1 ทรราชร้าย

“เงียบเช่นนี้ มีแผนชั่วร้ายที่บอกผู้อื่นไม่ได้ใช่หรือไม่”

        “อาเหมย...” น้ำเสียงเฉิงป๋อหยางฟังแล้วชวนให้ขนลุก นั่นเป็นเพราะเขากำลังอ้อนนาง ความรู้สึกตอนนี้ จ้าวรั่วเหมยสับสนไปหมด ถึงอย่างนั้นก็ตั้งสติฟังสิ่งที่เขาต้องการบอก

        “ข้ามีใจต่อท่าน และถวิลหาปาก มือ สองถันที่อวบสวยแสนนุ่มนิ่ม รวมถึงความบีบรัดอันเย้ายวนทุกลมหายใจเข้าออก ไฉนจะยอมให้องค์หญิงหกตกเป็นของผู้อื่น”

        จ้าวรั่วเหมยเริ่มนั่งไปติด และกลั้นหายใจไปในเวลาเดียวกัน

        “ยามนี้ ตำแหน่งทรราช ข้ายังไม่ปรารถนามครอบครอง แต่การเป็นราชบุตรเขย คือสิ่งที่เฉิงป๋อหยางสนใจยิ่งนัก”

        “จื้อจื่อล้อข้าเล่นแล้ว”

        “ไม่...เรียกท่านพี่สิ...และข้าจะหยุดพักความคิดเป็นทรราชล่มแคว้นลงสักสองสามชั่วยาม”

***********

 ป้อมเมืองเจี้ยน ตำหนักรับรองเมืองเหลียง  

        เปลวเพลิงยังคงลุกไหม้เป็นวงกว้าง ความร้อนโหมกระหน่ำรอบทิศ ถึงอย่างนั้นเหตุการณ์เบื้องหน้าไม่อาจทำให้ผู้ที่กำลังยืนเผชิญหน้ากันสะทกสะท้านต่อสิ่งที่อยู่รอบตัว นั่นคงเป็นเพราะจิตใจคนทั้งคู่บอบช้ำหนัก ฝ่ายที่กำหมุดไว้ในมือ คือจ้าวรั่วเหมย องค์หญิงหกแห่งอาณาจักรต้าอัน นางสวมชุดเจ้าสาวสีแดงงดงามปักดิ้นทองและลวดลายวิจิตร มีผ้าคลุมด้านหลังเป็นลายหงส์ทะยานฟ้า หากมีสิ่งที่ชวนให้ฉงนคือ นางเป็นเจ้าสาวที่กำลังอุ้มท้อง แล้วบิดาของทารกด้วยเล่าคือผู้ใด!

        ที่สำคัญ จ้าวรั่วเหมยย่อมไม่ควรปรากฏตัวในพื้นที่ซึ่งอันตรายต่อตนเอง และชีวิตน้อยๆ ที่แสนบริสุทธิ์

        ภาพเบื้องหน้าที่นางมองเห็น ชวนให้ขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก ศีรษะมนุษย์ถูกเสียบไว้กับหอก ซึ่งมีจำนวนเกือบครึ่งร้อยได้ ผู้ที่เคราะห์ร้ายเหล่านั้น มีทั้งขุนนางบู๊ บุ๋น รวมถึงขันที นางกำนัล ไปจนถึงบ่าวรับใช้ อายุน้อยสุดที่ต้องสิ้นลมหายใจโดยไม่ทันได้รู้จักโลกใบนี้มากพอ เป็นเพียงเด็กชายวัยสิบสามปี ขณะเดียวกัน ไฟกำลังลามไปเผาไหม้ชิ้นส่วนที่เคยมีลมหายใจเหล่านั้น จึงส่งกลิ่นชวนให้สะอิดสะเอียนอย่างที่สุด

        เหตุใดถึงได้มีภาพป่าเถื่อนชวนให้อุจาดตา นั่งคงเป็นเพราะเมืองหลวงถูกทรราชเฉิงป๋อหยางเข้าไปยึดอำนาจ หากผู้ใดขวางทาง ฝ่ายเขาก็หาได้มีความเมตตา สั่งมือสังหารล่าค่าหัวเข่นฆ่าทุกชีวิตราวกับเป็นเพียงผักปลา ดังนั้นหลายวันที่ผ่านมาจึงมีการสู้รบ และหนีตายไกลมาจนถึงป้อมเมืองเจี้ยน เส้นทางสัญจรล้วนชโลมด้วยเลือด รวมถึงซากศพชวนให้สังเวชใจยิ่ง

        เสียงหัวเราะหึๆ ดังมากจากเฉิงป๋อหยาง ร่างกายเขาประหนึ่งยอมด้วยเลือด เขานั่งพิงกำแพงหิน ข้างกันมีร่างไร้ลมหายใจกองอยู่เป็นภูเขาขนาดย่อม ส่วนเนื้อตัวมีบาดแผลนับไม่ถ้วน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เฉิงป๋อหยาง มิอาจเคลื่อนไหวได้เป็นปกติ ถึงอย่างนั้น เขายังเป็นบุรุษที่น่าเกรงขาม สร้างความพรั่นพรึงต่อผู้ที่พบเห็น

        จ้าวรั่วเหมยคาดการณ์ได้ว่า ทั้งยาพิษที่นางหลอกล่อให้เขาดื่ม และกุ่ยกู่*(หนอนพิษผี) กำลังเติบโตในร่างกายอีกฝ่าย กำลังส่งผลให้เขาสูญเสียสำนึกรู้สึกผิดชอบชั่วดี ยิ่งกว่านั้นในไม่ช้า เฉิงป๋อหยางจะลืมนาง เรื่องนี้อย่างไรคงหลีกหนีไม่พ้น

        “นับเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นองค์หญิงสวมชุดมงคลสีแดง แต่กลับไร้ความน่ายินดี ท่านช่างเป็นเจ้าสาวล่มแคว้น สตรีแห่งหายนะ ผู้เผาผลาญทุกสิ่งอย่างจนไม่หลงเหลือซาก สมแล้วที่เป็นบุตรของจักรพรรดิจ้าว หึ ๆ ๆ ลูกไม้ไฉนจะหล่นไกลต้น”

        เสียงเขาฟังแล้วคือการเย้ยหยัน ฝ่ายสตรีในชุดสีเจ้าสาวร้าวไหวทั้งใจ ในหัวเต็มไปด้วยคำถามที่ต้องการคำตอบ นางอยากได้ยินคำอธิบายจากปากเขา สิ่งที่กระทำทั้งหมดเกินกว่าคำว่าอำมหิต เขาเปรียบเสมือนปีศาจจากขุมนรก เป็นทรราชโฉดชั่วอย่างที่ผู้อื่นขนานนาม กระนั้น นางคงสมองทึบเกินไป ด้วยลึกๆ ใจของจ้าวรั่วเหมย ยังปรารถนาให้เขายังคงเป็น

กุ่ยจื้อจื่อ* ของนางเช่นเดิม (องค์ชายผี ตัวประกันต่างแคว้น) และเฉิงป๋อหยาง คือคนที่นางไว้ใจอย่างที่สุด

        ดวงตากลมโตมองไปยังเฉิงป๋อหยาง พิศเขาอย่างละเอียด นางยอมรับว่ายามนี้ ครั่นคร้ามใจต่อเฉิงป๋อหยาง อีกทั้งมิอาจคาดเดาความคิดเขาได้

        ถึงแม้เขาเจ็บปวดจากบาดแผล แต่กลับมีสีหน้าเรียบเฉย คนผู้นี้คงไร้ซึ่งหัวใจ

        “หากคิดทำสิ่งใด ไฉนถึงไม่ลงมือสานต่อใจจบ หรือว่าท่านขี้ขลาดเยี่ยงคนพวกนั้นที่ข้า...สั่งตัดศีรษะทิ้ง และเสียบประจานไว้ อาเหมย...หากอ่อนแอ ก็เท่ากับว่าขาข้างหนึ่งเหยียบประตูนรกไว้แล้ว”น้ำเสียงจากร่างสูงใหญ่ ถึงจะแหบแห้งแต่ดุดัน ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

        เฉิงป๋อหยางกำลังจะกลายเป็นปีศาจในอีกไม่ช้า จ้าวรั่วเหมยจึงจำต้องทำภารกิจที่นางหมายมั่นให้สำเร็จ

        “ขะ ข้า...” นางกล่าวได้เท่านั้น เนื่องจากมีความสะเทือนใจ 

        “ฮึๆ ๆ เกิดจากสายเลือดสุนัข ไฉนจะมีเลือดเนื้อของมังกร ตระกูลจ้าว สูญสิ้นบุรุษแล้วสินะ ถึงให้สตรีออกหน้าถืออาวุธหมายสังหารข้า”

        วาจาเขายังเฉือนหัวใจจ้าวรั่วเหมยไม่หยุด ฝ่ายนางอยากเข้มแข็ง และกล้าหาญให้มากกว่านี้ แต่เป็นเพราะหัวใจนางเป็นเพียงก้อนเนื้อเล็กๆ มีความรู้สึก อีกทั้งก่อนหน้าได้ยกให้เขาไปทั้งหมด เฉิงป๋อหยางคือบุรุษเดียวที่นางไม่เคยหันใจหนีไปจากเขา ทว่าในยามนี้เขากลับเป็นคนบัดซบที่นางไม่อาจให้อภัย แม้ภายหน้าเขากลายเป็นวิญญาณขึ้นมาจริงๆ นางก็จะจองจำไว้ไม่ให้ได้ผุดได้เกิด เขาเหมาะสมที่จะเป็นผีเน่าไร้โลงฝังร่าง เป็นวิญญาณเร่ร่อน ไร้จุดหมาย