บทที่ 4 หนีให้ได้

พลั่ก! พลั่ก!

         “เจ้าหมีบ้า! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

         ชายหนุ่มที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเปิดแผงอกให้นางซบอย่างเป็นสุขมาทั้งคืน ลืมตาขึ้นมองแล้วกลับพึมพำตอบ “เจ้ากับข้าก็นอนกันเช่นนี้ทุกวัน เจ้ายังไม่ชินอีกหรือ”

         “ชายหญิงไม่ควรชิดใกล้ แต่นี่...นี่เจ้านอนกอดข้าทุกวันเลยนะ”

         “ทำไม  เจ้ามาอยู่ในห้องข้า ข้าก็ต้องนอนกอดเจ้าได้สิ! จะให้ข้าไปกอดผู้อื่นได้อย่างไร” หน้าตาเขายียวนกวนประสาท

         “ข้าไม่ได้อยากนอนในห้องนี้สักหน่อย เป็นเจ้าต่างหากที่บังคับข้า”

         “เจ้าข่มเหงรังแกข้าแล้ว กระทั่งเนื้อตัวของข้า เจ้าก็ได้เห็นจนหมดสิ้น อย่าได้คิดจะกลับไปเป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องอีกเลย ไม่มีทาง!”

“เจ้าคิดจะขังข้าไว้ที่นี่นานแค่ไหน”

“นานจนกว่าข้าจะพอใจ อีกอย่างเป็นเจ้าที่ต้องรับผิดชอบในตัวข้า คุณหนูจาง อย่าได้คิดจะหนีไปเฉยๆ”

         จางเลี่ยงหวงแทบจะกรีดร้อง นางไม่กล้าเถียงเขาเรื่องนี้เพราะตนเองก็ถูกวางยาปลุกกำหนัดจนทึ้งเสื้อผ้าทิ้งยั่วยวนเขาจนสุดกำลัง

หากว่าเป็นบุรุษอื่นป่านนี้นางคงไม่เหลือพรหมจรรย์อยู่แล้ว แต่มู่หลี่เฉียงใช้ความอดทนมัดมือมัดเท้านางเอาไว้ ซ้ำยังอุ้มนางไปแช่น้ำจนอาการคลายลง

เขาเป็นผู้มีพระคุณ แต่ขณะเดียวกันก็มีความแค้นกับนางด้วย เพราะเขายืนยันว่าไม่ต้องการให้นางกลับไปขัดขวางความรักของท่านอ๋องกับแม่นางเหอจึงได้จับนางขังเอาไว้ที่นี่

ยามนี้เขารู้สึกพอใจที่มีนางอยู่ในห้องนอนทั้งยังได้กอดนางเอาไว้ทุกค่ำคืน

         “จะอย่างไรก็เถอะ ข้าเป็นสตรี เจ้าเป็นบุรุษ พวกเราไม่ควรจะนอนร่วมเตียงกันเช่นนี้”

นางเม้มปากอย่างอึดอัดขัดข้อง ในใจลึกๆ ก็รู้สึกสงสัยว่าตัวนางไม่มีเสน่ห์เลยหรือไร  เขาจึงไม่คิดจะล่วงล้ำก้ำเกินไปมากกว่านี้

นางได้ยินพวกบ่าวพูดกันว่าเขามักจะไปเที่ยวหอคณิกากับพวกทหารที่สนิทกันบ่อยครั้ง จนนางเริ่มจะสงสัยว่านางสู้หญิงคณิกาพวกนั้นไม่ได้

ด้วยความเป็นคุณหนูที่ได้รับการเอาใจจากคนรอบข้างมาแต่เล็กจนโต จางเลี่ยงหวงจึงรู้สึกทนไม่ได้ที่ตนเองไม่ได้รับความสนใจและความเอาใจใส่จากรองแม่ทัพมู่

ทิฐิส่วนลึกของนางทำให้นางนึกอยากจะพิสูจน์ว่าตนเองจะทำให้มู่หลี่เฉียงสนใจได้หรือไม่  แต่อีกใจก็คิดว่าตนเองควรจะหนีกลับไปหาจวิ้นอ๋องจะดีกว่า

จางเลี่ยงหวงมองซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่ายามนี้ปลอดภัยก็คิดจะย่องหนีออกจากเรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่กลับไปยังจวนแม่ทัพใหญ่ของจวิ้นอ๋อง

สวบ! สวบ! สวบ!

เสียงฝีเท้าของบุรุษในชุดดำสี่คนที่ปิดหน้ามิดชิดทำให้นางหันไปมองด้วยความตื่นตะลึง

“ว้าย! พวกเจ้าเป็นใคร ”

“เจ้าเห็นพวกข้าแล้วคงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”

“ช่วยด้วย! โจรบุกจวน! โจรบุก!” หญิงสาวรีบวิ่งหลบไปตามป่าไผ่ที่มู่หลี่เฉียงปลูกเอาไว้แน่นหนา ร่างของนางผอมบางจึงสามารถเลี้ยวลดหลบคมกระบี่ที่นักฆ่าพวกนั้นฟันลงตามหลังนางต้นแล้วต้นเล่า

ฉับ! ฉับ! ฉับ!

“กรี๊ด! ช่วยด้วย! ช่วยข้าด้วย!” นางทั้งวิ่งทั้งร้องอยู่ในป่าไผ่

“รีบฆ่านางเร็วเข้า!” ชายชุดดำผู้หนึ่งตะโกนขึ้น

พลั่ก!

“โอ๊ย!”

คุณหนูจางล้มลงในกอไผ่ด้านในสุด นางใจเต้นโครมครามราวกับจะทะลุออกมา นึกโทษตนเองที่ไม่นางหลบออกจากเรือนท้ายจวนรองแม่ทัพมาโดยพลการ ยามนี้ไม่มีผู้อารักขาอยู่สักคน

“เจ้าออกมาทางนี้!” เจ้าหมีป่าของนางดึงข้อมือให้นางลุกขึ้นมาอยู่ในอก

ฉึก!

“อ๊ะ!” ไหล่ของรองแม่ทัพมู่ถูกกระบี่ของนักฆ่าปาดจนเลือดพุ่ง เหล่าผู้อารักขาของจวนรองแม่ทัพกรูกันเข้ามาช่วยไล่ฟันนักฆ่าอย่างดุเดือด ร่างคนร้ายผู้หนึ่งถูกกระบี่เสียบทะลุร่าง ส่วนอีกคนหนีไปได้

“ตรวจสอบทีว่าพวกมันเป็นใคร ”

“ขอรับ!”

ศพของคนร้ายทั้งสามถูกหามออกจากป่าไผ่ จางเลี่ยงหวงเกาะแขนชายหนุ่มร่างใหญ่เอาไว้แน่น

“เลือดเจ้าออกเยอะแล้ว! รีบไปทำแผลเถอะ” นางมองบาดแผลบนตัวเขาแล้วพาลหน้าซีดจะเป็นลม

“ไปสิ! เจ้ากลับไปทำแผลให้ข้า”

ใบหน้าของเขาดูถมึงทึงจนนางนึกหวาดหวั่น ไม่รู้ว่าเจ้าหมีป่าจะลงโทษที่นางคิดหนีอย่างไรบ้าง

แม่นมเจียงรีบเตรียมอุปกรณ์ทำแผลออกมา สั่งให้คนไปต้มน้ำร้อน แล้วหันมาบอกให้จางเลี่ยงหวงรีบทำแผลให้คุณชาย

“เจ้าเป็นสาวใช้อุ่นเตียงของคุณชาย ซ้ำยังเป็นต้นเหตุให้คุณชายได้รับบาดเจ็บ ก็สมควรทำแผลให้เขา”

มู่หลี่เฉียงนิ่วหน้า คุณหนูจางผู้นี้ช่างรั้นเสียนี่กระไร  ช่วยชีวิตนางมาแล้ว ข่มขู่นางก็แล้ว มาครั้งนี้ก็ยังทำให้เขาลำบากอีกจนได้

“คิดหนีหรือ  ดีนะที่ไม่ตายในป่าไผ่เสียก่อน หากข้ามาช้ากว่านี้อีกนิด วิญญาณของเจ้าคงต้องกลายเป็นผีเฝ้าป่าไผ่ไปแล้ว” เขาตวาดนางเสียงดัง

จางเลี่ยงหวงผวาแต่ก็กลืนน้ำลายก่อนจะเอ่ยขอบคุณ “ข้ารู้ แต่ข้าไม่รู้นี่ว่าจะมีโจรบุกเข้ามาในนี้”

“ขอบคุณอย่างนั้นหรือ แล้วที่เจ้าคิดจะหนีเล่า จะให้ข้าลงโทษอย่างไร ไม่เพียงแต่หนีไม่พ้น ยังทำให้ข้าเกือบตายไปด้วย”

นางเงยหน้าน้ำตาคลอ “ต่อไป ข้าจะไม่หนีอีกแล้ว ข้าจะรอจนท่านจะอนุญาต”

รองแม่ทัพหนุ่มเห็นนางหน้าซีดทั้งยังตกใจกลัวเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่และคงจะตกใจที่เขาบาดเจ็บเลือดอาบก็รู้สึกสงสาร

“ดี! นับว่ามีสำนึกอยู่ รบมาทำแผลให้ข้าเร็ว” เขายังคงทำหน้าบึ้งใส่นาง