LOGINShare
บท6
publish date:
2026-01-26 20:30:53บท 6
"นี่ฉันอกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่มเลยเหรอเนี่ยยย แง ๆ ๆ" ฉันเข้าไปกอดลิน แล้วงอแงเหมือนเด็ก "เขาแย่ขนาดนั้นเลยเหรอพี่ลัน" ลินยกมือขึ้นมาปลอบฉัน พร้อมกับถามพี่ลันให้แน่ใจอีกครั้ง "หยุดร้องไห้ได้แล้ววี่ มันไม่ดีจริง ๆ พี่จะโกหกเราทำไม หื้มม" พี่อลันลุกออกมาจากโต๊ะแล้วเข้ามาโอ๋ฉัน แต่มันไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยสักนิด "ฮึกก หนูขอถามอะไรหน่อยสิ" ฉันหยุดร้องไห้แล้วเตรียมท่าจะถามพี่อลัน "ว่ามาสิ" "เขาชื่ออะไรเหรอ?" ฉันถามออกไปด้วยใบหน้าที่คาดหวังกับคำตอบมาก ๆ "เฮ้อ พี่เหนื่อยใจริง ๆ เลย" พี่อลันพูดพร้อมกับทำหน้าเหนื่อยหน่าย เพราะรู้ว่าเธอไม่ฟังที่เขาเตือนแน่นอน "ชื่ออะไรเหยอออ บอกมาเถอะนะ สัญญาว่าจะระวังตัวให้ดี" ฉันทำท่าเหมือนลูกเสือสำรองกำลังปฏิญาณตน ด้วยการชู สองนิ้ว "พี่เตือนแล้วนะวี่ มันชื่อ 'เซอร์เวย์' " เขาจำใจต้องบอกออกไป ทั้งที่ในใจไม่อยากให้เธอรู้จักแม้แต่ชื่อของมัน พี่อลันกับอลิน พร้อมกันส่ายหัวไปมา เพราะว่าพอจะรู้ความคิดของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงนี้ เพราะเขาสองคนรู้ดีว่าเธอเป็นคนยังไง ถ้ายังไม่ได้พิสูจน์กับตัวเองหรือทำมันจนสำเร็จ ก็จะไม่มีทางหยุดแน่นอน “รู้ชื่อเขาแล้ว ก็กลับบ้านเถอะ ง่วง” ลินชวนฉันกลับ เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว “ป่ะ กลับกันเถอะ” พี่ลันเดินไปเก็บของที่โต๊ะ ส่วนพวกเราสองคนก็เตรียมตัวออกไปพร้อมกัน เราเดินลงมาจากชั้นสองเพื่อที่จะไปลานจอดรถ ในผับยังมีคนอยู่ค่อนข้างมาก ไม่กลับบ้านกลับช่องกันเรอะ “กีวี่ พี่จะเตือนอีกรอบนะ ไม่จำเป็นก็อย่าไปยุ่งกับมัน” จะกลับบ้านอยู่แล้ว พี่อลันก็ยังไม่หยุดที่ห้ามฉัน ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นหรอก ถ้าควรถอยฉันก็จะถอยเอง แต่ขอลองก่อนละกัน “รู้แล้วน่าพี่ลัน กรอกหูมาตลอดทางแล้วเนี่ย” ฉันบ่นพร้อมกับทำท่าล้อเลียนพี่ลันตอนกำลังพูด “เดี๋ยวเถอะ!” พี่ลันทำท่าจะเขกหัวฉัน แต่ด้วยความที่แต่งนิยายมาค่อนข้างเยอะ ฉันก็ได้คำนวณกระบวนท่าต่าง ๆ และสุดท้ายฉันก็หลบทัน “อ๊ะ จะตีอีกเหรอ งั้นขอคิดท่าหลบก่อน อะชึ้บ ๆ ๆ” ฉันทำท่าเหมือนกำลังต่อสู้อยู่ในหนังกำลังภายในของจีน วิ่งไปตรงนู้นที ตรงนี้ที สงสัยมันจะฝังเข้าไปในแกนสมองฉันแล้วละ “พอเลย ๆ แล้วนี่จะกลับกันยังไง ให้พี่ไปส่งไหม” “ลินเอารถมา เดี๋ยวแวะไปส่งวี่ก่อน ค่อยกลับบ้าน” พี่ลันพยักหน้าเข้าใจ “ขับรถดี ๆ ละลิน วี่ จำที่พี่พูดได้ใช่ไหม” พี่ลันหันไปพูดกับลินเสร็จแล้วก็ค่อยหันมาจ้องฉันแทน “จำได้ ๆ ไม่เจียนตายไม่หยุด!” ฉันพูดออกไปด้วยท่าทางที่มุ่งมั่นมาก ๆ “จะตายเมื่อไหร่ก็มาหาพี่กับลินละกัน พี่จะคอยดู” พี่ลันพูดอย่างเหนื่อยใจ เพราะคงห้ามไม่อยู่แล้ว คงต้องปล่อยให้ไปเจอเอง “กลับดี ๆ นะค้าาาาา” ฉันโบกไม้โบกมือให้พี่อลันก่อนที่เขาจะขึ้นรถและขับออกไปเลย “หัดฟังที่พี่ลันพูดบ้างเถอะ ดื้อเป็นเด็กไปได้” ลินพาเดินไปที่รถ ที่จอดอยู่ไม่ไกลกันมาก “โอ๊ย หูชาไปหมดแล้วนะ สัญญาว่าจะดูไม่นาน เอาแค่รู้แค่นั้นแหละ” ลินหันมาจ้องจับพิรุธฉัน ราวกับว่าไม่เชื่อที่ฉันพูด “ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกัน จะคอยดู” ฉันได้แต่ส่งยิ้มเป็นมิตรไปให้ ลินแวะมาส่งฉันที่หอ แล้วก็ขับรถกลับบ้านไป ส่วนฉันน่ะเหรอ ยังไม่นอนตอนนี้หรอก มันไม่ใช่เวลานอน ฉันต้องมาจัดการกับภารกิจนี้ก่อน ขั้นแรก สืบหาข้อมูล “เซอร์เวย์” ฉันกดค้นหาชื่อนี้บนเว็บไซต์ ใช่เขาจริง ๆ ด้วย ฮือออ หล่อจริง ๆ เล้ยย “เป็นประธานบริษัท S.V. .......คุ้น ๆ แฮะ .......อ๋อ!!” ฉันพึ่งจะนึกขึ้นได้ ก็คือเรื่องที่มีผู้หญิงคุยกันในห้องน้ำไง ฉันลืมไปได้ยังไงเนี่ย เป็นถึงประธานบริษัทเลยเหรอ สูงเกินไปไหมนะ แถมยังดูเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟคสุด ๆ อีก มีอะไรที่เหมาะกับฉันบ้างไหมเนี่ย “เฮ้อออออ หรือฉันควรจะตัดใจดีนะ” หลังจากที่สืบหาและอ่านประวัติเขามาได้สักพักแล้ว ฉันก็ได้แต่นอนถอนหายใจอยู่บนเตียง เพราะมันดูเหนือความคาดหมายไปแบบมาก ๆ ๆ ๆ ๆ เขาอยู่สูงเกินที่ฉันจะเขย่งขาและเอื้อมไปถึง ดูเป็นสุภาพบุรุษ ฉลาด เก่ง รวย แถมหน้าตาดีสุด ๆ เป็นผู้ชายที่ใคร ๆ ก็ต่างที่อยากจะแย่งชิง โปรไฟล์ดีสุด ๆ คงมีคนมาสมัครเป็นภรรยาเขาไม่น้อย แถวคงยาวไปถึงขั้วโลกใต้และก็วนไปอีกสักสิบรอบ แล้วนักเขียนกระจอก ๆ ไส้แห้งอย่างฉันจะเอาอะไรไปสู้พวกหล่อนละ .......................................................................................................... หึ แต่ฉันบอกว่าจะยอมแพ้ซะที่ไหนกันละ ไม่มีทาง ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก ของแบบนี้ต้องลองกับตัว “รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลอง รู้ว่าเหนื่อยแต่อยากได้ของที่อยู่สูง ยังไงจะขอลองดูสักที........ได้เกิดมาเจอเธอทั้งที ไม่ว่ายังไงจะลองดีสักวัน อยากรักก็ต้องเสี่ยง ไม่อยากให้เธอเป็นเพียง ภาพในความฝัน.............” ฉันได้แต่ร้องเพลงให้กำลังใจตัวเองอย่างกับคนบ้าและด้วยจิตใจที่ฮึกเหิม เพลงนี้มันเข้ากับฉันสุดๆ เลยละ ไม่นานฉันก็เผลอหลับไปเพราะทนพิษความง่วงไม่ไหว นั่งหาข้อมูลมาสามชั่วโมงกว่า ๆ ตอนนี้ก็จะตีสามแล้ว เก็บแรงไว้คิดแผนต่อพรุ่งนี้ดีกว่า เพลง เล่นของสูง – BIGASS .......................................................................................................... "อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ......เสียวจังเลยค่ะ" เสียงครวญครางดังออกมาจากเพนเฮ้าส์สุดหรูกลางกรุง ภาพที่หนุ่มสาวกำลังขย่มกันอย่างเมาส์มัน ไม่มีใครยอมใคร จนเสียงครางดังลั่นไปทั่วห้อง "ซี๊ดดด....ขย่มลงมาแรง ๆ" ชายหนุ่มที่กำลังรับการปรนเปรอจากหญิงสาวที่ขย่มอยู่บนร่าง สองเต้าอวบอิ่มเด้งไปมาตามแรงขย่ม ตั้งยอดชูชันอยู่ตรงหน้าชายหนุ่มอย่างพอดิบพอดี "อ๊าาา....." เสียงครางดังออกมาพร้อมกับ ปากของชายหนุ่มที่เข้างับยอดอกอย่างจังและดูดเลียอย่างมูมมาม "จะ.....จะเสร็จแล้วค่ะ....." หญิงสาวเร่งจังหวะรักให้เร็วและหนักหน่วงยิ่งขึ้น เมื่อใกล้จะถึงฝั่งฝันอยู่รอมร่อ ชายหนุ่มจับเอวสาวให้ค้างอยู่กลางอากาศ แล้วเด้งเอวสวนขึ้นมาแทน ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! เสียงจังหวะรัก ปนกับเสียงของน้ำกามที่ไหลหยาดเยิ้มออกมาเปรอะเปื้อน ดังลั่นผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก แต่ทั้งสองไม่ได้สนใจเลยสักนิด ยังคงบรรเลงรักกันอยากไม่หยุดหย่อน ชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วยิ่งขึ้น เพราะแก่นกายกำลังปวดตึบ ๆ ราวกับอยากจะปลดปล่อยเต็มที "อ๊าาา......สะ...เสร็จแล้วค่ะ...." ชายหนุ่มปล่อยน้ำรักออกมาจนครบทุกหยาดหยด เขายกตัวของหญิงสาวออกและเดินตรงไปที่ถังขยะ หยิบทิชชูมารูดเอาถุงยางออกแล้วโยนทิ้งไป
Latest chapter
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ ตอนพิเศษ
ตอนพิเศษ“ยิ้มนะครับ หนึ่ง สอง สาม.......สวยมากครับ อีกรูปนะครับ........” เสียงตากล้องสั่งโพสท่าทางอย่างมืออาชีพ เสียงชัตเตอร์ที่ดังรัว ๆ ราวกับว่าอยากจะเก็บภาพทุกช็อตทั้งวันนี้ฉันยิ้มจนกรามจะค้างอยู่แล้ว เพราะรู้สึกว่าคนรู้จักเยอะจริง ๆ ส่วนมากไม่ใช่ของฉันหรอก เป็นทางฝั่งเขาซะมากกว่าวันนี้เป็นงานแต่งงานของฉันที่ดองมากว่าห้าปี เพราะไหนจะรอคลอดลูก รอรักษาหุ่น รอลูกวิ่งได้ แต่เมื่อสี่เดือนที่แล้วไปตรวจเจอว่าท้องลูกคนที่สองอีก ไม่ต้องรักษาแล้วหุ่นอะไรนั่นน่ะ จัด ๆ ไปเถอะ เอาลูกเข้าเฟรมให้หมดทุกคนไปเลย“วันนี้เพื่อนฉันสวยที่สุด! ไม่มีใครสวยได้เท่าแกแล้วคุณแม่ลูกสอง” ในขณะที่ฉันกำลังนั่งรอรับแขกที่มาร่วมงานงานแต่ง ยัยลินก็เดินถือแก้วน้ำมาให้ฉัน เพราะตั้งแต่งานเริ่มฉันก็เอาแต่นั่งถ่ายรูปมาหลายชั่วโมงแล้ว“เหนื่อยสุด ๆ เลย นั่งจนเมื่อยก้นแล้วเนี่ย เมื่อไหร่จะได้เข้าพิธีสักทีนะ อยากกลับไปนอนจะแย่” ฉันนั่งทุบ ๆ ไหล่ตัวเองไปมา ช่วงนี้คนน่าจะมากันใกล้หมดแล้วละ มีเวลาได้พักหายใจหายคอหน่อย“อีกครึ่งชั่วโมงก็เข้าพิธีแล้ว ทนอีกนิดนะ........” อลินซับเหงื่อตามใบหน้าให้ฉันและแต่งเติมเพิ่มเข้าไ
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท67 THE END 2/2
“เซอร์เวย์.........”“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมจัดการให้เอง” ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปากขอร้องออกไป เซอร์เวย์ก็เหมือนจะเข้าใจในสิ่งที่กำลังจะขอและหันไปสั่งให้เอเดนจัดการ “การเรียนเธอเป็นยังไง?”“ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ที่ดีครับ”“หางานตำแหน่งที่ว่างในบริษัทให้เธอ ที่พักด้วย........”“ครับบอส....”“คุณ....จะให้ฉันทำงานในบริษัทจริง ๆ เหรอคะ! ขอบคุณมาก ๆ เลยนะคะ ฉันสัญญาว่าจะกลับตัวและไม่ทำเรื่องแบบนั้นอีก” หญิงสาวแววตาเปลี่ยนทันที เพราะการที่ครอบครัวของเธอมีประวัติแบบนี้ก็คงจะหางานทำได้ยาก ยิ่งเธอต้องอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้อีกคงได้อดตายกันก่อนพอดี“เธอก็ตั้งใจทำงานซะ นี่คือโอกาสครั้งสุดท้ายของเธอ รักษามันไว้ให้ดีล่ะ” ฉันทนเห็นญาติผู้น้องคนนี้อดตายไปไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าเรื่องสมัยก่อนเธอจะทำฉันไว้เจ็บแสบก็เถอะ แต่เดี๋ยวฉันค่อยไปเอาคืนทีหลังก็ได้ ยังมีเวลาอีกเยอะ“ขอบคุณนะกีวี่” ขอแค่เพียงให้เธอได้เจอโลกใบใหม่ ฉันก็เชื่อว่าเธอต้องปรับปรุงตัวให้ดีขึ้นได้แน่นอน“กลับบ้านกันเถอะ” เซอร์เวย์ยื่นมือมาที่ด้านหน้าของฉันและมองด้วยสายตาที่อ่อนโยนราวกับว่าต้องการให้ฉันละลายลงไปที่พื้นให้ได้“อื้ม......กลับบ้านของเราก
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท67 THE END 1/2
บท 67 THE END “กีวี่!!! มาช่วยน้าใช่ไหม น้าไม่ได้เป็นคนทำ” ทันทีที่ฉันเดินเข้าไปในสถานีตำรวจ เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นมา ฉันมองไปทางที่มาของเสียงก็พบกับสองผัวเมียและผู้ชายอีกหนึ่งคนกำลังนั่งอยู่ในห้องขัง “มันเป็นคนขับไปชน น้าแค่โดนบังคับ มัน........อั่ก!!” ยังไม่ทันที่จะได้พูดจนจบประโยค ร่างบอบบางนั่นก็กระเด็นไปติดกำแพงอย่างแรง สร้างความตกใจให้กับผู้คนบริเวณนั้นไม่น้อย “เป็นแกไม่ใช่เหรอที่คาบข่าวเกี่ยวกับเงินมาบอกกู มึงเป็นคนเริ่มเรื่องทุกอย่างไม่ใช่รึไง!!” พอถึงเวลาก็โยนขี้ใส่กัน น่าสมเพชจริง ๆ เลยนะคนพวกนี้ ฉันเดินหนีไปโดยที่ไม่ได้สนใจพวกเขาอีก วันนี้ที่ฉันมาก็เพื่อที่จะมาทำตามระเบียบขั้นตอนของกฎหมาย ถ้าเอาเรื่องในชีวิตจริงของฉันมาแต่งเป็นนิยายให้คนทั่วไปได้อ่านมันคงจะน่าอดสูไม่น้อยเลย พ่อแม่ตาย ฉันก็ดันมาความจำเสื่อมไปอาศัยอยู่ที่บ้านของฆาตกรที่เป็นน้องสาวแท้ ๆ ของแม่อีก คงไม่มีใครดวงกุดไปกว่าฉันแล้วละ แต่ก็ยังมีเรื่องที่นับว่าโชคดี อย่างเรื่องที่ฉันได้เจอคนดี ๆ อย่างพี่ลัน ยัยลินและครอบครัวพวกเขาดีกับฉันทุกอย่างเหมือนคนในครอบครัว มีเพื่อนร่วมงานที่ดีมาก ๆ และอีกห
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท66 2/2
“เรื่องสิบสี่ปีก่อนกูโง่เองแหละที่ยอมทำตามคำสั่งของมึง มันฝังใจกูมาตลอดที่ไปช่วยคนชั่วอย่างมึง แล้วตอนนี้มึงก็ยังจะไปฆ่าเด็กคนนั้นอีก กูทนต่อไปไม่ไหวแล้วว่ะ กลับตัวตอนนี้มันก็ยังไม่สาย มึงยอมรับสารภาพซะเถอะ” บทสนทนาของสองพี่น้องยังคงดังขึ้นเรื่อย ๆการที่ได้เป็นพ่อคนมันทำให้เขาสำนึกขึ้นมาได้ว่าในตอนนั้นเขาได้ทำสิ่งที่มันร้ายแรงที่สุดลงไป แต่จะให้กลับไปแก้ไขอะไรตอนนี้มันก็ไม่ทันแล้ว สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้ก็คือยอมรับผิดและรับโทษในสิ่งที่ได้ทำลงไปและที่สำคัญที่สุดคือ เขาจะต้องขอโทษเด็กคนนั้นให้ได้“ไอ้น้องทรยศ!!!” คุณตำรวจได้แต่นั่งถอนหายใจกับพฤติกรรมของพี่ชายที่ถูกเลี้ยงอย่างเอาแต่ใจมาตั้งแต่เด็กไม่ว่าเขาจะเอาอะไร คนในบ้านก็จะหามาให้ทุกอย่าง พอไม่ได้ดั่งใจก็จะโวยวาย จนคนในครอบครัวไม่มีใครกล้าขัด มันคงเป็นสันดานเสียที่เริ่มต้นจากพื้นฐานครอบครัวนี่แหละ“พรุ่งนี้เช้าเจอกันครับ ขอบคุณที่ยอมรับผิดและมอบหลักฐานให้นะครับ” หลังจากที่เอเดนพาสองผัวเมียคู่นั้นมาส่งไว้ที่สถานีตำรวจที่มีนายตำรวจคนนั้นประจำการอยู่ เอามาฝากขังไว้ ก่อนที่จะลากลับไป แต่ก็ยังคงให้ลูกน้องเฝ้าบริเวณโดยรอบเอาไว้........
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท66 1/2
บท 66 “มึงเป็นใครวะ เข้ามาที่นี่ได้ยังไง” ชายหนุ่มได้แต่นั่งตัวเกร็งและเอ่ยถามออกไปด้วยความสงสัย “แล้วมึงละเป็นใคร มีสิทธิ์อะไรเข้ามาในบ้านหลังนี้” ปลายกระบอกปืนจ่อเข้าไปใกล้กว่าเดิม เพื่อหมายจะเอาชีวิต “กะ.....กูเป็นญาติเจ้าของบ้าน” ชายหนุ่มตอบออกไปอย่างตะกุกตะกัก เหงื่อผุดขึ้นมาตามใบหน้าเพราะเกิดจากความเครียดและความกลัวตาย “งั้นเหรอ.......” “คุณคะ ทำไมไม่ขึ้นมานอนสักที พรุ่งนี้..........นี่มันอะไรกัน....” ยังไม่ทันที่เซอร์เวย์จะได้พูดจบ เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงวัยกลางคนก็ดังขึ้นมาขัดจังหวะซะก่อน เธอมองเข้ามาในความมืดเห็นผู้ชายที่น่าจะเป็นสามีของเธอกำลังนั่งอยู่และมีผู้ชายอีกคนที่กำลังจ่อกระบอกปืนไปที่หัวของผู้ที่เป็นสามีของเธอ “บอสครับ เราได้หลักฐานมาแล้วครับ แล้วคนคนนั้นก็ยอมรับผิดแล้ว” เอเดนเดินเข้ามารายงานความคืบหน้าทั้งหมดให้เจ้านายฟัง “หลักฐานบ้าอะไรของแกวะ....” “อย่าขยับเยอะสิเดี๋ยวปืนก็ลั่นหรอก ไปจับตัวผู้หญิงคนนั้นมา” เอเดนทำตามคำสั่งของเจ้านายและเดินไปจับตัวหญิงวัยกลางคนไว้ “แกจะมายุ่งกับฉันทำไม!!!! ปล่อยเดี๋ยวนี้!!!” เธอเอาแต่โวยวายและไม่ยอมให้เอเดนจับและ
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท65
บท 65 “เธอกำลังพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉันไปแย่งมาตอนไหน.........” “อย่าสำคัญตัวเองผิดไปสิฟาง ใครกันแน่ที่ทำตัวเรียกร้องความสนใจ ตอนนั้นพี่มันก็โง่เองแหละที่ปล่อยกีวี่ให้หลุดมือไปได้ง่าย ๆ พี่ไม่คิดว่าเธอจะใช้วิธีสกปรกมาบังคับให้พี่ต้องเลิกกับวี่” มาร์คระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจตลอดหลายปีที่ผ่าน ที่เขาต้องคอยมาโทษตัวเองที่ไม่สามารถรักษาคนรักของตัวเองไว้ได้ เพียงเพราะผู้หญิงแค่คนเดียว “หึ พี่พูดอย่างนี้เพราะอยากจะตัดขาดกับฟางเหรอคะ? พี่อย่าลืมสิถ้าพ่อฟางถอนหุ้นออกให้หมด บริษัทของพ่อพี่มันจะเกิดอะไรขึ้น พี่ลืมไปแล้วเหรอ?” “เธออยากจะบอกให้พ่อเธอถอนออกไปก็แล้วแต่ โทรเลยสิพี่รอฟังอยู่......” พี่มาร์คทำหน้าท้าทายให้เธอรีบ ๆ กดโทรไปบอกพ่อเธอซะ ตอนนี้เขาไม่กลัวอะไรแล้วทั้งนั้น ถ้าบริษัทมันจะเจ๊งเพราะผู้หญิงแค่คนเดียวก็เอาเลยสิ “นี่มัน มันเรื่องอะไรกัน หนูฟางทำไมถึงทำตัวแบบนี้ได้ล่ะ หนูเป็นอะไรไปทำไมถึงไปพูดขู่พี่เขาแบบนั้น........มาร์ค” คุณป้าได้แต่ยืนอึ้งกับพฤติกรรมของหญิงสาวที่เธอคิดว่าจะให้มาเป็นลูกสะใภ้ที่สวย เรียบร้อย อ่อนน้อมเหมือนที่เธอแสดงมาโดยตลอด แต่ตอนนี้มันกลับไม่ได้เป็นแบบนั้
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท61 2/2
‘ฉันไม่ได้อยากจะทำแบบนี้เลยนะ แต่มันก็ช่วยไม่ได้จริง ๆ ...........’ เด็กสาวที่อยู่ในอาการสะลึมสะลือจากการได้รับแรงกระแทกเมื่อสักครู่ ส่งผลทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะลืมตาขึ้นมาดูว่าใครเป็นคนเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา‘พี่ต้องยกโทษให้ฉันนะ ถ้าฉันไม่ได้มันล่ะก็ฉันตายแน่ ๆ ‘เสียงพูดยังคงดังอยู่ต่อเนื่อง แต่เธอก
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท59
บท 59 “อะไร......” ตอนแรกกะว่าจะไม่ตื่น แต่พอได้ยินแบบนั้นแล้ว ก็ลืมตาให้หน่อยนึงก็ได้ “อยากรู้ไหมล่ะ ถ้าอยากรู้ก็นอนต่อสิ” เซอร์เวย์ก้าวขาขึ้นมาบนเตียงและค่อย ๆ เข้ามาใกล้เรื่อย ๆ จนฉันต้องรีบตื่นและลุกหนี “ไปแล้ว มืดค่ำแล้วยังจะพาไปไหนอีก..........” ระหว่างที่เดินไปห้องน้ำ ฉันก็บ่นไปตลอดท
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท58
บท 58“หมอที่โรงพยาบาลนี้ดีไหมลูกหรือจะหาโรงพยาบาลใหม่ดี............” ระหว่างทางที่กำลังขับรถกลับบริษัท คุณนายที่นั่งอยู่ ข้าง ๆ ฉันก็เอาแต่พูดไม่หยุด สภาพฉันตอนนี้ก็คือโดนล้อมด้านข้างไปหมดแล้ว ทั้งแม่ทั้งลูกเลย“โรงพยาบาลนี้นี่แหละใกล้ดี จะให้ไปไหนอีก.....” สองแม่ลูกคู่นี้ก็ยังคงคอนเซ็ปท์ เถียงก
ท่านประธานสุดกวนกับยัยนักเขียนสุดแสบ บท57
บท 57 “ถึงแล้วค่ะ ลงไปกันไหวไหมคะ? วี่เดี๋ยวพี่ช่วยพยุง” ลิตาใช้เวลาขับรถไม่นานก็มาถึงโรงพยาบาล ที่เธอต้องซิ่งมาเร็วขนาดนี้ก็เพราะว่าบนรถเหมือนจะมีคนไข้ถึงสองคน แถมอีกคนก็ยังเป็นท่านประธานอีก “คุณลงไปไหวไหมคะ?” ฉันสะกิดให้เซอร์เวย์และสอบถามว่าอาการเป็นยังไงบ้าง พอเดินเองไหวรึเปล่า ตอนนี้ฉันก็
You May Also Like
