บทที่ 17

…...

ในตลาดที่คึกคักมีชีวิตชีวา มีรถม้าคันหนึ่งวิ่งอยู่กลางถนน เยี่ยเป่ยเฉิงกำลังนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ในรถม้า

ในพื้นที่ปิด ดูเหมือนจะมีกลิ่นหอมที่ยังคงเหลืออยู่ วนเวียนอยู่รอบตัวเขา!

ใบหน้าที่สะอื้นไห้ผุดขึ้นมาในสมองเขาอย่างต่อเนื่อง และยังมีภาพเหตุการณ์ที่ไม่ปะติดปะต่อกันของค่ำคืนนั้นด้วย

ยิ่งเขาพยายามจะลบใบหน้านี้ออกจากสมองมากเท่าไร ใบหน้านี้ก็ยิ่งชัดเจนมากขึ้นเท่านั้น

“ท่านอ๋อง มีบางอย่างที่ข้าไม่รู้ว่าควรจะพูดหรือไม่” เสวียนอู่ตามรถม้าอยู่ข้างนอก เหมือนว่าจะนึกบางอย่างออกแล้วเริ่มสนทนากับเขา

เยี่ยเป่ยเฉิงลืมตาขึ้นมา พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: "พูด"

เสวียนอู่กล่าวว่า: "ดูจากปฏิกิริยาของท่านอ๋องในวันนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รู้จักหลินซวงเอ๋อร์จริงๆ"

จู่ๆเยี่ยเป่ยเฉิงก็กำมือแน่น แล้วพูดว่า "จะพิสูจน์ได้อย่างไร?"

เสวียนอู่กล่าวว่า: "ท่านบอกเขาว่า ท่านจะมอบหลินซวงเอ๋อร์ให้กับอู๋เต๋อไห่ และจัดเตรียมให้พวกเขาอยู่ห้องถัดไป แต่ตอนที่ท่านอ๋องสามจากไป เขาไม่แม้แต่จะชายตามองนางเลย"

“ไม่ว่าจะเลือดเย็นแค่ไหน ก็คงจะไม่ทำถึงขนาดนี้? แม้แต่เสวี่ยหยวน ท่านอ๋องสามถึงกับส่งคนมาเก็บศพของนาง แต่เขาปฏิบัติต่อหลินซวงเอ๋อร์ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาเลย”

“ท่านว่า...ถ้าหลินซวงเอ๋อร์ไม่ได้เป็นคนของท่านอ๋องสามจริงๆ พวกเราจัดการเช่นนี้...มันจะดูไม่เหมาะสมเล็กน้อย?”

ท้ายที่สุดเสวียนอู่ก็ทนไม่ได้เล็กน้อย เขามักจะรู้สึกว่าหลินซวงเอ๋อร์ไม่ใช่คนเจ้าเล่ห์แบบนั้น

อย่างไรเสีย คนที่เจ้าเล่ห์เพทุบายจะไม่มีนัยน์ตาที่สะอาดขนาดนั้น

เขายังคงจำได้ว่าตอนที่ส่งนางเข้าไปในห้องนั้น หลินซวงเอ๋อร์ยังกล่าวคำขอบเจ้าเขา เหมือนเป็นเด็กโง่ที่ถูกคนนำไปขายแล้วยังช่วยคนขายนับเงิน!

เมื่อเห็นว่าเยี่ยเป่ยเฉิงเมินเฉย เสวียนอู่จึงพูดอีกครั้ง: "อู๋เต๋อไห่คนนั้น ใช่ว่าท่านอ๋องจะไม่รู้จัก เขาไม่มีนกเขา นิสัยก็ผิดเพี้ยนแปลกประหลาด ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ารับหญิงสาวเข้าไปในวังไปมากเท่าไหร่ พอทำอะไรให้ไม่พอใจเล็กน้อยก็ฆ่าทิ้ง จากอดีตจนถึงปัจจุบันไม่รู้ว่าข่มเหงหญิงสาวมาแล้วกี่คน”

“ข้าน้อยยังได้ยินมาว่า ขันทีคนนี้มีวิธีการมากมายในการทรมานผู้คน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ผู้หญิงธรรมดาจะสามารถทนได้”

“ท่านว่า สาวน้อยตัวเล็กๆที่ผอมบางอย่างหลินซวงเอ๋อร์ ไม่รู้ว่านางจะต้านทานได้นานแค่ไหน”

ขณะที่พูด เสวียนอู่ก็ถอนหายใจอย่างหนัก: "น่าเสียดาย เด็กสาวที่หน้าตาดีขนาดนั้น แถมยังไม่รู้จักประจบประแจง กลับตกไปอยู่ในมือของขันทีอู๋เต๋อไห่คนนั้น ข้าเกรงว่านางจะต้องตายสถานเดียว..... "

ในรถม้า เงียบไปนานสองนาน

เสวียนอู่รู้นิสัยใจคอของท่านอ๋องเป็นอย่างดี เขามักจะเป็นคนเลือดเย็นอยู่เสมอ ถ้าได้ตัดสินใจแล้วจะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายก็เป็นแค่สาวใช้ที่ต่ำต้อยคนหนึ่ง เยี่ยเป่ยเฉิงมีสถานะที่สูงส่งขนาดนี้ จะมีเมตตาต่อสาวใช้คนหนึ่งได้อย่างไร ?

ถ้าจะให้โทษ ก็ต้องโทษที่นางไปล้ำเส้นเยี่ยเป่ยเฉิง

เสวียนอู่รู้สึกเสียใจเล็กน้อย เพราะอย่างไรเสีย หน้าตาของสาวน้อยคนนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดูจริงๆ

แต่น่าเสียดาย ที่ต้องมาตายด้วยน้ำมือของอู๋เต๋อไห่คนห่วยแตกคนนั้น

คิดไม่ถึงว่า ภายในรถม้า ใจของชายคนนั้นตก หัวใจของชายหนุ่มสับสนวุ่นวายไปนานแล้ว

ใบหน้าที่อยู่สมองชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนเขาจะเห็นนัยน์ตาที่สะอาดบริสุทธิ์คู่นั้นเต็มไปด้วยน้ำตา ร่างอันผมบางนั้นขดตัวเป็นลูกบอลและสั่นเทาไม่หยุด เขาถึงกับจินตนาการว่าได้ยินเสียงของนาง ขอความช่วยเหลือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่รู้เพราะเหตุใด หัวใจของเยี่ยเป่ยเฉิงรู้สึกราวกับว่าถูกทิ่มแทงอย่างแรง ทั้งเจ็บปวดทั้งอึดอัด

ใช่แล้ว ร่างกายที่ผอมบางขนาดนั้น แม้แต่จะยกถังน้ำยังลำบาก ตอนที่เผชิญหน้ากับอู๋เต๋อไห่คงจะไม่มีแรงต่อต้านเลย?

บางที……

เขาอาจจะเข้าใจนางผิดจริงๆ?

บางที นางอาจจะไม่ใช่คนของท่านอ๋องสามจริงๆ?

บางที……

ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โทษที่นางพยายามปีนขึ้นไปบนเตียงเขาจริงๆ

เขาแค่เกลียดที่นางหลอกลวงเขา และไม่ยอมบอกความจริงกับเขา!

ถ้านางไม่ใช่คนของท่านอ๋องสามจริงๆ ถ้านางมีความลำบากใจของนางเองล่ะ?

เหตุผลที่จะอภัยให้นางนับไม่ถ้วนผุดขึ้นมาในใจ หัวใจของเยี่ยเป่ยเฉิงเริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆ

"หยุดรถ!" ในที่สุดเยี่ยเป่ยเฉิงก็เอ่ยปาก: "กลับรถ!"