บทที่ 6 ที่พาดแขน

แม่นมเจียงทำหน้าที่สอนให้จางเลี่ยงหวงรู้ว่าคุณชายมู่ชอบสิ่งใดและไม่ชอบสิ่งใดเพราะหวังให้นางมัดใจชายหนุ่มไว้ให้ได้

“เจ้าโชคดีนะหวงเอ๋อร์ คุณชายไม่เคยมีสตรีข้างกายมาก่อน ยิ่งดูเขาชอบเจ้าเช่นนี้เห็นทีเจ้าคงจะได้เป็นอนุคนแรกแน่เชียว”

“ข้าไม่ได้หวังเช่นนั้นสักหน่อย”

“เหลวไหล! นี่เจ้าคิดจะเป็นแค่สาวใช้อุ่นเตียงงั้นหรือ  หากว่าเจ้ารีบมีบุตรล่ะก็ นายท่านกับนายหญิงต้องรีบแต่งเจ้าเข้าจวนสกุลมู่เป็นแน่”

จางเลี่ยงหวงหน้างอ ‘ใครจะอยู่เป็นอนุกันล่ะ  เอาไว้เขาแผลหายเมื่อใดข้าก็จะกลับจวนแม่ทัพเมื่อนั้น’

ในขณะที่นางวางแผนว่าจะกลับไปหาพี่ชายกับจวิ้นอ๋อง นางเองก็อดไม่ได้ที่จะสอบถามเรื่องของเขา

คืนต่อมาเมื่อนางนอนห่มผ้าอยู่ที่เตียงเล็ก มองเห็นเขานอนตะแคงหันหน้ามาก็อดไม่ได้จึงถามเหตุผลที่เขายังไม่แต่งงานและยังไม่รับอนุภรรยา

มู่หลี่เฉียงยิ้มน้อยๆ “ข้ารำคาญสตรี ผู้ใดมาใกล้ชิดก็ล้วนสร้างแต่ความปวดหัววุ่นวาย ไม่ต้องมีล่ะดีแล้ว มีโอกาสก็ค่อยไปหาหญิงสาวที่หอคณิกาก็ง่ายดี”

นางได้ยินเขาตอบหน้าตายเช่นนั้นก็นึกโมโห ดวงตาของคุณหนูจางวาววับ! “หึ! ที่แท้ท่านมันเป็นคนใจหิน”

“ใจหินอย่างไรกัน  บุรุษทั้งหลายต่างก็ไปหอนางโลมกันทั้งนั้น พวกนางไม่เรื่องมาก เอาอกเอาใจ ปรนนิบัติกันเสร็จข้าก็กลับจวน ง่ายจะตายไป เหตุใดต้องเอาสตรีมาแขวนคอให้ยุ่งยากด้วย”

จางเลี่ยงหวงทำหน้าเขม่นเข่นเขี้ยว “เป็นบุรุษนี่ดียิ่งนัก! ได้ทำตามใจตนเอง ส่วนสตรีก็ต้องคอยเอาอกเอาใจ โลกช่างไม่ยุติธรรม”

“กระนั้นตัวเจ้าก็ยังพยายามแย่งชิงบุรุษเหมือนกันนี่  เจ้าอยากเป็นพระชายาเอกของจวิ้นอ๋องจนตัวสั่น ต้องเดินทางดั้นด้นมาถึงที่นี่ก็เพราะคิดมาเอาใจเขามิใช่หรือ ”

“นี่เจ้า!”

สายตาของเจ้าหมีป่าดูยียวน “ข้าพูดความจริง อย่าบอกนะว่าเจ้ารับไม่ได้”

“ก็ได้! ข้ายอมรับว่าข้าอยากอภิเษกสมรสเป็นพระชายาของจวิ้นอ๋อง”

มู่หลี่เฉียงได้ยินก็หายใจแรง เกิดความหงุดหงิดจนต้องลุกขึ้นนั่ง ใช้มืออีกทางทุบบนฟูกนอน จ้องมองนางเขม็ง

“ไม่มีทาง! ต่อให้ข้ายอมปล่อยเจ้าไปก็จะไม่ยอมให้เจ้าได้อภิเษกสมรสกับท่านแม่ทัพเด็ดขาด”

คุณหนูจางตลบผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง “ทำไมเล่า”

“ท่านแม่ทัพมีคนรักอยู่แล้ว แม่นางเหอเหมาะสมกับท่านแม่ทัพยิ่งกว่าเจ้า สตรีที่เอาแต่ใจ โทสะร้าย เย่อหยิ่ง!”

“ข้าไม่ได้เป็นเช่นนั้นสักหน่อย!”

จางเลี่ยงหวงลืมตัวเท้าแขนเข้าไปประจันหน้ากับเจ้าหมีป่า เตียงนอนเล็กของนางถูกลากมาชิดกับเตียงนอนใหญ่ของเขา แค่ขยับไม่เท่าไหร่ นางก็เข้าไปประชิดตัวชายหนุ่มแล้ว

ชายหนุ่มใช้แขนข้างที่เหลือเหนี่ยวเอวนางเข้ามาชิดแผงอกกำยำ “ที่ข้าเอาเจ้ามาไว้ที่นี่ ก็เพราะคิดจะดัดนิสัยเจ้าให้หัดทำงานเพื่อให้รู้จักเห็นใจผู้อื่น อีกอย่างข้าไม่อยากให้เจ้าเข้าไปแทรกระหว่างท่านแม่ทัพกับแม่นางเหอเข้าใจหรือไม่”

นางตกใจที่เขาทำหน้าดุดันจนต้องยกมือขึ้นยันอกเขาไว้ “ปล่อยข้านะ!”

“ไม่ปล่อย! เจ้าขึ้นเตียงข้ามาแล้วก็นอนให้ข้าพาดแขนก็แล้วกัน” เขาโถมร่างลงนอนทั้งๆ ที่กอดนางไว้

ร่างของคุณหนูจางจึงเกยอยู่บนอกของชายหนุ่ม

“เจ้าหมีป่าบ้า!”

“ถ้าเจ้าด่าว่าข้าเป็นหมีป่าอีก ข้าจะจูบเจ้า”

จางเลี่ยงหวงเห็นสายตาดุดันของเขาแล้วถึงกับต้องรีบหุบปาก ถลึงตาใส่เขาแล้วรีบเบือนหน้าหนี

“ข้าง่วงแล้ว เรานอนกันเถอะ” เขาขยับแขนเล็กน้อยในนางนอนลงแนบข้าง แล้วพาดแขนข้างที่บาดเจ็บบนช่วงเอวของนาง “ดึงผ้าห่มขึ้นมาสิ!”

นางรีบทำตามเขาแต่โดยดี การยั่วยุโทสะของเจ้าหมีป่าย่อมเป็นการกระทำอันโง่เขลา สู้ดีนางยอมนอนนิ่งๆ ไม่ให้เขาคิดจะทำอันใดตนเองเสียดีกว่า

ตกดึกคืนนั้น มู่หลี่เฉียงที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยอาการระแวดระวังตัวที่ติดเป็นนิสัยก็ก้มลงมองนางผู้อยู่ในอ้อมกอด ดวงหน้ารูปหัวใจหน้ารักจิ้มลิ้มนอนหลับตาพริ้ม แสงเทียนที่จุดทิ้งไว้วอมแวมทำให้พอมองเห็นผิวหน้าผุดผ่องซีกหนึ่งของนาง

ชายหนุ่มโน้มมาจูบแก้มหน้าผาก จูบเปลือกตา และแก้มของนางแผ่วเบา ตั้งแต่คืนที่สองที่นางนอนอยู่ในอ้อมกอดเขา ชายหนุ่มก็แอบจูบนางมาโดยตลอด

‘ข้าอดใจไม่ทำอย่างอื่นแล้ว เพียงแค่นี้ก็ให้ข้าทำเถอะนะคุณหนูจาง’

เขาสู้อดทนยังไม่เคยจูบริมฝีปากนางเลยสักครั้งเพราะนึกอยากจะให้นางจูบตอบเขาอย่างเต็มใจ แต่วันนี้ในตอนที่เขาเห็นนักฆ่าพวกนั้นกำลังเงื้อกระบี่จะฟันนาง มู่หลี่เฉียงยอมรับว่าเขารู้สึกโมโหยิ่งกว่าการสู้รบครั้งใดๆ ในชีวิต!

หากว่าวันนี้เขามาไม่ทัน แล้วนางถูกพวกมันฆ่าตาย ชายหนุ่มนึกไม่ออกเลยว่าตนเองจะอดใจไม่แล่เนื้อคนพวกนั้นออกเป็นหมื่นชิ้นได้อย่างไร

“หมีป่า! ระวัง! ระวังโจร!” นางละเมอออกมาเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“เจ้าเป็นห่วงข้าเหมือนกันหรือ”

มู่หลี่เฉียงอดไม่ไหวก้มหน้าจูบริมฝีปากนางสลับข้างล่างและขึ้นข้างบน นางเผยอริมฝีปากรับอย่างไม่รู้ตัว แต่ก็ยังไม่ยอมตื่นด้วยความเหน็ดเหนื่อยและตึงเครียดจากเหตุการณ์ร้าย

เขาผงกศีรษะขึ้นมองนางแล้วจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของนางอีกครั้งก่อนจะรวบนางเข้ามาแนบอก...ยังไม่รู้เลยว่าตนเองจะทำใจปล่อยนางจากไปได้อย่างไร  

หากจะใช้กำลังบังคับข่มเหงเขาก็ไม่อยากจะทำเพราะกลัวนางจะไม่มีความสุข เท่าที่ทำอยู่ตอนนี้ก็นับว่าเป็นเรื่องเลวร้ายสำหรับนางมากแล้ว

“ข้าอยากให้เจ้าเต็มใจ เต็มใจที่จะเป็นคนของข้า!” ชายหนุ่มพึมพำอยู่ข้างใบหูนุ่มของนาง ราวกับจะให้หญิงสาวรับรู้ในความฝัน