บทที่ 5 หมีป่าบาดเจ็บ

คุณหนูจางรีบช่วยแม่นมเจียงถอดเสื้อให้ชายหนุ่ม นางทำหน้าที่เช็ดเลือด ห้ามเลือด เมื่อขยับไปมองด้านหลังนางจึงได้เห็นรอยแผลเป็นจากคมอาวุธจำนวนมากอยู่เต็มแผ่นหลัง

“ท่านมีแผลเป็นมากเหลือเกิน”

“มีทั้งรอยดาบ หอก ทวน ธนู ข้าอยู่ในสนามรบนับสิบปีเรื่องพวกนี้ธรรมดาไปเสียแล้ว”

“ท่านเจ็บมากหรือไม่ ”

“นี่เนื้อหนังคนนะ ย่อมเจ็บปวดเป็นธรรมดา หากคิดจะเป็นนักรบเรื่องพวกนี้ล้วนเกิดขึ้นได้เสมอ”

จางเลี่ยงหวงนึกถึงเรื่องเล่าเกี่ยวกับกองทัพพยัคฆ์เหินที่เคยได้ยินได้ฟังมา มู่หลี่เฉียงเป็นรองแม่ทัพคู่พระทัยของจวิ้นอ๋อง คนทั้งสองคงจะลุยการรบมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เจ้าหมีป่าผู้นี้ในการศึกคงจะดูน่าเกรงขามนัก

นางลอบมองใบหน้าครั่นคร้ามของบุรุษตรงหน้า ใบหน้าของเขาดูบึกบึนอย่างคนสู้ศึกมาทั้งชีวิต หญิงสาวกลืนน้ำลายอีกคราหนึ่ง ตั้งแต่รอดชีวิตมาได้ นางก็ยังใจไม่ค่อยดีเพราะไม่รู้ว่าเขาจะลงโทษนางอย่างไรบ้าง  

ชายหนุ่มหลับตาลง เขารู้สึกว่านางเงียบงันไป แต่จะปล่อยให้นางไร้สำนึกเช่นนี้ไม่ได้ เห็นทีคงต้องสั่งสอนนางให้รู้ว่าคนอย่างเขาไม่ได้มีความอดทนมากพอที่จะให้นางแอบทำผิดซ้ำได้อีก

“ต่อไปเจ้าต้องคอยอาบน้ำให้ข้า”

“เอ๋ ”

“ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้! เรื่องแค่นี้เจ้าตอบแทนข้าไม่ได้หรือ ตัวข้าบาดเจ็บจะเช็ดถูร่างกายตนเองถนัดได้อย่างไร นี่เป็นความรับผิดชอบของเจ้า”

หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว “ดะ ได้!”

ครั้นบ่าวรับเตรียมน้ำอาบใส่อ่างไว้พร้อมแล้ว เขาก็เรียกให้นางเข้าไปถอดเสื้อให้ ชายหนุ่มจะใช้มือข้างที่เหลือถอดกางเกงเอง เมื่อเขาหย่อนร่างเปลือยลงในอ่างอาบน้ำ นางก็เอาเก้าอี้ตัวเตี้ยมานั่งคอยเช็ดเนื้อเช็ดตัว คอ หลังและไหล่หนาใหญ่ หญิงสาวดูเงอะๆ งะๆ แม้จะคอยปรนนิบัติเขายามอาบน้ำมาแล้วหลายวันแต่ก็ยังไม่ชินเสียที

“ตั้งใจเช็ดสิ! ถ้ายังเช็ดลวกๆ แบบนี้อีก ข้าจะให้เจ้าลงมาในอ่างกับข้าด้วย”

หญิงสาวสะดุ้ง “ข้าไม่เคยทำนี่นา”

“ไม่เคยก็ต้องหัด...ต่อไปเป็นหน้าที่ของเจ้า”

นางลอบเม้มปากแต่ไม่กล้าต่อคำเพราะกลัวเขาจะลุกขึ้นอาละวาด

“เช็ดแขนข้าให้ทั่วทั้งด้านนอกด้านในนะ” เขายกแขนสองข้างขึ้น นิ่วหน้าเล็กน้อยด้วยความปวดแผล “นี่หากเจ้าไม่คิดหนี! ข้าก็คงไม่ต้องบาดเจ็บเช่นนี้ แต่ก็นะ...ถ้าข้ากลับมาไม่ทัน ป่านนี้เจ้าคงเป็นผีเฝ้าป่าไผ่ไปแล้ว!” เขากัดฟันกรอดๆ ขณะที่ประณามนาง

จางเลี่ยงหวงไม่กล้าขยับไปด้านหน้าเพราะเกรงจะเห็นส่วนที่ไม่ควรเห็นของเขา ตอนที่ชายหนุ่มถอดกางเกงนางก็เบือนหน้าหนีเพราะเกรงจะมองเห็นส่วนล่างของเขาเสียก่อน

จากการใช้ชีวิตร่วมกันหลายวันนางเริ่มคุ้นเคยกับกลิ่นกายของเขา ทั้งกลิ่นเหงื่อที่ชื่นยามกลับมาจากค่ายทหารหรือยามที่อาบน้ำเสร็จใหม่ๆ

เมื่อเขาลุกขึ้นจากอ่างอาบน้ำนางก็รีบหันหลังด้วยใบหน้าแดงก่ำ ชายหนุ่มหยิบผ้ามาพันรอบเอวอย่างยากลำบาก

“เจ้ามาพันช่วยข้าที!”

นางหลับตาขยับเข้าไปช่วยเขาพันผ้าเช็ดตัวรอบกาย ก่อนจะช่วยเอาผ้าแห้งเช็ดเนื้อตัวเขาให้สะอาดแล้วสวมเสื้อตัวบางด้านในให้ เขาค่อยๆ ดึงกางเกงขึ้นแล้วเรียกนางไปผูกสายรัดให้ จากนั้นก็ตรงไปยังเตียงนอน

แม่นมเจียงเดินนำหน้าสาวใช้สองคนที่ยกเอาข้าวและยาต้มมาวางบนโต๊ะกลางห้อง

“หวงเอ๋อร์ เจ้าป้อนคุณชายให้หมดนะ ทั้งข้าวและยานั่นล่ะ”

“เจ้าค่ะ” นางพยักหน้าและขยับเข้าไปนั่งป้อนข้าวเขาด้วยความจำใจ

มู่หลี่เฉียงยกยิ้มมุมปากน้อยๆ ในยามที่นางเผลอ เขาจำต้องทำทีบึ้งตึงไว้ก่อนเพื่อให้นางสำนึกเสียใจให้มากจะได้ไม่คิดหนีอีกเป็นครั้งที่สอง เพราะนางคิดจะหนีคราวนี้เขาคงไม่ไปตามนางอีก

“เอ๊ะ! เตียงของข้าทำไมมาอยู่ตรงนี้ ” นางตกใจเมื่อเห็นเตียงน้อยของตนมาอยู่ชิดเตียงใหญ่ เมื่อเช้ายังอยู่ห่างออกไปพอสมควรอยู่เลย

“เพื่อให้ข้าเรียกใช้เจ้าได้สะดวกอย่างไรเล่า ” เขาตอบหน้าตาย ในขณะที่นางหน้ามุ่ย ครั้นเห็นว่าเขาบาดเจ็บมากเพราะตนเองก็ถอนหายใจยินยอมแต่โดยดี เขาบาดเจ็บหนักเช่นนี้คงไม่มีเรี่ยวแรงมาอุ้มนางไปนอนกอดอีกหรอกนะ

เช้าวันต่อมา จางเลี่ยงหวงก็พบว่าตนเองกลายเป็นที่พาดแขนของเจ้าหมีป่าตัวใหญ่เช่นเดิม เพียงคิดจะร้องเอะอะโวยวายเขาก็ข่มขู่นางซ้ำ

“เกิดเจ้าร้องแล้วผู้อารักขาหน้าเรือนเข้ามาเห็นเจ้านอนบนเตียงข้า ผู้ใดกันแน่ที่ต้องอาย  เจ้าคิดดูให้ดี...ข้าไม่ได้บุกเตียงเจ้า แต่เจ้าบุกเตียงข้า”

“ก็ท่าน...ท่านแอบอุ้มข้ามาบนเตียงนี้นี่!”

“หือ! ข้าบาดเจ็บอยู่นะ จะเอาแรงที่ไหนไปอุ้มเจ้า ”

นางได้แต่ทำหน้างอ ใบหน้าของเขาอยู่ใกล้นางแค่เพียงคืบ จางเลี่ยงหวงไม่รู้ว่าตกกลางคืน มู่หลี่เฉียงแอบดมเรือนผมและจูบแก้มนางอยู่บ่อยๆ เขาเริ่มคุ้นเคยกับการได้นอนกอดนางและไม่อยากให้นางกลับไปจวนแม่ทัพอีกแล้ว

แม่นมเจียงเคาะประตูแล้วเดินเข้ามาดูแลยามเช้า คุณหนูจางหน้าแดงเมื่อนึกได้ว่าแม่นมเจียงคงจะคิดว่านางกับเจ้าหมีป่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว

“ไม่ต้องอายข้าหรอก ข้ารู้น่า” แม่นมเอ่ยกระเซ้า

จางเลี่ยงหวงยิ้มแหยๆ สภาพที่แม่นมเจียงเห็น ทำให้นางไม่กล้าเอ่ยปากแก้ตัว จึงค่อยขยับออกจากอ้อมกอดของเขา ลงจากเตียงไปผสมน้ำอุ่น

มู่หลี่เฉียงลืมตาลุกขึ้น เขาเดินตามนางไปหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ชายหนุ่มนั่งลงรอให้นางช่วยเช็ดหน้าเช็ดคอและเนื้อตัว จากนั้นชายหนุ่มก็เดินเข้าไปหลังฉาก

“เข้ามาเร็วเข้า หวงเอ๋อร์ มาเลือกเสื้อผ้าให้ข้าด้วย”

คุณหนูจางถอนหายใจ นางต้องทำหน้าที่ช่วยเขาสวมเสื้อผ้า หลังๆ เขาให้นางเป็นผู้เลือกเสื้อผ้าให้ด้วย

แม่นมที่เลี้ยงคุณชายมู่มาแต่เล็กแต่น้อยรู้สึกพอใจยิ่งนักที่ชายหนุ่มดูเหมือนจะมีใจให้สาวใช้อุ่นเตียงผู้นี้ ไม่ว่าจะด้วยฐานะใด ขอเพียงนางมีบุตรให้กับสกุลมู่....ก็พอ

‘เห็นทีนายท่านกับนายหญิงมีหวังจะได้หลานชายไว้เชยชมแน่คราวนี้’