บท7

บท 7

 

"เงินวางอยู่บนโต๊ะ อยากได้เท่าไหร่ก็หยิบไป แต่งตัวแล้วก็ออกไปซะ"

หญิงสาวทำตามอย่างว่าง่าย ไม่นานเธอก็แต่งตัวและออกไปทันที เพราะก่อนที่เธอจะได้มาร่วมรักกับเขา เขาได้พูดอย่างชัดเจนแล้ว ว่าเป็นแค่ความสัมพันธ์เล่น ๆ เท่านั้น เจอกันข้างนอกก็แค่ทำเป็นไม่รู้จักกันแค่นั้น ถ้าทำไม่ได้และฝ่าฝืน ก็เตรียมตัวไม่มีที่ยืนในสังคมได้เลย

เซอร์เวย์ หลังจากที่เสร็จจากภารกิจอันเหน็ดเหนื่อย ก็ลุกขึ้นและเตรียมตัวไปจัดการชำระร่างกาย เพื่อที่จะได้กลับมานอนพัก เพราะพรุ่งนี้ยังมีงานที่ต้องทำ

 

ตู๊ด......ตู๊ด.....ตู๊ด.....

 

"ว่าไงครับ พ่อหนุ่มเอาไม่เลือกหน้า คนนี้พอใจไหมวะ" เสียงเจื้อยแจ้วดังออกมาจากโทรศัพท์ เซอร์เวย์เป็นคนโทรไปเอง เพราะมีเรื่องที่ต้องคุยนิดหน่อย

"หาให้ดีกว่านี้ไม่ได้แล้วเหรอวะ หลวมฉิบหาย กว่าจะทำให้กูเสร็จได้" เขาโทรมาเพื่อบ่น เพราะเพื่อนเขาคนนี้ส่งของที่ไม่พึงพอใจมาให้เขา เลยต้องโทรมาด่าสักหน่อย

"เอาน่า คนหน้ารับรองดีแน่นอน" คนปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ ว่าจะต้องหาให้ดีแน่นอน

"ช่วงนี้หยุดก่อนวะ มีงานต้องไปทำที่ต่างประเทศ สองอาทิตย์นู้นกว่ากูจะกลับ"

"งั้นเหรอวะ ถ้าอยากได้ตอนไหนก็โทรมาหากูละกัน"

"เออ" เซอร์เวย์กดวางสายไป และเข้าไปอาบน้ำเพื่อที่จะเตรียมตัวนอน เขาจะเดินทางในวันมะรืน พรุ่งนี้เลยต้องตื่นมาเตรียมตัวและเคลียร์งานค้าง เพราะต้องไปถึงสองอาทิตย์ ต้องทำทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่จะไป

 

เช้าวันต่อมา

 

"สวัสดีค่ะ ท่านประธาน"

"ท่านประธานมาเช้าจังเลยนะคะ" เสียงกล่าวทักทายดังระงมไปทั่วบริษัท ส่วนมากที่ได้ยิน ก็มักจะเป็นเสียงของสาว ๆ ที่กล่าวทักทาย ด้วยใบหน้าที่โดนดึงดูดเต็ม ๆ

"ครับ ๆ ตั้งใจทำงานกันนะครับ" เซอร์เวย์กล่าวออกไปด้วยท่าทางที่นอบน้อมและส่งยิ้มให้ แล้วเดินจากไป เพื่อที่จะขึ้นไปชั้นที่สูงที่สุด นั่นก็คือห้องทำงานของเขา

"ดูมีวุฒิภาวะสุด ๆ เลยอะแก อร้ายยย"

"อยากได้พ่อของลูกแบบนี้จังเลย" เสียงของสองสาวคุยกัน พวกเธอกำลังพูดถึงประธานของบริษัท ที่พวกเธอกว่าจะฝ่าฟันสาว ๆ ที่กรูกันเข้ามาสมัครได้ ทั้งบริษัทแทบจะมีแต่พนักงานผู้หญิง พนักงานผู้ชายก็มีแหละ แต่มันน้อยมาก ๆ

"งานการไม่ตั้งใจทำ ไม่ได้เรื่องจริง ๆ" ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มเมื่อสักครู่ หายวับไปในพริบตา และได้เปลี่ยนเป็นใบหน้าที่เย็นชา ยากที่จะเข้าถึง เขาเหนื่อยจริง ๆ กับการที่ต้องปั้นหน้าให้ยิ้มต่อคนหมู่มาก

นิสัยเขาไม่ใช่อย่างนั้นสักนิด แต่ก็ต้องยอมทำ เพราะเจ้าที่ทั้งสองที่อยู่ที่บ้านคอยจับจ้องอยู่ ถ้าทำอะไรผิดพลาดขึ้นมาละก็ ซวยแน่ ๆ

"บอสขาา......พรุ่งนี้ไม่ให้ลีน่าไปด้วยจริง ๆ เหรอคะ" ผมมองผู้หญิงที่กำลังเดินมาทางเขา ด้วยท่าทางที่เอือมระอา เขารู้ว่าจุดประสงค์พวกเธอไม่ได้มาทำงานกันตั้งแต่แรกหรอก แต่เธอคนนี้ถือว่าดีหน่อย ที่คอยเป็นที่ระบายอารมณ์ให้ผมได้อยู่ ถึงจะทำงานไม่ได้เรื่องก็เถอะ

"เป็นเลขาก็อยู่เฝ้าหน้าห้องเถอะ เอาเอกสารที่ต้องเซ็นทั้งหมดไปไว้ที่ห้องผม" ผมเดินจากไปโดยไม่สนใจเธออีก เพราะเธอมีดีอย่างเดียวก็คือเรื่องนั้นนั่นแหละ เลยไม่ค่อยอยากคุยอะไรมาก

"ค่ะบอส ลีน่าจะไปเตรียมให้ค่ะ" หญิงสาวทำหน้าจ๋อย ๆ และเดินไปที่โต๊ะ เพื่อเตรียมเอกสาร

ผมเดินเข้ามานั่งในห้องด้วยท่าทางที่เหนื่อยอ่อน เพราะสัปดาห์นี้ เขาแทบจะไม่ได้พักเลย ต้องเตรียมสินค้าตัวใหม่ แบบที่ส่งมาให้มันก็ยังไม่ดีพอ ส่งแก้ไปหลายรอบแล้ว แต่ก็ยังไม่ถูกใจอีก ไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ที่คนออกแบบหรืออยู่ที่เขากันแน่ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป งานคงไม่เสร็จแน่นอน 

 

ตู้ด......ตู้ด.....ตู้ด......

 

"ครับบอส" คนปลายสายกดรับทันที ไม่ให้คนเป็นบอสต้องรอนาน

"เอเดน จัดการเรื่องพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้วรึยัง" ผมกดโทรหาเลขาอีกคน เรียกว่าเลขาตัวจริงดีกว่า เพราะงานทุกอย่างแทบจะเป็นมันนี่แหละ ที่เป็นคนจัดการ ส่วนที่อยู่หน้าห้องก็แทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย

"เรียบร้อยแล้วครับ เสื้อผ้า ผมก็จัดเตรียมไว้แล้ว ออกเดินทางคืนนี้ได้เลยครับ" เอเดนรายงานทุกอย่าง ไม่ขาดตกบกพร่อง

"โอเค ถึงเวลาค่อยโทรมาเตือนฉันอีกที"

"ครับบอส" ผมกดวางสายไป และปล่อยให้ตัวเองได้พักสักนิดก็ยังดี

"เอกสารทั้งหมดค่ะบอส" ลีน่าพรวดพราดเปิดประตูเข้ามาโดยที่ไม่ได้เคาะห้อง

"ไม่มีใครสอนมารยาทเธอเหรอ ว่าให้เคาะห้องก่อนเข้ามา" ผมค่อย ๆ ลืมตา ที่พึ่งจะปิดไปไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ แต่กลับถูกกวนโดยผู้หญิงคนนี้

"ขอโทษค่ะบอส ลีน่าแค่คิดว่าเรา........"

"วางไว้บนโต๊ะแล้วออกไปซะ" ผมตัดบท เพราะไม่อยากให้เธอได้พูดเพ้อเจ้ออะไรไปมากกว่านี้

หึ คิดว่าผมไม่รู้ความคิดของเธอเหรอ เธอคงคิดว่าตัวเองมีสิทธิมากกว่าคนอื่นงั้นสิ แต่เปล่าเลย กับเลขาคนก่อน ๆ ผมก็ทำแบบนี้ เธอไม่ได้พิเศษกว่าคนอื่นเลยสักนิด ก็เป็นแค่ของเล่นผมทั้งนั้นแหละ

"แต่บอสคะ คือ......." เธอพยายามจะรั้งอยู่ต่อ โดยการที่จะขึ้นมานั่งบนตัวผมและยั่วยวน

"ผมว่า ผมบอกคุณตั้งแต่ครั้งแรกแล้วนะ ว่ามันไม่มีอะไรทั้งนั้น" ผมพูดเน้นย้ำเพื่อเตือนความจำของเธอ ผมได้บอกกับผู้หญิงทุกคนที่เข้ามาพัวพันในการมีเซ็กส์กับผมว่า มันไม่มีอะไรพิเศษทั้งนั้น คุณก็ได้ ผมก็ได้ วินวินกันทั้งคู่ จะไม่มีใครมาเรียกร้องถือสิทธิ์เหนือคนอื่น

"ลีน่าจำได้ค่ะ แต่...." เธอยังคงก่อกวนผมไม่เลิก จนความอดทนของผมแทบจะถึงขีดจำกัด

"ออกไปซะ!" ผมตวาดเสียงดังลั่น เพราะเธอพูดครั้งเดียวแล้วฟังไม่เข้าสมองเลยสักนิด ผมเกลียดคนเซ้าซี้ที่สุด และเธอก็เป็นคนประเภทที่ผมเกลียด

"คะ....ค่ะ" เธอรีบเดินออกจากห้องผมไป ด้วยท่าทางที่ร้อนรน ท่าทางผมเมื่อครู่ แตกต่างจากในโทรทัศน์หรือในอินเทอร์เน็ตอย่างสิ้นเชิง ผู้ชายอบอุ่นใจดี สุภาพบุรุษงั้นเหรอ หึหึ มันไม่มีอยู่ในตัวผมเลยสักนิด ทั้งหมดมันเป็นแค่การแสดงเท่านั้นแหละ

 

..........................................................................................................

 

สามวันผ่านไป

 

ตอนนี้ฉันได้มายืนอยู่ที่หน้าบริษัทเอสวีแล้ว งงละสิ ว่าฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้

วันนี้ฉันตั้งใจแต่งตัวมาให้สุภาพและเรียบร้อยที่สุด เพราะเมื่อวันก่อน ฉันเห็นบริษัทนี้รับสมัครพนักงานพอดี โอ๊ยยย อะไรมันจะดวงดีขนาดนี้ แผนในหัวนี่วาปขึ้นมาเป็นฉาก ๆ เลย

ขั้นต่อไป ฉันต้องเข้าบริษัทนี้ให้ได้

.......แต่

แถวต่อคิวสมัครยาวออกมาถึงหน้าบริษัท คนมาสมัครเยอะมาก ๆ เห็นว่ารับแค่สิบคน แต่คนมาสมัครเป็นร้อย ส่วนมากก็เป็นผู้หญิงอีก ฉันจะทำยังไงดี

โถ่!! พระเจ้า จะช่วยก็ช่วยให้สุดสิ้!!!!!