ตอนที่ 1 ตระกูลลู่ 1/2

หลังจากที่เหล่าลูกน้องได้ลากตัวเย่วเทียนและเย่วซินออกจากคฤหาสน์ท่ามกลางสายตาของแม่บ้าน รวมถึงคนใช้ที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ตั้งแต่แรก จางลี่และเหมยลี่ต่างแสยะยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเห็นสองแม่ลูกโดนลากออกไป และดูเหมือนครั้งนี้ฟงเหมียนจะโมโหมากกว่าครั้งไหน ๆ 

"คุณฟงเหมียน ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ นี่แกไปเอาน้ำมาให้นายใหญ่สิ เร็วๆ" จางลี่รีบเข้าไปประคองสามีให้นั่งลงโซฟา ก่อนจะสั่งให้แม่บ้านไปเอาน้ำมาให้สามีเธอดื่ม มือขาวซีดลูบหน้าอกหนาของสามีเบา ๆ 

"คุณป๊าคะ ทำไมไม่ให้สองแม่ลูกนั่นออกไปอยู่ที่อื่นล่ะคะ" เหมยลี่ถามออกไปด้วยความขัดใจแม้ทั้งสองจะโดนลากออกไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังอยู่ที่นี่ เธอเกลียดสองแม่ลูกนั่น โดยเฉพาะเย่วซิน ยิ่งนึกถึงมันเธอก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด 

"หรือว่าคุณยังรักมันอยู่ถึงได้ให้มันอยู่ใกล้ ๆ ทั้งที่มันมีชู้ แอบเล่นชู้จนท้องขนาดนั้น คุณยังรักมันลงอีกเหรอคะ" จางลี่จ้องหน้าสามีอย่างคาดคั้น 

"ไม่ใช่แบบนั้น เฮ้อ" ฟงเหมียนหันไปมองหน้านายหญิงที่รักพลางกุมมือขาวซีดเอาไว้แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ เขายอมรับว่ายังมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับเย่วเทียนอยู่ เขาทั้งรักทั้งเกลียดเธอและไม่มีทางที่จะปล่อยให้เธอออกไปเป็นของคนอื่น

"จางลี่คุณเป็นนายหญิงของผมแค่คนเดียวนั่นก็บ่งบอกได้แล้วว่าผมรักคุณมากขนาดไหน คุณอย่าคิดมากอีกเลยนายหญิงของผม" 

จางลี่ที่ได้ยินคำหวานจากปากของสามีที่เธอรัก ความโมโหเมื่อครู่ก็พลันหายไปทันที ใช่สิ ตอนนี้เธอคือนายหญิงคนเดียวของตระกูลลู่ กว่าเธอจะมาถึงจุดนี้ ต้องเสียสละและลงแรงไปมากแค่ไหน เธอจะไม่มีวันให้ผู้หญิงหน้าไหนมาแย่งตำแหน่งนี้ไปได้อย่างแน่นอน ใบหน้าสวยยิ้มหวานให้สามีด้วยความรัก

"ก็ได้ค่ะ จางลี่จะเชื่อคุณค่ะ" 

"แล้วนี่หรงฉีไปไหน" ฟงเหมียนถามหาลูกชายคนโต ว่าที่ผู้นำรุ่นต่อไปของตระกูลลู่พลางหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหา

"หรงฉีเกอเกอะ ไปกาสิโนของคุณหลานค่ะ สามวันได้แล้วมั้งคะ" เหมยลี่ตอบเสียงเรียบ พี่ชายของเธอคนนี้วัน ๆ เอาแต่เข้ากาสิโนเล่นพนัน ไม่ก็ไปมั่วสุมกับผู้หญิงทั้งวันทั้งคืนไม่กลับบ้าน

"ให้มันได้แบบนี้สิ" ฟงเหมียนกุมขมับ เขาเหนื่อยหน่ายใจกับลูกชายของตัวเองเป็นอย่างมาก วันๆ งานการก็ไม่ทำ ให้ฝึกฝนร่างกายเตรียมตัวเพื่อขึ้นเป็นผู้นำก็ไม่ทำ ติดพนัน ติดผู้หญิงยิ่งกว่าอะไร 

"อย่าว่าลูกเลยค่ะ หรงฉีไปเล่นใช่ว่าจะเสียอย่างเดียวเสียหน่อย คราวก่อนเห็นบอกได้มาเกือบร้อยล้านดอลลาร์ฮ่องกงเลยนะคะ" จางลี่บอกอย่างยิ้ม ๆ เมื่อพูดถึงลูกชายสุดที่รักของเธอ 

"เพราะคุณให้ท้ายมันแบบนี้ไง งานการของตระกูลมันไม่ทำแล้ว" ฟงเหมียนบอกพลางจิบน้ำไปด้วย เขาพูดจนปากเปียกปากแฉะแล้ว แต่ลูกชายก็ไม่กระตือรือร้นที่จะเข้ามาช่วยเขาทำงานของตระกูล

"เอาน่า ๆ คุณฟงเหมียน ถึงอย่างไรหรงฉีก็ต้องเป็นผู้นำของตระกูลอยู่แล้ว จะทำตอนไหนก็ได้อย่าบังคับลูกเลยนะคะ" จางลี่บอกเสียงหวานเพื่อให้สามีระงับความโกรธลงก่อนจะขยิบตาส่งซิกให้ลูกสาว

"คุณป๊าขา กลับมาเหนื่อยไหมคะ เหมยลี่นวดให้ดีหรือเปล่าคะ" เหมยลี่ที่เห็นม้าส่งซิกมาให้ เธอไม่รอช้ารีบออดอ้อนผู้เป็นพ่อทันที 

"ไม่เป็นไรหรอกลูก แล้วเหมยลี่คิดไว้หรือยังว่าจะทำอะไรต่อ เข้ามาช่วยงานป๊าไหมล่ะ"

ฟงเหมียนลูบหัวลูกสาวอย่างอ่อนโยนพลางมองหน้าไปด้วย เหมยลี่เองก็เรียนจบมานานแล้ว ถึงเวลาต้องเริ่มทำงานเสียทีหรือเขาจะให้ลูกสาวเข้ามาช่วยงานแทนดีนะ?

"โธ่คุณป๊า หนูไม่อยากทำงานค่ะ แค่เรียนจบมาก็เหนื่อยแล้วนะคะ อีกอย่างงานพวกนั้นคนที่ต้องทำก็คือหรงฉีเกอเกอะ ไม่ใช่หนูค่ะ" เหมยลี่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างอารมณ์เสีย ทำไมเธอต้องทำงานด้วย เธอแค่อยากนั่ง ๆ นอน ๆ ออกไปใช้เงินก็เท่านั้น ทรัพย์สินของตระกูลก็มากมายใช้อย่างไรก็ไม่หมด ทำไมเธอต้องลำบากไปทำงานพวกนั้นด้วย

ฟงเหมียนได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พลางมองหน้าภรรยาและลูกสาวด้วยความที่ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ทั้งภรรยาและลูกก็ปฏิเสธตลอด จนเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรออกมาเพื่อให้ทั้งสองเข้ามาช่วยงาน ส่วนลูกชายคนโตนาน ๆ ครั้งถึงจะอยู่ให้เห็นหน้าค่าตา จนตอนนี้อายุปาไป ยี่สิบแปดปีแล้ว แต่ก็ยังเถลไถล ติดเที่ยว แล้วอย่างนี้เขาจะวางใจให้รับช่วงต่อได้อย่างไร