ตอนที่ 2 ตระกูลลู่ 2/2

"เอ่อ... ขอโทษค่ะนายใหญ่นายหญิง คุณหนู โต๊ะอาหารพร้อมแล้วค่ะ" แม่บ้านคนหนึ่งเดินก้มหน้าเข้ามารายงานเจ้านายทั้งสาม ทำให้ฟงเหมียนออกจากห้วงความคิดของตัวเอง 

"คุณฟงเหมียนเราไปทานอาหารกันเถอะค่ะ เสร็จแล้วเดี๋ยวคืนนี้จางลี่จะปรนนิบัติให้อย่างดี ให้หายเหนื่อยเลยค่ะ" จางลี่บอกเสียงหวานส่งสายตาวิบวับให้สามีพลางเขี่ยหน้าอกหนาไปมา ปรนนิบัติในที่นี่คงหนีไม่พ้น ทำหน้าที่ภรรยาบนเตียงให้สามีเหมือนคืนก่อน ๆ

"เอาสิ" ฟงเหมียนยิ้มให้ภรรยาด้วยสายตาแพรวพราวไม่ต่างกัน หลายวันมานี้เขาทำงานหนักจนไม่มีเวลาให้ภรรยาเลย คืนนี้คงต้องทำหน้าที่สามีเสียหน่อยแล้ว

"คุณป๊า คุณม้าคะ วันนี้หนูขอไปค้างคอนโดนะคะ มีนัดกับซาร่าและหลี่หลินน่ะค่ะ" เหมยลี่บอก ขณะที่ทุกคนนั่งลงประจำที่ของตัวเองเพื่อลงมือทานอาหารเย็นร่วมกันเหมือนอย่างเคย

"ได้สิลูก จะกลับตอนไหนก็โทรมาบอกม้านะจ๊ะ" จางลี่ลูบหัวลูกสาวอย่างรักใคร่ ดีจริง ๆ ที่คืนนี้ไม่มีลูก ๆ คอยกวนเวลาที่เธอจะปรนนิบัติสามี 

"ค่ะม้า" 

ทั้งสามคนนั่งทานอาหารด้วยเหมือนทุก ๆ วัน เรียกได้ว่านับครั้งได้ที่จะเห็นครบทั้งสี่คน หลังทานมื้อค่ำด้วยกันเสร็จเรียบร้อย เหมยลี่ก็ได้ขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกไปเที่ยวกับเพื่อนตามที่นัดกันเอาไว้ ส่วนเจ้านายทั้งสองของบ้านตอนนี้ก็กำลังทำหน้าที่ภรรยาและสามีกันอย่างดุเดือดภายในห้องนอนของทั้งคู่ เสียงร้องครวญครางดังก้องภายในห้องนานนับหลายชั่วโมงก่อนที่มันเงียบเสียงลง

๐๐๐๐๐๐

บ้านเล็กด้านหลังคฤหาสน์

ภายในห้องนอนขนาดกลางมีร่างบางกำลังนอนเหม่อมองเพดานสีขาวขบคิดอย่างหนักอยู่ในหัวถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาเมื่อตอนหัวค่ำและคำตอบที่หนักแน่นของผู้เป็นแม่ที่บอกว่าเราจะหนีออกไปจากที่นี่ 

ครั้งนี้ดูเหมือน 'ท่าน' จะโมโหกว่าครั้งไหน ๆ ถึงได้ลงมือตบหน้าเธออย่างแรงจนเลือดกลบปากขนาดนี้ แล้วคราวนี้เธอกับแม่ต้องถูกขังอยู่บ้านเล็กอีกวันกันละ สมองน้อย ๆ พลันคิดหาวิธีที่จะหาทางหนีออกไป

นับตั้งแต่ที่เธอจำความได้ เด็กผู้หญิงวัยห้าขวบก็ถูกตราหน้าว่าเป็นลูกชู้เสียแล้ว เมื่อเริ่มโตขึ้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำว่าลูกชู้อีกต่อไป เธอพยายามศึกษาเล่าเรียนจนได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งมาให้แม่ได้ภูมิใจ ด้วยเงินที่แม่ของเธอเก็บหอมรอมริบจากการทำงานเป็นแม่บ้านทำความสะอาด ทั้งล้างห้องน้ำ ตัดหญ้าหรือแม้กระทั่งต้องล้างสระว่ายน้ำด้วยตัวคนเดียวเพราะเป็นคำสั่งของนายหญิงและเมื่อนายหญิงรู้ว่าสามีได้ให้เงินกับแม่ของเธอทุก ๆ เดือนเป็นประจำ แม่ของเธอก็โดยนายหญิงกลั่นแกล้งสารพัดมากยิ่งขึ้นด้วยความอิจฉาริษยาและหึงหวง

"ยังไม่นอนอีกเหรอลูก" เกสราหันหลังพลิกตัวมามองลูกสาวที่ยังคงนอนมองเพดานเรียบนิ่งราวกับกำลังตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง

"หนูทำให้แม่ตื่นหรือเปล่าคะ" ขวัญเนตรถามออกไปเพราะเมื่อสักครู่เธอขยับตัวเล็กน้อยไล่ความเมื่อยขบที่อยู่ในท่าเดิมนานๆ ก่อนจะหันไปสวมกอดแม่เอาไว้ แก้มนวลจึงแนบหน้าอกผู้เป็นแม่

"เปล่าลูก แม่นอนไม่หลับ" เกสราลูบหัวลูกสาวเบา ๆ 

"แม่ว่าครั้งนี้เราจะออกไปจากที่นี่ได้ไหมคะ" ขวัญเนตรถามสิ่งที่เธอกำลังกังวลออกไป เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอกับแม่พยายามจะหนี แต่มันเป็นครั้งที่สามแล้ว 

"ไม่รู้สิลูก แต่แม่รู้สึกว่าครั้งนี้เราจะหนีออกไปได้อย่างแน่นอน" เกสราตอบเสียงเรียบนิ่ง มันมีความรู้สึกบางอย่างที่กำลังบอกเธอว่าครั้งนี้เธอกับลูกสาวจะได้ออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลลู่

"จริงเหรอคะ?" 

"จริงสิลูก หากเราออกไปได้แม่อยากให้ขวัญทำสิ่งที่ตัวเองต้องการ ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี อย่าได้กังวลเพราะแม่อีกเลยนะลูก" 

"หนูอยู่กับแม่ก็มีความสุขค่ะ เราออกไปแล้วเปิดร้านดอกไม้กันดีไหมคะ"

ร้านดอกไม้เป็นหนึ่งในความฝันของแม่ ขวัญเนตรเองก็คิดว่าเป็นเรื่องที่ดีถ้าหากเราเปิดร้านดอกไม้ ส่วนตัวเธอก็คงไปสมัครงานให้ตรงตามสิ่งที่เรียนมา

"ได้สิลูก" เกสรายิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อลูกสาวพูดความฝันของเธอที่อยากมีร้านดอกไม้

"ใกล้ ๆ ที่ทำงานของหนูมันมีห้องเช่าเล็ก ๆ ราคาไม่สูงมาก เอาไว้หนูพาแม่ไปดูนะคะ แถวนั้นผู้คนพลุกพล่านด้วย ต้องเป็นทำเลที่ดีแน่ ๆ เลยค่ะ" 

"แม่ยังพอมีเงินเก็บอยู่เอาไว้เดี๋ยวเราไปดูที่พร้อมกันเนอะลูก แล้วเรามาช่วยกันสร้างร้านดีไหม"

"ดีค่ะ"

ขวัญเนตรยังคงพูดคุยกับแม่ด้วยน้ำเสียงสดใสเต็มไปด้วยความสุข ความกังวลพลันสลายหายไปพร้อมๆ กับฝ่ามืออุ่นที่ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนตลอดทั้งคืน เอาละ พรุ่งนี้เธอจะสำรวจรอบ ๆ บ้านเสียหน่อยว่ามีคนเฝ้าอยู่เท่าไหร่ เธอจะได้วางแผนขั้นตอนต่อไปได้ ครั้งนี้เธอจะไม่พลาดอีกแล้ว เราทั้งคู่จะออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลลู่ให้ได้