Se connecterPartager
ยุทธการแก้แค้ย
Date de publication:
2026-10-06 15:09:20
Dernier chapitre
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู กระเช้าจอมปลอม
บรรยากาศยามบ่ายภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง อบอวลไปด้วยความเงียบสงบ อดิศักดิ์กำลังเอนกายพักผ่อนอยู่บนเตียงคนไข้หลังจากเพิ่งทานยาแก้ปวดลดอักเสบไปได้ไม่นาน ขณะที่เจนกำลังง่วนอยู่กับการปอกผลไม้ใส่จานให้เขาด้วยความใส่ใจแต่ความสงบสุขนั้นกลับอยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อจู่ๆ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆร่างสูงโปรดของ ‘จอห์นนี่’ เจ้าพ่ออิทธิพลมืดแห่งเมืองย่างก้าวเข้ามาภายในห้องอย่างมั่นใจ ใบหน้าคมคายสวมแว่นกันแดดสีเข้มถูกถอดออกเผยให้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มเย็นชาที่เคลือบยาพิษ ด้านหลังของเขามีลูกน้องร่างยักษ์สองคนเดินตามเข้ามาพร้อมกับกระเช้าผลไม้พรีเมียมราคาแพงห่อด้วยริบบิ้นหรูหราเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้เจนและศักดิ์หันขวับไปมองพร้อมกัน ทันทีที่เจนเห็นว่าเป็นใคร ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยว เลือดในกายพุ่งพล่านจนมือที่ถือมีดปอกผลไม้สั่นเทา เธอลุกพรวดขึ้นยืนบังเตียงของศั
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู อ้อมกอด
แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบพื้นปูนเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องภายใน ‘กัสการาจ’ บรรยากาศช่วงเช้าควรจะดำเนินไปอย่างเรียบง่ายเหมือนทุกวัน หากแต่ความเงียบสงบนั้นต้องถูกทำลายลงด้วยเสียงโทรศัพท์มือถือของพายรุ้งที่แผดเสียงดังลั่นขึ้นท่ามกลางเสียงเครื่องมือช่างพายรุ้งที่กำลังจัดเตรียมเอกสารการออกแบบร้านกาแฟอยู่บริเวณโต๊ะทำงานตัวเล็กๆ รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อของเพื่อนรักอย่างเจนปรากฎอยู่บนหน้าจอ หญิงสาวก็รีบกดรับสายทันทีด้วยรอยยิ้ม"ว่าไงจ๊ะคุณหนูเจน โทรมาแต่เช้าแบบนี้ คิดถึงกันหรือว่า...""อีพาย! แกฟังฉันให้ดีๆ นะ!" เสียงของเจนที่ดังแทรกขึ้นมาตัดบท ไม่มีแววหยอกเย้าเล่นสนุกเหมือนทุกที น้ำเสียงของเพื่อนสาวสั่นเครือและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกจนพายรุ้งใจหายวาบ "ตอนนี้เรื่องใหญ่แล้วนะแก! ฉันว่า... ไอ้จอห์นนี่มันน่าจะรู้เบาะแสและรู้ที่กบดานของแกแล้วล่ะ!"พายรุ้งสะดุ้งสุดตัว สมองขาวโพลนขึ้นมาทันที "วะ... ว่ายังไงนะอีเจน? แกหมายความว่ายังไง ทำไมจู
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู มุมอ่อนโยนของเจน
กลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อและยาสลบที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ค่อยๆ ปลุกสติของอดิศักดิ์ให้ตื่นขึ้นจากความมืดมิด ชายหนุ่มพยายามกะพริบตาเพื่อปรับโฟกัสภาพตรงหน้า ความเจ็บระบมแล่นแปลบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง ซี่โครง และใบหน้า ทุกครั้งที่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความเจ็บปวดจากการถูกรุมซ้อมเมื่อคืนก็ประเดประดังเข้ามาจนต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมานในจังหวะที่ศักดิ์กำลังพยายามยันตัวเองลุกขึ้น เสียงโทรศัพท์มือถือที่คุ้นเคยก็ดังแว่วเข้าโสตประสาท พร้อมกับเสียงตวาดแว้ดด้วยความเกรี้ยวกราดที่ดังลั่นไปทั่วห้องพักผู้ป่วยพิเศษของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง"คุณพ่อคะ! เรื่องนี้ปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาดนะคะ! คุณพ่อต้องจัดการคนของไอ้จอห์นนี่ให้เจนเดี๋ยวนี้เลยนะ!" เจนยืนถือโทรศัพท์มือถือแนบหู ใบหน้าสวยเชิดขึ้นด้วยความโกรธจัด ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "มันกล้าดียังไงมาทำคนของเจนจนได้รับบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้! ถ้าคุณพ่อไม่ยอมส่งคนไปจัดการถล่มมันให้ราบคาบละก็... เจนจะเอาระเบิดไปปาผับของมันให้พังพินาศป่นปี้ไปเลย แล้วถึงตอนนั้นคุณพ่อก็ไปตามแก้ข่าวเอาเองก็แล้วกันนะ
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู เข้าถ้ำเสือ
ภายหลังจากที่ได้รับการยืนยันแน่ชัดจากกล้องวงจรปิดว่าพวกมันส่งรถกระบะยกสูงมาสะกดรอยตามจริงๆ บรรยากาศภายในบ้านพักก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด อดิศักดิ์และเจนตัดสินใจประเมินสถานการณ์กันใหม่ การนั่งรออยู่เฉยๆ ให้พวกมันเป็นฝ่ายรุกคืบเข้ามาคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่ ทั้งคู่จึงวางแผนที่จะออกไปหาข่าวและเบาะแสเพิ่มเติมเกี่ยวกับเครือข่ายของจอห์นนี่เพื่อหาทางสกัดกั้นก่อนที่พวกมันจะลงมือเป้าหมายในคืนนี้คือ ‘ผับหรูของจอห์นนี่’ ศูนย์รวมสายข่าวและแหล่งฟอกเงินหลักของพวกมันในตัวเมืองหลวงเมื่อรถสปอร์ตคันหรูของเจนเลี้ยวเข้ามาจอดที่ลานจอดรถของผับ บรรยากาศยามค่ำคืนยังคงคึกคักไปด้วยผู้คนและเสียงเพลงเบสหนักๆ ที่ดังกระหึ่มออกมาข้างนอก เจนในชุดเดรสสวยสง่าและอดิศักดิ์ในชุดลำลองเข้มทะมัดทะแมงเดินตรงไปยังประตูทางเข้า VIP แต่ทว่า คราวนี้เหตุการณ์กลับไม่เป็นไปตามคาดการ์ดร่างยักษ์สองคนตรงทางเข้ารีบยื่นมือมาขวางหน้าศักดิ์ไว้ทันที "เดี๋ยวก่อนครับคุณ! ด้านในมีกฎใหม่ ผู้ติดตามต้องมีบัตรผ่
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู ตัวจริงของกัส
สายลมยามค่ำคืนพัดเอาน้ำนวลเย็นฉ่ำจากแม่น้ำเข้ามาปะทะผิวกาย เสียงใบไม้พลิ้วไหวสลับกับเสียงซ่านซ่าของเกลียวคลื่น ราวกับกำลังร่วมเป็นพยานในบรรยากาศอันเงียบสงบหลังอู่ซ่อมรถพายรุ้งจ้องมองใบหน้าคมเข้มของกัสผ่านแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา หัวใจของเธอพองโตไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและซาบซึ้งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ผู้ชายตรงหน้าคนนี้... แม้จะดูเป็นแค่ช่างซ่อมรถติดดิน พูดจากวนประสาทในบางเวลา แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ คอยปกป้อง และอยู่เคียงข้างเธอเสมอในยามที่เธอไม่เหลือใครและกำลังเผชิญกับมรสุมชีวิตที่หนักหนาที่สุดความซาบซึ้งใจและลึกๆ แล้วซ่อนความรู้สึกรักที่เธอมีต่อเขาไว้อย่างเต็มเปี่ยมเอ่อล้นขึ้นมาจนยากจะเก็บงำ แต่ในขณะเดียวกัน หัวใจดวงน้อยก็เจ็บแปลบขึ้นมาวูบหนึ่งเพราะความหวาดกลัว... เธอเป็นเพียงผู้หญิงตัวคนเดียวที่มีอดีตอันตรายคอยตามหลอกหลอน ในขณะที่กัสเป็นผู้ชายแสนดีที่ควรค่าแก่การมีอนาคตที่สดใสและมั่นคง พายรุ้งเผลอคิดไปว่าคนอย่างกัสคงไม่ได้มารู้สึกรักผู้หญิงที่มีภาระอย่างเธอจริงๆ หรอก เขาคงแค่สง
ที่นี่ไม่รับซ่อม...คุณหนู ความฝันที่เป็นรูปร่าง
บรรยากาศยามค่ำคืนหลังอู่ ‘กัสการาจ’ เต็มไปด้วยความเงียบสงบและร่มรื่น สายลมเย็นฉ่ำพัดผ่านผืนน้ำระลอกแล้วระลอกเล่า นำพาความสดชื่นเข้ามาปะทะผิวกาย ท้องฟ้าโปร่งในคืนเดือนหงายเผยให้เห็นดวงจันทร์ดวงโตส่องแสงสว่างไสวนวลตาไปทั่วบริเวณ ราวกับกำลังทำหน้าที่แต่งแต้มบรรยากาศยามค่ำคืนให้งดงามและผ่อนคลายอย่างที่สุดพายรุ้งในชุดลำลองสบายๆ เดินออกมานั่งพักผ่อนสายตาและผ่อนคลายอารมณ์อยู่ตรงม้านั่งไม้ริมน้ำหลังอู่ หลังจากต้องผจญกับเรื่องราววุ่นวายและความเครียดสะสมมาตลอดทั้งวัน หญิงสาวทอดสายตามองสายน้ำที่สะท้อนแสงจันทร์ระยิบระยับ พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ เพื่อเติมพลังให้ตัวเองขณะเดียวกัน กัสที่เพิ่งจะอาบน้ำชำระล้างคราบน้ำมันเครื่องและเหงื่อไคลจากงานซ่อมรถมาตลอดทั้งวันเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มในเสื้อยืดแขนสั้นสวมสบายกับกางเกงขาสั้น เดินถือไฟฉายออกมาเดินสำรวจความเรียบร้อยรอบๆ บริเวณอู่ตามความเคยชิน เพื่อตรวจเช็กความปลอดภัยและล็อกประตูหน้าต่างให้เรียบร้อยเมื่อกัสเดินมาถึงบริเวณหลังอู
Vous vous intéresseriez aussi à
