تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 8 เรือนใหม่และเงาของจวน
تاريخ النشر:
2025-12-10 14:13:40บทที่ 8 เรือนใหม่และเงาของจวน
“กดตัวเองจนชินแล้วหรือ”
เสียงเย็นของหลิงจงดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่เหลี่ยงหรงไม่แม้แต่จะหันมอง ไม่ตอบ ไม่ปริปากสักคำ ตั้งแต่เรื่องคืนนั้นนางไม่เคยพูดกับเขาให้รู้เรื่องอีกเลยตั้งแต่เกิดเรื่องนางยังไม่ปริปากพูดคุยกับเขาให้รู้เรื่องสักคำ
“นายน้อยเข้าไปในเรือนเถอะเจ้าค่ะ” จางซี่เอ่ยเชิญ แต่หลี่เหลี่ยงหรงเพียงเดินไปยังเรือนใหม่ที่จัดไว้ให้ตนเอง สีหน้าเรียบนิ่งจนไม่อาจอ่านออก
“เรือนนี้ไม่เคยมีเจ้าของมาก่อน แต่ก็ดูไม่เก่าเลยนะ” หลิงจงเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ แต่จางซี่กลับรีบตอบ
“ที่จริงก็เก่าเจ้าค่ะ แต่เมื่อวานข้าพาคนที่เรือนของนายน้อยมาทำความสะอาด ลำพังข้าคนเดียวคงทำไม่ไหว”
หลิงจงหัวเราะหึในลำคอ
“ก็คงต้องเป็นเช่นนั้น เพราะฮูหยินของท่านพ่อมิเจียดแบ่งอะไรมาให้เลย เอาเงินนี่ไปหาอะไรมาเอานี่ไปตกแต่งเรือนให้นาง อย่าให้เสียหน้า ข้าไม่อยากให้ใครพูดว่าอนุของข้าต้องอยู่เรือนโทรม“ เขาล้วงเงินออกมายื่นให้
จางซี่เร่งเข้าไปรับเงินนั้นแต่หลี่เหลี่ยงหรงรีบห้ามนางเอาไว้
“ไม่จำเป็นหรอกเจ้าค่ะ ลำบากกว่านี้ข้าก็เคย มิจำเป็นต้องวุ่นวาย”
หลิงจงก้าวเข้าใกล้จนหญิงสาวต้องเงยหน้ามอง
“ใครบอกว่าเรื่องนี้ข้าทำเพื่อเจ้า นี่มันเพื่อหน้าตาของข้าต่างหาก”
เขาพูดจบก็วางเงินไว้ในมือจางซี่แล้วเดินจากไป ทิ้งให้หลี่เหลี่ยงหรงทรุดนั่งลงที่เก้าอี้ ความพยายามทำตัวให้นิ่งเฉยต่อหน้าเขาเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าสิ่งใด
เพราะแม้ว่านางจะแสดงท่าทางเย็นชาเช่นนี้แต่แท้จริงแล้วภายในจิตใจไม่อาจจะลืมความรู้สึกที่เคยมีอีกฝ่ายได้รวดเร็วถึงเพียงนี้หรอก แต่เป็นเพราะนางไม่อาจจะรับการกระทำที่ป่าเถือนเช่นนี้ของเขาได้
ภายในใจนางปั่นป่วนรู้ทั้งรู้ว่าเขาอาจช่วยเพราะต้องการปกป้องนาง หรือเพราะทำตามคำสั่งของบิดาของนาง แต่ไม่ว่าเพราะเหตุผลใดก็ไม่ใช่เพราะมีใจให้นางอย่างแน่นอน เขาก็คงคิดว่าเขาสามารถที่จะช่วยนางได้ด้วยวิธีนี้
“นายหญิง” จางซี่สังเกตเห็นอาการของหลี่เหลียงหรงแล้วก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม
“หือ...ทำไมหรือ”
“เป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” เหลี่ยงหรงส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นอะไรหรอก เจ้ามีอะไรก็ไปทำเถอะ”
“ข้าจะช่วยนายหญิงจัดของเข้าเรือนให้เรียบร้อย”
หลี่เหลี่ยงหรงมองหีบเก่า ๆ เพียงไม่กี่ใบ นางเก็บเงินเพื่อสินเดิมของตนเอง และยังมีอีกส่วนที่บิดาตั้งใจเก็บเอาไว้ให้ ของที่นางหอบมามีแต่สิ่งที่เคยเตรียมไว้เป็นสินเดิมหวังว่าสักวันจะได้ใช้เมื่อออกเรือน นางเคยหมายใจจะซื้อชุดใหม่และของหลาย ๆ อย่างให้สมกับฐานะของหลิงจง แต่ยามนี้นางกลับหอบของเก่าทั้งหมดมาโดยไม่สนหน้าของสามีของตน
ก็ช่างปะไรนางไม่ได้เป็นฮูหยินของอีกฝ่ายเสียหน่อย จะไม่ทำตามธรรมเนียมก็คงไม่แปลก ส่วนเงินที่บิดาตั้งใจจะให้นางก็บอกให้อีกฝ่ายเก็บเอาไว้ดูแลตนเองจะดีกว่า เพราะไม่รู้ว่านางจะหาโอกาสกลับไปหาท่านได้มากน้อยเท่าใด
“ของเพียงเท่านี้ ข้าจัดเองได้”
“ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หากนายน้อยเห็นข้านิ่งเฉยจะต่อว่าข้าแน่”
“บอกเขาว่าข้าอนุญาตก็ได้”
แม้หญิงสาวจะพูดว่าอนุญาตให้ไม่ช่วย แต่จางซี่ก็ยังอยู่ช่วยจนทุกอย่างเสร็จ
“แล้วหีบนั้นล่ะเจ้าคะ”
“ไม่ใช่ของข้า” ได้ยินเช่นนั้นจางซี่ก็ไปเปิดดูเมื่อเปิดออก จางซี่พบชุดผ้าใหม่ เครื่องประดับ ตั๋วเงินจำนวนหนึ่ง และจดหมายสั้น ๆ ที่ไม่ได้ใส่ซอง
“ของรับขวัญสะใภ้…”ของรับขวัญสะใภ้
“จากใครหรือ”
จางซี่มองกระดาษนั่น แล้วหันมาทำหน้าอ้ำอึ้งให้กับนางที่เป็นเจ้านายตน
“น่าจะเป็นของจากอนุซ่งเจ้าค่ะ”
“อนุซ่ง”
“เรื่องนี้ข้าไม่ควรพูด เอาไว้ท่านลองถามนายน้อยเองเถอะเจ้าค่ะ”
“ได้ เช่นนั้นก็วางเอาไว้อย่างนั้นก่อนเถอะ”
พอได้ยินคำของจางซี่แล้วก็นึกถึงข่าวลือหนึ่งขึ้นมาได้ ในจวนของเจ้าปกครองเมือง มีอนุมากมาย แต่กลับมีบุตรชายเพียงแค่หนึ่ง มิมีใครรู้ชัดว่าเขาเป็นบุตรชายของอนุคนไหน แต่ทุกคนรับรู้ว่าเขามีพ่อเป็นเจ้าปกครองเมือง ส่วนเรื่องของแม่นั้น คนข้างนอกก็เดาเอาว่าน่าจะเป็นภรรยาสักคนจากเจ้าปกครองเมือง แต่ต้องให้ฮูหยินเอกออกหน้าเป็นมารดานั่นก็เพราะต่อไปเขาจะเป็นทายาทปกครองเมืองนี้
“รู้ให้น้อยไว้จะดีกว่า” นางเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ
หลายวันผ่านไปและเมื่อนางเข้ามาอยู่ในจวนแห่งนี้ก็ยิ่งเข้าใจคำที่บอกว่าเจ้าปกครองเมืองหลิงอันนั้นมีเชื้อสายจากกษัตริย์แคว้นใหญ่ ระเบียบเข้มงวดราวกับวังหลวง
ทุกอย่างที่นี่ราวกับอยู่ในวังหลวงจริง ๆ นางก็คงเป็นสนมขององค์ชายกระมัง องค์ชายที่เป็นรัชทายาทอีกด้วย
ฟังดูเหมือนดี แต่กลับเป็นชีวิตที่ถูกจับตามองตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่ฮูหยินใหญ่บอกเองว่าไม่ให้นางเสนอหน้าไปเรือนหลัก แต่กลับเรียกให้นางไปยกน้ำชาในตอนเช้าพร้อมกับอนุคนอื่น ๆ ของเจ้าปกครองเมือง โดยอ้างว่าเพื่อให้รู้จักกันและรับฟังเรื่องสำคัญของจวน แล้วยังมีเรื่องต่าง ๆ ที่จะต้องแจ้งให้ทราบ หากไม่ป่วยหรือตายก็ควรจะไป
แรก ๆ นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดฮูหยินใหญ่จึงชิงชังตนหนักหนา แต่เมื่ออยู่ไปหลายวัน จางซี่ก็มากระซิบข่าวหนึ่งที่ทำให้นางถึงกับชะงัก…
أحدث فصل
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3ทั้งสองไปหาท่านปู่ของเด็ก ๆ ทว่าในเรือนกลับไม่ได้มีเพียงอดีตเจ้าเมือง หากยังมีหลานชายสองคนรออยู่ก่อนแล้ว“อ้าวท่านพ่อท่านแม่ มาหาท่านปู่เหมือนกับหรือขอรับ” หลิงซ่งและน้องชาย หลิงซู่ นั่งอยู่ตรงนั้นพวกเขากำลังคุยด้วยสีหน้าเหมือนจะเคร่งเครียด แต่ทุกอย่างคงกระจ่างแล้วเพราะคนมีอายุหัวเราะและชี้หน้าหลานชายอย่างเหลืออด“อย่าบอกนะว่ามาเรื่องเดียวกัน” แม้จะอายุมากขึ้น แต่น้ำเสียงก็ยังดูมีอำนาจ“เรื่องอะไรหรือขอรับ ท่านพ่อ” หลิงจงถาม“ก็แม่หนูหลิวอวี้นั่นอย่างไรเล่า”“ท่านพ่อรู้แล้วหรือขอรับ”“ก็ไม่ได้อยากจะรู้หรอก แต่เจ้าหลานตัวดีมาบอกว่าจะไม่แต่งงาน อีกทั้งยังไม่ยอมเป็นทายาทด้วย หากไม่ได้คนนี้”“เช่นนั้นแสดงว่าท่านพ่อ”“ก็ต้องยอมน่ะสิ อีกอย่าง อาซ่งพาอาซู่มาเตรียมรอเอาไว้เรียบร้อย”หลิงซู่ยิ้มเจื่อน “หากท่านพี่ไม่มีปัญหา ข้าก็ไม่อยากรับตำแหน่งเจ้าปกครองเมืองหรอกขอรับ”คำตอบทำให้ผู้ใหญ่ในเรือนพยักหน้าลูกหลานตระกูลหลิงเติบโตมากับหน้าที่ แต่ก็รู้จักเลือกทางที่ตนถนัด ไม่หวงอำนาจโดยไร้เหตุผล ทุกคนก็ส่ายหัวน้อย ๆ เพราะบางเมืองทุกคนแย่งกันจะเป็นผู้สืบทอด แต่เพราะการเลี้ยงดูของหลิงจงและเ
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2หลิวอวี้เปิดดูหนังสือตำนานเจ้าปกครองเมืองหลิงจงและแม่เมืองหลี่เหลี่ยงหรงแล้วก็ต้องขมวดคิ้ว เพราะในนั้นมีการแก้ไข หลายจุด ตามริมบันทึกมีอักษรลายมือแข็งแรงเขียนกำกับเอาไว้ว่า“ตรงนี้ไม่เป็นความจริงสักนิด แต่ข้าบอกได้อย่างว่าพวกท่านรักกัน” หลายครั้งจะเห็นข้อความเช่นนี้ถูกเขียนกำกับเอาไว้ หญิงสาวกัดริมฝีปากเบา ๆ “จะมาทำลายความฝันข้าทำไมกัน” หลิวอวี้บ่นอย่างไม่พอใจ แต่นางก็ยังอ่านไปเรื่อย ๆ ยิ่งอ่านก็ยิ่งพบความจริงที่ถูกเปิดเผยทีละเล็กทีละน้อย เรื่องราวบางตอนที่ไม่เคยมีใครรู้ถูกเล่าไว้ในนี้อย่างละเอียดจนหัวใจของนางสั่นไหว ความสงสัยและความอยากรู้พลุ่งพล่านยิ่งกว่าตอนอ่านตำนานเดิมเสียอีก“มาทำให้ข้าอยากรู้เข้าไปอีก…”หลิวอวี้เผลออ่านทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน และมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวยามนี้นางวนอ่านแล้วจินตนาการไปถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริง ๆ หากเป็นอย่างที่หลิงซ่งบอก ความรักของทั้งสองก็มิใช่ว่ายิ่งลำบากหรือ “จี้ซุน หากข้าอยากจะติดต่อกับคุณชายซ่งจะต้องทำเช่นไร” สาวใช้รีบส่ายหัว “ไม่เหมาะเจ้าค่ะ อีกอย่างหากนายท่านรู้เข้าจะต้องไม่พอใจแน่ ๆ”“ข้าไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย แค่
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1“เจ้าปกครองเมืองซึ่งตอนนั้นยังเป็นเพียงทายาท ขี่ม้าข้ามวันข้ามคืนเพื่อกลับมาเจอกับภรรยาที่รักเป็นครั้งสุดท้าย แต่สวรรค์กลับเมตตาเมื่อเขามาถึงเมือง ก็ได้รับการรักษาจากหมอเทวดาจนปลอดภัย หลังจากนั้นเจ้าปกครองเมืองผู้เป็นบิดา เหน็ดเหนื่อยจากการดูแลบ้านเมือง พอเห็นบุตรชายเติบโตพร้อม จึงยกหน้าที่การปกครองเมืองนี้ให้แก่เจ้าปกครองเมืองหลิงจงตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา”เสียงพากย์ของละครเงาดังไปทั่วลาน ผู้คนเบียดเสียดเข้ามาชม หลิวอวี้ คุณหนูบุตรขุนนางชั้นสูงนั่งฟังด้วยดวงตาเป็นประกาย นางถึงกับตบมือเบา ๆ อย่างตื่นเต้น ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าตนแอบหลบออกมาจากเรือนโดยไม่บอกบิดาเพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนัก หลิวอวี้ไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน วัน ๆ ได้เพียงอ่านตำราและเรื่องเล่าในตำนาน และเรื่องราวของเจ้าปกครองเมืองหลิงจงกับแม่เมืองหลี่เหลี่ยงหรงก็คือสิ่งที่นางโปรดที่สุด“เจ้าปกครองเมืองกับแม่เมืองสู้เพื่อการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ ทำให้พวกเราไม่ต้องเผชิญกับภัยดินฟ้าอากาศ ได้มีความรู้และวิชาการมากขึ้น… ช่างเป็นตำนานความรักที่แม้แต่สวรรค์ก็ยังต้องยอมแพ้จริง ๆ“ยังไม่ทันขาดคำ เสียงหัวเราะหยันก็ดังขึ้นจากด
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 34 ครอบครัว
บทที่ 34 ครอบครัวหลิงจงตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ ร่างกายยังมีเหงื่อเย็นจับทั่วตัวแต่พิษในเลือดจางลงมากแล้ว กลิ่นยาสมุนไพรยังอบอวลในห้อง นัยน์ตาคมทอดมองคนที่นั่งพับเพียบหลับคาเตียง มือบางยังจับข้อมือเขาแน่นราวกลัวว่าหากปล่อยแล้วเขาจะหายไป“เจ้าจะเฝ้าข้าทั้งคืนเลยหรือ” เขาเอ่ยแผ่วเบาหลี่เหลี่ยงหรงลืมตาขึ้น เห็นเขาตื่นก็รีบยิ้มบาง “ท่านพี่…ดีเหลือเกินที่ท่านฟื้นแล้ว”คำเรียก ท่านพี่ ที่เพิ่งออกมาจากปากนางทำให้หลิงจงหัวเราะเบา ๆ “เมื่อครู่เรียกข้าว่าท่านพี่อีกแล้วนะ คราวนี้ไม่ใช่เพราะข้าบังคับใช่ไหม”“ก็เพราะข้าอยากเรียกเอง” นางก้มหน้าตอบเบา ๆ แก้มแดงระเรื่อหลิงจงยกมือจับมือของนางไว้ “ข้าไม่อยากให้เจ้ามีเพียงหน้าที่ของภรรยา แต่ให้เจ้ามีความสุขในฐานะสตรีที่ข้ารักที่สุด”หลี่เหลี่ยงหรงเงยหน้าขึ้นสบตาเขา นางเห็นความจริงใจที่เปล่งประกายในดวงตาคู่นั้น “ข้าก็อยากมีความสุขเช่นนั้นเจ้าค่ะ… ข้าจะพยายามไม่กั้นหัวใจตนเองอีก”หลายวันต่อมา หลิงจงถูกสั่งห้ามออกไปค่ายทหาร เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในเรือนนอน ฟังเสียงบุตรหัวเราะคิกคักอยู่ในสวน และมองเหลี่ยงหรงเดินตรวจดูงานในจวน“เจ้าทำงานมากไปแล้วหรือไม่ เหลี่ย
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 33 ศึกที่ต้องชนะ
บทที่ 33 ศึกที่ต้องชนะ“ท่านแม่ทัพ! เสบียงมาถึงแล้วขอรับ และมีจดหมายจากเรือนใหญ่ส่งมาด้วย” หลิงจงรีบรับจดหมายมาเปิดอ่าน ใบแรกเป็นคำแนะนำอย่างสุขุมของบิดา เตือนให้เขาอย่าสู้แบบคนเถื่อนเพราะจะเสียเปรียบ ทั้งความทนหิว ความหนาวร้อน และความโหดเหี้ยม คนเหล่านั้นย่อมมีมากกว่า แต่หากใช้กลยุทธ์ให้เหมาะสม ชัยชนะจะอยู่ไม่ไกลใบที่สองเมื่อเห็นลายมือ เขาก็อดยิ้มไม่ได้ เป็นจดหมายของหลี่เหลี่ยงหรง“รีบชนะศึกกลับมาได้แล้ว หากกลับมาได้เร็ว ข้าจะยอมเรียกท่านว่าท่านพี่สักครา” หลิงจงหัวเราะเบา ๆ ในคอ คำเพียงประโยคนั้นกลับทำให้เขารู้สึกว่าต้องชนะ ไม่เพียงเพื่อเมือง แต่เพื่อสตรีที่รอคอยเขา“พวกมันคิดว่าเรามีคนเพียงแค่นี้ไม่มีทางมีคนมาเติม” หลิงจงพูดกับตัวเองเบา ๆ “เรียกรองแม่ทัพมา!”เมื่อคนสนิทมาถึง หลิงจงก็สั่งให้ตั้งวงประชุม “เมื่อวานเจ้าบอกว่ามีคนของมันมาซุ่มดูตอนที่เราขนเสบียงใช่หรือไม่”“ขอรับท่านแม่ทัพ”“ดี ข้ามีแผนแล้ว และครานี้จะพลาดไม่ได้แม้เพียงก้าวเดียว”หลังจากพูดคุยกันอยู่สองชั่วยาม แผนการที่ฟังดูได้ผลก็ถูกเริ่มให้ดำเนินการตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางเขาให้กองกำลังเสริมวิ่งมาตามทางที่เมื่อวาน มีการส
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 32 สงคราม
บทที่ 32 สงครามสิ่งที่หลิงจงพูดกับบิดาในวันนั้นไม่ใช่คำขู่ลอย ๆ ชายแดนเริ่มมีปัญหามากขึ้นทุกวัน ราวกับพายุใหญ่ที่รอเพียงเวลาเหมาะสมจะถาโถมเข้าใส่ เขาเองก็เตรียมตัวรบมาตลอด เพียงแต่รอให้ข้าศึกเคลื่อนไหวก่อนช่วงหลัง ๆ นอกจากออกไปฝึกกองทัพ เขาก็ใช้เวลาอยู่กับบุตร ๆ และหลี่เหลี่ยงหรงให้มากที่สุด“ช่วงนี้มีอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ ข้าเห็นเหล่าขุนนางพูดคุยถึงแคว้นอื่นบ่อย ๆ หากจะเกิดอะไรขึ้นท่านก็ต้องแจ้งข้านะเจ้าคะ จะได้ตุนข้าวของเอาไว้ ไม่เพียงแค่สำหรับคนในจวน แต่ต้องคิดเผื่อชาวเมืองด้วย”หลิงจงหันมามองนางด้วยสายตาลึกซึ้ง “เจ้าเป็นห่วงทุกคน แล้วเป็นห่วงข้าหรือไม่”“ย่อมต้องเป็นห่วงสิเจ้าคะ ท่านเป็นบิดาของลูก ๆ ของข้า”“หาใช่คนรักของเจ้าหรือ” เหลี่ยงหรงเงียบไปครู่ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ “เรื่องนั้น…ท่านพยายามอยู่ไม่ใช่หรือ”คำพูดนั้นทำให้หลิงจงยิ้มบาง ๆ จริงอยู่ ช่วงนี้เขาทั้งหัดทำขนม วาดภาพ และแต่งกลอนให้กับนางราวกับกำลังเกี้ยวพา แต่มันเป็นการเกี้ยวที่เกิดขึ้นช้ากว่าปกติ ช้ากว่าจนพวกเขามีลูกแล้วถึงห้าคน “เหลี่ยงหรง ข้าพูดจริงนะ หากศึกครั้งนี้เริ่มขึ้น ข้าจะต้องออกนำรบด้วยตนเอง”“ท่านทำหน้าที่
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 28 ความรักที่ไม่เหมือนเดิม
บทที่ 28 ความรักที่ไม่เหมือนเดิม“วันนี้เจ้าอยู่คนเดียวหรือ” เสียงทุ้มนิ่งของหลิงจงดังขึ้นเมื่อก้าวเข้าสู่เรือน“เจ้าค่ะ หลิงซ่งถูกปู่ของเขาเอาไปอีกแล้ว ข้าเลยให้จางซี่ไปเฝ้า ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้ลูกกลับมาในคืนนี้”“ลูกไม่อยู่เจ้าก็ไม่คิดจะทำอย่างอื่นกับข้าหรือ พวกเราไม่ได้นอนด้วยกันนานแค่ไหนแล้ว เจ้
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 23 ศาลเมืองล่ม
บทที่ 23 ศาลเมืองล่ม“เจ้าปกครองเมือง! เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ทำไม!”เสียงเจ้าศาลหลักเมืองตะโกนโหยหวน แต่สายตาของเจ้าปกครองเมืองกลับเย็นเยียบ “ทำทำไมหรือ เจ้าลองคิดดูเองเถอะว่าเจ้ากระทำสิ่งใดไว้กับสายเลือดตระกูลข้า!”ฮูหยินที่เดินมาที่ลานกลางจวนก็ต้องหน้าซีดเผือดไปในทันทีเมื่อเห็นเจ้าศาลปกครองเมืองนอน
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 18 รักฝังแน่น
บทที่ 18 รักฝังแน่นหลังจากคำถามคืนนั้น ความเงียบระหว่างทั้งสองปกคลุมไปทั้งห้อง บรรยากาศอึดอัดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน หลี่เหลี่ยงหรงยังคงนิ่งเฉย ราวกับไม่เคยเกิดอะไรขึ้น แต่หลิงจงกลับไม่อาจปัดความคิดในหัวให้หายไปได้ยามค่ำคืน เมื่อสตรีข้างกายหลับสนิท ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเดินสำรวจห้องอย่างเงียบงันเร
ท่านปันใจใยข้าต้องอาลัย บทที่ 16 เงาที่คืบคลาน
บทที่ 16 เงาที่คืบคลานหลังจากเรื่องราววุ่นวายผ่านไป จวนเจ้าปกครองเมืองก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่ง…หรืออาจเป็นเพียงความสงบแบบคลื่นใต้น้ำที่รอวันปะทุ“พอกินยาที่หมอจัดให้แล้วร่างกายดีขึ้นหรือไม่” นี่กลายเป็นคำถามประจำของหลิงจงไปเสียแล้ว และคำตอบของหลี่เหลี่ยงหรงก็คล้าย ๆ กันทุกวัน “ดีกว่าเมื่อวานเจ้าค่
قد تعجبك أيضًا
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.2K وجهات النظرอนุตัวร้ายขอทำสวน
ประดับดิน64.0K وجهات النظرข้านะหรือคือฮูหยินของท่านแม่ทัพ
ดอกท้อในสายลม32.2K وجهات النظرลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.3K وجهات النظرชายาเคียงบัลลังก์
Selena133 وجهات النظرเกิดใหม่ครั้งนี้ไม่อาจหนีบทนางร้ายได้ ข้าขอแสดงให้สมใจท่าน
จิรัฐติกาล521 وجهات النظرข้าอยากพอแล้วกับการรักท่าน
เสี่ยวหลัน / พลอยรดา710 وجهات النظرม่านเหยา เจ้าสาวตัวแทน
เฟยฮวา239 وجهات النظر
