บทที่ 7 นางไม่อยากกลับ

จวิ้นอ๋องมิได้ส่งผู้ใดมาเยี่ยมรองแม่ทัพคู่พระทัยเพราะทรงทราบว่ามู่หลี่เฉียงแอบซ่อนจางเลี่ยงหวงบุตรสาวของเสนาบดีฝ่ายขวาเอาไว้ หญิงสาวผู้นั้นฮองเฮาทรงต้องการให้อภิเษกสมรสกับพระองค์ แต่จวิ้นอ๋องมิได้ปรารถนา

องครักษ์เงาที่เข้าไปสืบมาคุกเข่ารายงานตั้งแต่หลายวันก่อน การหายตัวไปจากงานเลี้ยงของคุณหนูจาง จวิ้นอ๋องทรงเชื่อว่าคงจะเป็นฝีมือของคนใกล้ตัวและก็เป็นจริงเช่นนั้น

“ในเมื่ออยู่กับมู่หลี่เฉียงก็ดีเหมือนกัน นางจะได้ปลอดภัย อีกอย่างหากเกิดเรื่องขึ้น เขาก็รับผิดชอบนางได้” จวิ้นอ๋องยิ้มกว้าง รู้สึกพอพระทัยที่สหายร่วมรบเดือดเนื้อร้อนใจแทนตนจึงได้จับจางเลี่ยงหวงไปขังไว้

“เจ้าไปดูอาการของรองแม่ทัพมู่ให้ข้าที!”

องครักษ์เงาฉินหวังหย่งกระโจนแวบหายออกไปจากห้องทรงพระอักษร แฝงกายเข้าไปในเรือนท้ายจวนของรองแม่ทัพมู่อย่างเงียบเชียบ เขาแฝงกายอยู่นานนับชั่วยามจนเห็นว่าอาการของมู่หลี่เฉียงไม่สาหัส ซ้ำยังมีคุณหนูจางคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ตกดึกนางยังนอนหลับในอ้อมกอดของรองแม่ทัพหนุ่ม จึงกลับไปถวายรายงาน

“อืม...มู่หลี่เฉียง! ดูเหมือนว่าจะกลายเป็นวีรบุรุษช่วยสาวงามไปเสียแล้ว”

“พะยะค่ะ กระหม่อมดูแล้ว คุณหนูจางเองก็เหมือนจะซาบซึ้งในน้ำใจของรองแม่ทัพมู่ นางจึงคอยดูแลท่านรองแม่ทัพอย่างใกล้ชิดพะยะค่ะ”

“เห็นทีข้าจะไม่ต้องปวดหัวเพราะจางเลี่ยงหวงอีกแล้วกระมัง” จวิ้นอ๋องทรงยิ้มแย้มพอพระทัย

ที่ผ่านมาคุณหนูรองสกุลจางหมายมั่นปั้นมืออยากจะเป็นพระชายาเอกของพระองค์ตามที่ฮองเฮาทรงยุยง ทว่าจวิ้นอ๋องมิได้ใส่พระทัยในตัวนาง แม้จะปฏิเสธชัดเจนแล้วแต่นางก็ยังคงตื้อไม่เลิก

คราวนี้นางไปใช้ชีวิตอยู่กับมู่หลี่เฉียงหลายวันขนาดนี้ หากนางคิดจะกลับมาเกาะแกะพระองค์ ส่งมู่หลี่เฉียงออกหน้า ปัญหาก็ได้รับการแก้ไข

“คงเป็นเช่นนั้นพะยะค่ะ”

จวิ้นอ๋องได้ฟังคำยืนยันจากองครักษ์เงาก็ทรงพระสรวลลั่นห้องทรงพระอักษร “ดีๆ คราวนี้เจ้ามู่สหายข้าจะได้มีฮูหยินกับเขาเสียที เอาล่ะ! ข้าไม่ต้องกังวลเรื่องนางอีกแล้ว เจ้าก็ไปพักผ่อนเถอะ ข้าเองก็จะไปนอนแล้ว”

จางเลี่ยงหวงตื่นแต่เช้า นางถูกแม่นมเจียงสั่งเอาไว้ว่าต้องตื่นก่อนคุณชายมู่แล้วก็ออกไปเตรียมข้าวปลาอาหารให้เรียบร้อย

ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ในสภาพสาวใช้ คุณหนูจางก็กลายเป็นคนที่ทำทุกอย่างด้วยตนเองอย่างขยันขันแข็ง นางหุงข้าวได้สุกและนิ่ม ทำอาหาร เช็ดถูปัดกวาดทำความสะอาดเรือน ซักผ้า

ยกเว้นเพียงการหาบน้ำที่มู่หลี่เฉียงสั่งให้บ่าวรับใช้มาทำแทนเพราะสงสารที่นางเอวบางร่างน้อยแบกถังน้ำไม่ไหว ระยะหลังก็ไม่ให้นางซักผ้า เหลือเพียงทำอาหาร เช็ดถูปัดกวาดและรอปรนนิบัติเขา

นางทำอาหารที่เขาชอบสองสามอย่าง ลำเลียงมาวางรอที่โต๊ะ “ข้าเตรียมอาหารเรียบร้อยแล้ว”

ชายหนุ่มที่นอนตะแคงมองดูนางกำลังจัดโต๊ะก็ยิ้มด้วยความพอใจ “มาประคองข้าที”

เมื่อเขาลุกขึ้นนางก็คอยเช็ดหน้าตาและเนื้อตัว รอเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ มู่หลี่เฉียงยิ้มแย้มแจ่มใส

‘อันที่จริง มีเจ้าอยู่ด้วยเช่นนี้ทุกวันก็ดีเหมือนกัน จวนนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นอักโข แต่จะเป็นไปได้อย่างไรเล่า  นางเป็นถึงบุตรสาวเสนาบดีฝ่ายขวา ทั้งยังเป็นพระญาติของฮองเฮา คงต้องหวังอภิเษกกับองค์ชาย!’

เมื่อคิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็สีหน้าสลดลงไป จวิ้นอ๋องทรงส่งคนให้มาบอกกับเขาว่าทรงให้เขาพักรักษาตัวสักสามวัน ทั้งยังพระราชทานยาสมานแผลอย่างดีมาด้วยหนึ่งขวด เขาทาไปเพียงไม่กี่วันก็รู้สึกแผลสมานเร็วอย่างน่าอัศจรรย์

‘หายเร็วเกินไปแล้ว เห็นทีต้องเสแสร้งบาดเจ็บต่อไปอีกสักหน่อย อยู่เยี่ยงนี้กำลังสบายเลยทีเดียว’

ระหว่างนั้นกลางวันก็เดินดูจางเลี่ยงหวงทำงานอยู่ในเรือน ตกค่ำก็นอนกอดนางพักผ่อน ตกดึกก็แอบจุมพิตนาง ระยะหลังๆ เขาชอบจับมือน้อยๆ ของนางขึ้นมาจูบก่อนหลับตาลงนอน

เช้านั้น คุณหนูจางตื่นขึ้นมาเห็นเสื้อของเจ้าหมีป่าหลุดลุ่ยเปิดเปลือยแผงอกจนเห็นแผงอกแกร่งนางก็ลืมตัว ยกกำปั้นทุบอกเขาไปหลายที มู่หลี่เฉียงรู้สึกเหมือนถูกข่วนจึงลืมตาขึ้นมอง

“เจ้าไม่คิดจะนอนดีๆ บ้างหรือ  ทุบข้าทำไมกัน ”

“ก็ดูเจ้าสิ! นอนเปลือยกายเช่นนี้คิดจะทำอะไรกันแน่” นางแผดเสียงแว๊ดๆ ใส่เขา

ชายหนุ่มแสร้งตีหน้าขรึม ทำตาดุ “หากเจ้าคิดจะข่วนข้าล่ะก็ ควรเลิกทำได้แล้ว”

หญิงสาวทำตาโต “ข้าไม่ใช่แมวสักหน่อย ทุบเจ้าจนสุดแรงแล้วเจ้าก็ยังไม่เจ็บสักนิดเลยหรือ ”

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ ท่อนแขนโอบนางไว้ ทำตาหรี่ปรือ “เราก็นอนด้วยกันเช่นนี้ทุกวัน เหตุใดเจ้ายังไม่ชินอีก ”

“แต่เจ้าไม่เคยนอนเปลือยเช่นนี้นี่” ใบหน้าของนางซับสีระเรื่อ พยายามเบือนหน้าไม่มองหน้าอกของชายหนุ่มที่กอดรัดตนไว้

“เอ๋  หรือว่าเจ้าหวังอยากให้ข้าทำบางอย่างกับเจ้า”

“บ้าสิ! อย่ามาใส่ร้ายข้านะ”

นางโมโหที่เขาตอบยียวนจึงยกมือทุบเขาแรงจนแผลเขาปริมีเลือดซึมออกมา

“โอ๊ย! แผลของข้า! แผลที่ข้าช่วยชีวิตเจ้า” เขาแสร้งร้องดังกอปรกับสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวทำเอานางตกใจรีบขอโทษขอโพย

“ถ้าอย่างนั้น เจ้านอนข้างๆ ให้ข้าพักแขนสักครู่ ข้าเจ็บเหลือเกิน นี่ก็ใกล้เวลาต้องออกไปค่ายแล้วด้วย”

จางเลี่ยงหวงเห็นว่าเขายังต้องลำบากไปค่ายทหารอีกจึงได้ยินยอมทำตามที่เขาขอร้อง

....อย่างที่เคยมีคนกล่าวไว้...ช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ...

มู่หลี่เฉียงประเมินว่าอีกไม่นานการศึกกับแคว้นเว่ยก็คงจะเริ่มขึ้นแล้ว เขานอนหลับตานิ่งคิดว่าระหว่างที่ตนต้องออกไปรบนี้จะให้นางกลับไปอยู่ที่จวนแม่ทัพหรือให้นางอยู่ที่นี่ต่อไปดี

จางเลี่ยงหวงนอนแทบจะชิดหน้าอกของชายหนุ่ม ความร้อนจากร่างกายเขาแผ่มาถึงตัวนางจนรู้สึกร้อนผ่าว ที่ผ่านมานางคิดว่าทำแค่เพียงกอดนางนอนเท่านั้น จนนางสงสัยว่าตนเองนั้นช่างย่ำแย่นัก กระทั่งชายหนุ่มผู้นี้ไม่คิดจะสนใจเลยหรือไร  

ความมั่นใจในรูปร่างหน้าตาที่งดงามของนางเริ่มถูกกัดกร่อน

‘เจ้าหมีบ้า! นี่เจ้าคงเห็นว่าข้าสู้หญิงคณิกาพวกนั้นไม่ได้เลยสินะ!’