป็นกำลังกับการตามหาน้องสาวที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย แม้ว่าจวิ้นอ๋องจะทรงให้ทหารในกองทัพช่วยกันออกตามหาแต่ก็ยังไม่พบ

บังเอิญการศึกชายแดนระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นหมิงกำลังเข้มข้นทำให้พวกเขาต้องยุติการตามหานางชั่วคราว คุณชายใหญ่สกุลจางที่เป็นขุนนางกรมกลาโหมจำต้องหันไปติดตามสถานการณ์ชายแดนอย่างใกล้ชิด

         จินวั่งซูวางแผนไปหารองแม่ทัพฉินอี๋นั่วสหายร่วมรบของมู่หลี่เฉียงผู้มีภรรยาดุร้ายอย่างยิ่ง แล้วพาคนผู้นั้นไปชวนรองแม่ทัพมู่ดื่มสุรา

         “ป่าไผ่ของท่านดูน่าสนใจยิ่งนัก ปลูกได้หนาแน่น แต่ปล้องแต่ละลำก็มีขนาดใหญ่ดีเหลือเกิน” จินวั่งซูเอ่ยชม

         “ป่านี้ข้าปลูกเอาไว้นานแล้ว ข้าเห็นเหมาะเป็นที่ฝึกวรยุทธ์ ต้นไผ่พวกนี้ข้าได้หน่อมันมากจากป่าลึก” รองแม่ทัพมู่เล่าด้วยความภาคภูมิใจ

         “ดูท่าท่านรองแม่ทัพ คงมีโรงเก็บศาสตราวุธดีๆ อยู่ในจวนเสียกระมัง” คุณชายจินยังคงหยั่งเชิงต่อ

         มู่หลี่เฉียงดวงตาไหววูบ เขาคิดหาวิธีเบี่ยงเบนความสนใจของจินวั่งซูให้หลุดไปจากป่าไผ่เสียที ทว่าคุณชายจินผู้มีฉายาจอมยุแยงแห่งเมืองหลวงกลับมองเห็นพิรุธนั้น เขาจับจ้องไปยังป่าไผ่อย่างพินิจพิเคราะห์ จินวั่งซูสงสัยว่ารอง     แม่ทัพร่างใหญ่ผู้นี้อาจจะเป็นผู้เอาสาวงามมาซ่อนไว้

         กว่าจะหาวิธีให้จินวั่งซูกับฉินอี๋นั่วออกจากจวนของเขาไปได้ มู่หลี่เฉียงต้องยอมดื่มสุราไปเสียหมดไหใหญ่

ครั้นคุณชายจินเริ่มเมาและฉินอี๋นั่วเริ่มร่ำร้องอยากจะกลับไปหาภรรยา คนทั้งสองจึงได้ลากลับ

รองแม่ทัพหนุ่มร่างใหญ่เมาสุราเดินสะเปะสะปะกลับไปยังเรือนท้ายจวน เมื่อลุกเข้าห้องนอนได้เขาก็หงายผลึงลงบนบนเตียง

“คุณหนูจาง...เจ้า..อยู่..หนายยยย”

จางเลี่ยงหวงที่นอนอยู่เตียงเล็กงัวเงียตื่นขึ้นมายืนเท้าสะเอวมองเจ้าหมีป่าที่นอนโวยวายด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย นางเดินเข้าไปใกล้ก้มหน้าลงมองใบหน้าที่แดงจนแทบคล้ำด้วยฤทธิ์สุรา

         “หวงเอ๋อร์! หวงเอ๋อร์!”

         มือไม้ของเขาสะเปะสะปะควานหาตัวนาง

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของนางตีเข้าที่ตัวไหล่ของเขา “เมามาหรือนี่ แย่จริงๆ เลย อยู่นิ่งๆ ข้าจะเช็ดตัวให้”

หญิงสาวได้แต่ส่ายหน้าแล้วหันไปผสมน้ำอุ่นใส่อ่างไม้เล็ก คลายเสื้อให้เขาแล้วเช็ดหน้าเช็ดอก เช็ดมือ ถอดรองเท้าให้ กว่านางจะลากร่างใหญ่ขึ้นเตียงนอนได้ทั้งตัวก็เหงื่อตก

         ทว่าในยามเหม่าของวันต่อมา นางที่คิดว่าตนเองนอนอยู่ในเตียงเล็กกลับไปอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าหมีป่าตัวใหญ่เช่นเดิม ลมหายใจที่มีกลิ่นสุราปนอยู่พ่นออกมาจนนางเหม็น

หญิงสาวผงะมองเห็นคางบึกบึนอยู่ใกล้ๆ นางจึงทุบหน้าอกแข็งแกร่งของเขา