The Follow Love 8.

The Follow Love 8.

“ไปกันเลยไหม?” ติณภัทรเดินออกมาจากห้องทำงานแล้วเอ่ยถามเลขาที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

“ค่ะ” เกษมณีตอบรับแล้วลุกขึ้นยืน

“พี่ฝากงานด้วยนะน้องพราว” จากนั้นเธอก็หันไปฝากงานกับพราวมุกต่อ

“ได้ค่ะพี่เกด” พราวมุกตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“อ้าว แล้วไม่ได้ไปด้วยกันเหรอ?” ติณภัทรเห็นอย่างนั้นก็ขมวดคิ้วและถามขึ้นด้วยความสงสัย

“ไม่ค่ะ เกดให้น้องทำงานอยู่ที่บริษัท” เกษมณีส่ายหน้าและตอบเจ้านายไป

“นึกว่าจะได้ไปด้วยกัน” ติณภัทรพูดขึ้น ทั้งสีหน้าและแววตามีความเสียดายไม่น้อย

“อ๋อ ร้านข้าวข้าง ๆ น่ะ อร่อยนะ ตอนเที่ยงถ้ากินแถวบริษัทพี่แนะนำร้านนั้น” เกษมณีมองติณภัทรสายตาดุ ๆ จนเจ้าตัวต้องหลบสายตา เธอจึงหันมาพูดกับพราวมุกเพื่อแนะนำร้านอาหารที่อร่อยแถวนี้

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” พราวมุกยิ้มรับ เพราะเธอเองก็กะจะกินข้าวแถวนี้อยู่แล้ว ดีที่เกษมณีแนะนำมา

จากนั้นติณภัทรและเกษมณีก็เดินออกมาพร้อมกัน

“กันซีนเก่ง” ติณภัทรพูดขึ้นเบา ๆ ในตอนที่ทั้งคู่ยังอยู่ในลิฟต์ด้วยกัน

“อะไร?” เกษมณีหันไปถามและจ้องหน้าเขาเขม็ง

“เปล่า” ติณภัทรส่ายหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“อย่านะติณ” เกษมณีเอ่ยย้ำอีกครั้งเพื่อเตือนเขาไม่ให้ยุ่งกับพราวมุก

“เออน่า” ติณภัทรก็ตอบรับไปส่ง ๆ

“ไม่น่าไว้ใจเลย แกน่ะ”

“แล้วนี่เรื่องที่จะเสนอไปห้างพี่เตรียมหรือยัง?” เมื่อถูกจ้องมองอย่างไม่ไว้หน้า ติณภัทรจึงทำทีเปลี่ยนเรื่องคุย

“เตรียมแล้ว ก็รอนัดทางนั้นอย่างเดียว” เกษมณีจึงกลับเข้ามาสู่โหมดจริงจังกับงานอีกครั้ง

“คิดว่าจะผ่านไหม?” ติณภัทรถามขึ้น

จากนั้นทั้งคู่ก็คุยกันไปตลอดทางถึงแผนงานต่าง ๆ ที่วางไว้หลังจากนี้

การคุยงานผ่านราบรื่นไปได้ด้วยดี

“เดี๋ยวมานะ” หลังจากที่คุยงานเสร็จ ติณภัทรและเกษมณีก็เตรียมตัวจะกลับ แต่ระหว่างทางที่เดินไปยังลานจอดรถ ติณภัทรก็หันมาบอกเกษมณีแล้วขอตัวเดินออกไป

เกษมณีจึงยืนรออยู่แถว ๆ นั้น ไม่นานเจ้านายของเธอก็เดินกลับมา พร้อมกับในมือมีถุงขนมเจ้าดังของที่นี่ติดมาด้วย เกษมณีขมวดคิ้วสงสัยแต่ไม่ได้ถามอะไรออกไป

“กลับกันเถอะ” เกษมณีพูดขึ้น

จากนั้นทั้งคู่ก็เดินทางกลับบริษัทกันทันที

“เป็นยังไงบ้าง งานเสร็จไหม” เมื่อขึ้นมาถึงหน้าห้องทำงาน เกษมณีก็เอ่ยถามพราวมุกถึงงานที่มอบหมายให้ทำทันที

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” พราวมุกตอบแล้วก็ยื่นเอกสารให้เกษมณีดู

พราวมุกเหลือบสายตาไปมองติณภัทรเล็กน้อยก็เห็นว่าเขากำลังยืนจ้องหน้าเธออยู่ก็ก้มหน้างุดทันที

“อะนี่ ซื้อมาฝาก” ติณภัทรกระตุกยิ้มแล้วยื่นถุงขนมในมือให้พราวมุก แต่ยังคงวาดมาดท่านรองประธานเอาไว้ทุกกระเบียดนิ้ว

“คะ?” พราวมุกเงยหน้าขึ้นแล้วทำหน้างง

“ซื้อมาให้ กินอะไรหรือยัง?” 

“เอ่อ ยังค่ะ”

“อื้ม นี่ไง ซื้อมาฝาก” ติณภัทรพูดแล้วยื่นถุงขนมในมือให้แก่พราวมุกอีกรอบ

“เอ่อ” พราวมุกจึงหันไปมองหน้าเกษมณีอย่างเกรง ๆ

“รับไว้เถอะจ้ะ” เกษมณีเหลือบสายตาไปมองติณภัทรแล้วส่ายหน้าเอือมระอา เธอหันมาบอกให้พราวมุกรับไว้

“ขอบคุณนะคะ” พราวมุกจึงกล้าหันไปรับและเอ่ยขอบคุณเจ้านายเสียงหวาน

“ครับ” ติณภัทรตอบรับและยิ้มละมุน

พราวมุกจ้องตาติณภัทรอย่างเขินอาย

“ไปทำงานได้แล้วค่ะคุณติณ มีเอกสารที่ต้องเซ็นให้เสร็จก่อนบ่ายด้วยนะคะ” เกษมณีพูดขึ้นเสียงเข้มและทำตาดุส่งไปด้วยในเวลาเดียวกัน

“ครับ” ติณภัทรตอบรับแล้วเดินเข้าห้องทำงานของตนเองไป และก็ยังมีแอบบ่นถึงพี่สาวข้างบ้านที่กันซีนเขาเก่งเหลือเกิน

“เจ้าที่แรงว่ะ” 

“พี่เกด คือ..” พราวมุกหันมามองเกษมณีอย่างลำบากใจก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก

“รับไว้เถอะ แต่พี่ขอเตือนในฐานะรุ่นพี่นะพราว คนนั้นน่ะ ไม่ได้หรอก” เกษมณีจึงพูดเตือนรุ่นน้องของตนเองด้วยความหวังดี

“ทำไมเหรอคะ?”

พราวมุกถามขึ้นด้วยความสงสัย ทำให้เกษมณีหรี่ตามองเธออย่างจับผิด

“พราวก็แค่ถามน่ะค่ะ” พราวมุกจึงเอ่ยแก้ตัวออกไปอย่างติด ๆ ขัด ๆ

“คุณติณน่ะเจ้าชู้ อยู่นานไปเดี๋ยวก็เข้าใจเองจ้ะ” เกษมณีพูดขึ้น และไม่ใช่การดิสเครดิตของติณภัทรแต่อย่างใด เพราะมันคือความจริงล้วน ๆ ที่เธอเตือนก็เพราะว่าหวังดีกับคนตรงหน้า ไม่อยากให้ตกเป็นเหยื่อเสือร้ายอย่างติณภัทร

พราวมุกพยักหน้าเข้าใจแล้วนั่งลงจัดเอกสารต่อ