บทที่ 8 รับไหวไหม

 เจ้าจันทร์เผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อคิดไปถึงว่าเธอกำลังจะได้เห็นส่วนลับของเจ้านายตัวเอง 

 รองเท้าส้นหักนั่นถูกถอดออกไปแล้วท่ามกลางสายตาเสียอกเสียดายของสิงหราช หญิงสาวค่อย ๆ คุกเข่าลงตรงหน้าเมื่อเดินมาถึง เธอยื่นมือที่ติดจะสั่นเล็กน้อยออกไปแล้วจัดการปลดเข็มขัดของเขาออก

 เข็มขัดผู้ชายปลดยากกว่าที่คิด แต่ก็ไม่ยากเกินความพยายาม…

 "คุณ…ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะคะ"

 เธอร้องบอกเดี๋ยวนั้น ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ 

 นี่แค่ยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้ และรูดซิปกางเกงลงแบบที่เคยเห็นจากในหนังติดเรท แค่นั้นก็ทำเอาส่วนลับแข็งคึกจนดันเป้ากางเกงขึ้นมาเป็นรูปทรงแล้วหรือ

 "หึ ผมไม่รู้ว่าคุณจะยั่วตาใสเก่งขนาดนี้" สิงหราชกัดฟันพูดคล้ายกำลังอดทน

 เจ้าจันทร์ขมวดคิ้วเข้าหากัน เธอสบตาเขาอีกหนในตอนที่กล่าวปฏิเสธออกไป "ยั่วอะไร แค่รูดซิปเนี่ยนะคะ"

 "ใช้ปากรูดซิปกางเกงให้ผู้ชาย ถ้าไม่เรียกยั่วจะเรียกอะไร หืม?"

 คำถามนั้นเจ้าจันทร์เองก็ตอบไม่ได้ เธอแค่อยากลองทำแบบนั้นสักครั้งก็เท่านั้นเอง 

 แต่เพราะมืออุ่น ๆ ของสิงหราชนั่นแหละที่ยื่นมากุมใบหน้าด้านขวาของเธอเอาไว้ ไหนจะนิ้วโป้งที่ไล้แก้มเธอไปมา แววตาที่ร้อนแรงของเขามันทำเอาเธอคิดหาคำพูดไม่ออกเลยสักคำ สุดท้ายเลยกลายเป็นเธอที่เงียบเหมือนกับยอมรับคำที่เขาพูดมา

 "ทำต่อสิ ถ้าคุณทำให้ผมเสร็จได้…สัญญาอะไรนั่นผมจะเขียนแล้วเซ็นมันเดี๋ยวนี้เลย"

 "ไหนว่าจะทดสอบความเข้ากันได้ เป็นเซ็กซ์พาร์ทเนอร์มันก็ควรจะวินวินนี่คะ จะให้ฉันช่วยคุณจนเสร็จฝ่ายเดียวได้ยังไง"

 เจ้าจันทร์ที่เริ่มสนุกยิ้มที่มุมปาก เรื่องผลประโยชน์ เธอเองก็เขี้ยวไม่ต่างจากเขาหรอก 

 "เชิญที่ห้องพักด้านในดีกว่าค่ะท่านประธาน รอบทดลองแบบนี้ ดิฉันว่าหกเก้าน่าจะเหมาะสมที่สุดค่ะ"

 สิงหราชถูกใจจนหลุดหัวเราะในลำคอ มองคนที่ยืนขึ้นและผายมือไปทางห้องพักซึ่งอยู่ด้านหลัง

 ห้องที่มีเตียงนอนพร้อมสำหรับกิจกรรมที่เราจะทำร่วมกันหลังจากนี้ 

 ไม่รู้จะแปลกใจเรื่องไหนก่อนดี ระหว่างเรื่องที่ถูกชวนเข้าห้อง กับเรื่องที่เธอรู้จักท่าหกเก้าตั้งแต่วันแรกที่นอนด้วยกัน

 เพิ่งทำงานด้วยกันวันแรกแท้ ๆ แต่ทำไมถึงรู้ใจกันนักนะ แบบนี้ค่อยสมน้ำสมเนื้อขึ้นมาหน่อย

 "เชิญคุณเลขานำเข้าไปเลยครับ และถ้าจะนับความเท่าเทียม…ก็ถอดกระโปรงคุณออกด้วยล่ะ ผมถอดคุณถอด วินวิน"

 เจ้าจันทร์หันหลังแล้วเดินหนีเข้าห้องไปเพื่อหลบซ่อนใบหน้าเขินอายของตัวเอง หัวใจของเธอเต้นกระหน่ำเมื่อจะได้ลองของจริงเป็นครั้งแรก อยากรู้จนใจสั่นไปหมดว่ามันจะเหมือนตอนเธอใช้ของเล่นหรือเปล่า แต่ของที่มันอุ่นร้อนก็คงจะเสียวกว่าของเย็นชืดล่ะมั้ง…

 หญิงสาวที่เข้ามาถึงด้านในห้องก็จัดการเปิดเครื่องปรับอากาศเป็นสิ่งแรก ก่อนที่เธอจะจับขอบกระโปรงเอาไว้เพื่อเตรียมรูดซับที่ด้านข้างลงมา 

 ทว่าก่อนที่จะทำ เธอกลับนึกบางอย่างขึ้นมาได้เสียก่อน 

 ทำไมจะต้องรีบถอดด้วยล่ะ?

 ถอดตอนนี้ก็ไม่น่าสนใจน่ะสิ

 รอจนสิงหราชเดินตามเข้ามา เจ้าจันทร์จึงจัดการให้เขานั่งลงที่ปลายเตียง เห็นเจ้าตัวให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีเธอก็ยิ่งรู้สึกพอใจ อดไม่ได้ที่จะแกล้งให้เขาอดทนรอมองเธอค่อยๆ ปลดเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างอย่างเชื่องช้า 

 รู้ดีว่าหากเขาอดอยากมาสิบกว่าปีเพราะส่วนนั้นไม่สามารถแข็งตัวจริงตามเอกสารทางการแพทย์บอก การแกล้งให้รอแบบนี้ก็ยิ่งยั่วให้ตื่นเต้นดีไม่ใช่หรือไง

 "ขยันทำตัวน่ามันเขี้ยวนักนะคุณเลขา ไม่ดีเลยรู้ไหม" ชายหนุ่มว่าอย่างไม่จริงจังนัก

 "อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลยค่ะ ที่ฉันเห็น คือคุณจ้องเหมือนอยากจะเข้ามาถอดมันออกเองเลยนะ ท่านประธาน"

 พรึ่บ!

 เสื้อผ้าของหญิงสาวก็ถอดออกกองลงที่พื้น 

 ร่างกายท่อนล่างของเจ้าจันทร์เปลือยเปล่าต่อหน้าชายหนุ่ม เธอขยับเดินเข้าไปหาชายเจ้าของห้องโดยที่สีหราชก็ลุกขึ้นยืนอย่างรู้หน้าที่ ดวงตาคมกริบเฝ้ามองหญิงสาวที่กำลังช่วยเขาปลดกางเกงออกไป จนส่วนแข็งขืนที่ถูกเก็บซ่อนไว้ด้านในสุดได้ออกมารับลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงาน

 "อ่าาา 56 เลยหรือเปล่านะ" หญิงสาวพึมพำเสียงเบาเมื่อเห็นว่ามันทั้งใหญ่ทั้งยาวกว่าของเล่นของเธอไม่ใช่น้อย

 สิงหราชเองก็ไม่ได้เห็นขนาดที่ผงาดชันของตนเองมานาน เขาไม่แน่ใจว่ามันใหญ่ขึ้นกว่าเดิมหรือเปล่า แต่ด้วยขนาดเท่านี้ก็ทำเอาเขาอดภูมิใจไม่ได้

 กลัวแต่ว่ามันจะใหญ่จนสร้างความเจ็บแสบให้คนที่ต้องรองรับก็เท่านั้น