Novels by เหนือ กว่าความคาดหมาย

แดดบ่ายแผดเผาลงมาจนพื้นปูนหน้าอู่สะท้อนความร้อนเป็นริ้วๆ พายรุ้งยืนหน้าง้ำหน้าบึ้งอยู่หน้ากองยางรถยนต์ขนาดใหญ่ มือเรียวสวยพยายามออกแรงดันยางเส้นหนาหนักอึ้งอย่างทุลักทุเล"ฝากไว้ก่อนเหอะไอ้ช่างปากหมา! ถ้าฉันกลับบ้านได้เมื่อไหร่ จะให้ป๊าซื้ออู่นายมาทำเป็นห้องน้ำหมาเลยคอยดู!"พายรุ้งบ่นงึมงำในลำคอพลางทุ่มแรงทั้งหมดที่มีเพื่อจะยกยางเส้นที่สี่ขึ้นตั้ง แต่เพราะไม่เคยจับงานหนักและขาดทักษะ ยางรถยนต์เส้นหนาก็เกิดเสียหลักพลิกคว่ำลงมาอย่างรวดเร็ว!พลั่ก!"โอ๊ยยยยยย!"เสียงร้องแหลมสูงดังลั่นไปทั่วอู่! ยางรถยนต์หนาขอบเหล็กตกกระแทกอัดเข้ากับปลายนิ้วนางข้างขวาของเธอเข้าอย่างจัง พายรุ้งทิ้งตัวลงไปนั่งกองกับพื้นปูนทันที เอามือซ้ายกุมมือนิ้วนางที่เริ่มปูดแดงและบวมเต่งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ความเจ็บแปลบแล่นปราดจนน้ำตาเม็ดโตไหลพรากออกมาจากดวงตากลมโตกัสที่กำลังเช็ดหัวเทียนอยู่ข้างๆ พุ่งตัวเข้ามาดูทันที เขาย่อตัวล

หลังจากก้าวพ้นประตูออฟฟิศมาได้ไม่กี่ก้าว พายรุ้งก็ต้องหยุดชะงัก สายตามองไปที่กองยางรถยนต์ขนาดมหึมาที่บอยกับต๋อมกำลังช่วยกันยกอย่างทุลักทุเล แล้วหันกลับมามองมือเรียวสวยของตัวเองที่เริ่มมีคราบน้ำมันเกรอะกรัง"เรื่องอะไรฉันต้องไปแบกยางรถยนต์ด้วยเนี่ย? มือสวยๆ ของฉันพังหมดพอดี!" พายรุ้งบ่นงึมงำในลำคอ ก่อนที่ความคิดบางอย่างจะผุดขึ้นมาในหัว "จริงสิ! เมื่อกี้ยังไม่ได้เข้าโซเชียลเลยนี่นา ขืนออกไปยกยาง มีหวังวันนี้ทั้งวันไม่ได้หาทางติดต่อใครแน่!"คิดได้ดังนั้น คุณหนูพายรุ้งจึงตัดสินใจหมุนตัวกลับ เดินย้อนเข้าไปในห้องออฟฟิศรับรองลูกค้าทันที!กัสที่กำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์เพื่อสลับหน้าต่างเก็บโฟลเดอร์รูปภาพลงไป ขมวดคิ้วย่นเมื่อเห็นร่างของพายรุ้งเดินยิ้มแห้งกลับเข้ามา ชายหนุ่มละสายตาจากหน้าจอ เงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาจับผิด"กลับเข้ามาทำไมอีกคุณหนู? ผมบอกให้ไปช่วยไอ้ต๋อมข้างนอกไม่ใช่หรือไง?" กัสถามเสียงเรียบติดกวนประสาทพายรุ้งปรับ

ตกบ่าย สายลมร้อนอบอ้าวพัดเอากลิ่นน้ำมันเครื่องและคราบฝุ่นลอยอบอวลไปทั่วอู่ ‘กัสการาจ’ พายรุ้งในชุดเสื้อยืดตัวโคล่งกับกางเกงเจเจลายดอก นั่งยองๆ อยู่ข้างรถกระบะเก่าๆ มือเรียวสวยที่เคยผ่านแต่การทำเล็บเจลราคาแพง กำลังถือผ้าเช็ดคราบน้ำมันกอดอกมองบอยที่กำลังง่วนกับการไขนอตล้อรถอย่างชำนาญ"นี่... บอย" พายรุ้งส่งเสียงเรียกเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปทางหน้าอู่ เห็นกัสนอนไถลตัวอยู่ใต้ท้องรถคันหนึ่ง เสียงประแจกระทบเหล็กดัง แคล้ง! แคล้ง! เป็นระยะ "ถามอะไรหน่อยสิ ตลาดหรือตัวเมืองแถวนี้มันมีร้านขายโทรศัพท์ไหม?"บอยเงยหน้าขึ้นเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ยิ้มกว้างให้คุณหนูตกอับ "มีครับพี่พาย เดินออกไปหน้าปากซอยนั่งรถสองแถวไปสักสิบนาทีก็ถึงตัวอำเภอแล้ว ร้านขายมือถือมีเพียบเลยครับ ทั้งมือหนึ่งมือสอง... ทำไมเหรอครับ? พี่พายจะซื้อโทรศัพท์เหรอ?""อือดิ" พายรุ้งถอนหายใจยาว พลางทำหน้ามุ่ย "ตอนออกมาฉันไม่ได้หยิบโทรศัพท์มาด้วย บัตรเครดิตก็โดนระงับ ถ้าได้โทรศัพท์สักเครื่อง อย่างน้อยฉันก็น่าจะหาทาง

ปัง! ปัง! ปัง!เสียงเคาะประตูไม้ดังสนั่นหวั่นไหวตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี พายรุ้งที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยง ดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยสภาพผมฟูกระเซิง ดวงตากลมโตงัวเงียมองไปที่นาฬิกาเรือนหรูบนข้อมือที่วางอยู่ข้างเตียง... ตีห้าครึ่ง!"ยัยคุณหนูตื่นได้แล้ว! จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน? ลุกขึ้นมาทำงานแลกข้าวแลกที่นอนได้แล้ว!" เสียงกัสโวยวายดังมาจากหน้าห้องพายรุ้งลุกขึ้นมาเปิดประตูด้วยใบหน้าหงุดหงิดขั้นสุด เธอถลึงตาใส่ช่างซ่อมรถปากจัดที่ยืนกอดอกแต่งตัวพร้อมทำงานอยู่แล้ว "นี่นาย! จะบ้าหรือไง! ตีห้าครึ่งเนี่ยนะ? ไก่ยังไม่ทันตื่นเลยมั้ง!""ไก่ไม่ตื่นแต่ช่างซ่อมรถตื่นแล้วครับคุณหนู" กัสเหยียดยิ้มกวนประสาท กวาดสายตามองคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "เมื่อคืนยึดห้องผมไปนอนสบายใจเฉิบ คืนนี้อยากมีที่นอนต่อ แถมอยากมีข้าวตกถึงท้อง ก็ลงไปทำอาหารเช้าให้ผมกินซะ มะเขือเทศ ไข่ไก่ ผักสดในตู้เย็นมี ไปจัดการ! ถ้าทำกินไม่ได้ ค่าน้ำค่านอนเมื่อคืนคิดเต็มราคา!""เออ! ทำก็ทำ! นึกว่าทำอาหารมันยากนักหรือไง!" พายรุ้งเชิดหน้าใส่ แล้วสะบัดตูดเดินตรงไปยังครัวเล็กๆ หลังอู่อย่างไม่ยอมแพ้กัสแค่นหัวเราะ

กัสเดินหายเข้าไปในห้องพักเล็กๆ หลังอู่ ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับยื่นชุดเสื้อผ้ายับๆ คู่หนึ่งให้พายรุ้ง มันคือเสื้อยืดสีขาวตัวใหญ่โอเวอร์ไซซ์กับกางเกงเจเจขาสั้นแถบข้างที่ดูผ่านการใช้งานมาอย่างยาวนาน"เอ้านี่ ชุดนอนคุณหนู" กัสโยนเสื้อผ้าใส่แขนพายรุ้งจนเธอเกือบรับไม่ทัน "ห้องน้ำอยู่ตรงมุมหลังอู่ นู่น... ขวาเดินไปสุดทาง น้ำเป็นน้ำประปาภูเขา ไม่มีระบบอุ่นร้อน ไม่มีฝักบัวทองคำ มีแต่ขันพลาสติกสีฟ้า ตักอาบเอาเอง""ฮะ?! ขันพลาสติกเนี่ยนะ!" พายรุ้งหน้าเหวอ เบ้ปากมองชุดยืดๆ เน่าๆ ในมือ "แล้วกางเกงนี่มันอะไรเนี่ย ลายดอกไม้ขนาดนี้ นายเอาผ้าปูโต๊ะมาทำกางเกงหรือไงย่ะ!""เรื่องมากจริง ถ้าไม่ใส่นอนชุดเดิมเน่าๆ เปื้อนฝุ่นนั่นไปแล้วกัน" กัสแค่นหัวเราะ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่โซฟาไม้สักยาวทรงโบราณสภาพแข็งปั๋งริมผนัง "อาบน้ำเสร็จก็นอนตรงนี้ ไฟปิดทุ่มครึ่ง อย่าส่งเสียงดังรบกวนเวลาผมพักผ่อน ถ้าร้องโวยวายกลางดึก ผมจะเขวี้ยงรองเท้าคอมแบทใส่จริงๆ ด้วย"พูดจบ กัสก็สะบัดตูดเดินกลับเข้าห้องนอนส่วนตัว ปิดประตูดัง ปัง! ล็อกกลอนเสร็จสรรพ ทิ้งให้พายรุ้งยืนอ้าปากค้างกอดกางเกงเจเจอยู่คนเดียวกลางอู่"ฝันไปเถอะไอ้ช่างปากหมา! คนอ

เอี๊ยด!เสียงเบรกดังลากยาวสะท้านทรวงอก พายรุ้งที่นอนหมดสภาพอยู่ท้ายกระบะถูกแรงเหวี่ยงอัดเข้ากับขอบเหล็กจนเจ็บซี่โครงไปหมด รถกระบะเก่าโทรมของกัสจอดนิ่งสนิทอยู่กลางอู่ ‘กัสการาจ’ สภาพรอบตัวเต็มไปด้วยคราบน้ำมันดำปี๋ ซากอะไหล่รถยนต์กองพะเนิน และกลิ่นควันรถที่ลอยคละคลุ้งจนเธอต้องยกมือขึ้นมาปิดจมูก“ถึงแล้วครับคุณหนู ตื่นจากฝันร้ายได้แล้ว” กัสเปิดประตูฝั่งคนขับ เดินเลียบลัดกองยางรถยนต์มาเคาะขอบกระบะดัง ปังๆ! ด้วยท่าทางสบายอารมณ์พาย หรือ ‘พายรุ้ง’ คุณหนูผู้ไม่เคยลำบาก พยายามดันตัวลุกขึ้นยืนด้วยสภาพสุดอนาถ ชุดแบรนด์เนมยับยู่ยี่และเปรอะคราบฝุ่นเป็นวงกว้าง ผมยาวสลวยที่เคยเซ็ตมาอย่างดีฟูฟ่องไม่ต่างจากรังนก เธอถลึงตาใส่ช่างซ่อมรถตรงหน้าด้วยความโมโหที่กรุ่นอยู่ในอก“ย้อนกลับไปตรงนั้นทำไมตั้งนาน! ขับรถก็กระโชกโฮกฮาก ร่างกายฉันบอบช้ำไปหมดแล้วเนี่ย!” พายรุ้งก้าวข้ามขอบกระบะลงมา แต่เพราะส้นสูงสามนิ้วดันไปเหยียบเข้ากับเศษนอตบนพื้น ทำให้เธอเสียหลักหัวเกือบขมำ ดีที่กัสเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อด้านหลังของเธอไว้ได้ทันเหมือนหิ้วลูกแมวตกน้ำ“ระวังหน่อยคุณ ถ้าหน้าคะมำฟันกระแทกพื้นปูนขึ้นมา อู่ผมไม่มีปัญญาจ่ายค่

วันเสาร์ควรจะเป็นวันหยุดพักผ่อนแสนสงบของ ‘ตาร์’ หลังจากผ่านสัปดาห์แรกของการทำงานสุดทรหดและสมรภูมิคารมกับช่างหนุ่มรุ่นน้องสุดโหดมาได้อย่างหวุดหวิด หญิงสาววัยยี่สิบแปดปีอยู่ในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ ผมเผ้ามัดรวบเป็นดังโงะกลางหัว เธอกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ในห้องครัวเพื่อเตรียมทำมื้อเที่ยง รอสายจากแฟนหนุ่มที่ติดธุระต่างจังหวัดมาหลายวันทว่าความสงบสุขก็พังทลายลงในพริบตา เมื่อหูของเธอแว่วเสียง ซ่า... ซ่า... ดังผิดปกติมาจากห้องน้ำตาร์รีบสาวเท้าเดินไปเปิดประตูห้องน้ำดู ก่อนจะเบิกตากว้างด้วยความช็อกเมื่อพบว่าสายน้ำดีใต้ซิงก์ล้างหน้าเกิดแตกครูด แรงดันน้ำพวยพุ่งกระจายเป็นน้ำพุขนาดย่อมเจิ่งนองเต็มพื้นห้องน้ำและกำลังจะไหลทะลักออกมายังพื้นลามิเนตด้านนอกห้อง“วาย... ว้ายยย! ตายแล้ว ทำไมต้องมาแตกวันนี้เนี่ย!”หญิงสาวลนลานทำอะไรไม่ถูก มือเรียวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือมากดสายตรงหาเบอร์ส่วนกลางของนิติบุคคลคอนโดมิเนียมทันทีด้ว

หลังจากโดนคำด่าชุดใหญ่ไฟกะพริบระเบิดใส่หน้าท่ากลางลานโรงงานอุตสาหกรรม ‘ตาร์’ ที่เพิ่งทรงตัวยืนได้อย่างมั่นคงบนรองเท้าส้นสูงสองนิ้วเจ้ากรรมก็หน้าร้อนผ่าว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างจ้องลึกเข้าไปในตาของ ‘หัวหน้าปูน’ ช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากจัดอย่างเอาเรื่อง สัญชาตญาณสาววัยยี่สิบแปดปีที่ถือคติ ‘ด่ามาด่ากลับไม่โกง’ ทำงานทันควันทันที!“นี่คุณปูน! แซวแรงไปแล้วนะคะ! คนเกือบจะเจ็บตัวแทนที่จะถามไถ่กันดี ๆ แต่กลับมาพ่นไฟด่าสับใส่กันยาวเป็นชุดขนาดนี้!” ตาร์โต้เถียงกลับทันควันพลางสะบัดแขนข้างที่โดนปูนคว้าไว้ออกเบา ๆ ใบหน้างามเชิดขึ้นแง่งอน “ฉันยอมรับค่ะว่าฉันใส่รองเท้าผิดประเภทมาหน้างานเพราะความรีบร้อน แต่มันก็เป็นอุบัติเหตุไหมคะ? ไม่เห็นต้องลากไปถึงขั้นยกเลิกสัญญาหรือแช่งให้ฉันเข้าห้องไอซียูขนาดนั้นเลยนี่!”ปูนเลิกคิ้วหนา จ้องมองยัยเซลล์รุ่นพี่ที่กำลังยืนเท้าสะเอวเถียงเขาฉอด ๆ อย่างไม่ยอมแพ้ แววตาคู่คมยังคงนิ่งสนิทขัดกับอารมณ

เช้าวันต่อมา บรรยากาศภายในออฟฟิศของ บริษัท พีเอ็ม เซอร์วิส แอนด์ เอนจิเนียริ่ง จำกัด ดูคึกคักขึ้นมาถนัดตาเมื่อ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปีเดินยิ้มร่าเข้ามาพร้อมกับสมุดโน้ตเล่มสำคัญที่เธอเกือบจะเอาชีวิตไปทิ้งเมื่อวันก่อน ความมั่นใจที่เคยหดหายไปเพราะโดนตวาดใส่สาย บัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยรายชื่ออุปกรณ์และลายมือหวัด ๆ ของช่างหนุ่มรุ่นน้องจอมปากร้ายตาร์ไม่รอช้า เธอรีบดิ่งตรงไปยังแผนกวิศวกรรมบำรุงรักษาทันทีเพื่อยื่นสมุดโน้ตที่เขียนรายละเอียดพาร์ทอะไหล่ที่ ‘ปูน’ ต้องการให้กับ ‘พี่บี’ หัวหน้าทีมช่างเทคนิคผู้เชี่ยวชาญของบริษัท“พี่บีคะ รบกวนช่วยเช็กพาร์ทตัวนี้ให้หน่อยค่ะ ลูกค้าโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยต้องการด่วนที่สุดเพื่อเอาไปสแตนด์บายสำรองค่ะ เขาบอกว่ารุ่น ABB AF1650 ค่ะ” ตาร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงฉะฉาน มั่นใจเต็มร้อยว่าคราวนี้ออกเสียงเรียกชื่ออุปกรณ์ถูกทุกพยางค์แน่นอนพี่บีรับสมุ

เสียงสัญญาณเตือนสายว่างที่ดัง ตู๊ด... ตู๊ด... ยาวนานหลังจากถูกตัดสายอย่างไร้เยื่อใยเปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟแห่งความโทสะของ ‘ตาร์’ สาวเซลล์ป้ายแดงวัยยี่สิบแปดปี หน้าสวย ๆ ของเธอร้อนผ่าว มือเรียวกำหูโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาว ความโกรธทิฐิมันพุ่งทะลุปรอทเกินกว่าจะนั่งนิ่ง ๆ เป็นยัยซิ้มให้เด็กเมื่อวานซืนโขกสับได้อีกต่อไป ศักดิ์ศรีสาววัยใกล้เลขสามมันยอมไม่ได้เด็ดขาด!ไม่รอช้าและไม่คิดหน้าคิดหลังใด ๆ ทั้งสิ้น นิ้วเรียวกดรหัสโทรออกไปยังเบอร์ภายในของฝ่ายซ่อมบำรุงโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัยอีกครั้งทันที คราวนี้ไม่มีความลนลาน ไม่มีความประหม่า มีแต่พลังทำลายล้างของคนที่โดนหยาม!ทางด้านห้องซ่อมบำรุงอันอบอ้าว ‘ปูน’ ที่กำลังจะหันไปสั่งงานลูกน้องถึงกับชะงักกึกเมื่อโทรศัพท์ตั้งโต๊ะแผดเสียงดังขึ้นมาอีกหน ชายหนุ่มขมวดคิ้วหนา กระชากสายขึ้นมารับด้วยความฉุนเฉียวที่ยังไม่จางหาย “บอกแล้วไงว่าถ้าไม่มีเรื่องอะไหล่ ไม่ต้องโทร...!”

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องซ่อมบำรุงของโรงงานอาหารแช่แข็งมหาชัย แต่บรรยากาศด้านในกลับไม่ได้สดใสตามสภาพอากาศ ‘ปูน’ ผู้ช่วยผู้จัดการฝ่ายซ่อมบำรุงนอนฟุบอยู่กับโต๊ะทำงานในสภาพตาแดงก่ำและขอบตาดำคล้ำ หลังจากสู้รบตบมือกับวิกฤตตู้ควบคุมไฟฟ้าหลัก (MDB) และระบบทำความเย็น Chiller ล่มมาตลอดทั้งคืน“หัวหน้าครับ อุณหภูมิในห้องแช่เยือกแข็งเริ่มนิ่งแล้วครับ ตอนนี้ลดลงมาแตะที่ลบสามสิบสององศาแล้ว ฝ่ายผลิตเริ่มเดินไลน์กุ้งแช่แข็งล็อตส่งออกญี่ปุ่นได้ชั่วคราวแล้วครับ” เสียงรายงานของ ‘ช่างโต้ง’ ทำเอาปูนที่กำลังสะลึมสะลือรีบเด้งตัวตื่นขึ้นมาทันที“พ่วงสายบายพาสระบบคอนโทรลสำเร็จใช่ไหมพี่โต้ง?” ปูนถามพลางขยับคอที่เคล็ดขัดยอกจากการนอนผิดท่า“ครับ ซ่อมแซมระบบให้กลับมาทำงานได้ชั่วคราวแล้วครับ แต่...” ช่างโต้งมีสีหน้ากังวล “ตัว Magnetic Contactor (สวิตช์แม่เหล็กไฟฟ้า) ในตู้ MDB

เสียงสัญญาณไซเรนสีแดงที่กะพริบถี่ ๆ อยู่เหนือประตูทางเข้าไลน์ผลิตอาหารแช่แข็งแผนก A ไม่ต่างอะไรกับเสียงระเบิดเวลาที่ดังสะท้อนอยู่ในหัวของ ‘ปูน’ ชายหนุ่มในชุดหมีสีกรมท่าเปื้อนคราบน้ำมันจาง ๆ ยืนกัดฟันกรอด สายตาคมกริบจ้องมองหน้าจอแสดงผลของระบบทำความเย็นส่วนกลาง หรือตู้ควบคุมระบบ Chiller ขนาดใหญ่ที่ตอนนี้ตัวเลขอุณหภูมิกำลังพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ ขัดกับความเย็นที่ควรจะเป็น“ช่างปูน! อุณหภูมิในห้องแช่เยือกแข็ง (Spiral Freezer) พุ่งขึ้นมาลบสิบสององศาแล้วนะ! มอเตอร์พัดลมคอยล์เย็นไม่ทำงานหรือยังไง!”เสียงแผดโก่งคอของ ‘พี่สมชาย’ ผู้จัดการฝ่ายผลิตดังแทรกเสียงเครื่องจักรเข้ามา ชายหนุ่มรุ่นใหญ่หน้าตาดำเครียด เดินดิ่งเข้ามาหาปูนพร้อมกับสมุดจดบันทึกยอดการผลิตที่แทบจะถูกม้วนจนหักคามือ“ผมกำลังไล่เช็กอยู่ครับพี่ชาย ตอนนี้ระบบควบคุมไฟฟ้าแรงสูง (MDB) ที่จ่ายไฟเข้าคอมเพรสเซอร์มันมีปัญหา กระแสไฟมันสวิงจนตู้คอนโทรลตัดการทำงานไปเอง” ปูนอธิบายด้วยน้ำเสียงพยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด ทั้งที่ในใจของเขาตอนนี้ร้อนรุ่มยิ่งกว่าเตาหลอม“ปูน... พี่ไม่รู้หรอกนะว่าตู้ไฟหรือตู้ไหนมันพัง!” พี่สมชายตบโต๊ะเหล็กหน้าตู้อย่า

ตลอดทั้งวันภายในห้องทำงานแอร์เย็นเฉียบของบริษัทเอกชนแห่งใหญ่ เสียงแป้นพิมพ์คอมพิวเตอร์ที่ดังระเบงเซ็งแซ่ไม่ได้เข้าสู่หัวสมองของริชาเลยแม้แต่น้อย หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดเอกสารรายงานค้างไว้ยังคงนิ่งสนิทอยู่ที่หน้าเดิมมาเกือบสามชั่วโมงริชานั่งเหม่อมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ สายตามองหยดน้ำฝนที่ยังคงเกาะแพรวพราวบนกระจกด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอก สมองของเธอว้าวุ่นและสับสนจนไม่อาจตั้งสมาธิกับสิ่งใดได้ในหัวใจของเธอตอนนี้... เหมือนกำลังถูกดึงรั้งด้วยโซ่ล่ามสองเส้นที่พาเธอไปคนละทิศทางใจหนึ่ง... บอกให้เธอยอมรับความจริงอันแสนเจ็บปวดว่า ถึงเวลาที่จะต้องจบความสัมพันธ์ ความรู้สึก และการเป็น 'สถานีพักใจ' ให้กับเอิร์ธอย่างจริงจังเสียที ข่าวเรื่องการแต่งงานของเขากับลูกปัดคือเส้นชัยที่เตือนว่าเวลาของเธอหมดลงแล้วอย่างเป็นทางการแต่อีกใจหนึ่ง... ก็กังวลถึงเรื่องของเมษ แฟนหนุ่มคนปัจจุบันที่เธอเพิ่งทิ้งรอยแผลและความแคลงใจไว้ให้เขาเมื่อเช้านี้ เธอรู้ดีว่าเมษเป็นคนดีและมอบควา

บรรยากาศยามเช้าหลังจากที่เอิร์ธเพิ่งก้าวออกจากห้องไปได้ไม่นาน ยังคงทิ้งร่องรอยของไออุ่นและความขมขื่นไว้ในความรู้สึกของริชา เธออยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย ทว่าก่อนที่เธอจะได้ก้าวไปหยิบเครื่องสำอาง เสียงสัญญาณกระดิ่งหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะอ๊อด... อ๊อด...รัวและถี่กระชั้น... บอกถึงอารมณ์ของผู้ที่ยืนรออยู่ด้านนอกได้อย่างชัดเจนริชาขมวดคิ้วเล็กน้อย เดินตรงไปเปิดประตู และทันทีที่บานประตูเปิดออก ร่างสูงของ เมษ — ปรเมษฐ์ ชายหนุ่มในชุดทำงานเนี๊ยบกริบ ก็ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตึงเครียด นัยน์ตาคู่คมเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและความค้างคาใจเมษคือแฟนคนปัจจุบันของริชา เขาเป็นสถาปนิกหนุ่มบุคลิกอบอุ่น สุภาพ และคอยดูแลใส่ใจเธอเป็นอย่างดีตลอดระยะเวลาสองปีที่คบหากันมา แต่ในเช้าวันนี้ ความอบอุ่นเหล่านั้นกลับถูกแทนที่ด้วยรังสีแห่งความระแวง"เมษ... มาได้ยังไงคะ ทำไมไม่โทรบอกก่อน" ริชาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ"โทรเหรอครับ?" เมษหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงประชดประชัน เขาชูโทรศัพท์มือถือขึ้นตรงหน้าเธอ "ผมโทรหาริชาตั้งแต่เมื่อคืนเป็นสิบๆ สาย แล้วเมื่อเช้าก็โทรอีก แต่โทรยังไงก็ไม่ติด

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านโปร่งสีขาวเข้ามาตกกระทบทีปลายโซฟา เสียงสายฝนด้านนอกซาลงจนเหลือเพียงเสียงหยดน้ำร่วงกราวจากขอบหน้าต่างเอิร์ธค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาจากความฝัน ความล้าที่เคยหนักอึ้งในหัวเมื่อคืนเบาบางลงไปมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องชะงักนิ่ง... คือสัมผัส นุ่มนวลและไออุ่นที่กอดรัดอยู่ข้างกายเขาลืมตาขึ้นมอง ภาพตรงหน้าคือ ริชา ที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าหวานยามไร้เครื่องสำอางดูหมดจดและเปราะบาง วงแขนหนาของเขายังคงตระกองกอดร่างบางไว้แนบอกอย่างถือสิทธิ์ โดยที่ศีรษะของเธอซบลงตรงแผงอกของเขาพอดีหัวใจของเอิร์ธกระตุกวูบ... ความรู้สึกอบอุ่นแปลกๆ ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมานานแล่นผ่านเข้ามาในอก มันเป็นความรู้สึกสงบ ปลอดภัย และผ่อนคลายอย่างบอกไม่ถูก ชายหนุ่มนอนนิ่งอยู่อย่างนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะกลัวว่าเสียงลมหายใจจะไปปลุกคนที่กำลังหลับสนิท สายตาคมคายจดจ้องมองใบหน้าของริชาในระยะใกล้ ร่องรอยความล้าใต้ตาของเธอทำให้เขารู้สึกผิดขึ้นมาจับใจ

บรื้น...เสียงเครื่องยนต์สัญญาณไฟเขียวดังขึ้น ดึงริชากลับมาจากภาพความทรงจำในอดีต รถยนต์ของเอิร์ธเคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าสู่ทางเข้าคอนโดมิเนียมหรูของเธอพอดีเสียงเพลงในวิทยุค่อยๆ จบลง พร้อมกับรถที่จอดสนิทตรงลานจอดรถใต้อาคาร เอิร์ธดับเครื่องยนต์ ทิ้งตัวพิงเบาะด้วยท่าทางอ่อนล้าอย่างถึงที่สุด ดวงตาคู่คมปรือลงราวกับไม่อาจประคองสติไว้ได้อีกต่อไป ความเครียดและแอลกอฮอล์ที่สะสมมาตลอดวันผสมกับความเหนื่อยล้าดึงพลังงานของเขาไปจนหมด"เอิร์ธ... ไหวไหม ขับรถกลับบ้านเองไหวหรือเปล่า" ริชาหันไปถามด้วยความห่วงใยเมื่อเห็นท่าทางของเขาเอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองเธอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มพร่าสั่นและแหบแห้ง "ไม่ไหวว่ะริชา... หัวง่วงจนหมุนไปหมดเลย ขอ... ขอขึ้นไปนั่งพักบนห้องเธอสักแป๊บได้ไหม ขอนอนพักสายตาหน่อย เดี๋ยวดีขึ้นแล้วจะรีบขับรถกลับ"ริชานิ่งชะงักไปชั่วครู่ หัวใจกระตุกไหวด้วยความสับสน แต่เมื่อเห็นสีหน้าโรยแรงของชายหนุ่มที่เธอรักหมดหัวใจ หน้าที่ขอ

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำเริ่มซาลงเหลือเพียงหยาดน้ำพร่างพรม กระทบกระจกหน้ารถ SUV สีดำที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนยามค่ำคืน หลังจากมื้ออาหารที่กรุ่นไปด้วยความทรงจำอันขมขื่นจบลง เอิร์ธรับหน้าที่ขับรถมาส่งริชาที่คอนโดมิเนียมของเธอความเงียบปกคลุมภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และลมแอร์พัดเบาๆ ริชานั่งเหม่อมองไฟถนนสีส้มที่ส่องกระทบละอองน้ำบนกระจกเป็นระยะ ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า 'แต่งงาน' ที่เอิร์ธเพิ่งพูดออกมาจังหวะที่รถจอดติดสัญญาณไฟแดงตรงสี่แยก เอิร์ธก็ยื่นมือไปเปิดวิทยุเพื่อลายความเงียบ ท่วงทำนองเสียงกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคยดังคลอขึ้นมาเบาๆ ผ่านลำโพงคุณภาพดี... มันคือเสียงอินโทรโน้ตเพลงเก่าสไตล์อคูสติกที่เรียบง่าย แต่มีพลังพุ่งตรงเข้ามากระแทกใจของริชาอย่างจังทั้งเอิร์ธและริชาต่างชะงักไปพร้อมกัน"เพลงนี้นี่หว่า..." เอิร์ธพึมพำออกมาเบาๆ เผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก สายตามองตรงไปยังไฟแดงข้างหน้าด้วยความถวิลหาอดีต "จำได้ไหมริชา เพลงนี้แหละ... เพล

กลิ่นน้ำซุปหอมกรุ่นปะทะพริกเผาร้อนๆ ลอยอบอวลแข่งกับสายฝนที่ยังคงกระหน่ำลงมาด้านนอกร้านก๋วยเตี๋ยวต้มยำตรอกเก่า บรรยากาศภายในร้านไฟสีเหลืองนวลยังคงอบอุ่นเหมือนเมื่อสิบปีก่อน ทว่าสิ่งที่ต่างออกไปในค่ำคืนนี้ คือโต๊ะไม้ตัวยาวริมสุดไร้ซึ่งเสียงหัวเราะเฮฮาของกลุ่มเพื่อนสมัยมัธยม ไร้ซึ่งรอยยิ้มหวานสดใสของดาวโรงเรียนที่เคยนั่งอยู่โต๊ะข้างๆตรงนี้... มีเพียง เอิร์ธ ในชุดสูททำงานที่หลุดลุ่ย กับ ริชา ที่นั่งอยู่ข้างกายเขาเหมือนในวันวาน"ก๋วยเตี๋ยวต้มยำได้แล้วจ้า!" เสียงแม่ค้าวัยกลางคนเอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง พร้อมกับวางชามก๋วยเตี๋ยวสองชามลงบนโต๊ะไม้ชามแรกของเอิร์ธเป็นต้มยำกุ้งน้ำข้นสีส้มสดจัดจ้านเต็มไปด้วยพริกผัด ส่วนอีกชามที่ถูกดันมาวางตรงหน้าของริชา คือต้มยำน้ำใสสีเหลืองทอง ควันพวยพุ่งขึ้นมาไร้ร่องรอยของพริกป่นแม้แต่เม็ดเดียว และไร้ซึ่งคราบน้ำมันของกระเทียมเจียว"ต้มยำน้ำใส ไม่ใส่พริก ไม่ใส่กระเทียมเจียว ตามที่สั่งจ้ะพ่อหนุ่ม" แม่ค้ายิ้มให้เอิร์ธก่อนจะเดินกลับไปที่หน้าเตาริชามมองชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก สิบปีผ่านไป... จากเด็กหนุ่มมัธยมปลาย สู่ชายหนุ่มวัยทำงานในวัยยี่สิบห